Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αξιοσέβαστος ερημίτης που ζούσε στην σπηλιά ενός βουνού. Όλη μέρα δεν έπινε ούτε σταγόνα νερό. Μόνο το βραδάκι ικανοποιούσε τη δίψα του. Όταν νύχτωνε, έβλεπε ένα αστέρι να αστράφτει στο στερέωμα με εκθαμβωτική λάμψη: ήταν οι θεοί που επιδοκίμαζαν την ταπεινότητά του.

Κάποια μέρα, ένας νεαρός του ζήτησε να ζήσει κοντά του και να ακολουθήσει τον δικό του τρόπο ζωής. Ο γέροντας δέχτηκε. Την επόμενη μέρα κατέβηκαν μαζί να βρουν νερό στο ρυάκι που κυλούσε στη μέση της κοιλάδας. Ούτε ο γέρος ερημίτης ήπιε από το κρυστάλλινο νερό, ούτε ο νεαρός, που ήθελε να τον μιμείται σε όλα.

Ανέβηκαν την απότομη πλαγιά. Η ζέστη ήταν αφόρητη και είχαν εξαντληθεί από την κούραση. Ο νεαρός τον κοιτούσε με τα χείλη του ξεραμένα και τον παρακολουθούσε με τα μάτια να τον αφήσει να πιει έστω μία σταγόνα από το κανάτι που κουβαλούσε στον ώμο του. Κάθισαν στην άκρη του δρόμου για να ξεκουραστούν.

Ο γέρος σκεφτόταν: «Αν δεν πιω εγώ, ούτε ο νεαρός θα πιει. Αλλά αν πιω, απόψε το βράδυ δεν θα δω το αστέρι». Πόσες αμφιβολίες έτρωγαν την ψυχή του ερημίτη! Τελικά, την επόμενη φορά που σταμάτησαν, ο γέρος, από συμπόνια για το παιδί που διψούσε, πήρε το κανάτι, το έφερε στο χείλος του και ήπιε. Πώς άστραψαν τότε τα μάτια του νεαρού!

– Μπορώ κι εγώ να πιω;

– Ναι, παιδί μου. Αφού ήπια εγώ, πιες κι εσύ.

Το βραδάκι, ο γέροντας δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό γιατί πίστευε πως οι θεοί δεν θα τον άφηναν να δει το αστέρι. Ωστόσο, όταν τελικά έριξε μια ματιά, είδε πως εκείνη τη νύχτα, στον θολό του ουρανό, έλαμπαν δύο αστέρια.

Συγγραφέας Γιάννης Ξηντάρας

Απόσπασμα από το βιβλίο «20 αξίες της ζωής», των Εστέβε Πουχόλ Ι Πονς, Ινές Λουθ Γκονθάλεθ
ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ένα πολύ συχνό παράπονο των γονέων είναι πως τα παιδιά τους δεν είναι συγκεντρωμένα τόσο στο σχολείο όσο και κατά την διάρκεια μελέτης στο σπίτι. Τι μπορούν να κάνουν όμως οι γονείς για να βοηθήσουν ένα παιδί που δεν συγκεντρώνεται εύκολα πριν απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό;

Αρχικά θα πρέπει οι ίδιοι να δημιουργήσουν ένα κλίμα θετικό για μελέτη την ώρα που το παιδί διαβάζει μαθήματα του. Θα πρέπει να κυριαρχεί σχετική ησυχία μέσα στο σπίτι, χωρίς δυνατές φωνές, μουσική, ραδιόφωνα ή τηλεοράσεις ανοιχτές, στοιχεία που θα αποσπάσουν την προσοχή ενός παιδιού.

Επίσης ο χώρος μελέτης ενός παιδιού θα πρέπει να είναι ένας συγκεκριμένος, τακτοποιημένος και ήσυχος χώρος. Καλό είναι τα παιδιά να διαβάζουν στο δωμάτιό τους ή σε κάποιο δωμάτιο γραφείου και να ξέρουν πως το διάβασμά τους γίνεται πάντα σε αυτό το σημείο. Ένα καθαρό και ταχτοποιημένο γραφείο και κατ’ επέκταση δωμάτιο, παίζουν  πολύ σημαντικό ρόλο στην συγκέντρωση. Το δωμάτιο και το γραφείο του παιδιού θα πρέπει να είναι λιτά διακοσμημένα, χωρίς πολλά αντικείμενα ώστε να μην δημιουργούν χαοτική αίσθηση στο παιδί.

Επίσης, το πρόγραμμα του σχολείου αλλά και γενικότερα της ημέρας  θα πρέπει να είναι γραμμένο και ξεκάθαρο ώστε το παιδί να μπορεί εύκολα να ανατρέξει και να δει τι έχει να διαβάσει ή τι άλλο έχει να κάνει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Βασικό είναι οι γονείς να έχουν ξεκαθαρίσει με τα παιδιά τους πως οποιαδήποτε εξωσχολική δραστηριότητα θα πραγματοποιηθεί μόνο μετά την ολοκλήρωση της μελέτης για την επόμενη μέρα.

Τα βιβλία και τα τετράδια  του παιδιού είναι απαραίτητο να είναι οργανωμένα και έχουν συγκεκριμένες θέσεις στην βιβλιοθήκη ώστε να είναι εύκολο να τα βρει το παιδί, να μην τα χάνει και να μην τα ξεχνάει ενώ η σχολική τσάντα θα πρέπει να ετοιμάζεται για την επόμενη ημέρα μόλις ολοκληρωθεί η μελέτη.     

Οι γονείς θα πρέπει να παροτρύνουν τα παιδιά τους να σημειώνουν τα μαθήματα που έχουν για το σπίτι σε ένα πρόχειρο τετράδιο που θα είναι οργανωμένα γραμμένο ανά ημέρα ώστε να μην μπερδεύεται και να μην « χάνεται» ψάχνοντας μέσα στα βιβλία και τα τετράδια τι έχει να διαβάσει στο σπίτι ενώ κατά την διάρκεια της μελέτης καλό θα είναι να γίνονται ολιγόλεπτα   διαλείμματα αν το παιδί έχει κουραστεί ή διαβάζει ένα δύσκολο μάθημα πολλή ώρα.  Γενικότερα, η οργάνωση του χώρου, του χρόνου και των μαθημάτων του παιδιού είναι  πολύ σημαντικός παράγοντας συγκέντρωσης. Η ρουτίνα και η σταθερότητα στην καθημερινότητα βοηθούν πολύ τα παιδιά να μην αποσπούνται από το διάβασμά τους και να μένουν συγκεντρωμένα κατά την διάρκεια της μελέτης τους.

ΠΗΓΗ: psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων του Aryasb Feiz καταφέρνει να μας περάσει ένα δυνατό μήνυμα χωρίς λόγια: Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας αδιάφορος άνθρωπος που δεν βοηθάει κανέναν. Δεν κρατάει την πόρτα του ασανσέρ για κανέναν, δεν βοηθάει τους περαστικούς και δεν νοιάζεται για όσους περνούν από δίπλα του.

Αφοσιωμένος και απομονωμένος στον δικό του εγωκεντρικό κόσμο, δεν φαίνεται να θέλει να συσχετιστεί με κανέναν. Όμως, κάποιος εισέρχεται χωρίς να τον ρωτήσει μέσα σε αυτό τον κόσμο και με αναπάντεχο τρόπο τον κάνει να αλλάξει για πάντα τη στάση του απέναντι στη ζωή και στους συνανθρώπους τους. Το μικρό αυτό αριστούργημα μας δείχνει πώς η προσφορά και η βοήθεια προς τους άλλους μπορούν να αποτελέσουν τα βασικά κλειδιά που θα μας ανοίξουν την πόρτα και της δικής μας ευτυχίας.

Δείτε το βίντεο

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού. Πολλοί φορείς που έχουν χρηματοδοτηθεί τα τελευταία χρόνια από Ευρωπαϊκά προγράμματα που συντονίζει το ΙΚΥ (Comenius, Erasmus+) έχουν προσπαθήσει να αναδείξουν το πρόβλημα και να προτείνουν λύσεις.

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying), όπως και ο όρος «θυματοποίηση» (victimization) χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Ο εκφοβισμός και η βία στο σχολείο είναι και ομαδικό φαινόμενο, καθώς δεν αφορά μόνο το μαθητή που εκφοβίζει και εκείνον που εκφοβίζεται, αλλά και όσους είναι παρόντες ή γνωρίζουν την ύπαρξή του, δηλαδή τους παρατηρητές, οι οποίοι μπορεί να είναι είτε μαθητές είτε ενήλικες.

«Share it to end it», «Μοιράσου το για να το σταματήσεις»

Μία οργάνωση κατά του bullying ενάντια στα παιδιά και τους νέους (Singapore’s Coalition Against Bullying for Children and Youth) λάνσαρε ένα πρωτότυπο φιλμάκι που μικραίνει κάθε φορά που το μοιράζεσαι. Το ασπρόμαυρο φιλμάκι δείχνει ένα αγόρι που το κοροϊδεύουν στο σχολείο. «Δε νιώθω ασφαλής πουθενά», δηλώνει με παράπονο το μικρό αγόρι. «Νιώθω ολομόναχος». Αυτό το βιντεάκι, που η αρχική εκδοχή του διαρκεί κάτι λιγότερο από 2 λεπτά, έχει σχεδιαστεί ώστε να μπορούν να το μοιράζονται με share οι χρήστες του Facebook. Αφού ένας χρήστης κάνει share, ο επόμενος βλέπει μία εκδοχή που είναι κατά ένα μιλιδευτερόλεπτο (0,001 δευτερόλεπτα) μικρότερο. Τελικά, το φιλμάκι θα συρρικνωθεί μέχρι να γίνει μία μόνο εικόνα. Η ιδέα πίσω από αυτήν την καμπάνια είναι πως όσο περισσότερο μιλάμε για το bullying τόσο το εξαλείφουμε.

Το μικρό αγόρι στο βιντεάκι καταφέρνει να αναδείξει με εκπληκτικό τρόπο, τον τρόμο που βιώνουν τα μικρά παιδιά και οι νέοι που υφίστανται το bullying και να ευαισθητοποιήσει, πετυχαίνοντας το στόχο του με έναν πολύ απλό, αλλά φοβερά έξυπνο τρόπο.

ΠΗΓΗ: iky.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

To 14% μοιράζεται προσωπικό υλικό στο διαδίκτυο – 41% των παιδιών αποδέχεται αιτήματα φιλίας από αγνώστους – το 21% έχει συναντηθεί με κάποιον που γνώρισε στο διαδίκτυο – το 70% ανοίγει προφίλ σε κοινωνικό δίκτυο κάτω από την επιτρεπτή ηλικία των 13 ετών – 61% έχει συναντήσει ακατάλληλο περιεχόμενο- σχεδόν οι μισοί γονείς δε βάζουν όρια στη χρήση του διαδικτύου.

Προβληματισμός αλλά και ανάγκη ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης των παιδιών σε θέματα που άπτονται της ασφαλούς χρήσης του διαδικτύου προκύπτει από τα αποτελέσματα της μεγάλης έρευνας  που πραγματοποίησε το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου υπό την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Η έρευνα στην οποία συμμετείχαν 14.000 μαθητές ηλικίας από 10-17 ετών , πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο – Δεκέμβριο του 2018 σε 400 σχολεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου Κρήτης, της Πάτρας και της Λάρισας με τη μορφή ανώνυμου online ερωτηματολογίου το οποίο συμπληρώθηκε από τα παιδιά κυρίως στο μάθημα της πληροφορικής. 

Από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν και προκαλούν ανησυχία είναι το γεγονός ότι το 70% των παιδιών κάνουν χρήση κοινωνικών δικτύων σε μη επιτρεπτή ηλικία, το 21% των παιδιών δηλώνει ότι έχει δεχτεί διαδικτυακή παρενόχληση και ένα μεγάλο ποσοστό  επιχείρησε να την αντιμετωπίσει χωρίς να το αναφέρει σε κανέναν, το 21% των παιδιών έχει συναντηθεί με κάποιον που γνώρισε στο διαδίκτυο και το 41% αποδέχεται αιτήματα φιλίας από αγνώστους. Πολύ προσωπικές φωτογραφίες στο διαδίκτυο παραδέχεται ότι έχει μοιραστεί το 14% και το 61% ότι έχει συναντήσει βίαιο/ακατάλληλο περιεχόμενο. Όσον αφορά στην υπερβολική χρήση του διαδικτύου το 34% νιώθει ότι παραμελεί τις δραστηριότητές του για χάρη του ψηφιακού κόσμου. Μόλις ένα 4% παραδέχεται ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα εθισμού στο διαδίκτυο ενώ ένα 20% απαντά ότι δεν ξέρει αν αντιμετωπίζει πρόβλημα εθισμού στο διαδίκτυο. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η παραδοχή από τα παιδιά ότι σχεδόν οι μισοί γονείς δε θέτουν όρια στα παιδιά τους όσον αφορά στη χρήση του διαδικτύου.

Αναλυτικά από τα αποτελέσματα της έρευνας προκύπτουν:

1.Γενικά Συμπεράσματα:

• Η πλειοψηφία των παιδιών (41%) ξεκινά να χρησιμοποιεί το διαδίκτυο στην ηλικία των 7-8 ετών ενώ ένα 20% δηλώνει ότι ξεκίνησε τη χρήση του διαδικτύου στην πολύ μικρή ηλικία των 4-6 ετών.
• Το κινητό τηλέφωνο είναι το κύριο μέσο πρόσβασης των παιδιών στο διαδίκτυο με ποσοστό 73%. Στην ηλικία των 10-12 ετών το 40% των παιδιών έχει ήδη αποκτήσει δικό του κινητό τηλέφωνο ενώ ένα 23% το αποκτά στην ηλικία των 8-10 ετών.
• Το 83% των παιδιών δηλώνει ότι μπαίνει στο διαδίκτυο χωρίς την επίβλεψη των γονιών του ενώ όπως προκύπτει από τις απαντήσεις των παιδιών σχεδόν οι μισοί γονείς (43%) δεν θέτουν όρια στα παιδιά τους όσον αφορά στη χρήση του διαδικτύου.
• Η πλειοψηφία των παιδιών (58%) δηλώνει ότι έμαθε μόνο του να χρησιμοποιεί το διαδίκτυο και μόλις ένα 4% δηλώνει ότι έμαθε να το χρησιμοποιεί στο σχολείο από κάποιον εκπαιδευτικό. Παρά το γεγονός ότι δηλώνουν αυτοδίδακτα θεωρούν ότι γνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο με ασφάλεια και μόνο το 12% δηλώνει λίγο ή καθόλου ενημερωμένο.
• Τα παιδιά χρησιμοποιούν το διαδίκτυο κυρίως για να μιλάνε με τους φίλους τους (36%), να βλέπουν ταινίες ή να ακούν μουσική (33%), να παίζουν παιχνίδια (24%)

2.Κίνδυνοι διαδικτύου:

• Διαδικτυακή παρενόχληση προκύπτει ότι έχει δεχτεί το 21% των παιδιών εκ των οποίων η πλειοψηφία (66%) αντέδρασε αποκλείοντας αυτόν/αυτήν που τα παρενόχλησε και μόνο το 21% ενημέρωσε για το θέμα κάποιον που εμπιστεύεται.
• Το ανησυχητικό ποσοστό του 41% των παιδιών αποδέχεται αιτήματα φιλίας από αγνώστους εκ των οποίων το 29% θέτει ως προϋπόθεση να έχει κάποιον κοινό φίλο με το πρόσωπο που του έκανε αίτημα φιλίας.
• Το 21% των παιδιών μάλιστα δηλώνει ότι έχει συναντηθεί με κάποιον που γνώρισε διαδικτυακά και το 29% δε θεωρεί ότι με το να μιλήσει με κάποιον άγνωστο στο διαδίκτυο μπορεί να θέσει τον εαυτό του σε κίνδυνο.
• Το 61% έχει συναντήσει ακατάλληλο/βίαιο περιεχόμενο στο διαδίκτυο. Από αυτό το ποσοστό παιδιών, το 65% το είδε τυχαία, το 21% το έψαξε για να το βρει και στο 13% το έστειλε κάποιος φίλος.
• Το 14% των παιδιών παραδέχεται ότι έχει μοιραστεί πολύ προσωπικές φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Μόλις το 5% δηλώνει ότι έχει πέσει θύμα διαδικτυακού εκφοβισμού και το 17% ότι έχει γίνει μάρτυρας διαδικτυακού εκφοβισμού. Από τα παιδιά που δηλώνουν ότι αντιλήφθηκαν ότι κάποιος φίλος τους έχει πέσει θύμα cyberbullying το 21% αδιαφόρησε, το 35% προσπάθησε να στηρίξει το θύμα χωρίς όμως να μιλήσει  και το 44% αντέδρασε αποκαλύπτοντας το περιστατικό σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύεται.
• Τα παιδιά και οι νέοι ενημερώνονται κυρίως από δημοσιεύσεις σε κοινωνικά δίκτυα (36%) και από αναρτήσεις φίλων τους (15%). Περισσότεροι από τους μισούς μάλιστα (58%) δηλώνουν ότι μπορούν να ξεχωρίσουν μια αληθινή είδηση από μια ψευδή.
• Στην ερώτηση «σε ποιον θα απευθυνθείς στην περίπτωση που σου συμβεί κάτι διαδικτυακά» το 69% απάντησε στους γονείς μου, το 16% σε κάποιον φίλο, μόλις το 3% σε κάποιον εκπαιδευτικό και υπάρχει και ένα 12% που δηλώνει: «πουθενά. Θα τα βγάλω πέρα μόνος μου».

3.Χρονικά όρια Χρήσης του διαδικτύου:

• Το 69% των παιδιών δηλώνει ότι χρησιμοποιεί το διαδίκτυο σε καθημερινή βάση.
• Το 34% νιώθει ότι παραμελεί τις δραστηριότητές του για χάρη του διαδικτύου. Μόλις ένα 4% παραδέχεται ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα εθισμού στο διαδίκτυο ενώ ένα 20% απαντά ότι δεν ξέρει αν αντιμετωπίζει πρόβλημα εθισμού στο διαδίκτυο.
• Το 71% των παιδιών παρακολουθεί video στο YouTube μέχρι 2 ώρες την ημέρα, 3-4 ώρες την ημέρα το 14% και περισσότερες από 4 ώρες την ημέρα το 10%.
• Με τα κοινωνικά δίκτυα μέχρι 2 ώρες την ημέρα ασχολείται το 63% των παιδιών. 3-4 ώρες το 13% και περισσότερες από 4 ώρες το 9%. Το ποσοστό των παιδιών που ασχολούνται περισσότερες από 4 ώρες με τα κοινωνικά δίκτυα κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου φτάνει στο 15%
• Με τα διαδικτυακά παιχνίδια μέχρι 2 ώρες σε καθημερινή βάση ασχολείται το 57%. 3-4 ώρες την ημέρα το 9% και περισσότερες από 4 ώρες το 7%. Το ποσοστό των παιδιών που παίζουν περισσότερες από 4 ώρες κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου διπλασιάζεται και φτάνει το 15%

4.Χρήση κοινωνικών δικτύων:

• Η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών (83%) διαθέτει προφίλ σε κοινωνικό δίκτυο εκ των οποίων το 70% προκύπτει ότι ξεκινά την ενασχόληση πριν από την επιτρεπόμενη ηλικία των 13 ετών. Το 36% μάλιστα των παιδιών που διαθέτουν προφίλ σε κοινωνικά δίκτυα το άνοιξαν μόνα τους, χωρίς τη συγκατάθεση των γονιών τους. 
• Το 18% των παιδιών που χρησιμοποιεί κοινωνικά δίκτυα δεν έχει το προφίλ του ιδιωτικό και ένα 16% δε γνωρίζει πως να αναφέρει κάποιον ή κάτι που το ενόχλησε στο διαδίκτυο.
• Το κοινωνικό δίκτυο που χρησιμοποιούν περισσότερο τα παιδιά είναι το INSTAGRAM με ποσοστό 51% ενώ το Facebook χρησιμοποιείται μόλις από το 11% των παιδιών . Ακολουθεί το ΥouTube με 40%, to Messenger με 19%, το Viber με 17%, το Skype και το Snapchat με 11%.

Δείτε εδώ αναλυτική παρουσίαση αποτελεσμάτων.

ΠΗΓΗ: saferinternet4kids.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι γονείς βλάπτουν τα παιδιά τους, όταν δεν τους δίνουν την εμπειρία του να ακούνε και το «όχι». Για πολλούς γονείς είναι μεγάλος πειρασμός να λένε σε όλες τις επιθυμίες των παιδιών τους «ναι» – ειδικά αν μπορούν και έχουν τη δυνατότητα να τις ικανοποιήσουν.

Οι γονείς θέλουν φυσικά τα παιδιά τους να είναι χαρούμενα και ευχαριστημένα. Όμως, η ευτυχία που παρέχεται από τα υλικά αγαθά είναι φευγαλέα και οι έρευνες δείχνουν ότι υπάρχει μια αρκετά σκοτεινή πλευρά στο να χρειαζόμαστε συνέχεια το επόμενο καλύτερο πράγμα, στο να γινόμαστε αχόρταγοι. Ενισχύει μια αίσθηση ανεπάρκειας που δεν μπορεί με τίποτα να καταπολεμηθεί στο παρόν.

Τα παιδιά σας μπορεί να είναι ευγνώμονες όταν λαμβάνουν ακριβώς εκείνο που ζήτησαν, αλλά όλο και συχνότερα, όταν το βαρεθούν, ζητούν το επόμενο. Στο νου τους, αυτό που αποκτούν σύντομα χάνει τη σημασία και το ενδιαφέρον του. Και αν υποκύψετε και δώσετε ξανά και ξανά στο παιδί σας το επόμενο πράγμα που λαχταρά να αποκτήσει, το μοτίβο επαναλαμβάνεται και γίνεται ένας φαύλος κύκλος που δημιουργεί δυστυχία και έλλειψη ικανοποίησης.

Ανάμεσα στα πολύτιμα μαθήματα που μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά είναι ότι η αυθεντική ευτυχία δεν βρίσκεται στο να πάρουν αυτό που θέλουν· είναι ενσωματωμένη στην εκτίμηση και την απόλαυση των όσων έχουν.

Μαθαίνοντας πώς να αντιμετωπίζουμε την άρνηση, πώς να δεχόμαστε τις περιπτώσεις όπου δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε, αποτελεί μια απαραίτητη δεξιότητα που όλοι χρειάζεται να αναπτύξουμε. Και υπάρχουν πολλοί λόγοι που οι γονείς δυσκολεύονται να θέσουν όρια στα παιδιά τους:

– Δεν θέλουν να προκαλέσουν σύγχυση και θυμό στα παιδιά τους

– Προσπαθούν να επανορθώσουν για τις ενοχές που σχετίζονται με παρελθοντικές εμπειρίες σε σχέση με τα παιδιά

– Έχουν μια μη υγιή επιθυμία να γίνουν φίλοι με τα παιδιά τους

– Πιστεύουν ότι τα παιδιά τους πρέπει να έχουν όλα όσα θέλουν

– Θέλουν τα παιδιά τους να έχουν περισσότερα απ’ όσα είχαν εκείνοι ως παιδιά

– Δεν θέλουν τα παιδιά τους να στερηθούν τίποτα

Ακόμα και οι γονείς, που για οποιοδήποτε λόγο, κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν να πούνε το όχι στα παιδιά τους, θα βρεθούν αναπόφευκτα σε κάποιο σημείο να βάλουν και να θέσουν όρια. Και αυτό θα είναι ακόμα πιο δύσκολο για όσους εμπλέκονται. Όταν τα παιδιά συνηθίζουν στο να υπερκαταναλώνουν και να λαμβάνουν όσα ζητούν, το πρώτο μεγάλο «όχι» που θα ακούσουν θα τους δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση στέρησης.

Το «όχι» είναι μια μορφή καθορισμού των ορίων. Φυσικά, τα παιδιά μας θα τεστάρουν τα όρια που θέτουμε και θα τεστάρουν το αν θα τα κρατήσουμε, αν δηλαδή είναι πραγματικά. Θα εκλιπαρήσουν, θα γκρινιάξουν, θα κλάψουν, παρακαλέσουν, θα θυμώσουν και πολλά άλλα. Εν μέρει αυτό αντανακλά τη δυσφορία τους για ότι δεν έλαβαν αυτό που θέλουν, αλλά θέλουν επίσης να δουν αν μπορούν να σας κάνουν να το μετανιώσετε και να αλλάξετε γνώμη.

Αν υποκύψετε, στέλνετε το σήμα ότι το «όχι« δεν σημαίνει απαραίτητα όχι και ότι αν παρακαλέσουν, γκρινιάξουν και κλάψουν, θα πάρουν αυτό που θέλουν. Αν υποκύψουμε, δίνουμε χώρο στην ίδια συμπεριφορά, δυσκολεύοντας την πιθανότητα εξάλειψής της.

Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι όταν λέμε όχι, δεν σημαίνει ότι θα επακολουθήσει δράμα. Αν είμαστε ευθείς, αλλά παράλληλα εισάγουμε και ένα ελαφρύ ύφος χιούμορ, μπορούμε να κάνουμε αυτή τη διαδικασία σχετικά ανώδυνη. Αν εμπλέκονται δύο γονείς σε αυτό, είναι προφανές ότι χρειάζεται μια συμφωνία και συνεννόηση ως προς τον καθορισμό και την ενίσχυση των ορίων. Η σύγκρουση ανάμεσα στους γονείς δίνει μπερδεμένα μηνύματα στα παιδιά. Αυτό το ζήτημα γίνεται πολυπλοκότερο όταν οι γονείς δεν μένουν μαζί, ωστόσο και πάλι υπάρχει η δυνατότητα συμφωνίας.

Τα παιδιά χρειάζονται δομή και όρια, και οι γονείς χρειάζεται να έχουν το κουράγιο και τη δύναμη να ρισκάρουν και να αντέχουν τις συναισθηματικές κρίσεις των παιδιών τους, όλο το εύρος των συναισθημάτων τους (από θυμό μέχρι θλίψη). Και μέσα από αυτή τη στρατηγική θα μάθουν και την πολύτιμη έννοια της ευγνωμοσύνης.

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Γλυκό μου παιδί,

καταλαβαίνω ότι όλα αυτά που προσπαθώ να σου διδάξω έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα αυτού του κόσμου. Τίποτα δεν είναι αγγελικά πλασμένο, οι δυσκολίες πολλές, ακόμη και στις καθημερινές, δεδομένες μας συναναστροφές. Ψάχνω να βρω τρόπο να δώσεις βαρύτητα στα λόγια μου και να μην τα θεωρείς απλές, συνηθισμένες, μαμαδίστικες, όπως συχνά λες, διδαχές.

Είναι πολύ δύσκολο να σε μυήσω σε αξίες που δυστυχώς φθίνουν στις μέρες μας. Είναι πολύ δύσκολο να σε πείσω για την τιμιότητα και την ειλικρίνεια, όταν τα βιώνεις με τελείως διαφορετική όψη. Όταν μεγαλώνεις μέσα στο ψέμα, την υπερβολή και τη δήθεν ευτυχία. Όταν, ακόμη και στην αυλή του σχολείου και στο πάρκο αυτό που κυριαρχεί είναι η εξαπάτηση και η προσβολή μεταξύ σας και έτσι γνωρίζεις πως η γλώσσα των ανθρώπων και ο λόγος τους γίνονται το καμίνι μας. Είναι βέβαιο ότι τα λόγια και οι πράξεις των ανθρώπων κρύβουν ένα από τους πιο επικίνδυνους πειρασμούς, την αγάπη για τον έπαινο που ζητιανεύει ψήφους για να κερδίσει υπεροχή.

Όλα αυτά σου τα λέω από αγάπη για την αγάπη σου.

Θα σου μιλήσω για όσα γνωρίζω αλλά και όσα αγνοώ

Όσα γνωρίζω, τα είδα όταν μου πρωτογέλασες και όσα αγνοώ, τα ανακάλυψα όταν γέμισες τη ψυχή μου φως με τη μοναδική αγκαλιά σου, όπως ζεστά και έντονα φωτίζει ο μεσημεριανός ήλιος. Αναμφίβολα τη ζωή τη βλέπουμε αινιγματικά, μέσα από ένα καθρέφτη και όχι πρόσωπο με πρόσωπο και για αυτό, όσο μπορώ θα είμαι δίπλα σου, θα συνταξιδεύω μαζί σου για να κάνουμε τη πιο μαγική ανακάλυψη, αυτό που υπάρχει πίσω από τον καθρέφτη.

Πως να σου μιλήσω για το υπέρτατο αγαθό της φιλίας όταν αυτό που συναντάς στις σχέσεις σου είναι το βόλεμα και το συμφέρον;

Πως να σε πείσω να σέβεσαι και να στηρίζεις τους φίλους σου, όταν εκείνοι γελούν και κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη σου;

Δυστυχώς η κοινωνία μας μας θέλει τέλειους στην επιφάνεια και με πολλά προβλήματα και ελαττώματα στη μέσα, απόκρυφη ζωή μας. Μαθαίνεις ότι σημασία έχει το «φαίνεσθε» και όχι το «είναι». Και δυστυχώς από αυτό κινδυνεύεις, από σχέσεις επιφανειακές, επιπόλαιες, σχέσεις κυριευμένες από το συμφέρον και τη δολιότητα. Αυτό όμως δεν είναι ευτυχία!!

Πως να σε πείσω να είσαι ο εαυτός σου σε ένα κόσμο που δεν σε αποδέχεται έτσι όπως είσαι;

Και είσαι μοναδικό και υπέροχο παιδί.

Οι περισσότεροι μας θέλουν έτσι όπως τους αρέσει και τους βολεύει. Κανένας δεν κάνει τον κόπο να προσπαθήσει να σε γνωρίσει λίγο περισσότερο, να δει τι κρύβεις μέσα στη ψυχή σου, να χαϊδέψει απαλά τις πληγές σου. «Ή θα γίνεις σαν και εμάς ή βγαίνεις από το κοπάδι.» Αλήθεια, ποιο κοπάδι; Ποιος το ορίζει το κοπάδι και με ποια κριτήρια; Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει εάν είσαι καλός ή όχι, ικανός ή όχι; Γιατί ζητούν να τους πεις ποιος είσαι εσύ, αυτοί που δεν θέλουν να ξέρουν ποιοι είναι οι ίδιοι;

Όλα ξεκινούν από εμάς, τους σοφούς ενήλικες

Δυστυχώς όμως όλα ξεκινούν από εμάς, τους σοφούς ενήλικες, που αφού καταστρέψαμε τις δικές μας ζωές τώρα σειρά έχετε εσείς, τα παιδιά μας. Θα πρέπει να σας κάνουμε ίδιους με εμάς, ομοίωμα του εαυτού μας. Να σου πω όμως μια μεγάλη αλήθεια; Τίποτα δεν καταφέραμε με αυτές τις συμπεριφορές. Δυστυχισμένοι είμαστε και μπλεγμένοι σε ένα μεγάλο φαύλο κύκλο, από τον οποίο δεν ξέρουμε πως να βγούμε. Και το χειρότερο όλων, δεν αναγνωρίζουμε καν τη δυστυχία μας, δεν αναγνωρίζουμε ότι βαλτώνουμε σε ευτελή και ασήμαντα πράγματα και χάνουμε το νόημα και τη γοητεία των σημαντικών.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε πείσω για την ομορφιά και τη μοναδικότητα αυτής της ζωής!

Το μόνο που μπορώ όμως να σου εγγυηθώ είναι ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι με ωραίες, τρυφερές ψυχές, άνθρωποι που ξέρουν να αγαπούν, που δεν εκμεταλλεύονται την αγάπη, αλλά την τιμούν, τη σέβονται και τη θεωρούν ευλογία. Και είναι, παιδί μου, ευλογία η αγάπη. Αλλά για να την αποκτήσεις πρέπει να περάσεις από όλα τα δύσβατα και κακοτράχαλα μονοπάτια του κόσμου τούτου. Η αγάπη είναι ένα ταξίδι, από τα ωραιότερα και τα σημαντικότερα της ζωής μας.

Μη χάνεις το δρόμο σου

Πίστευε στον εαυτό σου και στις δυνάμεις σου. Και δεν χρειάζεται να ζεις όπως οι άλλοι. Θα σου θυμίσω τους στίχους ενός μεγάλου ποιητή, του Ανδρέα Κάλβου «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία»!

Ζήσε ελεύθερος παιδί μου, ελεύθερος από τα άθλια δεσμά αυτού του κόσμου. Κατέκτησε την ευτυχία του εαυτού σου και μοίρασε την αγάπη που γεμίζεις.

Άλλωστε όπως έλεγε και ο Καβάφης, η Ιθάκη είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Αναζήτησε τα δικά σου ταξίδια αλλά πρώτα εντόπισε τον προορισμό μέσα σου. Μη θυσιάζεις τις αξίες σου για καμία ευτελή Ιθάκη που θα σου τάξουν. Μην σκορπάς τον αυτοσεβασμό σου και την αξία σου στα άγρια σκυλιά που απλά σε θέλουν μικρό, ασήμαντο και φοβισμένο, λιγότερο από αυτούς.

Θα είμαι πάντα δίπλα σου για να σου θυμίζω την ομορφιά της ψυχή σου, την καλοσύνη που λάμπει στο βλέμμα σου, το σεβασμό που δείχνεις στους ανθρώπους.

Γιατί η ζωή, παιδί μου, ξέρει να χαρίζει αλλά και να παίρνει πίσω από αυτούς που δεν τη σέβονται.

Η μαμά σου

Αφιερωμένο σε όλες τις ηρωίδες μαμάδες, που σε αντίθεση με την πραγματικότητα του κόσμου αυτού προσπαθούν να γνωρίσουν στα παιδιά τους την ομορφιά της ζωής.

ΠΗΓΗ: psychology.gr

Το ΔΙΚΕΨΥ, Διεπιστημονική και Ερευνητική Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Παιδιών και Ενηλίκων (Λεωφ. Ηρακλείου 353, 4ος όροφος, Ν. Ηράκλειο Αττικής), στις 27 Φεβρουαρίου 2019, προσκαλεί όλους τους γονείς και εκπαιδευτικούς σε ανοιχτή ομιλία με θέμα: «Άκου γονέα. Τα σαφή όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά!»

Το ΔΙΚΕΨΥ, Διεπιστημονική και Ερευνητική Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη Παιδιών και Ενηλίκων (Λεωφ. Ηρακλείου 353, 4ος όροφος, Ν. Ηράκλειο Αττικής), στις 27 Φεβρουαρίου 2019, προσκαλεί όλους τους γονείς και εκπαιδευτικούς σε ανοιχτή ομιλία με θέμα:

«Άκου γονέα: Τα σαφή όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά!»

Εισηγείται η Ψυχολόγος, Παιδοψυχολόγος, Κα Πασπάλη Ασπασία, Επιστημονική Διευθύντρια & Υπεύθυνη του ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ.

Οι θεματικές ενότητες που θα αναπτυχθούν είναι:

• Η διαδικασία της οριοθέτησης
• Συνέπειες αντί τιμωρίας
• Γιατί οι γονείς δυσκολεύονται να οριοθετήσουν τα παιδιά τους;
• Σε ποια ηλικία ξεκινάμε να βάζουμε όρια στα παιδιά μας;
• Τι είναι το χειριστικό κλάμα;
• Ποιοι είναι οι τρόποι που ένας γονιός ορίζει, διατυπώνει & επικοινωνεί τα όρια;

Ημερ. & Ώρα διεξαγωγής 27/02, 2019 – Τετάρτη: 18:00-20:30

Διάρκεια 2,5 ώρες

Χώρος Διεξαγωγής Αίθουσα Εκπαιδεύσεων ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ (Λεωφ. Ηρακλείου 353, 4ος όροφος, Ν. Ηράκλειο Αττικής)

Συμμετοχή: 20 ευρώ

Τηλ. Επικοινωνίας για κρατήσεις: 210-2830100 & 6945 558644

ΠΗΓΗ: kathimerinifysiki.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον αποτελούν τα σημαντικότερα συστήματα στη ζωή των παιδιών. Πολύτιμη και σημαντική η σχέση τους, με αλληλοσυμπληρούμενους αλλά και διαφορετικούς ταυτόχρονα ρόλους!

Ανά τα έτη, έχει διατυπωθεί πλήθος απόψεων που ποικίλλουν, για το ποιο σύστημα οφείλει να επηρεάζει περισσότερο το άλλο- κατά συνέπεια και το παιδί. Από την παλαιότερη «παντοδυναμία» του δασκάλου και την ελάχιστη έως μηδενική συμμετοχή των γονέων στο σχολικό πλαίσιο, σήμερα παρατηρείται σε αρκετές περιπτώσεις απαξίωση του έργου των εκπαιδευτικών λόγω μεγαλύτερης παρεμβατικότητας των γονέων στο σχολικό πλαίσιο.

Προηγούμενες αρνητικές εμπειρίες (είτε των γονέων ως παιδιά από τους δικούς τους εκπαιδευτικούς είτε των εκπαιδευτικών από παρεμβατικούς γονείς) αλλά και η έλλειψη χρόνου δυσκολεύουν την ομαλή επικοινωνία, ακόμα κι όταν υπάρχει καλή θέληση.

Έρευνες αποδεικνύουν ωστόσο ότι στην εξελικτική πορεία του παιδιού, η ορθή συνεργασία σχολείου και οικογένειας φέρει πολύ καλά αποτελέσματα. Ενδεικτικά:

1. Στην καλύτερη προσαρμογή του παιδιού σε σχολείο (αντιμετώπιση άγχους αποχωρισμού και σχολικής φοβίας)
2. Στην αποτελεσματική διαχείριση επιθετικών συμπεριφορών (λεκτικής ή σωματικής μορφής, bullying, ψέματα, κλοπές)
3. Στην επιτυχή αντιμετώπιση συναισθηματικών προβλημάτων του παιδιού (μελαγχολία, φοβίες, άγχος, σχολική αποτυχία)
4. Στη βέλτιστη διαχείριση μαθησιακών δυσκολιών τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι (π.χ. ΔΕΠ-Υ)
5. Στην καλλιέργεια ικανοτήτων που βοηθούν στον επαγγελματικό προσανατολισμό (δεξιότητες, προτιμήσεις, αγορά εργασίας)

Η συνεργασία σχολείου-οικογένειας επιδρά γενικότερα θετικά στην ακαδημαϊκή επίδοση των μαθητών, στην αυτοεκτίμηση του μαθητή και στην αλλαγή των απόψεων του μαθητή για το σχολικό κλίμα (ιδίως όταν αυτό είναι προβληματικό για το παιδί). Επιπλέον, αυξάνονται τα κίνητρα των παιδιών για μάθηση γενικότερα και καλλιεργούνται υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, στα πλαίσια του σεβασμού.

Και οι γονείς αποκτούν τα εξής οφέλη:
– συναναστρέφονται περισσότερο τα παιδιά τους
– έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την καθημερινότητά τους
– κατανοούν τις αδυναμίες και τις ικανότητές τους
– εμπλουτίζουν τεχνικές αντιμετώπισης προβλημάτων
– βελτιώνουν την επικοινωνία με το παιδί τους
– ενθαρρύνουν τις προσπάθειες των παιδιών
– αξιολογούν πιο θετικά τους εκπαιδευτικούς

Ενώ παράλληλα το εκπαιδευτικό περιβάλλον:
– εμπλουτίζεται και αποκτά ποικιλία με τη μεταφορά της εμπειρίας και των γνώσεων των γονέων
– με τον τρόπο αυτό, δημιουργούνται συνθήκες για έγκαιρη παρέμβαση σε προβλήματα που συνδέονται είτε με τη μάθηση, είτε με τη συναισθηματική κατάσταση είτε με τη συμπεριφορά του παιδιού
– και έτσι, αυξάνεται το αίσθημα αποτελεσματικότητας των εκπαιδευτικών

Έχοντας και οι 2 πλευρές ευθύνη να ενημερώνουν ο ένας τον άλλο για ό,τι προκύπτει, αλλά και να αλληλο-ζητούν βοήθεια -με ορθή οριοθέτηση καθηκόντων και θετική διάθεση- προλαμβάνονται έγκαιρα ζητήματα (τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι), μειώνεται το στρες και αυξάνεται η θετική διάθεση όλων των πλευρών, φέροντας τα καλύτερα αποτελέσματα!

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr