Νίκος Δημητρίου

Δημιουργίες : Νίκος Δημητρίου

Στο ταξίδι μας στο 2016 που θ′ αρχίσει σε λίγες ώρες, ας υψώσουμε στ′ άλμπουρά μας τις “σημαίες”  της ΑΓΑΠΗΣ, της ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ και της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ  και ως τολμηροί Θαλασσοπόροι ας αναζητήσουμε νέους δρόμους που θα υψώνουν τον Άνθρωπο εκεί που πραγματικα του αξίζει να είναι !!!

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ !!!

Δημιουργία : Νίκος Δημητρίου

Σε γενικές γραμμές, το να λέμε ψέματα στα παιδιά δεν είναι καλό. Αλλά, όπως υποστηρίζουν οι ψυχολόγοι, το να πιστεύουν τα παιδιά στον Άγιο Βασίλη, είναι ένα φυσιολογικό και υγιές μέρος της ανάπτυξης.

Η ιδέα ενός ανθρώπου που πετά σε όλο τον κόσμο, μέσα σε ένα όχημα που το τραβούν ιπτάμενα ελαφάκια, που εισέρχεται στα σπίτια των ανθρώπων μέσα από τις καμινάδες τους και παραδίδει δώρα και όλα αυτά να τα κάνει μόνο μέσα σε μία νύχτα, είναι εξαιρετικά απίθανη. Ωστόσο, ο μύθος του Άγιου Βασίλη είναι μια μακροχρόνια και ισχυρή παράδοση για πολλές οικογένειες που μπορεί να ενισχύσει τις καλές αξίες.

«Δεν νομίζω ότι είναι κακό για τα παιδιά να πιστεύουν στο μύθο κάποιου που προσπαθεί να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους αν συμπεριφέρονται σωστά», είπε ο Matthew Lorber, παιδοψυχίατρος στο Νοσοκομείο Lenox Hill της Νέας Υόρκης. «Η φαντασία είναι ένα κανονικό μέρος της ανάπτυξης και βοηθά στην ανάπτυξη δημιουργικών μυαλών».

Μυθική ιστορία, πραγματικές αξίες

Ο μύθος του Άγιου Βασίλη έχει μία βάση πραγματικότητας αφού, ο Άγιος Νικόλαος ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο. Έγινε διάσημος από την παροχή δώρων και χρήματων στους φτωχούς και αυτές είναι σημαντικές αξίες, είπε ο Lorber. «Είναι μια αληθινή ιστορία, με μια πραγματική αξία και αυτό είναι κάτι που εμπνέει τα παιδιά», είπε. «Αυτό είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων, αν και η καταναλωτική κουλτούρα του σήμερα μπορεί να έχει παρασύρει αυτό το πνεύμα λίγο», πρόσθεσε.

Ο Άγιος Βασίλης είναι μία μυθική φιγούρα στην οποία πολλά παιδιά πιστεύουν, μαζί με άλλα παραμυθένια πλάσματα. Τα παιδιά χρησιμοποιούν τη φαντασία τους όλη την ώρα, ακόμα και αν ξέρουν ότι οι προκύπτουσες δημιουργίες είναι μυθοπλασία. Όταν τα παιδιά παίζουν κλέφτες και αστυνόμους, ξέρουν ότι δεν είναι πραγματικά αστυνομικοί ή κλέφτες, αναφέρει ο Lorber. Στην πραγματικότητα, οι ψυχολόγοι ανησυχούν για τα παιδιά που δεν έχουν την ικανότητα να δημιουργούν και να αφηγούνται ιστορίες, είπε.

Η ιστορία του Άγιου Βασίλη είναι επίσης βαθιά ριζωμένη στη λαϊκή κουλτούρα, με τον Άγιο να εμφανίζεται σε εμπορικά κέντρα και σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες, είπε η Στέφανι Βάγκνερ, κλινική ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Κέντρο για τη Μελέτη του Παιδιού στη Νέα Υόρκη.

«Δεν νομίζω ότι θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι απαραίτητα κάτι καλό, αλλά εγώ σίγουρα θα έλεγα ότι δεν είναι επιβλαβές», είπε η Βάγκνερ. Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά φέρνουν τις οικογένειες κοντά και ο μύθος του Άγιου Βασίλη ενισχύει αυτούς τους δεσμούς, συμπληρώνει.

Η παράδοση των Χριστουγέννων ενισχύει επίσης ορισμένες θετικές συνήθειες, όπως η σύνταξη γραμμάτων προς τον Άγιο Βασίλη. Πολλά από τα παιδιά δεν θέλουν να γράφουν, αλλά θα κάνουν την προσπάθεια να γράψουν αυτά τα γράμματα, είπε η Wagner.

Λέγοντας τη σκληρή αλήθεια

Αλλά όπως πολλά καλά πράγματα έτσι και η ιστορία του Άγιου Βασίλη φτάνει σε ένα τέλος. Τα παιδιά παύουν να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη σε διαφορετικές ηλικίες. Συχνά, είναι ένας φίλος από το σχολείο, που τους λέει την αλήθεια.

Τα παιδιά θα προσπαθήσουν επίσης να το καταλάβουν από μόνα τους, όταν αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι η ιστορία δεν εμφανίζει μία λογική συνέπεια. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να μείνουν ξύπνια μέχρι αργά, προσπαθώντας να δουν τον Άγιο Βασίλη την ώρα που παραδίδει τα δώρα. Η αναζήτηση του τί είναι πραγματικό και τί όχι, είναι ένα φυσιολογικό στάδιο της διανοητικής ανάπτυξης, είπε ο Lorber.

Όταν τα παιδιά ρωτούν τους γονείς τους, αν ο Άγιος Βασίλης είναι αληθινός, οι γονείς πρέπει να αποφασίσουν αν το παιδί είναι πραγματικά έτοιμο να μάθει την αλήθεια, είπε ο Lorber. Ο καλύτερος τρόπος για να το χειριστείτε αυτό, είναι να ρωτήσετε το παιδί σας, αν ακόμη πιστεύει στον Άγιο Βασίλη. Αν ακόμη πιστεύει, ίσως είναι πολύ νωρίς για να του πείτε την αλήθεια.

«Νομίζω ότι οι περισσότεροι γονείς γνωρίζουν καλά πότε τα παιδιά τους είναι έτοιμα να δεχτούν την αλήθεια», είπε ο Lorber. Όταν οι γονείς αποκαλύπτουν την αλήθεια, μπορούν να πουν στα παιδιά τους ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι πραγματικό και να τους πούνε για τον αληθινό Άγιο Νικολάο.

Μερικές οικογένειες οδηγούνται σε ακραίες καταστάσεις για να εξασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους θα εξακολουθούν να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη. «Οι γονείς πρέπει να αναρωτηθούν αν η διαιώνιση του μύθου θα κάνει το παιδί τους ευτυχισμένο ή απλώς το υποστηρίζουν για τη δική τους απόλαυση», είπε ο Lorber.

Φυσικά, πολλά παιδιά μεγαλώνουν χωρίς να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη, είτε επειδή δεν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα ή ακολουθούν τις παραδόσεις ενός διαφορετικού πολιτισμού. Και μερικές οικογένειες που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, δε μεγαλώνουν τα παιδιά τους ώστε να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη κάτι που είναι επίσης υγιές, είπε ο Lorber. Ωστόσο, αν αυτό ισχύει, οι γονείς θα πρέπει να βεβαιωθούν ότι τα παιδιά τους γνωρίζουν ότι τα άλλα παιδιά πιστεύουν στην ιστορία του Άγιου Βασίλη και να τους πούν, να μην το μαρτυρήσουν στα άλλα παιδιά.

Ο Άγιος Βασίλης μπορεί να είναι μια χριστουγεννιάτικη παράδοση. «Ωστόσο, το πνεύμα της προσφοράς στους φτωχούς και τους απόρους, το πνεύμα της οικογένειας και της αρμονικής συνύπαρξης, είναι καθολικό», δήλωσε ο Lorber.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Χριστούγεννα στα Αναγνωστικά 1920 – 1980

Αναγνωστικό 1929
Αναγνωστικό 1946
Αναγνωστικό 1950
Αναγνωστικό 1952
Αναγνωστικό 1956
Αναγνωστικό 1961
Αναγνωστικό 1965
Αναγνωστικό 1967
Αναγνωστικό 1972
Αναγνωστικό 1977

ΠΗΓΗ: iep.edu.gr/

Καλά Χριστούγεννα !!!
Ας έχουμε την υγειά μας και ας δώσουμε λίγη απ’ την ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ σε όλους εκείνους που σήμερα την έχουν πιο πολύ ανάγκη για να ζεστάνουν τις καρδιές τους… !!!
Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κάθε γιορτινή περίοδος, εκτός από περίοδος ανάπαυλας και ξεκούρασης, αποτελεί και περίοδο εσωτερικής επαναδιαπραγμάτευσης και μιας εκ νέου ιεράρχησης προτεραιοτήτων.

Ενόψει της έλευσης του νέου χρόνου κάθε άνθρωπος προβαίνει σε κάποιου είδους απολογισμό και παράλληλα σε λήψη σημαντικών αποφάσεων. Κάθε νέα εκκίνηση είναι γεμάτη με ελπίδα και προσδοκίες. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται αφορούν προσωπικούς στόχους σχετικά με διάφορα θέματα, όπως πιο λειτουργική κατανομή του χρόνου και αυτοβελτίωση.

Σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται και για θέματα διαπροσωπικών σχέσεων: με ποια άτομα είναι σημαντικό να διατηρηθεί και να ενισχυθεί η επικοινωνία και η αλληλεπίδραση, ποιες ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται ενδυνάμωση και ανανέωση. Συνήθως οι αποφάσεις σχετικά με τις διαπροσωπικές σχέσεις αφορούν «διορθωτικές» παρεμβάσεις. Όταν κάποιος έχει πληγωθεί, αποφασίζει αν θα δώσει μια ακόμη ευκαιρία σε αυτόν που τον πλήγωσε κι όταν έχει πληγώσει, αν θα προβεί σε κάποια κίνηση επανόρθωσης.

Η διάπραξη συναισθηματικών λαθών αποτελεί κοινό τόπο στις διανθρώπινες σχέσεις. Λάθη που γίνονται εσκεμμένα αλλά και αθέλητα, λάθη σημαντικά και σοβαρά και λάθη πολύ πιο μικρά, που, ωστόσο, εξακολουθούν να πληγώνουν. Αγνοήσεις, παραλείψεις, αποκρύψεις, ειρωνείες και προσβολές, ευθέα κατηγορώ αλλά και υποδηλούμενα, παρακάμψεις, απαξιώσεις, διαστρεβλώσεις, εξαπατήσεις, όλα αυτά είναι μόνο μερικά από τα συναισθηματικά λάθη που οι άνθρωποι διαπράττουν (Gottman, 2011. Παππά, 2013. Στάινερ, 2006).

Ο Στάινερ (2006) υποστηρίζει ότι όταν οι άνθρωποι αδυνατούν να συμμετάσχουν σε θετικής μορφής αλληλεπιδράσεις, επιδίδονται στην εκπομπή αρνητικών ή τοξικών σχολίων και συμπεριφορών. Ωστόσο, με αυτό τον τρόπο οι ανθρώπινες σχέσεις διαστρεβλώνονται και συρρικνώνονται, καθώς παρέχουν μόνο αρνητική ανατροφοδότηση. Η συναισθηματική νοημοσύνη ανθεί μόνο όταν γίνεται ανταλλαγή ειλικρινών συναισθημάτων. Τα ψέματα και οι αποκρύψεις δεν έχουν θέση στις υγιείς συναλλαγές (Παππά, 2013).

Η ειλικρίνεια, ως κομβική αξία της συναισθηματικής νοημοσύνης, μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στη «διόρθωση» των όποιων συναισθηματικών λαθών. Αναγνώριση της διάπραξης του λάθους, σημαίνει ανάληψη ευθύνης. Και η ανάληψη της ευθύνης δηλώνεται εμπράκτως με τη λεκτική εκφορά της συγγνώμης: «Θα ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη που ξέχασα τη συνάντησή μας». Η συγγνώμη ζητείται με ειλικρίνεια και τεκμηρίωση. Ζητώ συγγνώμη σημαίνει αναφέρω πολύ συγκεκριμένα τον λόγο για τον οποίο προβαίνω σε αυτήν. Στη συνέχεια ρωτώ τον αποδέκτη: «Δέχεσαι τη συγγνώμη μου;». μια τέτοιου είδους ερώτηση μπορεί να πάρει οποιαδήποτε απάντηση: ναι, όχι, δεν ξέρω, ποτέ κτλ. Εξαρτάται από αυτόν που εκφέρει το αίτημα για συγγνώμη αν θα συνεχίσει να προσπαθεί για συγχώρεση ή όχι, καθώς και αν θα προχωρήσει στην επανόρθωση, την έμπρακτη αλλαγή της στάσης και της συμπεριφοράς του.

Η συγχώρεση αφορά μια μετατόπιση του συναισθήματός μας για κάποιον που μας έχει βλάψει από ιδέες για εκδίκηση ή/και αποφυγή προς μια πιο θετική κατανόηση της ανθρώπινης διάστασής του. Η συγχώρεση είναι η αναγνώριση ότι το να σφάλλεις είναι ανθρώπινο. Η συγχώρεση κάποιου που μας έβλαψε έχει βρεθεί ότι μειώνει την αρτηριακή πίεση και την ένταση του θυμού (Keltner, Oatley & Jenkins, 2014).

Ωστόσο, υπάρχουν κάποια πράγματα που δε συγχωρούνται και πράγματα που χρειάζονται  πολύ χρόνο και πολλά επανειλημμένα αιτήματα για συγγνώμη για να συγχωρεθούν πραγματικά. Αυτό όμως που είναι σημαντικό – πέρα από την επιμονή και την υπομονή του ατόμου που αιτείται συγγνώμη – είναι η ειλικρίνεια. Κάθε άνθρωπος που ζητά συγγνώμη χρειάζεται να το εννοεί πραγματικά και να το δείχνει. Η αναγνώριση του λάθους απογυμνώνει και φοβίζει. Η ειλικρινής εκφορά της συγγνώμης ενδυναμώνει και λυτρώνει. Η έμπρακτη ανάληψη της συναισθηματικής ευθύνης με αυτό τον τρόπο αποτελεί την πιο σημαντική έκφραση αγάπης, το πιο μεγάλο δώρο όχι μόνο για την επερχόμενη γιορτινή περίοδο, αλλά για ολόκληρη τη ζωή.

Βασιλική Παππά – Ψυχολόγος 

Βιβλιογραφία

Gottman, J. M. (2011). The Scinence of Trust. Emotional Attunement for Couples. New York: W. W. Norton & Company, Inc.

Keltner, D., Oatley, K. & Jenkins, J. M. (2014). Understanding Emotions (3rd ed.). Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, Inc.

Παππά, Β. (2013). Η λογική των συναισθημάτων. Συναισθηματική ανάπτυξη και συναισθηματική νοημοσύνη (2η έκδοση). Αθήνα: Οκτώ.

Στάινερ, Κ. (2006). Συναισθηματική νοημοσύνη με καρδιά (Μτφρ.: Β. Παππά). Αθήνα: Καστανιώτης.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Από τη στιγμή που μία πληροφορία θα περάσει στον σκληρό μας δίσκο ως γεγονός, αυτομάτως σώζεται ως προσωπικό πιστεύω και η διαδικασία διαγραφής του καθίσταται δύσκολη και ορισμένες φορές ακατόρθωτη.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δε θέλουμε να συμμετέχουμε στη μια πορεία αλλαγής πλεύσης της σκέψης μας και να την αντικαταστήσουμε με μία νέα, πιο εξελιγμένη μορφή της;

Έχουμε πειστεί πως αν αλλάξουμε γνώμη για κάποιον ή για κάτι θα θεωρηθούμε ανώριμοι και ασταθείς, φοβούμενοι τυχόν επικριτικές στάσεις.

Είναι άξιον περιέργειας το γεγονός πως, ενώ συμφωνούμε ότι η προσωπική ανάπτυξη συνεπάγεται την υπέρβαση του μέχρι χθες εαυτού μας, κατακτώντας καθημερινά ένα υψηλότερο και πολυδιάστατο επίπεδο νόησης και κατανόησης του κόσμου που ζούμε και μας περιβάλλει, δείχνουμε ανυπέρβλητη δυσφορία στη θέα μιας εν δυνάμει εγκατάλειψης πρότερων πεποιθήσεων, οι οποίες δεν αφήνουν χώρο ενσωμάτωσης νέου υλικού.

Για να αποφύγουμε τη δυσάρεστη αυτή θέση, αποκρύπτουμε ή συχνά καμουφλάρουμε το φίλτρο υποδοχής ανανέωσης πληροφοριών και αποπροσανατολίζουμε με μεγάλη επιτυχία την εισαγωγή ιδεών που δύναται να ταράξουν τις ήδη υπάρχουσες θέσεις.

Με άλλα λόγια, αποτυγχάνουμε παταγωδώς να ακολουθήσουμε τη διαχρονικά χρήσιμη συμβουλή του Carl Sagan περί κριτικής σκέψεως, η οποία δεν είναι άλλη από την ακόλουθη: “Προσπαθήστε να μη δένεστε υπερβολικά με μία θεωρία, απλώς επειδή είναι δίκη σας”.

Η ενστικτώδης και ασυνείδητη ανάγκη μας να προστατέψουμε κάτι που θεωρούμε απόκτημά μας, δεν αφήνει χώρο στην υγιή αμφισβήτηση της ορθότητάς του. Για το λόγο αυτό, όταν κάποιος προσπαθεί να μας διορθώσει και να ξεδιαλύνει κάποια τυχόν παρανόηση, ανεξέλεγκτα λειτουργούμε αντίστροφα και ενδυναμώνουμε πεισματικά τη θέση μας, αντιτιθέμενοι στον πομπό του νέου μηνύματος, με τελική αποστολή μας να εξαλείψουμε οτιδήποτε εισβάλει στην ταριχευμένη σκέψη μας.

Με τη πάροδο του χρόνου, η παγίωση αυτής της στάσης, καθιστά αδρανή τη δυνατότητα ανίχνευσης ασθενών πιστεύω και διατηρεί σταθερή την τοξική συνήθειά μας να τα θεωρούμε υγιή.

Η παραπάνω στάση χαρακτηρίζει ένα μεγάλο τμήμα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όμως δεν είναι καθολική. Θύματά της είναι συνήθως όσοι δεν επιθυμούν να δημιουργήσουν νέες νευρωνικές συνάψεις και επαναπαύονται στη μηρυκαστική ανακύκλωση ιδεών και αντιλήψεων.

Στη περίπτωση αυτή, η μεροληπτική αφομοίωση λαμβάνει δράση και θέτει τον εγκέφαλο σε αυτόματο πρόγραμμα, το οποίο δέχεται μόνο απλές εξηγήσεις που δεν απαιτούν μεγάλη προσπάθεια επεξεργασίας και κυρίως αναβάθμισης.

Το κλειδί για την προσωπική ανέλιξή μας είναι η άβολη πολυτέλεια της, ελεγμένης υπό αμφισβήτηση, αλλαγής, η οποία θα ελαχιστοποιήσει την επισφαλή τακτική αυτοδικαίωσης των προσωπικών μας δεδομένων.

ΠΗΓΗ:freedomsays.gr/

Σ΄ένα σκίτσο γεμάτο με χιονάνθρωπους κρύβετε ένα πάντα. Μπορείτε να το βρείτε;

Το κουίζ έγινε viral καθώς έχει μοιραστεί στο Facebook πάνω από 60.000 φορές, ενώ έχει πάρει πάνω από 400.000 likes, ίσως γιατί είναι αρκετά δύσκολο για να το εντοπίσεις.

Το σκίτσο σχεδιάστηκε από τον Ούγγρο Gergely Dudas που υπογράφει με το ψευδώνυμο Dudolf.

O Dudolf δήλωσε στον independent ότι εξεπλάγη και χάρηκε με την ανταπόκριση του κόσμου, ενώ στο λογαριασμό του στο Facebook έχει αντίστοιχα σκίτσα και γρίφους.

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

Όλα τα παιδιά γεννιούνται με μια εσωτερική πυξίδα που, όταν προάγεται μέσω της θετικής άσκησηςτου δικού μας γονικού ρόλου, βοηθάει τα παιδιά να πιστεύουν στον εαυτό τους και να έχουν επιτυχία τόσο στο σχολείο όσο και στη ζωή τους. Ακόμη και οι μικρές, καθημερινές, θετικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των γονέων και των παιδιών, μπορούν να κάνουν αυτή τη δυνατότητα, πραγματικότητα.

Οι γονείς, λοιπόν, βοηθούν τα παιδιά να πιστεύουν στον εαυτό τους, όταν:

1. Βοηθούν τα παιδιά να επικεντρωθούν σε λύσεις και όταν δεν προσπαθούν να τα σώσουν από τα προβλήματα. Η επίλυση προβλημάτων για λογαριασμό των παιδιών τα καθιστά εξαρτώμενα, και χωρίς αυτοπεποίθηση. Ακούστε τα, ενθαρρύντε τα και υποστηρίξτε τα καθώς σκέφτονται τις δικές τους λύσεις. Για παράδειγμα, «Μαμά, ο Γιώργος έσκισε το βιβλίο μου» λέει ο Μάριος αγανακτισμένος με αυτό που έκανε ο μικρός του αδερφός. Άρα, εδώ έχουμε ένα παιδί που διατυπώνει το πρόβλημα και θέλει να το λύσει η μητέρα του. Η μητέρα μπορεί να πει: «Αγάπη μου λυπάμαι πολύ αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’αυτό. Τι θα μπορούσες όμως να κάνεις για να μη σου ξανασκίσει ο Γιώργος κάποιο άλλο βιβλίο; Σκέψου τι μπορείς εσύ να κάνεις και τα λέμε πάλι σε λίγο».

2. Επαινούν τα παιδιά για τις προσπάθειές τους, αντί της νοημοσύνης τους. Παρατηρήστε τα μικρά πράγματα που κάνουν και που μέσα από αυτά φαίνονται αξίες όπως το θάρρος, η ειλικρίνεια, ή η φροντίδα/τρυφερότητα που δείχνουν για τους άλλους, και στη συνέχεια πείτε τους πόσο εκτιμάτε αυτές τις ιδιότητες, είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι το βλέπετε και το αναγνωρίζετε. Για παράδειγμα, η μητέρα μιλά με τη γιαγιά στο τηλέφωνο και λέει: «Μαμά έπρεπε να δεις τον εγγονό σου σήμερα που έκανε το εμβόλιο! Τέντωσε αμέσως το χέρι του με θάρρος και μίλησε στο γιατρό πρόσχαρα και πραγματικά αυτα τα εμβόλια πονούν όταν τα κάνεις!».

3. Βοηθούν τα παιδιά να μάθουν από τα λάθη τους. Η έρευνα δείχνει ότι η μάθηση ενισχύεται όταν τα παιδιά κάνουν λάθη. Αναγνωρίστε ότι δεν περιμένετε τα παιδιά σας να είναι τέλεια, πέιτε τους ότι έχουν την αγάπη σας πάντα και είναι άνευ όρων, δηλαδή ανεξάρτητη από τα λάθη τους. Βοηθήστε τα να δουν τα λάθη τους ως ευκαιρίες μάθησης και όχι ως ήττες. Μπορείτε απλά να πείτε: «Καταλαβαίνω ότι αναστατώθηκες. Έλα, ας συζητήσουμε να δούμε τι πήγε στραβά» αντί του «Ποιός σου είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη; Πάλι λάθος έκανες!!!» ή ακόμα χειρότερα «Είσαι άχρηστος/βλάκας κλπ.».

4.  Όταν τα παιδιά σας κατηγορούν τους άλλους, κλαψουρίζουν ή διαμαρτύρονται, μετατρέψτε αυτές τις στιγμές σε ευκαιρίες για να ανακαλύψουν για το τι πραγματικά νοιάζονται! Αποκαλύψτε τις κρυφές πεποιθήσεις τους, δημιουργήστε ένα σύστημα αξιών, που μπορεί να ενισχύσει την πρωτοβουλία και τη δράση του παιδιού σας στον κόσμο. Για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε «Ακούγεσαι απογοητευμένος/η, ας δούμε τι συμβαίνει!!!» ή «Τι σημαίνει αυτό για σένα;» αντί να πέιτε «Πως κάνεις έτσι; Δεν έγινε και τίποτα».

5. Ενθαρρύνουν τα παιδιά να σταθούν ξανά στα πόδια τους μετά τις όποιες οπισθοδρομήσεις – γιατί απλά πιστεύουν σε αυτά. Αποτελέστε έναν χρήσιμο οδηγό για να προσδιορίσουν τα παιδιά σας τις προκλήσεις τους, να προβληματιστούν σχετικά με τις επιλογές τους, να καταλήγουν σε δικές τους αποφάσεις, να προσαρμόζουν στρατηγικές, καθώς και να σχεδιάζουν τα επόμενα βήματά τους. Όταν το κάνετε αυτό, θα έχετε προωθήσει την προσαρμοστικότητα του παιδιού σας. Το πιο όμορφο που μπορούν να ακούσουν τα παιδιά σας είναι: «Πολλά συμβαίνουν στη ζωή όμως να θυμάσαι είμαι εδώ για σένα όποτε με χρειαστείς!!!»

Έχετε στο μυαλό σας ότι ο θετικός τρόπος ανατροφής των παιδιών είναι ένα ισχυρό εργαλείο για να καλλιεργηθούν υγιή παιδιά! Όταν ενεργοποιήσετε αυτές τις προσεγγίσεις του θετικού γονικού ρόλου και τις βάλετε «σε δράση», θα έχετε βοηθήσει με βεβαιότητα στη διαμόρφωση της τωρινής ζωής των παιδιών σας αλλά και για τα υπόλοιπα χρόνια του μέλλοντός τους.

Επικεντρωθείτε και βοηθηθείτε από ειδικούς ψυχικής υγείας για να αναπτύξετε τα κατάλληλα εργαλεία και τις τεχνικές της θετικής άσκησης του γονικού ρόλου και της θετικής πειθαρχίας. Θυμηθείτε……κανένας δε γεννήθηκε γονιός, ας σκεφτούμε όμως ότι τα πρότυπα που δίνουμε στα παιδιά μας έχουν να κάνουν με τα δικά μας βιώματα ως παιδιά, το πώς μεγαλώσαμε εμείς από τους δικούς μας γονείς, σε ποια χώρα ζήσαμε, με ποια κουλτούρα, με ποιές οικογενειακές αρχές. Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά κάνουν και επαναλαμβάνουν αυτά που τους δείχνουμε.

Δεν είναι εύκολο να τα καταφέρουμε όλα, ούτε να είμαστε πάντα σωστοί, άλλωστε το ζητούμενο δεν είναι να είμαστε τέλειοι, το σημαντικό είναι να προσπαθούμε για το καλύτερο για εμάς και για τα παιδιά μας……..γιατί τα παιδιά μας ΑΞΙΖΟΥΝ τον κόπο!!!

ΠΗΓΗ:e-psychology.gr 

Κανένας δεν απολαμβάνει την κριτική, αλλά μερικοί από εμάς είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι σ’ αυτή.

• Το παίρνετε προσωπικά όταν το αφεντικό σας, σας λέει να σωπάσετε κατά την διάρκεια μιας συνάντησης;
• Σας χαλάει τη μέρα, που κάποιος σας ρίχνει μια επικριτική ματιά όταν το παιδί σας έχει ξεσπάσματα θυμού;
• Νιώθετε αποτυχημένοι όταν ένας πελάτης απορρίψει την πρότασή σας;

Για τους τελειομανείς, η κριτική είναι μία έκθεση των αδυναμιών τους. Δουλεύουν τόσο σκληρά για να τις κρύψουν, που είναι εξαιρετικά επώδυνο όταν βγαίνουν στο φως.

Πώς αντιδράτε στην κριτική;

Μερικοί άνθρωποι μοιάζουν σαν να μπορούν να διαχωρίσουν τη θέση τους από αυτή. Άλλοι μπορεί να την εσωτερικεύσουν και βαθιά μέσα τους να πιστεύουν ότι είναι αλήθεια. Μπορεί να κλάψουν ή να αισθανθούν άχρηστοι. Ως εκ τούτου μπορείτε να παίξετε εκ του ασφαλούς. Μερικοί αντιδρούν στην κριτική με θυμό και άμυνα. Μπορείτε επίσης να γίνετε τρομερά επικριτικοί με τους άλλους.

Η κριτική είναι μέρος της ζωής μας. Ο,τιδήποτε και αν κάνουμε, κινδυνεύουμε να κριθούμε για αυτό.

Ο Αριστοτέλης είπε: «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποφύγεις την κριτική: μην κάνεις τίποτα, μην πεις τίποτα και μην είσαι τίποτα».

Φυσικά, το να μην κάνεις ή το να μην λες τίποτα δεν είναι μια καλή στρατηγική για να αποφύγουμε την κριτική. Τα πάντα εμπεριέχουν κάποιον κίνδυνο. Και ο κίνδυνος συνοδεύει την πιθανότητα οι άλλοι να μην εγκρίνουν ή να μην τους αρέσει αυτό που κάνουμε.

Αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε την κριτική, πρέπει να βρούμε τρόπους να την διαχειριστούμε.

Πως να αντιμετωπίσετε την κριτική:

1. Αναρωτηθείτε για την πηγή της κριτικής: εκτιμάτε την άποψη του επικριτή σας; Τι μοτίβο συμπεριφοράς έχει το άτομο αυτό, βοηθητικό ή επιβλαβές; Η κριτική από κάποιο στενό οικογενειακό πρόσωπο έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτή που μπορεί να ασκήσει κάποιος άγνωστος.

2. Τι είδους κριτική είναι: Μερικές φορές η κριτική είναι γεμάτη κακία. Άλλες μορφές κριτικής είναι εποικοδομητικές. Η εποικοδομητική κριτική δεν είναι προσωπική επίθεση. Μπορεί να είναι βοηθητική και να μας ωθήσει να προχωρήσουμε μπροστά. Δεν θα πρέπει να μας αποθαρρύνει.

3. Να έχετε μια διάθεση εξέλιξης: Να είστε ανοιχτοί στη μάθηση και στην αλλαγή. Αντί να εστιάζετε στην αλλαγή, «μεταφράστε» την κριτική σαν μια ευκαιρία αυτο-βελτίωσης.

4. Απομακρυνθείτε από ότι δεν μοιάζει αληθινό και μην το παίρνετε προσωπικά: Αν η κριτική πραγματικά δεν μοιάζει έγκυρη, στρέψτε αλλού την προσοχή σας. Μην στέκεστε τόσο σ’ αυτή και μην την υπεραναλύετε. Προσπαθήστε να αποδεχθείτε ότι μπορεί να μην είναι αλήθεια και επικεντρωθείτε στις δικές σας δυνάμεις. Δεν είναι όλες οι κριτικές πραγματικά για εσάς. Μπορεί να είναι μια προβολή της ανασφάλειας, της ζήλειας ή της δυστυχίας κάποιου.

5. Νιώστε τα συναισθήματά σας: Επιτρέψτε στον εαυτό σας να νιώσει πληγωμένος ή θυμωμένος. Δεν είναι καθόλου βοηθητικό να αρνείστε ή να θάβετε τα συναισθήματά σας. Μιλήστε για αυτά, γράψτε για αυτά, αφήστε τα ελεύθερα να πάρουν μορφή. Μετά συνεχίστε να προχωράτε μπροστά.

6. Εκτιμήστε τον εαυτό σας: Σε συνδυασμό με τη βίωση αυτών των σκληρών συναισθημάτων, δείξτε καλοσύνη στον εαυτό σας και μην τον κατηγορείτε. Δώστε του μια θεραπευτική βοήθεια και χρησιμοποιείστε τον ενθαρρυντικό μονόλογο με φράσεις τύπου «Η κριτική πονάει, αλλά δεν μπορεί να με ορίσει».

Η αυτό-αξία μας δεν καθορίζεται μόνο από το πόσο μοιάζουμε στους άλλους ανθρώπους, από τα αποτελέσματα της εργασίας μας ή από τις επιλογές μας. Ο σεβασμός είναι κύριο συστατικό στην ομαλή επικοινωνία και αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους.

Είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να τους ικανοποιήσουμε όλους. Όταν το αποδεχθούμε αυτό, θα μπορέσουμε να αποδεχθούμε και ολοκληρωμένα τον εαυτό μας.

ΠΗΓΗ:  psychologynow.gr