Στο πλαίσιο του Άξονα Σχολείο χωρίς απορρίμματα, οι μαθητές μας εξέφρασαν τη δημιουργικότητά τους και μέσα από τη μουσική, γράφοντας στίχους και συνθέτοντας τη δική τους μελωδία, αφιερωμένη στο περιβάλλον. Μέσα από αυτή τη δράση, ανέδειξαν τη σημασία της προστασίας της φύσης και της μείωσης των απορριμμάτων, στέλνοντας το δικό τους μήνυμα με έναν τρόπο άμεσο, ευαίσθητο και ιδιαίτερα δημιουργικό.
Αναλλοίωτη θε να μείνει η γη,
καθάρια σαν πρώτη αυγή,
νερό χωρίς πλαστικό σημάδι,
σαν αστέρι στο σκοτάδι.
Αέρας δίχως τεχνητό οξυγόνο,
να ανασαίνει χωρίς πόνο,
δάση καταπράσινα να στέκουν ορθά,
σαν ελπίδα φωτεινά.
Καίγονται δάση και λιβάδια
και η γη στερείται τα χάδια
και η φύση θρηνεί σιωπηλά,
με τα δάκρυά της να κυλούν αχνά.
Κάποιοι, κάποτε, κάπου θα δράσουν,
την απόλυτη καταστροφή αυτοί θα προφτάσουν,
θα διαλύσουν το κοβούκλιο της αδιαφορίας,
θα μετατρέψουν τη φωνή τους σε χαρμόσυνους αλλαλαγμούς σωτηρίας.
Με κάθε άνθος που ξαναφυτρώνει,
λίγο λιγότερο η γη ματώνει,
κάθε μικρή πράξη μετρά,
και το αύριο ανατέλλει ξανά.
Κι έτσι, ο ήλιος βγαίνει πιο λαμπρός,
σε καθαρό ουρανό πιο φωτεινός,
κι η φύση χαμογελά ξανά,
γιατί όλοι μαζί σχηματίζουμε μια γροθιά.
(Βασιλειάνα Παναγιωτοπούλου)
