Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».

«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.

«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.

«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.

«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού.

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

H χρήση οθονών από παιδιά μικρότερα των 2 ετών σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής θα πρέπει να αποφεύγεται. Οι συμβουλές ναι μεν είναι σαφής άρα θεωρητικά εύκολο να ακολουθηθούν, στην πράξη όμως τα πράγματα αλλάζουν.

Τι  κάνει ένας γονιός  όταν οι παππούδες θέλουν να μιλήσουν με το εγγόνι τους μέσω διαδικτύου ή όταν τα παιχνίδια που έχει ένα μωρό δεν έχουν οθόνη αλλά συνδέονται με το Διαδίκτυο; Πώς ένας γονέας μπορεί να ανταπεξέλθει στο γονικό του ρόλο έχοντας να αντιμετωπίσει αυτό το νέο ψηφιακό περιβάλλον που πλέον κυριαρχεί στη ζωή μας;

Οι γονείς σήμερα ακούν και διαβάζουν για τις επιπτώσεις του εθισμού στον τεχνολογικό τομέα και πόσο καταστροφικά μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ενός παιδιού. Από την άλλη πλευρά τα παιδιά ενθαρρύνονται ολοένα και περισσότερο να εμπλέξουν την εκπαιδευτική διαδικασία με την τεχνολογία ενώ όλοι παραδέχονται ότι στο μέλλον όλες οι πτυχές  της ζωής μας , πόσο μάλλον η επαγγελματική, θα είναι  άρρηκτα συνδεδεμένες με τον ψηφιακό κόσμο.   

Οι γονείς μπερδεύονται και αναζητούν καθοδήγηση από τους ειδικούς: Ποιο είναι το σημείο εκείνο που ο χρόνος στην οθόνη για ένα παιδί είναι πολύς και απαιτείται εξωτερική παρέμβαση;

Στο πρόσφατο συνέδριο FOSI Briefs the Hill στο Kids, Screen Time & “Tech Addiction” οι ειδικοί του panel εξέτασαν τη χρήση της τεχνολογίας και τις επιπτώσεις της στην ανάπτυξη των παιδιών. Ο Dr. Michael Rich, Κέντρο για τα Μέσα και την Παιδική Υγεία του Χάρβαρντ, μίλησε ειδικά για τον όρο “εξάρτηση από την τεχνολογία”. Υπενθύμισε στο κοινό ότι η συγκεκριμένη φράση  χρησιμοποιείται ναι μεν «χαλαρά» στην κοινωνία αλλά πλέον έχει πραγματικό νόημα στην ιατρική κοινότητα. Εξήγησε ότι ένας προτιμητέος όρος είναι “προβληματική χρήση διαδραστικών μέσων”.

Οι ειδικοί των ομάδων συζήτησαν επίσης την ανάγκη για ισορροπία στις δραστηριότητες των παιδιών και τον τρόπο με τον οποίο ορισμένα παιδιά οδηγούνται στο να  επιλέξουν να περάσουν περισσότερο χρόνο στον αθλητισμό παρά στις δραστηριότητες στο διαδίκτυο. Υπήρξε συναίνεση ότι δεν υπάρχει σωστή απάντηση στο ερώτημα πόσο χρόνο πρέπει να δαπανούν τα παιδιά στο Διαδίκτυο.

Εν κατακλείδι ομόφωνα αποφασίστηκε ότι υπάρχει ανάγκη για περισσότερη έρευνα. Αυτός άλλωστε είναι ένας απίστευτα νέος χώρος… Στην πραγματικότητα η σημερινή γενιά παιδιών είναι η πρώτη γενιά που γεννιέται σε έναν online κόσμο όπου ένα αρκουδάκι έχει τη δυνατότητα να διαβάζει ιστορίες, μπορούν να συνδεθούν με οικογενειακά ή φιλικά πρόσωπα που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του κόσμου και τους προσφέρονται  ευκαιρίες να ταξιδέψουν και να εξερευνήσουν  διαφορετικές χώρες από τη συσκευή στην τσέπη τους.

Οι συνέπειες στη γνωστική, συμπεριφορική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών από αυτή τη νέα κατάσταση δεν έχουν ακόμη καθιερωθεί και διερευνηθεί.

ΠΗΓΗ : saferinternet4kids.gr

Το πιο συγκινητικό βίντεο των φετινών Χριστουγέννων μας έρχεται από την Αυστρία. Ο Henry, ο σκαντζόχοιρος είναι ο νέος μαθητής του σχολείου. Δυσκολεύεται να μπει στις νέες παρέες και τα αγκάθια δεν τον βοηθούν.
Ευτυχώς όμως, έχει έναν νέο φίλο, τον Σκίουρο, ο οποίος τον προσέχει. Γιατί όσο μεγάλα κι αν είναι τα εμπόδια, αν υπάρχει διάθεση για συντροφικότητα, αλληλεγγύη, κοινωνικότητα και αγάπη μπορούμε να τα ξεπεράσουμε.

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε ένα πολύ μακρινό βασίλειο με έναν πολύ λυπημένο κυβερνήτη. Δεν καταλάβαινε τον λόγο της μελαγχολίας του μέχρι που ένας από τους σοφούς άντρες του τον βοήθησε να καταλάβει πως όλα είχαν να κάνουν με τον κύκλο του 99. Ήταν ένα μάθημα που δεν θα ξεχνούσε ποτέ.

Όλα ξεκίνησαν ένα πρωί, όταν ο βασιλιάς, πολύ καταθλιπτικός, είδε έναν από τους υπηρέτες του να μπαίνει στο δωμάτιο. Ο ταπεινός άντρας χαμογέλασε και άρχισε να σφυρίζει μια ευχάριστη μελωδία. Ο βασιλιάς συνειδητοποίησε πως ο υπηρέτης ήταν πάντα χαρούμενος και αναρωτήθηκε το γιατί. Πως μπορούσε ένας υπηρέτης να είναι τόσο χαρούμενος, όταν ο ίδιος, ο βασιλιάς, δεν μπορούσε να βρει την γαλήνη;

«Η πραγματική κοινωνική πρόοδος δεν έχει να κάνει με την αύξηση των αναγκών αλλά με την εθελοντική μείωση τους. Ωστόσο, αυτό απαιτεί ταπεινότητα.»
-Mahatma Gandhi-

Ο βασιλιάς ρώτησε τον άντρα, «Γιατί είσαι τόσο χαρούμενος;». Ο υπηρέτης δεν ήξερε πώς να απαντήσει. «Γιατί να μην είμαι;» απάντησε τελικά. «Ζω σε ένα παλάτι, σερβίροντας το πιο ισχυρό άτομο του βασιλείου… Τι άλλο θα μπορούσα να θέλω; Δεν βλέπω το γιατί δεν θα έπρεπε να είμαι χαρούμενος με την ζωή μου…»

Αυτό αναστάτωσε τον βασιλιά. Δεν πίστεψε ούτε λέξη. Πως μπορούσε ένας άντρας με ένα σπίτι και μια ζωή πολύ πιο μέτρια από τα δικά του να είναι τόσο χαρούμενος; Ο βασιλιάς τον απείλησε ότι θα τον αποκεφαλίσει αν δεν του αποκάλυπτε το μυστικό της ευτυχίας του. Ο υπηρέτης ζήτησε συγγνώμη που πρόσβαλε τον βασιλιά αλλά δεν ήξερε τι να πει.

Η σοφία και ο κύκλος του 99

Τελικά, ο βασιλιάς είπε στον υπηρέτη να φύγει. Δεν μπορούσε να αντέξει το αδιάκοπο χαμόγελο του. Ούτε καν η απειλή του θανάτου δεν τον αναστάτωσε. Αφού έφυγε ο ταπεινός υπηρέτης, αμέσως κάλεσε τους σοφούς άντρες του παλατιού. Το μυστήριο έπρεπε να λυθεί.

Όταν μαζεύτηκαν όλοι οι σοφοί άντρες, διέταξε να του πουν γιατί ο υπηρέτης ήταν τόσο χαρούμενος με την μίζερη ζωή του, ενώ ο ίδιος δεν μπορούσε να σταματήσει να αισθάνεται τόσο στεναχωρημένος. Ένας από τους σοφούς άντρες σηκώθηκε και είπε: «Είναι απλό. Ο υπηρέτης είναι χαρούμενος επειδή δεν έχει μπει στον κύκλο του 99.» Αυτό κίνησε το ενδιαφέρον του βασιλιά. Τι στο καλό ήταν ο κύκλος του 99;

Ο σοφός άντρας του είπε ότι ήταν άχρηστο να εξηγήσει τον κύκλο του 99 με λόγια. Χρειαζόταν να τον δει με τα μάτια του. Το μόνο που χρειαζόταν ο βασιλιάς ήταν 99 νομίσματα από καθαρό χρυσό και θα του έδειχνε πως κάθε χαρούμενος άνθρωπος, αφού μπει στον κύκλο του 99, γίνεται καταθλιπτικός. Ο βασιλιάς αποδέχτηκε την πρόκληση.

Μπαίνοντας στον κύκλο του 99

Ο βασιλιάς διέταξε να φτιαχτούν 99 νομίσματα από καθαρό χρυσό, τον πιο πολύτιμο στο βασίλειο. Τα έβαλε σε μια τσάντα και τα πήγε στο σπίτι του υπηρέτη, συνοδευόμενος από τον σοφό άντρα. Άφησαν την τσάντα στην πόρτα με ένα σημείωμα: «Ένα δώρο για την πιστή και ανιδιοτελή υπηρεσία σου. Απόλαυσε το.» Τότε κρύφτηκαν, για να δουν τι θα συμβεί.

Ο υπηρέτης γύρισε σπίτι, είδε την τσάντα και έμεινε έκπληκτος. Κοίταξε γύρω του και μετά μπήκε στο σπίτι του γεμάτος περιέργεια. Ο βασιλιάς και ο σοφός τον παρακολουθούσαν απ’ έξω ακόμα κρυμμένοι. Ο ταπεινός άντρας πήρε τα νομίσματα και τα έριξε στο τραπέζι.

Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Άρχισε να μετρά την νέα του περιουσία, βάζοντας τα νομίσματα σε στοίβες των 10. Όταν τελείωσε και την τελευταία, νόμιζε ότι κάτι ήταν λάθος. Η τελευταία στοίβα είχε 9 νομίσματα αντί για 10.

Η παγίδα του κύκλου του 99

Ο υπηρέτης νόμιζε ότι ένα νόμισμα θα είχε πέσει από το τραπέζι και το έψαξε παντού, αλλά δεν μπόρεσε να τον βρει. Τότε σκέφτηκε φωναχτά «Κάποιος είδε την τσάντα και έκλεψε ένα νόμισμα». Τότε αναρωτήθηκε πόσο θα του έπαιρνε να κερδίσει ένα νόμισμα. Έκανε κάποιους υπολογισμούς.

Δουλεύοντας κανονικά, θα χρειαζόταν 5 χρόνια. Αλλά αν δούλευε περισσότερο; Ίσως θα μπορούσε να το κερδίσει σε 2 χρόνια. Αν ζητούσε και από την γυναίκα του να βρει ακόμα μια δουλειά; Τότε ίσως να έφτανε στον στόχο του σε μόνο έναν χρόνο.

Από εκείνη την μέρα ο υπηρέτης έγινε πολύ καχύποπτος και δεν εμπιστευόταν κανέναν. Υποπτευόταν πως κάποιος από το παλάτι είχε πάρει το νόμισμα, που σύμφωνα με τον ίδιο, έλειπε από την περιουσία του. Επίσης ανησυχούσε μήπως τον ξανά ληστέψουν.

Ο υπηρέτης ποτέ δεν σταμάτησε να κάνει σχέδια για το πώς να κερδίσει ακόμα ένα χρυσό νόμισμα. Είχε παγιδευτεί στον κύκλο του 99. Από τότε, ποτέ δεν σκεφτόταν τα πράγματα που είχε, μόνο αυτά που του έλειπαν. Τελικά ο σοφός είχε δίκιο.

Μετάφραση, επιμέλεια: L.C. από το exploringyourmind.com

ΠΗΓΗ:awakengr.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Το να ζεις για χρόνια με κάποιον, δημιουργεί παγιωμένες αντιλήψεις για το ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, ποια είναι τα χαρακτηριστικά του και κυρίως τι να περιμένεις από αυτόν. Αυτό συμβαίνει και με τα παιδιά, που λίγο μετά την γέννηση τους θα  αρχίσουν να χαρακτηρίζονται από τον περίγυρο ως «ήρεμα», «γκρινιάρικα», «κοινωνικά», «σοβαρά», «χειριστικά» κ.ά. Είτε οι γονείς έχουν μπει στην διαδικασία να αποδώσουν οι ίδιοι κάποια χαρακτηριστικά στα παιδιά τους, είτε έχουν αποδεχθεί τα σχόλια των υπολοίπων, το εντυπωσιακό είναι ότι τα παιδιά έχουν την τάση να ανταποκρίνονται σε αυτά τα στοιχεία, ακόμα κι αν δεν είναι ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικά τους.

Αν παίρναμε λίγο χρόνο να καταγράψουμε 10 επίθετα που περιγράφουν τα παιδιά μας, θα μπορούσαμε να διερευνήσουμε μερικά ζητήματα όπως:

– Ποια από τα επίθετα αυτά θα μπορούσαμε να αποδώσουμε και στον εαυτό μας;

-Ποια επίθετα αντιτίθενται απόλυτα στις αξίες μας π.χ. «τεμπέλης» αν εγώ είμαι πολύ δραστήριος και εργατικός;

– Μήπως δείχνουμε εκνευρισμό όταν εκδηλώνει κάποιο χαρακτηριστικό εξαιτίας της ενοχής μας που έχει εξελιχθεί σε τέτοιο άτομο;

– Μήπως μοιάζουμε πολύ με αυτό ή μοιάζει σε κάποιον άνθρωπο που δεν μπορούμε να αποδεχθούμε;

– Μήπως είναι διαφορετικό;

-Μήπως επιτρέπει στον εαυτό του συμπεριφορές που εμείς απαγορεύουμε στον εαυτό μας;

– Μήπως το κατευθύναμε ασυνείδητα να γίνει αυτό το άτομο, επειδή θεωρούσαμε ότι έτσι είναι;

– Μήπως το κατηγορούμε ασυναίσθητα για την αποτυχία μας να γίνουμε οι γονείς που θα θέλαμε να είμαστε;

Η διαδικασία του χαρακτηρισμού και του καταλογισμού στα παιδιά διαφόρων ιδιοτήτων λειτουργεί ανασταλτικά στο να συμβάλλουμε στην εξέλιξή τους μέσα από την γονεϊκότητα. Αν προσπαθούσαμε να μετατρέψουμε τα χαρακτηριστικά του καταλόγου μας σε φράσεις π.χ. «σοβαρός» = «δεν θα χαμογελάσει σε κάποιον με τον οποίο δεν νιώθει άνετα», αυτομάτως δημιουργούμε νέες αντιλήψεις για τα παιδιά μας και τα βλέπουμε με διαφορετικό τρόπο, με μια καινούρια ματιά.

Οι ιδιότητες είναι κάτι το παγιωμένο, ενώ οι συμπεριφορές μάς επιτρέπουν να αναρωτηθούμε «πότε», «με ποιον», «τι έχει προηγηθεί», «τι ανάγκες» και «τι συναισθήματα» μπορεί να κρύβει αυτή η συμπεριφορά. Έτσι, δεν έχουμε μπροστά μας ένα επιθετικό παιδί αλλά ένα παιδί που αντιδρά επιθετικά όταν του λείπει η ουσιαστική συναισθηματική παρουσία των γονέων και παλεύει να τους τραβήξει την προσοχή με όλους τους «λάθος» τρόπους, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστεί «επιθετικό». Δεν έχουμε μπροστά μας ένα γκρινιάρικο μωρό, αλλά ένα μωρό που πονάει η κοιλιά του κάθε φορά που τρώει και προσπαθεί να επικοινωνήσει την δυσφορία του με αυτήν την γκρίνια.

Αν, λοιπόν, αντιληφθούμε πως έχουμε χαρακτηρίσει ποικιλοτρόπως ένα παιδί σε βαθμό που όλες αυτές οι ιδιότητες έχουν εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες, ας τολμήσουμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να παρατηρήσουμε τόσο το πότε το παιδί συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο όσο και καθημερινές θετικές συμπεριφορές του. Αναμφίβολα, όλοι μας έχουμε και την καλή και την κακή μας πλευρά, αλλά είναι η ενισχυόμενη από τον περίγυρο μας αυτή που θα υπερισχύσει και θα αποτελεί τον κανόνα στην καθημερινότητα μας. Ας τολμήσουμε, λοιπόν, να δούμε τα παιδιά μας… αλλιώς και ίσως γνωρίσουμε, έτσι καλύτερα και τον ίδιο μας τον εαυτό.

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όσο περισσότερο κάποιος δρα μέσα από εθιστικά μοτίβα τόσο πιο δύσκολο είναι να σταματήσει. Όταν είναι μικρό το παιδί το να του δίνουμε αφθονία ηλεκτρονικών παιχνιδιών και δώρων ξεκινάει τη διαδικασία (εθισμού). Στην πραγματικότητα τα μικρά παιδιά απολαμβάνουν εξίσου αν όχι περισσότερο όσο απλά πράγματα ή αντικείμενα. Ένα ξύλινο κουτάλι, το κουτί από ένα παιχνίδι, παρά το ίδιο το παιχνίδι. 

Συμβουλές προς τους γονείς για την πρόληψη του εθισμού στα ηλεκτρονικά μέσα

Θα πρέπει να μπουν τα όρια από μικρά. Αν τα παιδιά από πολύ μικρά δεχτούν δώρα ακατάλληλα για την ηλικία τους (ηλεκτρονικά παιχνίδια, Xbox κλπ.) για τα οποία δεν είστε σίγουροι ή νιώθετε ότι δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται από το παιδί σας θα πρέπει να τα επιστρέψετε/ αλλάξετε με κάτι άλλο.

Επίσης, θέλει προσοχή το αν παίζουν και πόσο παίζουν τα παιδιά σε σπίτια άλλων. Θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς και για αυτό. Το παιδί θα πρέπει να προετοιμαστεί σχετικά με το τι να πει σε περίπτωση που του κάνουν πλάκα σχετικά με το ότι δε του επιτρέπεται να παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια που άλλοι παίζουν. Μπορείτε, επίσης, να τα ενθαρρύνεται να «ρίξουν το φταίξιμο» σε εσάς τους γονείς (πχ «η μητέρα μου θα θυμώσει αν με πιάσει να παίζω αυτό το παιχνίδι»). Αν αυτό δε βοηθάει θα πρέπει να ενθαρρύνετε το παιδί να σας λέει όταν τον καλούν να παίξει βιντεοπαιχνίδια ή να σερφάρουν στο διαδίκτυο ώστε να επικοινωνήσετε με τον άλλο γονιό και να μοιραστείτε τους κανόνες για χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών της οικογένειάς σας.

Είναι σημαντικό να γίνει συζήτηση για το πότε το παιδί μπορεί ή δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ηλεκτρονικά και είναι ξεκάθαροι οι κανόνες ανάλογα με την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Πιθανόν να είναι διαφορετικός ο χρόνος χρήσης ηλεκτρονικών τα σαββατοκύριακα και στις διακοπές σε αντίθεση με τις ημέρες τις εβδομάδας (σχολικές). Το παιδί με αυτό το τρόπο δε θα νιώσει ότι κάτι του επιβάλλεται (στην στιγμή) αλλά οι γονείς θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι ότι θα υπάρξουν διαμαρτυρίες αρχικά. Παρόμοια με πχ το ότι πρέπει να πάνε στον οδοντίατρο ή να πλύνουν τα δόντια τους, υπάρχουν κανόνες που θα ισχύουν και για την χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Είναι εξίσου σημαντικό για την υγεία τους.

Επίγνωση γονέων για το περιεχόμενο των βιντεοπαιχνιδιών

Είναι άξιο προσοχής οι γονείς να έχουν επίγνωση του τι εμπεριέχεται στα βιντεοπαιχνίδια από άποψη βίας, σεξουαλικού περιεχομένου ή ακατάλληλης γλώσσας. Ο πωλητής του μαγαζιού ίσως μπορεί να συμβουλέψει σχετικά με το τι είναι κατάλληλο ανάλογα με το βαθμό ωριμότητας και την ηλικία. Μπορεί σε μεγαλύτερα παιδιά να επιτρέπεται ένας βαθμός έκθεσης σε υλικό σεξουαλικού περιεχομένου, αλλά ανεξάρτητα από την ηλικία, δε προτείνεται να εκτίθενται σε περισσότερη βία από αυτή που ήδη είναι αναπόφευκτα προβαλλόμενη στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο κάθε γονιός που ξέρει το παιδί του, θα ακολουθήσει τα ένστικτά του σχετικά με το τι παιχνίδια θα επιτρέψει στο παιδί του να παίζει.

Η σημασία της εγκατάστασης πλαισίου χρήσης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών 

Όσο γρηγορότερα εγκατασταθεί το πλαίσιο χρήσης ηλεκτρονικών παιχνιδιών, τόσο πιο εύκολο θα είναι να εφαρμοστεί και για τους γονείς και για το παιδί. Μην αφήσετε το γνωστό σχόλιο « Όλοι οι φίλοι μου το κάνουν» να σας επηρεάσει. Ίσως το κάνουν και ίσως όχι. Είναι ένα σχόλιο που ακούγεται σε όλα τα σπίτια. Ένας τρόπος ανταπόκρισης μπορεί να είναι «Αυτός δεν είναι ο κανόνας στο δικό μας σπίτι». Θέλετε να είστε δίκαιοι και όχι ίσοι/ίδιοι. Εξηγήστε ότι η οικογένεια σας δεν είναι ίδια με άλλες οικογένειες και ότι δεν δρουν όλες οι οικογένειες με τον ίδιο τρόπο απαραίτητα.

Ότι είναι σημαντικό για την οικογένειά σας είναι σημαντικό να υπάρχει τιμιότητα εντός της οικογένειας και ότι θέλετε οι κανόνες να είναι όσο πιο δίκαιοι γίνεται, αλλά ότι δεν γίνεται να φέρεστε στο παιδί σας με τον ίδιο τρόπο που φέρονται άλλοι γονείς στα παιδιά τους γιατί κάθε οικογένεια και κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Πείτε στο παιδί ότι είστε διατεθειμένοι να τους φέρεστε δίκαια με βάση το βαθμό ωριμότητας που επιδεικνύουν, τους βαθμούς και την συμπεριφορά τους.

Οι κανόνες χρήσης ηλεκτρονικών μέσων αφορούν και το αμάξι, ακόμα πριν μάθουν να οδηγούν. Θα πρέπει να μάθουν ότι τα μηνύματα, κλπ. μπορούν να διασπούν την προσοχή επικίνδυνα. Το παιδί σας είναι ότι πολυτιμότερο έχετε είναι σημαντικό λοιπόν να τηρούν κανόνες ασφαλείας και στο αμάξι.  (συνεχίζεται)

Βιβλιογραφία
Berk, J. (2018). Parent’s Guide to Electronic Addiction. Wilmington, DE: Thomas Noble Books.

ΠΗΓΗ: psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η σημασία του ελεύθερου χρόνου στη ζωή των παιδιών είναι αδιαμφισβήτητη.

Ο ελεύθερος χρόνος αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των παιδιών και των εφήβων, δικαίωμα στην αυτενέργεια και την αυτοδιάθεση. Κατά τον ελεύθερο χρόνο τα παιδιά ξεδιπλώνουν τη δημιουργικότητά τους, αποκτούν πολύτιμες δεξιότητες, εξελίσσονται, κοινωνικοποιούνται. Καθώς έχει άρρηκτη σχέση με την ψυχική υγεία, βοηθά το παιδί να αναπτυχθεί όχι μόνο στο γνωστικό ή/και το βιοσωματικό τομέα, αλλά και τον κοινωνικό και συναισθηματικό.

Οι δραστηριότητες με τις οποίες τα παιδιά αξιοποιούν το χρόνο τους, εκτός των ωρών του σχολείου συνήθως αποκαλούνται «εξωσχολικές» και καλύπτουν τομείς, όπως: άθλησης και εξάσκησης σωματικών/ κινητικών δεξιοτήτων (αθλήματα, χορός, μπαλέτο), μουσικής (εκμάθηση μουσικού οργάνου), ξένων γλωσσών, καλλιτεχνικών (ζωγραφική, εικαστικά, θέατρο κ.ά.) και ένταξης σε ομάδες (θεατρικό παιγνίδι, χορωδία, σκάκι, πρόσκοποι κλπ.).

Οι δραστηριότητες που προσφέρονται σήμερα από διάφορα πλαίσια για την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των παιδιών είναι πολλές και αυξάνονται διαρκώς. Τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, τα σύγχρονα παιδιά της μέσης παιδικής ηλικίας και οι έφηβοι ασχολούνται με αρκετές εξωσχολικές δραστηριότητες. Πρόκειται για δομημένες δραστηριότητες, οι οποίες νέμονται τη διάσταση του ελεύθερου χρόνου και συχνά οδηγούν στη δραματική συρρίκνωσή του, φτάνοντας μερικές φορές ως και την κατάργησή του. Είναι εξαιρετικά λυπηρό και αποκαρδιωτικό να ακούμε τα παιδιά Δημοτικού, αλλά και τους εφήβους να παραπονούνται ότι δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο, εννοώντας τον αδόμητο χρόνο, τον οποίο μπορούν να αξιοποιήσουν κατά βούληση.

Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα αφενός, για την υπερβολική δέσμευση του ελεύθερου χρόνου ακόμη και των πολύ μικρών παιδιών, τα οποία δε βρίσκουν χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι και αφετέρου, (στην περίπτωση που υπάρχει ελεύθερος χρόνος) για τη λανθασμένη αξιοποίησή του από τα παιδιά με υπερβολική έκθεση μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή. Η πολύωρη έκθεση μπροστά από την οθόνη έχει επιπλέον βρεθεί ότι σχετίζεται με κακές διατροφικές συνήθειες και παχυσαρκία, αλλά και με διάσπαση προσοχής και επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά (Παππά, 2008).

Ειδικά οι έφηβοι προτιμούν περισσότερο τις καθιστικές από τις σωματικές δραστηριότητες, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη προτίμηση στην ακρόαση μουσικής και τη χρήση υπολογιστή και διαδικτύου. Οι έφηβοι που αθλούνται κατά την εφηβεία βρέθηκε ότι έχουν καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία, υψηλότερη αυτοεκτίμηση και χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη ζωή. Επίσης, βρέθηκε ότι η καλή ψυχική υγεία των εφήβων συσχετίζεται θετικά με δραστηριότητες στις οποίες επιδίδονται κατά τον ελεύθερο χρόνο τους με όλη την οικογένεια, όπως τα οικογενειακά γεύματα (Κοκκέβη, Φωτίου, Ξανθάκη & Καναβού, 2011).

Γενικά, καλό είναι ο ελεύθερος χρόνος να μην γεμίζει ολόκληρος με δραστηριότητες, αλλά να μένει και αρκετός για το ίδιο το παιδί, ώστε να τον διαθέτει για παιχνίδι, ή όπως αυτό θέλει.

Ένα παιδί με υπερφορτωμένη μέρα κινδυνεύει:

1) Να χάσει την ανεξαρτησία του: Κάθε παιδί θέλει να είναι ανεξάρτητο, να κάνει πράγματα για τον εαυτό του. Και μέρος αυτής της διαδικασίας απόκτησης της ανεξαρτησίας είναι να παίρνει το ίδιο αποφάσεις για το πώς θα περνά τον ελεύθερο χρόνο του.

2) Να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση: Η αυτοεκτίμηση του παιδιού μειώνεται όταν δε συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων που αφορούν βασικές πλευρές της ζωή του, όπως τι τρώει, τι ρούχα φοράει και με ποιους παίζει.

3) Να δυσκολεύεται πολύ να πάρει αποφάσεις: Μαθαίνει να αποφασίζουν οι γονείς του για αυτό.

4) Να είναι καλό σε όλα και άριστο σε τίποτε.

5) Να φαίνεται πιο κουρασμένο απ’ ό,τι συνήθως.

6) Να χάσει το ενδιαφέρον του για τα παιχνίδια.

Για να κρίνει ένας γονιός αν η μέρα του παιδιού του είναι σωστά οργανωμένη ή υπερφορτωμένη, ας επιχειρήσει να απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα:

1) Σημειώνει το παιδί πρόοδο σε όλες τις ασχολίες του;

2) Δείχνει προθυμία;

3) Μήπως ο γονιός κρατάει το παιδί υπερ-απασχολημένο για να εξυπηρετούνται κάποιες δικές του ανάγκες;

4) Μήπως το παιδί τσακώνεται συχνά με τα άλλα παιδιά όταν έρχονται να παίξουν μαζί του;

5) Είναι το παιδί ικανό να κάνει σωστή κατανομή και κατάλληλη αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου του;

6) Ο γονιός περνά αρκετό χρόνο με το παιδί; Αν ο χρόνος που καταναλώνει το παιδί σε δραστηριότητες εκτός σχολείου είναι πολύ περισσότερος από το χρόνο που περνά στο σπίτι, τότε ίσως το παιδί να έχει πολύ φορτωμένο πρόγραμμα.

Ένα παιδί που δεν του επιτρέπεται να συμμετέχει σε εξωσχολικές δραστηριότητες ή να καλεί τους φίλους του στο σπίτι βρίσκεται στην ίδια μειονεκτική θέση με ένα παιδί που έχει ένα υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα. Ένα από τα καθήκοντα των γονιών είναι να εξασφαλίσουν την αξιοποίηση των ικανοτήτων των παιδιών και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους. Χρειάζεται να ακούν τα αιτήματα του παιδιού και να μην προβάλλουν σε αυτό τις δικές τους προσδοκίες και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ωθώντας τα για παράδειγμα σε δραστηριότητες οι οποίες είναι ελκυστικές μόνο για τους ίδιους, ή αποτελούν δικές τους ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Από την άλλη, είναι σημαντικό να καθοδηγούν τα παιδιά με τέτοιο τρόπο ώστε να επιλέγουν τις δραστηριότητες στις οποίες θα επιδοθούν με επιχειρηματολογία και τεκμηρίωση.

Τέλος, να μην ξεχνούν ότι η αξιοποίηση των ικανοτήτων των παιδιών χρειάζεται να διέπεται από την αίσθηση του μέτρου και από οριοθέτηση, καθώς χρειάζεται να ικανοποιούνται ισόρροπα οι ανάγκες των παιδιών αλλά και των γονιών. Οι γονείς οφείλουν να προσδιορίζουν με σαφήνεια τη διαθεσιμότητά τους, αλλά και τη δυνατότητά τους να καλύψουν με επάρκεια τις ανάγκες των παιδιών (Παππά, 2006). 

Βιβλιογραφία:
Κοκκέβη Ά, Φωτίου Α, Ξανθάκη Μ. & Καναβού Ε. (2011). Ο ελεύθερος χρόνος των εφήβων. Σειρά θεματικών τευχών: Έφηβοι, Συμπεριφορές & Υγεία. Αθήνα: Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής.
Παππά, Β. (2006). Επάγγελμα Γονέας. Ψυχολογικοί Τύποι Γονέων και Συμπεριφορά παιδιών και Εφήβων. Αθήνα: Καστανιώτης.
Παππά, Β. (2008). Γονείς, παιδιά και ΜΜΕ. Ένας οδηγός γονικής συμπεριφοράς. Αθήνα: Καστανιώτης.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr