Σκέψεις

                              Σκύρος, 23.3.2024

Τους τραγουδήσαν και τους ύμνησαν

Μα απ΄αυτούς, ποιος τ΄άκουσε;

Κανείς

Τους κοίταζαν, τους θαύμαζαν

Μα ποιος, όντως, βοήθησε;

Κανείς

Ελεύθεροι είμαστε

Μα απ΄αυτούς, ποιος απόμεινε;

Κανείς

Την ελευθερία όλοι θωρούν

Λευκοντυμένη Κόρη, με δάφνης στεφάνι,

Μα όλοι ξεχνούν.

Πόσες ψυχές πήρε η ζυγαριά,

ώσπου να γείρει;

Αμέτρητες

Η λευτεριά, στα κόκκινα είναι ντυμένη.

Λευκό πάνω της δεν θα δεις, παρά μόνο στο δέρμα

Των νεκρών

Λευκό, λοιπόν, το μπαϊράκι, για τ΄άψυχα κορμιά.

Και το μπλε;

Στη θάλασσα.

Πόσους κατάπιε, άραγε, στα απύθμενα τα βάθη;

Πόσο αίμα, πόση στάχτη;

Αμέτρητη

Πόσες κραυγές ν΄άκουσε στο Μεσολόγγι

Ο καταγάλανος ουρανός;

΄Ολες τους.

΄Ασπρο για τα κορμιά

και γαλανό για τη θάλασσα και τ΄ουρανού

τους μάρτυρες

Αυτούς που είδαν, αυτούς που νιώσαν

Στον ουρανό οι προσευχές, στη θάλασσα οι ελπίδες

Και μπαταριές στερνές λαλούνε στον αέρα.

Ώς πότε, ρωτούν τα χώματα,

΄Ως πότε και οι γκρέμνες

΄Ως πότε αίμα θα χύνεται;

΄Οσο χρειαστεί.

Το έθνος στυλώθηκε με κόκκαλα

Κι εστάθη στων Ψαρών τις γυμνωμένες ράχες

΄Ολων τους.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή,

ψιθύριζαν οι καλαμιές, φωνάζαν οι βουνοκορφές

και τα νησιά συνάμα.

Η λευτεριά αίμα φορεί, κοκάλινο έχει σπαθί,

και σε κρανία καθιστή, ψυχές αργομετράει.

Μία-μία.

Σπάει, λυγάει η ζυγαριά, παραδομένη η λευτεριά

στέκει μπροστά σε μια μορφή

Ματωμένη.

Καρδιές καπεταναίων στεφάνι,

Με στυλωμένο κορμί, σηκωμένο κεφάλι.

Η Ελλάδα.

Μπόνου Δήμητρα

(μαθήτρια της  Α΄ τάξης)