Feed
Άρθρα
Σχόλια

Η τέχνη του Σωματικού Θεάτρου, έχοντας μία πολύ μακρά εξελικτική πορεία –  ξεκινώντας από την μέθοδο Stanislavski με τα Physical Actions, την πολυετή εκτεταμένη πρακτική έρευνα του Grotowski και των περφόρμερ του στις ψυχοσωματικές τεχνικές, του Eugenio Barba με την έρευνα και συνδυασμό πρακτικών του θεάτρου της Ανατολής και της Δύσης, τις προσεγγίσεις από τον κόσμο του χορού, της παντομίμας, της μιμικής –  έχει πάρει πολλές κατευθύνσεις και  ως προς την μέθοδο της τέχνης του ηθοποιού και ως προς την λειτουργική και αισθητική προσέγγιση της θεατρικής παράστασης.

Τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν το Σωματικό Θέατρο έγκειται σε δυο βασικά πεδία.

Το πρώτο είναι η διαδικασία θεατρικής έρευνας του ηθοποιού-περφόρμερ. Η διαδικασία αυτή αποτελείται από σειρά ψυχοσωματικών διεργασιών με στόχο την αφύπνιση του ενστικτώδους σώματος στην σχέση ερεθίσματος – αντίδρασης (impulse-reaction) της θεατρικής διάδρασης, της ανακάλυψης των σωματικών εργαλείων στην έκφραση εννοιών, συναισθημάτων, συνθηκών χωρίς την εμπλοκή της καθημερινής κριτικής σκέψης αλλά του ‘βαθύτερου νου’ που δρα σε αρμονία με την σωματική ανταπόκριση. Βασίζεται στην απόλυτη παρουσία του ηθοποιού στο ‘εδώ και τώρα’ της σκηνικής  δράσης, στην συναίσθηση του εαυτού, των άλλων ηθοποιών, του κοινού, του χώρου ως ενός ενιαίου χωρο-χρονικού σύμπαντος.

Το δεύτερο πεδίο είναι οι λειτουργικές και αισθητικές επιλογές στην παράσταση του Σωματικού Θεάτρου. Υπερτερεί ο συμβολισμός και όχι ο ρεαλισμός. Η κάθετη πορεία του θεατρικού χρόνου και όχι η γραμμική. Η αφαίρεση στις σκηνικές επιλογές και όχι η περιγραφή του καθημερινού χώρου. Το σώμα του ηθοποιού είναι ο βασικός πυρήνας όπου εξελίσσεται η δράση και ο χώρος δρα σαν το τοπίο που φέρει τα σύμβολα που τον ενώνουν με τον υλικό κόσμο.

Ζητούμενο είναι η άμεση σύνδεση του κοινού-ηθοποιου σε μια κοινή ψυχοσωματική εμπειρία.

Rosetta

ESAs «Rosetta»

Το 2004 η αποστολή «Rosetta» της  ESA (European Space Agency)  εκτοξεύθηκε σε ένα ταξίδι 10 χρόνων για να «συναντήσει» και να προσγειωθεί στον κομήτη 67P/Churyumov – Gerasimenko, ο οποίος είναι συχνός επισκέπτης του ενδότερου ηλιακού συστήματος και κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον ήλιο κάθε 6.5 χρόνια.

Σκοπός της Rosetta είναι να μελετήσει τον κομήτη από πολύ κοντά. Γι’ αυτό το λόγο κουβαλά μαζί της ένα μικρό διαστημικό σκάφος, τον Philae, ο οποίος θα ταξιδέψει στην επιφάνεια του κομήτη.

Οι κομήτες πιστεύεται πως έχουν μείνει αναλλοίωτοι από τότε που σχηματίστηκε το ηλιακό μας σύστημα, δηλαδή, πριν περίπου 4.6 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό σημαίνει πως περιέχουν σημαντικές πληροφορίες για τις συνθήκες του πρώιμου ηλιακού συστήματος. Δεδομένου ότι οι κομήτες περιέχουν παγωμένο νερό θεωρείται ότι θα μπορούσαν να έχουν φέρει το νερό στη Γη κατά τη διάρκεια συγκρούσεων κατά τη δημιουργία του ηλιακού συστήματος. Επιπλέον, οι κομήτες περιέχουν οργανική ύλη απαραίτητη για τη ζωή. Μπορεί επίσης να έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη ζωής στον πλανήτη μας.

Κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού της η Rosetta τον Ιούνιο του 2011 τέθηκε σε λειτουργία τέτοια ώστε να καταναλώνει τη χαμηλότερη δυνατή ενέργεια. Στις 6 Αυγούστου του 2014 η Rosetta μπήκε σε τροχιά γύρω απ’ τον κομήτη.

Στις 12 Νοεμβρίου του 2104 ο Philae προσεδαφίστηκε με επιτυχία στον κομήτη. Ένα σημαντικό βήμα στην ιστορία της ανθρωπότητας που πραγματοποιείται για πρώτη φορά.

Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ γεννήθηκε στο ολλανδικό χωριό Ζούντερτ (Zundert) και ήταν ο μεγαλύτερος από τα συνολικά επτά παιδιά της οικογένειάς του, γιος του πάστορα Θεόδωρου βαν Γκογκ. Στον Βίνσεντ δόθηκε το όνομα του παππού του, το οποίο είχε δοθεί και στο πρωτότοκο παιδί της οικογένειας, το οποίο είχε πεθάνει σε βρεφική ηλικία. Ήδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και πρώιμα ψυχολογικά προβλήματα.

Σε ηλικία 16 ετών και αφού είχε ήδη καταπιαστεί χωρίς επιτυχία με αρκετά επαγγέλματα, ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το εμπόριο έργων τέχνης, στην εταιρεία Goupilator & Company, όπου τον επόμενο χρόνο προσελήφθη και ο αδελφός του Τεό βαν Γκογκ (Theo van Gogh). Το 1873, η εταιρεία τον μεταθέτει στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Την περίοδο αυτή, εντείνεται το ενδιαφέρον του για τη θρησκεία, επηρεασμένος εμφανώς και από την ιδιότητα του πατέρα του. Αφού απολύεται από την εργασία του το 1876, επιστρέφει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει θεολογία. Οι σπουδές του διαρκούν για περίπου ένα έτος και το 1878 του ανατίθεται μία θέση ιεροκήρυκα στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην υποβαθμισμένη περιοχή Μπορινάζ, όπου λειτουργεί ορυχείο. Ο βαν Γκογκ κηρύττει για περίπου έξι μήνες επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένδεια των ανθρώπων της περιοχής. Αυτή είναι και η περίοδος κατά την οποία ξεκινά να σχεδιάζει μικρά έργα και πιθανόν αποφασίζει να ασχοληθεί με την τέχνη.

Το 1880, σε ηλικία 27 ετών, ξεκινά να παρακολουθεί τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής, ωστόσο σύντομα έρχεται σε ρήξη με τον δάσκαλό του, Αντόν Μωβ (Anton Mauve), γύρω από καλλιτεχνικά ζητήματα. Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί έργα κυρίως επηρεασμένα από τη ζωγραφική του Ζαν Φρανσουά Μιγέ (Jean-François Millet), ενώ ταξιδεύει στην ολλανδική επαρχία ζωγραφίζοντας θέματα που εμπνέεται από αυτή. Το χειμώνα του 1885, παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία της Αμβέρσας, τα οποία όμως διακόπτονται πολύ σύντομα αφού αποβάλλεται από τον καθηγητή της ακαδημίας Ευγένιο Σιμπέρ (Eugene Siberdt). Παρά το γεγονός αυτό, ο βαν Γκογκ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την ιαπωνική τέχνη από την οποία και δανείζεται στοιχεία ή πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της. Αρκετές από τις προσωπογραφίες του, περιλαμβάνουν επίσης σε δεύτερο πλάνο κάποιο έργο ιαπωνικής τέχνης.

Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι όπου ζει με τον αδελφό του — επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης — στην περιοχή της Μονμάρτρης, κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την παραμονή του, έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Εντγκάρ ΝτεγκάΚαμίλ ΠισαρόΠωλ Γκωγκέν και Τουλούζ Λωτρέκ. Επηρεάζεται σημαντικά από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος. Ο ίδιος ο βαν Γκογκ κατατάσσεται περισσότερο στους μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφους. Χρησιμοποίησε συχνά τεχνικές των ιμπρεσιονιστών αλλά διαμόρφωσε παράλληλα και ένα προσωπικό ύφος, το οποίο διακρίνεται από την χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων που οι ιμπρεσιονιστές αποφεύγουν.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1888, ο βαν Γκογκ εγκαταλείπει τη γαλλική πρωτεύουσα και επισκέπτεται τη νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδώσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα Έναστρη νύχτα’ και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο Κόκκινο αμπέλι αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν. Ωστόσο, μετά από λίγους μήνες, οι δυο τους διαφωνούν έντονα και λόγω της ασταθούς ψυχικής του υγείας, ο βαν Γκογκ κόβει μέρος του αριστερού του αυτιού καταλήγοντας στο νοσοκομείο της περιοχής. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ο βαν Γκογκ είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν και προέβη στο κόψιμο του αυτιού του αναζητώντας ένα είδος κάθαρσης από τις τύψεις του.

Έναστρη νύχτα (1889)
Στο έργο του αυτό ο Βαν Γκογκ έχει απεικονίσει χαοτικές δίνες που ακολουθούν την κλιμάκωση Κολμογκόροφ, όπως προκύπτει από μαθηματική ανάλυση της εικόνας. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης.[21]

Το 1889 εισάγεται στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στον Σαιν Ρεμύ, όπου και παραμένει συνολικά για ένα περίπου χρόνο πάσχοντας από κατάθλιψη. Κατά την παραμονή του εκεί, συνεχίζει να ζωγραφίζει. Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει για ένα διάστημα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι, όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ, στον οποίο είχε συστήσει τον βαν Γκογκ ο ζωγράφος Καμίλ Πισαρό. Στο διάστημα που παρακολουθείται ιατρικά, ο βαν Γκογκ παράγει ένα μόνο έργο, που αποτελεί προσωπογραφία του Γκασέ.

Τον Ιούλιο του 1890, ο βαν Γκογκ εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτοπυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου ενώ πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα. Δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιο ήταν το τελευταίο του έργο, αλλά πρόκειται πιθανά για το έργο με τον τίτλο Ο κήπος του Ντωμπινύ ή για τον πίνακα Σιτοχώραφο με κοράκια.

Μετά το θάνατο του βαν Γκογκ, η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποκορύφωμα μεγάλες εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι (1901), το Άμστερνταμ (1905), την Κολωνία (1912), τη Νέα Υόρκη (1913) και το Βερολίνο (1914).

Συνολικά δημιούργησε σε διάστημα περίπου δέκα ετών περισσότερα από 800 πίνακες και 1000 μικρότερα σχέδια. Σώζεται ακόμα εκτενής αλληλογραφία του με τον αδελφό του, που περιλαμβάνει περισσότερα από 700 γράμματα. Επίσης ο βαν Γκογκ είναι διάσημος για τις πινελιές του οι οποίες πολλές φορές παρουσιάζουν μια κίνηση.

Η Ε’ τάξη του Δημοτικού Σχολείου Καναλίων Κέρκυρας σας προσκαλεί να ταξιδέψετε μαζί της στον κόσμο της μουσικής και να γνωρίσετε μεγάλους Ευρωπαίους συνθέτες όλων των εποχών και τα πιο γνωστά μουσικά τους αριστουργήματα.

Σας περιμένουμε την Παρασκευή 20/12, στις 18.00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δ, Σ. Καναλίων.

Κάποτε υπήρχε μια μηλιά…Και αγάπησε ένα μικρό αγόρι.

Το αγόρι έρχονταν κάθε μέρα, μάζευε τα φύλλα της, τα έφτιαχνε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους. Σκαρφάλωνε στον κορμό της, κουνιόνταν στα φύλλα της κι έτρωγε μήλα. Έπαιζαν κρυφτό. Και όταν κουράζονταν, κοιμόνταν στην σκιά της.

Και το αγόρι αγάπησε το δέντρο… Πολύ. Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο. Μα ο καιρός περνούσε. Και το αγόρι μεγάλωνε. Το δέντρο ήταν συχνά μόνο του.

Τότε, μια μέρα ήρθε το αγόρι στο δέντρο και το δέντρο είπε,‘ Έλα, Αγόρι, έλα και σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κουνήσου από τα κλαδιά μου, φάε από τα μήλα μου και γίνε ευτυχισμένος’. ‘Είμαι πολύ μεγάλος για σκαρφαλώματα και παιχνίδια’, είπε το αγόρι. ‘Θέλω να αγοράσω κάποια πράγματα και να διασκεδάσω. Θέλω μερικά χρήματα. Μπορείς να μου δώσεις μερικά χρήματα;’ ‘Λυπάμαι’, είπε η μηλιά, ‘αλλά δεν έχω καθόλου χρήματα. Έχω μόνο φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Τότε θα έχεις χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος’. Κι έτσι το αγόρι σκαρφάλωσε στο δέντρο και μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μακριά. Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Μα το αγόρι έμεινε μακριά για πολύ καιρό…Και το δέντρο ήταν λυπημένο. Τότε, μια μέρα το αγόρι ήρθε πάλι και το δέντρο κούνησε τα κλαδιά του χαρούμενα και είπε, ‘Έλα, Αγόρι, σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κουνήσου στα κλαδιά μου και γίνε ευτυχισμένος’. ‘Είμαι πολύ απασχολημένος για να σκαρφαλώνω σε δέντρα’, είπε το αγόρι. ‘Θέλω ένα σπίτι να με ζεσταίνει’, είπε. ‘Θέλω μια σύζυγο και παιδιά και χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;’ ‘Δεν έχω καθόλου σπίτι’, είπε το δέντρο. ‘Το σπίτι μου είναι το δάσος, αλλά μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα. Τότε θα είσαι ευτυχισμένος’.

 

 

 



Λήψη αρχείου

 

 

 

Το παραμύθι αποτελεί συγκερασμό λόγιων και λαϊκών στοιχείων, χώρο ζύμωσης
καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, πολιτισμικών στοιχείων και τεχνών. Αποτελεί ζωντανή διαδικασία με κοινωνική και πολιτισμική λειτουργία μέσα από τις πρακτικές της προφορικότητας και της αναπαράστασης. Φορέας συλλογικής συνείδησης και μνήμης, κόμβος συνάντησης της μαγείας και της επινόησης, καθρέφτης έκφρασης, νοοτροπίας συμπεριφορών και στάσεων (Καπλάνογλου, 2015: 40), υμνήθηκε για την παγκοσμιότητά του και την αφομοιωτική του δύναμη. Ως φαινόμενο, συνδέεται άμεσα με την ανάγκη αναπαραγωγής της πολιτισμικής κληρονομιάς και συμβάλλει στην καλλιέργεια
κοινωνικής κουλτούρας. Το παραμύθι ως κείμενο κατατάσσεται στον έντεχνο προφορικό πεζό λόγο και θεωρείται σταθμός στην ιστορία της εξέλιξης της δημώδους λογοτεχνίας, διότι αφομοιώνει παραδόσεις, μυθικά στοιχεία και τεχνικές συνεννόησης της κοινότητας, ενώ παράλληλα ψυχαγωγεί με την εξέλιξή του και τον τρόπο αφήγησής του.

Η μουσική αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή των ανθρώπων όλου του κόσμου, κάθε ηλικίας και κοινωνικοοικονομικής καταβολής. Είναι λοιπόν εύκολο να συμπεράνει κανείς, ότι η ενεργή μουσική ενασχόληση από όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει στην μουσική αλλά και γενικότερη ανάπτυξη ενός παιδιού, που με τα χρόνια εξελίσσεται σε ένα σκεπτόμενο ενήλικα. Τα λεγόμενα «παράθυρα ευκαιρίας» ή κρίσιμων περιόδων ανάπτυξης διαφόρων ικανοτήτων διακρίνουν τρεις βασικές περιόδους μουσικής μάθησης.

  • Η πρώτη πιο σημαντική είναι από 0 έως 3 ετών.
  • Η δεύτερη πιο σημαντική είναι από 3 έως 5 ετών.
  • Η τρίτη πιο σημαντική από 5 έως 9 ετών. (Ζαφρανάς, 2002 σσ. 310-312).

Η μουσική ενασχόληση κάνει πλουσιότερες τις ζωές των παιδιών και συμβάλει στην ανάπτυξη των αισθήσεών τους. Στηρίζει έννοιες και δεξιότητες με βάση την ανάπτυξή τους με προτεραιότητα τη διασκέδαση. Τα παιδιά με κάθε ευκαιρία και εντελώς αβίαστα εκφράζονται μουσικά με ποικίλους δημιουργικούς τρόπους. Δεν είναι τυχαίο ότι από την εποχή του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη επισημαίνεται η σημασία της μουσικής αγωγής στην εκπαίδευση των νηπίων και μικρών παιδιών (Αντωνακάκης & Χιωτάκη, 2007 σσ. 23-27).

Πλάτωνας: Η μουσική αγωγή βοηθά στην ψυχική και ηθική καλλιέργεια. Έχει δηλαδή ηθικό περιεχόμενο. Προτείνει μάλιστα η οικογένεια να είναι υπεύθυνη για την αγωγή των παιδιών μέχρι την ηλικία των τριών ετών, όπου με νανουρίσματα και παιδικά τραγούδια να προετοιμάζονται για τη μετέπειτα μουσική εκπαίδευσή τους. Έπειτα ειδικευμένες τροφοί αναλαμβάνουν την ανατροφή τους, όπου η μουσική, τα τραγούδια και οι χοροί χρησιμεύουν ως ξεκούραση και αναψυχή.

 

Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων