Επισκεφθήκαμε παραδοσιακό ελαιοτριβείο στο χωριό Δαμαλά, όπου μας ενημέρωσε και μας έδειξε ο κύριος Μανώλης Προμπονάς (συνταξιούχος δάσκαλος) τον τρόπο λειτουργίας του παραδοσιακού χειροκίνητου ελαιοτριβείου, το εργατικό δυναμικό που απασχολούνταν, καθώς και τα εργαλεία που χρησιμοποιούνταν.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε εικόνες με τα μέσα που χρησιμοποιούνταν για την μετατροπή της ελιάς σε λάδι τα παλιά χρόνια:

Επισκεφθήκαμε τον κύριο Μανώλη Λιμπερτά που είναι ο μοναδικός αγγειοπλάστης που εντοπίσαμε στο νησί, ο οποίος μας εξήγησε ό, τι περισσότερο μπορούσε σχετικά με την τέχνη του, μας έπλασε πήλινα δοχεία, όπως είναι η κανάτα, και μας έδειξε διάφορα από τα αμέτρητα πήλινα αγγεία που έχει φτιάξει.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τον τροχό που χρησιμοποιεί ο παραδοσιακός αγγειοπλάστης, καθώς και διάφορα από τα πιο συνηθισμένα πήλινα αγγεία που φτιάχνει.

Η τάξη μας συμμετέχει στην ευρωπαϊκή πλατφόρμα eTwinning. Πρόκειται για μια διαδικτυακή κοινότητα όλων των σχολείων της Ευρώπης. Στην εκπαιδευτική αυτή πλατφόρμα συνεργαζόμαστε ήδη με σχολείο της Ευρώπης και αναπτύσσουμε συνεργατικά το ίδιο έργο “Τα παραδοσιακά επαγγέλματα του νησιού μας”  στο πλαίσιο της ευέλικτης ζώνης.

Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του σχολείου μας εκτύπωσε ημερολόγιο για το φετινό έτος με θέμα: “Επαγγέλματα που χάθηκαν”.

Οι σιδεράδες είναι οι τεχνίτες που επεξεργάζονταν τα διάφορα είδη του σιδήρου, για την κατασκευή ή την επισκευή αγροτικών εργαλείων (όπως τσαπιά, σφυριά, κ.α.), ειδών οικιακής χρήσης (όπως μαχαίρια, μαγκάλια, κ.α.), αλλά και γενικά όλων των μεταλλικών αντικειμένων που ήταν απαραίτητα στην καθημερινή ζωή.  Η δημιουργία σιδερένιων αντικειμένων απαιτούσε αρχικά πυράκτωση ή τήξη του μετάλλου (ανάλογα με το αντικείμενο) σε ποικίλες υψηλές θερμοκρασίες , εν συνεχεία επεξεργασία του μετάλλου για να πάρει την επιθυμητή μορφή. Η πυράκτωση ή η τήξη γινόταν σε καμίνι με καύσιμη ύλη κάρβουνα. Το καμίνι ήταν τοποθετημένο στο εσωτερικό του εργαστηρίου κάθε σιδερά. Η πυράκτωση αφορούσε σε κομμάτια σιδήρου που έπρεπε απλώς να μαλακώσουν, ώστε να είναι επεξεργάσιμα, ενώ η τήξη σε αντικείμενα που δημιουργούνταν από καλούπι. Η επεξεργασία του σιδήρου γινόταν πάνω στο αμόνι (σιδερένια βάση όπου σφυρηλατούνται τα μέταλλα). Οι σιδεράδες χρησιμοποιούσαν καλούπια και διάφορα εργαλεία, που κατά κύριο λόγο κατασκεύαζαν οι ίδιοι, όπως σφυρί, βαριά, σιδεροπρίονο, κ.α.

Συνέντευξη από Ναξιώτη σιδερά: «Ασχολούμαι με τη κατασκευή κουδουνιών εδώ και 50 χρόνια. Την τέχνη των κουδουνιών την έμαθα από παλιούς σιδεράδες του χωριού μου, ενώ εγώ με τη σειρά μου, για να μη χαθεί, τη μετέδωσα στον γιο μου, ο οποίος μέχρι και σήμερα ασχολείται με την κατασκευή τους. Τα κουδούνια είναι μια παλιά παράδοση αναγνώρισης των ζώων από τους βοσκούς (κτηνοτρόφους). Υπάρχουν πολλές μορφές κουδουνιών τόσο στο σχήμα όσο και στο μέγεθος, κάθε κουδούνι όμως έχει δικό του ήχο τον οποίο αναγνωρίζουν μόνο ο κατασκευαστής και ο ιδιοκτήτης…».