Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Ενώ η σημασία της συναισθηματικής εκπαίδευσης είναι αναγνωρισμένη, γιατί παραμένει αποκομμένη από τις μαθητικές τάξεις;

Ποιος σας δίδαξε πώς να εντοπίζετε και να διαχειρίζεστε τα συναισθήματά σας, πώς να τα αναγνωρίζετε όταν τα νιώθατε και πώς να προχωρήσετε αφού τα έχετε νιώσει; Για πολλούς ενήλικες, η απάντηση είναι: Κανείς. Βρήκατε τη διέξοδο από αυτό το λαβύρινθο μόνοι σας. Αν και το εσωτερικό μας καθρέφτισμα δεν ήταν κάτι που μας έμαθαν στο σχολείο, είναι κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει, υποστηρίζει ένας αριθμός ερευνητών. Εκείνοι πιστεύουν ότι οι συναισθηματικές δεξιότητες πρέπει να καταταχθούν ψηλά στην εκπαίδευση των παιδιών όπως τα μαθηματικά, η ανάγνωση, η ιστορία και η επιστήμη.

Γιατί τα συναισθήματα είναι σημαντικά;

Η έρευνα έδειξε ότι οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει συναισθηματικές δεξιότητες, έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο, καλύτερες σχέσεις και αποφεύγουν συχνότερα τις βλαβερές συμπεριφορές. Επιπλέον, καθώς όλο και περισσότερες θέσεις εργασίας γίνονται όλο και πιο μηχανοποιημένες, οι λεγόμενες «μαλακές δεξιότητες» (soft skills) οι οποίες περιλαμβάνουν την επιμονή, τη διαχείριση του άγχους και της επικοινωνίας, θεωρούνται ως ένας τρόπος για να κάνετε τους ανθρώπους αναντικατάστατους από τις μηχανές. Έχει υπάρξει μια αυξανόμενη προσπάθεια στα αμερικανικά σχολεία να διδάξουν την κοινωνική και συναισθηματική μάθηση, αλλά αυτά τα μαθήματα τείνουν να δίνουν έμφαση στις διαπροσωπικές δεξιότητες όπως η συνεργασία και η επικοινωνία.

Τα παιδιά συχνά διδάσκονται να αγνοούν ή να καλύπτουν τα συναισθήματά τους. Πολλές δυτικές κοινωνίες βλέπουν τα συναισθήματα ως πολυτέλεια ή διάσπαση της προσοχής, λέει ο κοινωνιολόγος Thomas Scheff από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας-Σάντα Μπάρμπαρα, υπέρμαχος της συναισθηματικής εκπαίδευσης. Τα συναισθήματά μας μπορούν να μας δώσουν πολύτιμες πληροφορίες για τον κόσμο, αλλά συχνά διδασκόμαστε ή κοινωνικοποιούμαστε χωρίς να τους δίνουμε προσοχή. Εξίσου επικίνδυνη, λέει ο Scheff, είναι η πρακτική της απόκρυψης ενός συναισθήματος πίσω από κάποιο άλλο. Έχει βρεθεί ότι οι άνδρες, ιδίως, έχουν την τάση να κρύβουν τα συναισθήματά της ντροπής κάτω από θυμό, την επιθετικότητα και, πολύ συχνά, τη βία.

Πώς μπορεί κάποιος να διδάξει για τα συναισθήματα;

Ένα από τα πιο γνωστά σχολικά προγράμματα για τη διδασκαλία σχετικά με τα συναισθήματα είναι το RULER, που αναπτύχθηκε το 2005 από το «Κέντρο για την Συναισθηματική Νοημοσύνη» του Yale. Το πολυετές πρόγραμμα χρησιμοποιείται σε περισσότερα από 1.000 σχολεία, στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό. Το όνομα, RULER, είναι ένα αρκτικόλεξο για τους πέντε στόχους του:

• την αναγνώριση (recognizing) των συναισθημάτων στον εαυτό του και τους άλλους
• την κατανόηση (understanding) των αιτίων και των συνεπειών των συναισθημάτων
• την επισήμανση (labeling) των συναισθηματικών εμπειριών με ένα ακριβές και ποικίλο λεξιλόγιο
• και την έκφραση (expressing) και ρύθμιση (regulating) των συναισθημάτων με τρόπους που προάγουν την ανάπτυξη.

Ως στρατηγική του προγράμματος, τα παιδιά διδάσκονται να επικεντρώνονται στο υποβόσκον θέμα ενός συναισθήματος αντί να χάνονται στην προσπάθεια να το ορίσουν. Όταν ένα συναίσθημα σας κατακλύζει, εξηγεί ο Stern, η κατανόηση του θεματικού περιγράμματός του μπορεί να βοηθήσει στο νόημα του «ονόμασε το συναίσθημα για να το διαχειριστείς». Παρ΄όλο που ο θυμός βιώνεται διαφορετικά από διαφορετικούς ανθρώπους «αυτό που βρίσκεται πίσω από το θυμό είναι το ίδιο. Η αδικία. Το θέμα που κρύβεται πίσω από την απογοήτευση είναι μια ανικανοποίητη προσδοκία. Το θέμα που κρύβεται πίσω από την απογοήτευση είναι ότι αισθάνεσθε αποκλεισμένοι από το δρόμο σας προς ένα στόχο. Ο εντοπισμός του κάθε θέματος μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να δει και να κατανοήσει τη θέση του», λέει ο Στερν.

Τα μαθήματα του RULER είναι σχεδιασμένα για όλες τις τάξεις και τα μαθήματα. Έτσι, για παράδειγμα, αν η συναισθηματική λέξη που είναι υπό συζήτηση είναι η λέξη «ενθουσιασμένος», ένας δάσκαλος ιστορίας θα ζητήσει από τους μαθητές του να το συνδέσουν με ένα ιστορικό γεγονός. Οι οδηγίες μπορούν επίσης να συνεχιστούν και πέρα ​​από την τάξη: ζητείται από τα παιδιά να μιλούν με τους γονείς τους για το πότε αισθάνθηκαν τελευταία φορά ενθουσιασμένα. Οι ερευνητές στο Κέντρο για τη Συναισθηματική Νοημοσύνη στο Yale, έχουν βρει ότι τα σχολεία που εφαρμόζουν το πρόγραμμα RULER παρουσιάζουν λιγότερα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού, χαμηλότερα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης, περισσότερη μαθητική ηγεσία και υψηλότερους βαθμούς. Γιατί, λοιπόν, η συναισθηματική εκπαίδευση να μην είναι ο κανόνας και είναι η εξαίρεση;

Ένα γεγονός που θα σας εκπλήξει: Ενώ οι επιστήμονες και οι εκπαιδευτικοί συμφωνούν για την ανάγκη να διδάσκονται τα συναισθήματα, δεν συμφωνούν σχετικά με το πόσα υπάρχουν και τι είναι. Το πρόγραμμα σπουδών του RULER αποτελείται από εκατοντάδες «λέξεις συναισθημάτων», συμπεριλαμβανομένων των: περίεργος, εκστατικός, απογοητευμένος, ζηλιάρης, ανακουφισμένος και αμήχανος. Οι υπόλοιπες λίστες των συναισθημάτων άλλων ακαδημαϊκών κυμαίνονται σε αριθμό από 2 έως 11. Ο Scheff προτείνει να ξεκινούν οι μαθητές με έξι συναισθήματα: λύπη, φόβος, θυμός, υπερηφάνεια, ντροπή και την υπερβολική κόπωση.

Ενώ η ψυχολογία άρχισε να μελετάται ως επιστήμη λίγο περισσότερο από έναν αιώνα πριν, μέχρι τώρα έχει επικεντρωθεί περισσότερο στον εντοπισμό και την αντιμετώπιση των διαταραχών. Ο Scheff, ο οποίος έχει περάσει χρόνια μελετώντας την ντροπή, ένα συναίσθημα ταμπού και τις καταστροφικές επιπτώσεις της στις ανθρώπινες ενέργειες, παραδέχεται ότι «Δεν ξέρουμε πολλά για τα συναισθήματα, ακόμα κι αν νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και αυτό ισχύει και για τον κόσμο και για τους ερευνητές. Ή, όπως η Βιρτζίνια Γουλφ τόσο όμορφα το έθεσε ‘Μπορεί οι δρόμοι του Λονδίνου να έχουν το χάρτη τους όμως τα πάθη μας είναι ακόμη ανεξερεύνητα’».

Οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να ενθαρρύνουν την συναισθηματική επίγνωση των παιδιών τους με μια απλή προτροπή «Πες μου μερικές από τις καλύτερες στιγμές σου» μια φράση που ο Scheff έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές για να ξεκινήσει συζητήσεις με τους φοιτητές του. Αλλά και ο Stern συμφωνεί ότι τα σχολεία δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι οι ακαδημαϊκοί να διευθετήσουν το όνομα και τον αριθμό των συναισθημάτων, πριν να ενεργήσουν. «Γνωρίζουμε ότι έχουμε συναισθήματα όλη την ημέρα, είτε είμαστε ενήμεροι για αυτά ή όχι», επισημαίνει ο Stern. «Ας διδάξουμε στα παιδιά πώς να διαχειρίζονται τις συναισθηματικές στιγμές τους, αντί να να χάνονται μέσα τους».

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τι εννοούμε όταν λέμε «δημιουργικό παιδί»; Μπορούν όλα τα παιδιά να γίνουν «δημιουργικά» ή πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό που «είτε το έχουν, είτε όχι»; Πού μπορεί να χρησιμεύσει η δημιουργικότητα στη ζωή τους και κυρίως, πώς μπορούμε ως γονείς να δημιουργήσουμε… δημιουργικά παιδιά; Να καλλιεργήσουμε δηλαδή τη δημιουργική τους σκέψη και ικανότητα;

Λέγοντας «δημιουργική σκέψη», αναφερόμαστε σε εκείνη την ικανότητα του ανθρώπου που προσδιορίζει το βαθμό στον οποίο μπορεί να βρει πολλές και ασυνήθιστες, πρωτότυπες λύσεις για την επίλυση ενός προβλήματος. Πρόκειται για μια από τις βασικές δυνατότητες που έχει ο ανθρώπινος νους, τις νοητικές λειτουργίες, μαζί με την πρόσληψη, τη μνήμη και την κριτική σκέψη και ενεργοποιείται όταν δοθεί η αντίστοιχη εντολή. Όλες οι παραπάνω νοητικές λειτουργίες είναι πολύ χρήσιμες στη ζωή ενός ανθρώπου, καθώς η πρόσληψη αφορά την κατανόηση των πληροφοριών που μας δίνονται, η μνήμη διευκολύνει την «αποθήκευση», τη διατήρησή τους και η κριτική σκέψη περιλαμβάνει την ικανότητα ανάλυσης και αξιολόγησης των πληροφοριών, ώστε να παραχθεί μια λύση βασισμένη στους κανόνες της λογικής.

Η δημιουργική σκέψη ανήκει στις ανώτερες νοητικές λειτουργίες και μπορεί να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, καθώς αξιοποιεί τη φαντασία μας και προσφέρει την απαραίτητη ευελιξία σκέψης, ώστε να μην φτάνουμε σε νοητικά αδιέξοδα και να προσαρμοζόμαστε στις προκλήσεις ενός ευμετάβλητου κόσμου. Η ικανότητά μας, επομένως, για εύρεση πολλών και πρωτότυπων λύσεων δεν περιορίζεται μόνο στο χώρο των τεχνών, αλλά μπορεί να βρει πολλές εφαρμογές στις επιχειρήσεις, την εκπαίδευση και στις καθημερινές μας ασχολίες.

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο ερώτημα «Μπορούμε όλοι οι άνθρωποι να σκεφτούμε δημιουργικά;» ή κάποιοι άνθρωποι θεωρούνται «δημιουργικοί» και άλλοι «μη δημιουργικοί»; Έχει φανεί πως η δημιουργικότητα αποτελεί ένα καθολικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό, επομένως όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτή την ικανότητα, άλλοι σε μεγαλύτερο και άλλοι σε μικρότερο βαθμό. Ο βαθμός στον οποίο κάθε άνθρωπος θα εκφράσει τη δημιουργικότητά του δεν εξαρτάται μόνο από κληρονομικούς παράγοντες, αλλά κυρίως από την προσωπική του  προσπάθεια και τις ευκαιρίες που του δίνονται για εξάσκηση και καλλιέργεια. Η κατάλληλη άσκηση, επομένως, και η προσφορά ευκαιριών μάθησης, μπορεί να διευρύνει σημαντικά την ικανότητα ενός παιδιού για παραγωγή δημιουργικών και πρωτότυπων ιδεών.

Όπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου, η δημιουργική σκέψη, όπως και οι υπόλοιπες νοητικές λειτουργίες, ενεργοποιείται όταν δοθεί η αντίστοιχη εντολή. Προκειμένου να ενεργοποιήσουμε τη δημιουργική σκέψη ενός παιδιού για να οδηγηθούμε στην παραγωγή πρωτότυπων και ασυνήθιστων ιδεών, μπορούμε να την «κεντρίσουμε» με τους δύο βασικούς τύπους ερωτήσεων που έχει φανεί ότι ενεργοποιούν τη δημιουργική σκέψη.

Ο πρώτος τύπος ερωτήσεων ανήκει στην κατηγορία «Να βρούμε πολλούς τρόπους για να…», σύμφωνα με τις οποίες κινητοποιούμε το παιδί να σκεφτεί πολλούς διαφορετικούς τρόπους για να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση. Αυτές οι ερωτήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τόσο για να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία της οικογένειας «Να βρούμε πολλούς τρόπους για να είμαστε ήσυχοι την ώρα κοινής ησυχίας, για να μας φτάνει το χαρτζιλίκι μέχρι το τέλος της εβδομάδας, για να μην παραλείπουμε να πλένουμε τα δόντια μας κάθε βράδυ», όσο και για εκπαιδευτικούς σκοπούς «Να βρούμε πολλούς διαφορετικούς τίτλους για το κείμενο που μόλις διαβάσαμε, για να τελειώνουμε τα μαθήματα στην ώρα μας, για να μειώσουμε τα ορθογραφικά λάθη». Ακόμη, η παραγωγή πολλών εναλλακτικών λύσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την ευαισθητοποίηση των παιδιών σε κοινωνικά θέματα «Να βρούμε πολλούς διαφορετικούς τρόπους για να πείσουμε τους οδηγούς να μην παρκάρουν σε θέσεις ατόμων με αναπηρία».

Ο δεύτερος τύπος ερωτήσεων ανήκει στην κατηγορία «Τι θα συνέβαινε, αν…», σύμφωνα με τις οποίες ενθαρρύνουμε το παιδί να σκεφτεί τυχόν επιπτώσεις που θα έχει για το ίδιο και το περιβάλλον η αλλαγή ορισμένων καταστάσεων, όπως για παράδειγμα «Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχαν νόμοι σε μια κοινωνία» ή «Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε καθόλου το Καλοκαίρι». Αυτές οι ερωτήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για διδακτικούς σκοπούς, όπως για παράδειγμα «Τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχαν οι δεκαδικοί αριθμοί», «Τι θα συνέβαινε αν δεν είχε γίνει η Επανάσταση του ‘21» ή «Τι θα συνέβαινε, αν το νερό, ψυχόμενο, συστελλόταν».

Όσο πιο δημιουργικοί γινόμαστε οι ίδιοι, τόσο πιο δημιουργικούς τρόπους μπορούμε να βρούμε για να καλλιεργήσουμε στα παιδιά μας αυτό το χαρακτηριστικό που θα αποδειχθεί σημαντικό εφόδιο για τη μετέπειτα ζωή τους. Ωστόσο, το να αξιοποιούμε τις συνθήκες και τις ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να τους θέσουμε μη αναμενόμενες και διασκεδαστικές ερωτήσεις που οξύνουν τη φαντασία τους και τη δημιουργική τους σκέψη, αποτελεί μια μέθοδο που έχει φανεί ότι διευκολύνει την εύρεση πολλαπλών και καινοτόμων ιδεών αλλά και την προσαρμογή τόσο στο σχολικό, όσο και στο επαγγελματικό περιβάλλον.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Όταν γίνεσαι γονιός, είσαι διπλά υπεύθυνος γιατί δεν μεγαλώνεις απλά έναν άνθρωπο, αλλά διαμορφώνεις την προσωπικότητά του. Και τα παιδιά απορροφούν σαν σφουγγάρι, όχι μόνο ό,τι μαθαίνουν στο σχολείο, αλλά ό,τι μαθαίνουν από εμάς και από αυτά που τους διδάσκουμε καθημερινά. Δείτε, λοιπόν, κάποια σημαντικά μαθήματα που πρέπει να διδάξετε το μικρό σας μέχρι να κλείσει τα 10, δηλαδή λίγο πριν μπει στην εφηβεία.

1. Να σέβεται το ίδιο τα αγόρια και τα κορίτσια

Δεν πρέπει να δείχνουμε τον σεβασμό μας επιλεκτικά. Είναι σημαντικό να μάθετε στο παιδί να σέβεται, όχι μόνο τους μεγάλους, αλλά και τους συνομηλίκους τους, τους φίλους, συγγενείς και συμμαθητές του, ανεξαρτήτως του φύλου, της καταγωγής ή της ηλικίας τους.

2. Να μην φοβάται να κάνει λάθη

Το να μαθαίνεις από τα λάθη και τις αποτυχίες είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που μπορεί να έχει κάποιος. Γίνετε το πρότυπο του παιδιού και δείξτε του ότι πρέπει να «αγκαλιάζει» τα λάθη του.

3. Η γνώση είναι πιο σημαντική απ’ τους βαθμούς

Φυσικά, αυτό πρέπει να το πιστέψουμε πρώτα εμείς και μετά να το «περάσουμε» στα παιδιά μας. Η αληθινή γνώση δεν μετριέται ούτε με άριστα ούτε με 20. Η αληθινή γνώση μένει για πάντα μέσα μας.

4. Να μην φοβάται να ζητάει τη βοήθειά σας

Κερδίστε την εμπιστοσύνη του και δείξτε του ότι μπορεί να ζητήσει τη στήριξη και τη βοήθειά σας όποτε το έχει ανάγκη, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες και τα άκαρπα κηρύγματα.

5. Να υπερασπίζεται τον εαυτό του

Εξηγήστε στο παιδί γιατί είναι σημαντικό να υπερασπίζεται τον εαυτό του όταν νιώθει ότι αδικείται. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμπεριφερθεί άσχημα ή να στραφεί εναντίον εκείνου που ένιωσε ότι τον αδίκησε- ο σεβασμός σε κάθε περίπτωση, είναι προαπαιτούμενο.

6. Να μην κάνεις κάτι που δεν θες για να είσαι αρεστός

Ειδικά στην εφηβεία, τα παιδιά μπορεί να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν «γιατί το λέει η παρέα». Σίγουρα, σε αυτές τις ηλικίες είναι πολύ σημαντικό να είσαι αρεστός στους συνομηλίκους σου, όμως είναι ακόμα σημαντικότερο να μη πιέζεις τον εαυτό σου να κάνει κάτι που δεν θέλει.

7. Να μην φοβάται να κάνει ερωτήσεις

Οι ερωτήσεις δεν σε κάνουν να δείχνεις «χαζός», αντίθετα σε κάνουν ακόμα πιο έξυπνο απ’ ό,τι είσαι- εξάλλου, το να υποκρίνεσαι ότι καταλαβαίνεις δεν ωφελεί πουθενά. Το μάθημα αυτό είναι πολύ σημαντικό για τα κρίσιμα χρόνια του σχολείου.

8. Να μιλάει όταν δεν αισθάνεσαι καλά

Η υγεία είναι πολύ πιο σημαντική από τους καλούς βαθμούς ή την αγανάκτηση του δασκάλου. Γι’ αυτό τον λόγο, και το παιδί δεν πρέπει να φοβάται να μιλήσει για το αν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας στο σχολείο. Αν δεν μιλήσει, υπάρχει το ενδεχόμενο να εξελιχθεί σε κάτι πολύ χειρότερο.

9. Να σέβεται το περιβάλλον

Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που πρέπει να δώσετε στο παιδί είναι να σέβεται το περιβάλλον. Με την ίδια λογική, λοιπόν, που δεν θα κατέστρεφε (επίτηδες) κάτι στο σπίτι, πρέπει να μάθει να προσέχει το περιβάλλον. Σε αυτό βέβαια έχουμε κι εμείς ως γονείς τεράστια ευθύνη: με το να πετάμε τα σκουπίδια μας στον δρόμο ενώ οδηγούμε, δίνουμε το χειρότερο παράδειγμα στα παιδιά μας.

10. Να λέει «όχι»

Διδάξτε το παιδί να λέει «όχι» στους συνομηλίκους του, στον δάσκαλό του, ακόμα και σε εσάς! Το να έχεις το θάρρος της γνώμης σου, χωρίς φυσικά να προσβάλλεις κανέναν, είναι κάτι που διαμορφώνεται σε τόσο μικρή ηλικία αλλά που αποδεικνύεται εξαιρετικά χρήσιμο στην ενήλικη ζωή.

ΠΗΓΗ: healingeffect.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι γονείς έχουν τεράστια ευθύνη στο να μεγαλώσουν τα παιδιά τους κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 
Τι σημαίνει όμως «καλός γονιός»; 
Καλός γονιός σε γενικές γραμμές είναι αυτός που δημιουργεί για το παιδί του ένα σταθερό, προστατευτικό, οικογενειακό περιβάλλον. Είναι ένα θετικό πρότυπο και συμμετέχει με υγιή τρόπο στη ζωή του παιδιού του.

Οι γονείς είναι υπεύθυνοι για την εξέλιξη των παιδιών τους. Οφείλουν να τα διαπαιδαγωγήσουν με σωστές αρχές και αξίες, να θέτουν όρια και να συμβάλουν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών τους με διάλογο και σεβασμό στις επιθυμίες τους.

Πώς να γίνετε καλοί γονείς;

 Δώστε στα παιδιά σας στοργή και αγάπη. Μην αμελείτε να τους λέτε κάθε μέρα πόσο πολύ τα αγαπάτε. Η φυσική επαφή είναι πολύ σημαντική, για αυτό εκδηλώστε την αγάπη σας όχι μόνο με λόγια αλλά και με αγκαλιές και φιλιά. Αγαπήστε τα παιδιά σας άνευ όρων, μη τα κάνετε να νιώσουν ότι θα πρέπει να γίνουν αυτό που εσείς θέλετε για να κερδίσουν την αγάπη σας.

Επιβραβεύετε τα παιδιά σας. Αν νιώθουν ότι είστε περήφανοι για αυτά θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και θα εξελιχθούν σε ανεξάρτητους και ικανούς ενήλικες για να αντιμετωπίσουν την ζωή.

 Μη συγκρίνετε τα παιδιά σας με άλλα ειδικά με τα αδέρφια τους. Κάθε παιδί είναι μοναδικό. Αποδεχθείτε τη διαφορετικότητα του και ενθαρρύνετε την επιθυμία του να κυνηγήσει τα δικά του όνειρα. Σε αντίθετη περίπτωση θα δημιουργήσετε στα παιδιά σας ένα αίσθημα κατωτερότητας, μια πεποίθηση ότι οτιδήποτε και να καταφέρουν δε θα είναι αρκετό για εσάς.

 Ακούστε τα παιδιά σας. Είναι σημαντικό η επικοινωνία με τα παιδιά σας να είναι ουσιαστική. Δεν πρέπει να είστε εκεί μόνο για να επιβάλλετε κανόνες αλλά και για να ακούτε τους προβληματισμούς και τις αγωνίες τους. Θα πρέπει να τους δημιουργήσετε την αίσθηση ότι θα είστε δίπλα τους για οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζουν είτε σημαντικό είτε ασήμαντο. Επίσης είναι απαραίτητο να είστε παρόντες σε όλες τις ιδιαίτερες στιγμές του παιδιού σας από την νηπιακή μέχρι την ενήλικη ζωή του όσο απασχολημένοι και αν είστε με τα δικά σας προσωπικά θέματα.

 Επιβάλλετε λογικούς άλλα όχι υπερβολικά αυστηρούς κανόνες. Ιδανικά το παιδί θα πρέπει να αποδέχεται και να σέβεται τους κανόνες που έχετε θέσει και όχι να φοβάται. Είναι σημαντικό να είστε ήρεμοι και να μην έχετε εκρήξεις θυμού όταν εξηγείτε τα όρια που υπάρχουν στην οικογένεια όσο και αν τα παιδιά μπορεί να σας προκαλέσουν με την συμπεριφορά τους.

 Θα πρέπει σαν γονείς να έχετε συνέπεια και ένα ενιαίο μέτωπο. Όποιες διαφορές και να έχετε με το σύντροφο σας σχετικά με τα προβλήματα των παιδιών θα πρέπει να τις λύνετε με ήπιους τόνους και όχι μπροστά τους έτσι ώστε οποιαδήποτε απόφαση να είναι κοινή για να μην θεωρούν τα παιδιά ότι ο ένας γονιός είναι καλύτερος από τον άλλο ή πιο εύκολα διαχειρίσιμος.

 Κριτικάρετε επικοδομητικά την συμπεριφορά των παιδιών σας αλλά όχι τα ίδια τα παιδιά. Για παράδειγμα αποφύγετε εκφράσεις όπως «Ήσουν κακός». Μπορείτε να πείτε «ήταν λάθος που φέρθηκες έτσι στους φίλους» και να εξηγήσετε το γιατί με επιχειρήματα.

 Μάθετε στα παιδιά σας να είναι ανεξάρτητα. Τα παιδιά δεν είναι προέκταση του εαυτού σας ώστε να προσδοκάτε να ζήσουν τη δική σας ζωή. Είναι ανεξάρτητα άτομα και θα πρέπει να τους διδάξετε ότι είναι σημαντικό να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο.

 Προσπαθήστε να είστε ένα υγιές πρότυπο. Αν θέλετε το παιδί σας να αποκτήσει αρχές και αξίες καθώς και σωστούς τρόπους συμπεριφοράς θα πρέπει εσείς οι ίδιοι να τους υιοθετείτε στην καθημερινότητα σας.

 Επιτρέψτε στα παιδιά σας να πάρουν πρωτοβουλίες και να κάνουν τα δικά τους λάθη. Δεν είναι δυνατόν να προστατεύετε τα παιδιά σας για πάντα. Θα πρέπει να μάθουν να αποφασίζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και να ωριμάσουν μέσα από τα λάθη τους. Θα ήταν καλό να είστε δίπλα τους για να συζητήσετε μαζί τους κάποια λάθος επιλογή χωρίς όμως να χρησιμοποιείτε εκφράσεις όπως «σου το είχα πει».

Πολλοί γονείς νιώθουν ενοχές όταν αρνούνται κάτι στα παιδιά τους. Όμως αυτή είναι μια λανθασμένη αντίληψη γιατί επιβάλλεται να λένε «όχι» στα παιδιά, σε ορισμένες περιπτώσεις. Οι σχέσεις χτίζονται και με τα «όχι» και ίσως αργότερα τα παιδιά σας να σας ευγνωμονούν για αυτό.

Πότε χρειάζεται να λέτε «όχι» στα παιδιά σας;

 Όταν από τις πράξεις των παιδιών μπορεί να χτυπήσει κάποιος ή να γίνει κάποια ζημιά. Σαν γονείς είναι δική σας ευθύνη να εμποδίσετε κάποιο ατύχημα. Τα παιδιά δεν είναι ώριμα για να προβλέπουν κάποιο άσχημο συμβάν για αυτό και χρειάζονται τη δική σας καθοδήγηση. Μερικές φορές μπορεί να προτείνετε κάποια άλλη επιλογή. Για παράδειγμα αντί να πείτε στο παιδί σας «μη πηδάς από το καναπέ, μπορεί να σπάσει ή να χτυπήσεις» μπορείτε να του πείτε «αν θέλεις πήγαινε έξω να παίξεις».

 Αρνηθείτε να κάνετε πράγματα για λογαριασμό των παιδιών σας τα οποία θα μπορούσαν να κάνουν μόνα τους. Πολλές φορές τα παιδιά ζητούν από τους γονείς να κάνουν για αυτούς κάποια καθήκοντα που είναι δική τους υποχρέωση. Αυτού του είδους η άρνηση θα βοηθήσει τα παιδιά να γίνουν ικανά και αυτόνομα.

 Αρνηθείτε κάποιο υλικό αγαθό που δεν είναι απαραίτητο. Δε θα πρέπει να αγοράζετε στα παιδιά σας οτιδήποτε τους αρέσει. Αυτό μπορεί να γίνει μια φορά αλλά όχι συνέχεια. Έτσι θα μάθουν ότι δεν είναι εφικτό να αποκτάμε όλα όσα μας αρέσουν.

 Πείτε όχι όταν οι ανάγκες κάποιου άλλου, έστω και πρόσκαιρα, είναι πιο σημαντικές. Τα παιδιά συνήθως επιζητούν να είναι το επίκεντρο της προσοχής. Ωστόσο, το να μάθουν να υποχωρούν για τις ανάγκες κάποιου άλλου τους διδάσκει να είναι μεγαλόψυχα και γενναιόδωρα.

 Αρνηθείτε κάτι που είναι ενάντια στις αρχές σας. Μερικές φορές μπορεί να ακούσετε το παιδί σας να διαμαρτύρεται γιατί είστε ο μοναδικός γονιός που πήρε αυτή την απόφαση συγκριτικά με άλλους γονείς. Όμως δε θα πρέπει να υποχωρήσετε όσο δυσάρεστο και να είναι. Για παράδειγμα εξηγήστε στο παιδί σας ότι δεν θα του πάρετε αυτό το ηλεκτρονικό παιχνίδι γιατί θα το αποσπάσει από τα μαθήματα του. Μη νιώθετε ενοχές αν το παιδί σας θεωρεί ότι έχετε άδικο. Τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς να είναι γονείς και όχι φίλοι. Πολλές φορές οι γονείς ενδίδουν ακόμα και σε παράλογες απαιτήσεις των παιδιών τους γιατί φοβούνται μήπως χάσουν την αγάπη τους. Αυτό όμως είναι λάθος γιατί μόνο τα ρεαλιστικά όρια και οι ξεκάθαροι ρόλοι αποτελούν τη βάση για μια αρμονική σχέση μεταξύ τους. Το παιδί ποτέ δεν θα είναι ευχαριστημένο όταν εισπράττει άρνηση σε κάποιες απαιτήσεις του, όμως το υγιές γονεϊκό πρότυπο είναι ένας συνδυασμός αγάπης και ορίων.

Για να γίνετε ένας καλός γονιός είναι απαραίτητο να βελτιώσετε και το δικό σας εαυτό. Είναι αρκετό σημαντικό να διαχειριστείτε τυχόν δικές σας οδυνηρές εμπειρίες της παιδικής σας ηλικίας έτσι ώστε να μην μεταφέρετε άθελα σας αρνητικές συμπεριφορές που βιώσατε και στα δικά σας παιδιά.
Πηγές:1. How to be a good parent. It’s all about you by Lisa Firestone PL.d
2. How to be a good parent by Catherine Valadez Lopez Wikihow
3. When and how to say no to Kids by Eileen Kennedy – Moore PL.d

ΠΗΓΗ: psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Σ᾽ αυτό τον κόσμο οι άνθρωποι τείνουν να μπερδεύουν την εκπαίδευση με την παιδεία. Αν και τα δυο προέρχονται απ᾽ το ρήμα «παιδεύω», στην ουσία πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες.

Η εκπαίδευση παρέχεται από τα σχολεία και πιστοποιείται με πτυχία, ενώ η παιδεία είναι αποτέλεσμα τόσο του περιβάλλοντος στο οποίο γαλουχήθηκες, όσο και προϊόν εσωτερικών ζυμώσεων του εκάστοτε ατόμου. Η παιδεία είναι αυτή που σου μαθαίνει να ξεχωρίζεις το καλό απ᾽ το κακό. Σε διδάσκει τι είναι δικαιοσύνη και τι σεβασμός. Απ᾽ την άλλη, η εκπαίδευση επιτελεί το ρόλο του μορφωτικού αγαθού μέσω του οποίου αποκτάς γνώσεις, που με τη σειρά τους θ᾽ αποτελέσουν εφόδιο για ένα καλό βιοτικό επίπεδο.

Στις μέρες μας, εν αντιθέσει με τα παλαιότερα χρόνια, υπάρχει τέτοια πληθώρα εκπαιδευτικών μέσων και πτυχίων που φτάνουν να γεμίσεις έναν τοίχο. Στην ουσία, όμως, οι άνθρωποι είναι απαίδευτοι. Οι παλιότεροι μπορεί να μην είχαν τη δυνατότητα να μορφωθούν, όμως, είχαν ιδιαίτερα αυξημένη την αίσθηση δικαίου. Τώρα γιατί εμείς χάσαμε την ουσία, είναι απορίας άξιο. Προσποιούμαστε πώς γνωρίζουμε τα πάντα κι εκφράζουμε τη γνώμη μας επί παντός επιστητού. Μπορεί να μάθαμε να μιλάμε πολλές και διαφορετικές γλώσσες αλλά δε μιλάμε την κυριότερη: αυτή της πεπαιδευμένης αντίληψης.

Παιδεία: ένας τόσο ηχητικά εύκολος, μα τόσο δυσπρόσιτος στην πράξη όρος. Κανένας απ᾽ τους φιλοσόφους δεν όρισε τον όρο «εκπαίδευση» παρά μόνο τον όρο της παιδείας και ποτέ δεν έκανε το λάθος να τους ταυτίσει. Ίσως γιατί ήξεραν ποιο απ᾽ τα δυο είναι ο θεμέλιος λίθος μιας υγιούς προσωπικότητας και κοινωνίας. Εκπαίδευση χωρίς παιδεία μοιάζει με δέντρο χωρίς κορμό. Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους με πτυχία, μα με παιδεία λίγους. Κι ας πιστεύουν λανθασμένα πως το ένα επιφέρει το άλλο.

Αν υπήρχε ουσιαστική παιδεία θα υπήρχε σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Θα υπήρχε δικαιοσύνη. Ο κόσμος θα έβλεπε όμορφες και άσπρες μέρες. Οι μαύρες και κόκκινες μέρες που ζούμε είναι προϊόν της εκπαίδευσης που χρησιμοποιείται απ᾽ τους μεγάλους για να χειραγωγήσουν τους λαούς. Το χέρι του ανθρώπου που έχει γαλουχηθεί με τα ιδανικά της παιδείας δεν οπλίζεται ποτέ για να επιτεθεί. Ο άνθρωπος ο πεπαιδευμένος δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή, την τιμά, τη σέβεται και την υπερασπίζεται.

Σίγουρα η εκπαίδευση είναι ζωτικής σημασίας. Χωρίς αυτήν ο πολιτισμός μας δε θα είχε κάνει άλματα. Το πρόβλημα δεν είναι η εκπαίδευση ως μορφωτικό αγαθό, αλλά η έλλειψη της ουσιαστικής παιδείας ως βάση για να στηριχθεί και να ευοδώσει. Κανένα βιβλίο και δε θα στη διδάξει. Η οικογένεια σου κι η ίδια η ζωή θα στη μάθουν, αρκεί να έχεις τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά να αφουγκραστείς τα γεγονότα γύρω σου. Δυστυχώς στους τέσσερις μουντούς τοίχους του σχολείου η κριτική σκέψη αντικαθίσταται απ᾽ την παπαγαλία. Τα παιδιά μαθαίνουν για τις ιδέες της παιδείας χωρίς να μπορούν να τις αντιληφθούν πρακτικά.

Μα πώς θα μάθουμε να φερόμαστε σαν κοινωνικά όντα όταν μεγαλώνουμε σ᾽ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δε σέβεται τη διαφορετικότητα και προάγει ως την παπαγαλία αντί της κριτικής σκέψης; Δεν ξέρω για εσάς, πάντως οραματίζομαι μια κοινωνία ανθρώπων για ανθρώπους. Μια κοινωνία που χαμογελά συχνότερα, που είναι αισιόδοξη και που δε λειτουργεί τυχοδιωκτικά για άτυπα χαρτιά πιστοποίησης ικανοτήτων. Οφείλουμε να πλάσουμε έναν κόσμο ανθρωποκεντρικής συνείδησης κι όχι τεχνογνωσίας. Μια πραγματικότητα που δε θα φοβίζει τις νέες γενιές που θα ακολουθήσουν. Που θα τους μάθει να συνυπάρχουν αρμονικά και με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο.

Η ελπίδα είναι σαν τον αέρα: Μόλις βρει μια μικρή χαραματιά στην ψυχή μας, ορμάει μέσα γυρεύοντας να γεμίσει το κενό που συνάντησε. Αρκεί να το πιστέψουμε!

ΠΗΓΗ: blackstate.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα σημερινά παιδιά ανησυχούν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα παιδιά στην πρόσφατη ιστορία. Σύμφωνα με ορισμένες μακροπρόθεσμες έρευνες της βιβλιογραφίας της ψυχικής υγείας, το μέσο παιδί σήμερα εκδηλώνει περισσότερο άγχος, από ό,τι ασθενείς που νοσηλεύτηκαν λόγω άγχους τη δεκαετία του 1950.

Και οι ανησυχίες αυτές τείνουν να γίνονται πιο έντονες  σε μεταβατικές φάσεις — όπως η έναρξη του σχολείου.

Υπάρχει κάτι που οι γονείς μπορούν να πουν για να βοηθήσουν τα παιδιά να  διαχειριστούν το άγχος;

Από την ηλικία του δημοτικού σχολείου και μετά, λέει η Τζιλ Εμμάνουελ, κλινική ψυχολόγος και διευθύντρια εκπαίδευσης του Ινστιτούτου Παιδικής Νόησης, το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να επικυρώνουν τις ανησυχίες του παιδιού. Όταν οι άνθρωποι λένε, ‘ανησυχώ ή είμαι αγχωμένος’, επισημαίνει η Εμμάνουελ, το πρώτο πράγμα που πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν, είναι να πουν, «όλα θα πάνε καλά. Όλα θα είναι εντάξει.

Αλλά όταν οι γονείς ακολουθούν αυτό το δρόμο, ποτέ δεν δίνετε στο παιδί την ευκαιρία να κατανοήσει και να βιώσει γιατί είναι ανήσυχο, λέει. Τα λόγια παρηγοριάς μπορεί να δώσουν προσωρινή ανακούφιση, αλλά αν το άγχος δεν αντιμετωπισθεί άμεσα, θα επανέλθει ακόμη πιο ισχυρό. Αντίθετα, όταν τα παιδιά ανησυχούν, οι γονείς μπορούν να τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους με ερωτήσεις σχετικά με τις ανησυχίες τους και βοηθώντας τα να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους.

Τα παιδιά του γυμνασίου αντιμετωπίζουν έναν ολόκληρο νέο κόσμο κοινωνικής πίεσης, τόσο στην πραγματική ζωή, όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένας τρόπος για να διαχειριστούν οι γονείς το άγχος των παιδιών, είναι να διαχειρίζονται σωστά τις συσκευές τους: Περιορίστε το χρονικό διάστημα που τα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιούν τους υπολογιστές ή τα κινητά τους τηλέφωνα.

Είναι, επίσης, μια καλή ηλικία, για να ερευνήσουν γονείς και παιδιά την επιστήμη πίσω από το στρες. Το άγχος παρουσιάζεται αυτόματα, υποστηρίζει. Αλλά πρέπει να διδάξουμε στο σώμα μας την αντίδραση χαλάρωσης. Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους αλλά οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να μιλούν με τα παιδιά για οποιουσδήποτε τρόπους λειτουργούν, για να τα βοηθήσουν να απαλλαγούν από το άγχος, από τη συζήτηση μέχρι το τραγούδι: ό,τι μπορείτε να κάνετε για να αλλάξει  ο τρόπος της καθημερινής σκέψης που τα διαταράσσει.

Τα παιδιά του γυμνασίου, λέει η Εμμάνουελ, περνούν από σημαντικές εγκεφαλικές αλλαγές που οδηγούν σε ζητήματα που αφορούν την ψυχική τους υγεία. Για τους γονείς, οι στρατηγικές για να βοηθήσουν τους μαθητές γυμνασίου στη διαχείριση του άγχους είναι οι ίδιες όπως σε οποιαδήποτε ηλικία: να τους βοηθήσουν να προσδιορίσουν τις συγκεκριμένες ανησυχίες και στρατηγικές για να επιλύσουν το θέμα. Αλλά με τα παιδιά του γυμνασίου, λέει η Εμμάνουελ, υπάρχει ένα πρόσθετο βήμα. Δεδομένου ότι είναι τα ίδια τόσο κοντά στην ενήλικη ζωή, πρέπει ως γονείς να συμμετάσχετε στη ζωή τους. Να θέλετε να συνεργαστείτε.

Οι γονείς μπορούν επίσης να βοηθήσουν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία με το να βάζουν την πίεση της επιτυχίας σε προοπτική. Καθώς προετοιμάζονται για να ολοκληρώσουν τη φοίτηση στο σχολείο και να ξεκινήσουν τις σπουδές στο πανεπιστήμιο ή κάποια άλλη φάση της ζωής, το διακύβευμα μπορεί να φαίνεται απίστευτα υψηλό. Οι γονείς μπορούν να τα βοηθήσουν, λέγοντάς τους, ότι ένας κακός βαθμός δεν θα καταστρέψει τις πιθανότητές τους για τη μελλοντική ευτυχία και ότι μπορούν να εκπαιδευτούν σωστά, ακολουθώντας και άλλες εκπαιδευτικές επιλογές.

Και σε οποιαδήποτε ηλικία, οι γονείς θέλουν να είναι προσεκτικοί, ότι δεν γίνονται οι ίδιοι μέρος του άγχους. Αν δουν τα παιδιά, ότι οι γονείς είναι αγχωμένοι ή ανησυχούν για αυτά, θα είναι ακόμη περισσότερο ανήσυχα. Και από την άλλη πλευρά, αν δουν τα παιδιά τους γονείς να διαχειρίζονται καλά το στρες, θα αρχίσουν και τα ίδια να διαμορφώνουν αυτή τη συμπεριφορά.

Έτσι, ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να διαχειριστούν το άγχος, είναι να βρουν τρόπους να αγχώνονται λιγότερο οι ίδιοι.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ποια είναι άραγε η πρώτη σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη “όρια”; Αυθόρμητα θα μας έρθει η απαγόρευση,  ο περιορισμός, η άρνηση σε κάτι που επιθυμούμε αλλά δεν μπορούμε να έχουμε. Και γιατί γίνεται αυτό;

Γιατί κάποιος ή κάτι έχει βάλει όρια στην επιθυμία μας. Φανταστείτε λοιπόν ότι αν είναι απογοητευτικό για τους ενήλικες να βάζουν όρια στις επιθυμίες τους, πόσο μάλλον για τα παιδιά ειδικά όταν βρίσκονται σε αναπτυξιακή φάση που περικλείεται από έντονο συναισθηματισμό, αυθορμητισμό και παρορμητισμό για ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Και μετά σκεφτείτε τους γονείς τους, που καλούνται να εφαρμόσουν και να στηρίξουν αυτά τα όρια στα παιδιά τους. Όχι και ό,τι πιο εύκολο.

Κάθε μέρα, αμέτρητες φορές ο γονιός θα προσπαθήσει να βάλει όρια στο παιδί του. Ενώ παλιότερα η πειθαρχία εμφανίζονταν να έχει πολύ στενή σχέση με την τιμωρία, σήμερα συνδέουμε την οριοθέτηση με την πειθαρχία και την μετάδοση αξιών και γνώσεων στα παιδιά για να έχουν αρμονική σχέση με το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Όταν οι γονείς θέτουν όρια, δεν επιβάλλουν στα παιδιά τους τι να πουν ή πως να συμπεριφερθούν μόνο, αλλά πώς να αναγνωρίζουν τις παρορμήσεις και το άγχος τους. Τα όρια με αυτόν τον τρόπο, εσωτερικεύονται στο παιδί και το κάνουν να νιώθει περισσότερη ασφάλεια. Για αυτό είναι σημαντικό να ξεκινήσει η οριοθέτηση από νωρίς.

Αν θέλουμε να αποσαφηνίσουμε την έννοια όρια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κανόνες και διεργασίες που ορίζονται από τις αξίες της οικογένειας και που επιτελούνται μέσα από ορισμένους ρόλους με τη στάση και τη συμπεριφορά των γονέων.

Θέτοντας τις βασικές αρχές οριοθέτησης, θα μετατρέπαμε παρελθοντικά στερεότυπα και απόλυτους απολιθωμένους κανόνες, σε οικογενειακές αξίες και στάσεις που συμβαδίζουν με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού. Η τιμωρία, όπως την έχουν γνωρίσει οι περισσότεροι γονείς όταν ήταν παιδιά, δεν έχει θέση στο σήμερα, αν επιθυμούν φυσικά τα παιδιά τους να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες με συναίσθηση του εαυτού τους και αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας.

Επομένως οι βασικές αρχές της οριοθέτησης αναφέρονται στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού στην ολιστική του μορφή, μέσα από εξατομικευμένη αντιμετώπιση και προσαρμοστικότητα στο κάθε αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Η αποδοχή, η δημοκρατική συμπεριφορά, ο έλεγχος και η εμπιστοσύνη αποτελούν την αφετηρία για την ασφαλή οριοθέτηση του παιδιού.

Η οριοθέτηση δεν είναι ωφέλιμη και αναγκαία μόνο για τα παιδιά αλλά και για όλο το οικογενειακό σύστημα. Είναι πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση της ταυτότητας όλων των μελών του οικογενειακού συστήματος, για την κατανόηση των ρόλων τους και την ανάδειξη της εμπιστοσύνης προς τους ίδιους.

Η οριοθέτηση βοηθά τους γονείς να ισχυροποιήσουν την προσωπικότητά και το ρόλο τους, να ενισχύσουν τις αξίες και τις στάσεις τους απέναντι στη ζωή και να μπορέσουν να μεταδώσουν όλα αυτά με ένα τρόπο που να μπορεί με ασφάλεια να τροποποιεί κάθε φορά τα χαρακτηριστικά των μελών της οικογένειας. Τα όρια συντελούν στο να υπάρχει ομαλότητα στην επικοινωνία, στις σχέσεις και στην αλληλεπίδραση, βοηθάνε την οικογένεια να μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία που προκύπτει και οι κανόνες να μπαίνουν με ένα τρόπο κατανοητό και άμεσο έτσι ώστε η οριοθέτηση να ωφελεί την οικογένεια να ανατρέχει σε αυτούς με ασφάλεια όταν υπάρξει κάποιο πρόβλημα στις σχέσεις.

Για την οριοθέτηση δεν υπάρχει ένας και μοναδικός οδηγός

Η συμμετοχή των γονέων στην οριοθέτηση του παιδιού, εξαρτάται από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται. Σε κάθε στάδιο, το παιδί έχει διαφορετικές ανάγκες, με ορισμένα κύρια χαρακτηριστικά να είναι όμως κοινά. Αυτά τα στοιχεία που χρειάζεται να έχουν οι γονείς αναφέρονται στη σταθερότητα και στην συνέπεια που θα επιδείξουν σε κάθε περίπτωση που οριοθετούν το παιδί τους.

Η επιμονή τους στις οικογενειακές αρχές και αξίες, η ανάπτυξη του διαλόγου με επιχειρήματα προς τα παιδιά, από σχετικά μικρή ηλικία όπως και η χρήση φυσικών και λογικών συνεπειών αντί για τιμωρία, είναι σημαντικοί και διαχρονικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην ομαλή οριοθέτηση του παιδιού. Ο δημοκρατικός τρόπος διαπαιδαγώγησης των γονέων, οδηγεί τα παιδιά σε συναισθηματική σταθερότητα, κοινωνικότητα, δημιουργικότητα και φιλική διάθεση προς το περιβάλλον τους.

Πόσο εύκολο είναι όμως για τους γονείς να προσπαθούν να μεταδώσουν τα όρια όταν είναι τόσο συναισθηματικά εμπλεκόμενοι στο οικογενειακό σύστημα; Καθόλου εύκολο, για αυτό και η οριοθέτηση δεν είναι εύκολη, ούτε επιτυγχάνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Οι γονείς για να πετύχουν το στόχο τους, χρειάζεται να είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι για το ρόλο και την ευθύνη τους. Να ξέρουν για ποιο λόγο έχουν γίνει γονείς. Ανασφαλείς και ενοχικοί γονείς δεν μπορούν να βοηθήσουν το παιδί. Σε αυτή την αγωνία τους να προσφέρουν και να δείξουν ότι είναι καλοί γονείς, μπαίνουν να παγιδευτούν στην υπερπροστασία των παιδιών και να γίνουν υπηρέτες αυτών.

Με αυτό τον τρόπο, όμως πετυχαίνουν μόνο να πάρουν την ευθύνη από τα παιδιά, να έχουν τον έλεγχο για ό,τι κάνουν θέλοντας να δείξουν στο περιβάλλον τους ότι πραγματικά έχουν καταφέρει το ρόλο τους ως γονείς. Η πρόθεση είναι φυσικά καλή, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους γονείς για το αντίθετο. Τη στιγμή όμως που επιχειρούν να περάσουν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που έχουν μάθει, προσπαθούν τόσο πολύ, που το κάνουν με ένα τρόπο άγνωστο σε αυτούς με συνέπεια να έρχονται τα αντίθετα αποτελέσματα. Αυτό γίνεται γιατί δεν έχουν κατακτήσει συναισθηματικά τον τρόπο και απλά τον έχουν υιοθετήσει.

Όταν τα όρια είναι ξεκάθαρα και εκφράζονται με σταθερότητα, δεν μπορεί παρά να παρέχουν ασφάλεια στο παιδί. Μαθαίνει να γίνεται υπεύθυνο απέναντι στις κοινωνικές απαιτήσεις και να χτίζει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Διαμορφώνει ταυτότητα και καθαρή εικόνα για το ποιος είναι και τι ζητάει από τον εαυτό του. Ωριμάζει μέσα από συνθήκες αυτονομίας και ανεξαρτησίας που οι ίδιοι οι γονείς του έχουν προσφέρει και έτσι είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τους κανόνες της κοινωνίας στην ενήλικη φάση.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

φωτογραφία από το σπιτικό μου

2019 Ευχές Αγάπης!!!
σε όλους ΕΣΑΣ τους Αναγνώστες του μπλογκ και τους αγαπημένους σας!!!

Να είμαστε υγιείς, να ζούμε το ΣΗΜΕΡΑ !!!

Με εκτίμηση

Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων Σιου, λέει πως ήρθαν κάποτε στη σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη του αρχηγού, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.

«Αγαπιόμαστε» αρχίζει ο νέος.

«Και θα παντρευτούμε» λέει εκείνη.

«Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…»

«Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…»

«Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.»

«Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου, ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου».

«Σε παρακαλούμε» ικετεύουν, «πες μας τι μπορούμε να κάνουμε…»

Ο μάγος τους κοιτάζει και συγκινείται που τους βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν τόσο μια του λέξη.

«Υπάρχει κάτι …» λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. «Αλλά δεν ξέρω…είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες.»
«Δεν μας πειράζει» λένε και οι δύο. «Ό,τι και να’ ναι» επιβεβαιώνει ο Άγριος Ταύρος. «Ωραία» λέει ο μάγος.
«Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι βόρεια από το χωριό μας; Πρέπει να το ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου, και να κυνηγήσεις το πιο όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;»
Η νεαρή κοπέλα συγκατανεύει σιωπηλά.
«Κι εσύ Άγριε Ταύρε» συνεχίζει ο μάγος, «πρέπει να ανέβεις το βουνό του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή, τον πιο άγριο απ’ όλους τους αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να τον τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο….Πηγαίνετε τώρα.»
Οι δυο νέοι κοιτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε. Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…
Την καθορισμένη ημέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, περιμένουν οι δυο νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα, που περιέχει το πουλί που του ζητήθηκε. Ο μάγος τους λέει να βγάλουν τα πουλιά από τις τσάντες με μεγάλη προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στο γέρο για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν.
Είναι πανέμορφα, χωρίς αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.
«Πετούσαν ψηλά;» ρωτάει ο μάγος.
«Ναι, βέβαια. Κι εμείς, όπως μας ζητήσατε….
Και τώρα;» ρωτάει ο νέος. «Θα τα σκοτώσουμε και θα πιούμε την τιμή από το αίμα τους;» «Όχι» λέει ο γέρος.
«Να τα μαγειρέψουμε και να φάμε τη γενναιότητα από το κρέας τους;» προτείνει η νεαρή. «Όχι» ξαναλέει ο γέρος.
«Κάντε ότι σας λέω. Πάρτε τα πουλιά και δέστε τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες… Αφού τα δέσετε, αφήστε τα να φύγουν, να πετάξουν ελεύθερα.»
Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό,τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά.
Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου, μέχρι που πληγώνονται.
«Αυτό είναι το μαγικό. Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα. Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον.
Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι.»

Aπό το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο δρόμος της συνάντησης».

ΠΗΓΗ: awakengr.com