“Καλή χρονιά, ευτυχισμένη και χαρούμενη”
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΣΗΜΕΡΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 08/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ
Ήρθαν τα Χριστούγεννα… ένα καινούργιο έτος μας περιμένει…ας προσπαθήσουμε να βγάλουμε από μέσα μας κάθε πικρία….απογοήτευση…στεναχώρια της χρονιάς που πέρασε…να προσπαθήσουμε να ξετρυπώσουμε από την καρδιά μας το μικρό παιδί που σίγουρα υπάρχει ακόμα μέσα μας και να κοιτάξουμε να περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα! Ας τα δούμε λίγο με διαφορετική οπτική γωνία όσα μας συμβαίνουν. Ας δούμε λίγο και τη θετική τους πλευρά! Ευχόμαστε ολόψυχα σε όλους καλές γιορτές και ο καινούργιος χρόνος να φέρει στον καθένα ξεχωριστά αυτό που λαχταρά περισσότερο!!
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις 23/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
«ΖΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΑΣ» κι άλλες συμβουλές
[Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα ομιλίας που εκφώνησε ο μεγάλος κριτικός Τζορτζ Στάινερ, σε εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του σε πανεπιστήμιο της Ρώμης – δημοσιεύτηκε στο ΕΠΤΑ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ της Ελευθεροτυπίας, στη στήλη του ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ «Σημειωματάριο Ιδεών» 19-04-2010]
Εμείς το διαβάσαμε στο ta4mx.blogspot.gr
Τι μπορούμε να πούμε σήμερα στους φοιτητές μας, στους νέους μας; Οι καλές συμβουλές είναι αυθαίρετες, οι κακές συμβουλές είναι οι πιο σημαντικές. Ποιες είναι λοιπόν οι κακές συμβουλές που μπορούμε να δώσουμε;
Πρώτη συμβουλή: μη διαπραγματεύεστε τα πάθη σας. Υπάρχουν άντρες και γυναίκες που λένε: «Θέλω να αφιερώσω τη ζωή μου σε μια μελέτη πάρα πολύ εξειδικευμένη, ακατανόητη από τους περισσότερους, χωρίς καμία πραγματιστική ή πρακτική ωφελιμότητα», για παράδειγμα στη μελέτη ενός χειρογράφου του δέκατου αιώνα ή στην κινεζική κεραμική της δυναστείας Σουνγκ. Ο κόσμος είναι γεμάτος εξαθλίωση και πείνα, ανάγες και φρίκη, και σίγουρα μια τέτοια πρόθεση μπορεί να φανεί αστήρικτη τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική και πολιτική άποψη. Ωστόσο, εγώ λέω: Δεν μπορούμε να διαπραγματευόμαστε ένα πάθος. Γιατί, αν αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε, χανόμαστε μέσα στον συμβιβασμό, καταλήγουμε στην επαιτεία. Το να έχει κανείς μια κλίση, ένα πάθος, είναι μια ευτυχία επικίνδυνη αλλά απέραντη. Είναι η πιο μεγάλη τύχη που μπορεί να έχει στον κόσμο. Ο μεγάλος καλλιτέχνης, ο μεγάλος αθλητής, ακόμα και εμείς που δεν είμαστε καλλιτέχνες, γνωρίζουμε αυτή τη δίψα για το απόλυτο, τη δίψα που μας κατατρώει. Γι’ αυτό η πρώτη συμβουλή είναι: Ζήστε τα πάθη σας.
Δεύτερη συμβουλή: Να έχετε επίγνωση της πολιτικής και κοινωνικής αδυναμίας αυτού του πάθους. Ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει το γιατί η Ευρώπη, η δική μας Ευρώπη, υπήρξε η εστία της τελευταίας βαρβαρότητας. Τα στρατόπεδα του θανάτου δεν είναι στην έρημο της Γκόμπι, είναι στην Ευρώπη, είναι στη χώρα του Γκέτε, του Καντ και του Μπετόβεν και της πιο υψηλής ηθικής σκέψης που υπάρχει και που είναι ακριβώς εκείνη του Καντ. Εμείς δεν κατανοούμε ποιο ήταν το αληθινό διακύβευμα αυτής της καταστροφής. Οι λαοί δεν μας προστάτεψαν. Αντίθετα, μερικές φορές συμμάχησαν με τη βαρβαρότητα. Υπάρχει μια υψηλή κουλτούρα ακόμα και του απάνθρωπου. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο οποίος υπήρξε θύμα της απανθρωπιάς, έχει πει: «Κάθε μεγάλο μνημείο μιας κουλτούρας έχει μια πρόθεση βαρβαρότητας». Είναι τρομερό και ελπίζω να μην έχει δίκιο. Αλλά, όταν σηκωνόμαστε το πρωί για να ασκήσουμε το επάγγελμα του καθηγητή, οφείλουμε να θέτουμε ένα ερώτημα που μπορεί να φανεί αφελές: γιατί δεν υπερασπιστήκαμε καλύτερα τις ανθρώπινες αξίες;
Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα. Κανείς μας δεν γνωρίζει τη συνταγή για να διδάσκει, για να διδάσκει καλά. Είναι πιθανό ακόμα και η αγάπη για την ποίηση να έχει κάτι το απάνθρωπο, ακόμα και στο κέντρο αυτού του πάθους; Χρειάζεται να βρούμε μιαν απάντηση για τους νέους, έναν δρόμο για τους νέους. Οι νέοι θέλουν να γνωρίζουν αυτό που κάναμε όταν ήταν μεσάνυχτα στην Ευρώπη, όταν τα μεσάνυχτα έφτασαν στη ζωή της Ευρώπης. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε μιαν απάντηση σε αυτό το ερώτημα.
Η τρίτη κακή συμβουλή είναι πολύ πιο ελαφριά: να μαθαίνετε από μνήμης, να απομνημονεύετε, μέρα και νύχτα, όχι με τον νου αλλά με την καρδιά, par coeur, όπως λένε τόσο στα γαλλικά όσο και στα αγγλικά και στα γερμανικά. Να μαθαίνετε με την καρδιά είναι θεμελιώδες, επειδή έτσι θα είστε πλούσιοι. Θα είστε σαν ένα καράβι γεμάτο θησαυρούς. Κανείς δεν θα μπορεί να σας αφαιρέσει αυτό που θα έχετε απομνημονεύσει, κανείς. Η μεγάλη ρωσική κουλτούρα επιβίωσε με τη μνήμη. Υπήρχε, στην εποχή του Μπρέζνιεφ (δεν ήταν όπως η εποχή του Στάλιν, αλλά ήταν το ίδιο άσχημη), μια νεαρή καθηγήτρια αγγλικής ρομαντικής λογοτεχνίας σε ένα επαρχιακό πανεπιστήμιο του Καζακστάν, η οποία φυλακίστηκε για το τίποτα, εξαιτίας μιας καταγγελίας, μιας εντελώς ψευδούς κατάδοσης.
Αυτή η γυναίκα φυλακίστηκε σε ένα κελί χωρίς φως, χωρίς χαρτί, χωρίς μολύβι, χωρίς τίποτα, για τρία χρόνια. Γνώριζε όμως από μνήμης τον «Δον Ζουάν» του Μπάιρον. Στη Ρωσία ο «Δον Ζουάν» έχει μια θέση πολύ πιο σημαντική από όσο στην Αγγλία, είναι σχεδόν σαν εθνικό ρωσικό ποίημα, σαν ένας άλλος Πούσκιν. Ε, λοιπόν, αυτή η νεαρή γυναίκα το γνώριζε από μνήμης. Νομίζω ότι αποτελείται από 40.000 στίχους. Αυτή το μετέφρασε απο μνήμης, μέσα στο σκοτάδι. Τυφλώθηκε και, όταν την απελευθέρωσαν, υπαγόρευσε την πλήρη μετάφρασή της και τώρα είναι ένα αριστούργημα στη Ρωσία. Αυτή η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πιο ισχυρή από όλα τα έθνη και από όλα τα κράτη του κόσμου.
Εναντίον μιας τέτοιας ύπαρξης, ούτε ο φασισμός, ούτε ο σταλινισμός, ούτε η ωμή εμπορευματοποίηση ενός καπιταλισμού που βρίσκεται σε αγωνία μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι η παντοδυναμία της ελπίδας και η παντοδυναμία της ανθρώπινης ψυχής, ενώ γύρω μας η σχολική και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση έχουν γίνει οργανωμένη αμνησία. Κανείς δεν θυμάται πλέον καμία χρονολογία, κανένα έργο, κανένα όνομα, κανένα χωρίο της Βίβλου, ούτε και μεταξύ των καλύτερων φοιτητών μου του Κέμπριτζ ή του Χάρβαρντ. Έχω την πεποίθηση ότι η λήθη των γραμμάτων, των επιστημών του ανθρώπου, το να ξεχνάμε, ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Δημιουργούμε γενεές κενές, στις οποίες μπορούν να μπουν τα πάντα, το κιτς, η βαρβαρότητα, η αδιαφορία, ακριβώς επειδή αυτές είναι κενές (…).
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 22/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Σχολικές ειδήσεις
1.
2. Την Τετάρτη 17/12/2014 διεξήχθησαν οι εκλογές για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του σχολείου μας. Εκλέχθησαν με αλφαβητική σειρά οι παρακάτω :
1. Ζούλα Αλεξάνδρα
2. Ιωάννου Βασίλειος
3. Κυριάκη Βασιλική
4. Λαμπρούση Βασιλική
5. Μήτσου Αναστασία
6. Πάνου Γεώργιος
7. Τσίτσου Παναγιώτα
Αναπληρωματικά μέλη
1. Κατσιμήτση Σοφία
2. Τσαλούκα Ιουλία
Στις επόμενες μέρες το Δ.Σ θα συγκροτηθεί σε σώμα.
Ευχόμαστε καλή συνεργασία.
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 19/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Χρόνια πολλά κύριε Σαββόπουλε για την ονομαστική σας εορτή!
«Γεννήθηκα στη Σαλονίκη» ακούσαμε πριν 35 χρόνια με τη βραχνή φωνή του . Κι ήταν 35. Kαι τώρα, στις 2 του Δεκέμβρη, έκλεισε τα 70 του. «Επέτειος» λοιπόν…
Κατεβήκατε με ένα «Φορτηγό» από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και εγκατασταθήκατε περιχαρής στο «περιβόλι του τρελού», χορεύοντας «Μπάλλο» και τρώγοντας και μοιράζοντας «Βρώμικο ψωμί».
Μας χαρίσατε «10 (+40) χρόνια κομμάτια» στο διάβα σας, εξασφαλίζοντάς μας μια «Happy day (life)».
Μας γνωρίσατε μια σπουδαία φουρνιά τραγουδιστών στους «Αχαρνής» και φουσκώσατε τη «Ρεζέρβα» της περιήγησής μας στον κόσμο.
Μας σερβίρατε καφέ και λουκουμάκι στα «Τραπεζάκια έξω», τραγουδώντας με στόμφο και θεατρική μαεστρία «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι».
«Το κούρεμά» σας ήτανε γλυκόπικρο και το αίτημα του «Μην πετάξεις τίποτε» μας συγκράτησε από επιπόλαια ξεκαθαρίσματα.
Το «Ξενοδοχείο» σας ήταν πολλών αστέρων, αν και το «Perfect day» του Lou Reed με την απόδοση των στίχων του στα ελληνικά ξενίζει ακόμα.
Ο «Xρονοποιός» συνδυάστηκε με μια φιέστα πρόωρα φερμένης νέας χιλιετίας στον «Διόνυσο», την πρωτοχρονιά του 2000.
Ακολούθησε η ανάδυση της Καλομοίρας από μια εορταστική τούρτα μπρος στο κατάμεστο από κακόμοιρους θεατές σας Ηρώδειο.
Τέλος, ο «πυρήνας» σας ξαναέφερε την κιθάρα στα χέρια και μια ανανέωση του ήχου των τραγουδιών σας.
Χρόνια σας πολλά, κύριε Σαββόπουλε!
Μας απασχολείτε μοναδικά, άλλοτε εμπνέοντας κι άλλοτε ανακατεύοντας μας εδώ και 50 συναπτά έτη!
Συνεχίστε να είστε αρχηγός σ’ αυτό το πανηγύρι μας!!!
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις 17/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
«Τρωάδες» του Ευριπίδη: η αυταπάτη της δύναμης
Απο την Διδάκτορα Λένα Χατζηχρονόγλου
Οι Τρωάδες είναι ένα σκοτεινό έργο πολέμου και βαρβαρότητας, και είναι τόσο επίκαιρο σήμερα όσο ήταν και όταν το έγραψε ο Ευριπίδης πριν 2500 χρόνια.
Ο Τρωικός Πόλεμος είναι το υπόβαθρο πάνω στο οποίο εξελίσσεται το έργο. Όμως ο πόλεμος τον οποίο υπαινίσσεται ο Ευριπίδης είναι ασφαλώς ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ο πόλεμος ανάμεσα στους Αθηναίους και στους Σπαρτιάτες, κατά τη διάρκεια του οποίου το έργο γράφτηκε και παραστάθηκε στην αρχαία Αθήνα.
Το χειμώνα του 416-415 π.Χ., ενός ήρεμου σχετικά χρόνου κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι είχαν προσκαλέσει το ουδέτερο νησί της Μήλου να προσχωρήσει στη συμμαχία τους. Οι Μήλιοι αρνήθηκαν, και, σε επίδειξη της δύναμής τους, οι Αθηναίοι τους εκδικήθηκαν πολιορκώντας την πρωτεύουσά τους, αναγκάζοντάς τους να παραδοθούν, σκοτώνοντας όλους τους άνδρες και υποδουλώνοντας όλες τις γυναίκες και τα παιδιά του νησιού
.
Κατά τη διάρκεια του επόμενου χειμώνα, οι Αθηναίοι, επικίνδυνα μεθυσμένοι από την δύναμή τους και επίσης χωρίς καμία πρόκληση από τους Σικελούς, αποφάσισαν να κυριεύσουν τη Σικελία. Δύο χρόνια αργότερα, η εκστρατεία αυτή τελείωσε καταστρεπτικά για τους Αθηναίους, οι οποίοι ποτέ δεν κατάφεραν να ανανήψουν τελείως από αυτόν τον αφανισμό.
Ανάμεσα σ΄ αυτά τα δύο μεγάλα συμβάντα της Αθηναϊκής ιστορίας, το καλοκαίρι του 415 π.Χ., ο Ευριπίδης ανέβασε στη σκηνή τις Τρωάδες του. Χρησιμοποιώντας το αρχέτυπο του Τρωικού Πολέμου, έφερε στο προσκήνιο σχολιάζοντας με τέχνη και δύναμισμό την αυταπάτη της στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης, και έδωσε στον κόσμο ένα αιώνιο και απαράμιλλο πολιτικό σχόλιο πάνω στη ματαιότητα του πολέμου που καταστρέφει εξ ίσου και το νικητή και τον ηττημένο.
Οι Τρωάδες είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Ευριπίδης απεικονίζει ζωηρά αυτή την άγρια πραγματικότητα, μέσα από την οποία πιθανόν οι Αθηναίοι να μπορούσαν να δουν τον εαυτό τους. Όταν αρχίζει το έργο, ο Τρωικός Πόλεμος έχει τελειώσει. Οι Έλληνες που έχουν υπερισχύσει, έχουν σκοτώσει όλους τους άνδρες της Τροίας, και έχουν αιχμαλωτίσει όλες τις γυναίκες που ζουν ακόμα, τις οποίες ετοιμάζονται να στείλουν με τα καράβια στην Ελλάδα σαν σκλάβες.
Η Εκάβη, η περήφανη βασίλισσα της Τροίας, είναι τώρα συντριμμένη και, μαζί με τις άλλες αιχμάλωτες, θρηνεί τις απώλειες των Τρώων και τα δεινά που τους μέλλουν ακόμα.
Ο Ταλθύβιος, ο Έλληνας κήρυκας που η συμφορά των αιχμαλώτων γυναικών έχει αγγίξει την καρδιά του, αναγγέλλει στις σκλάβες τον Έλληνα αφέντη στον οποίο έχει οριστεί η κάθε μια τους με κλήρο. Και οι γυναίκες θρηνούν για τη ζωή της θλίψης, της ντροπής και της σκλαβιάς που τους περιμένει. Η οδυνηρή τους μοίρα αντιπαρατίθεται τραγικά ενάντια στη στιγνή έλλειψη σπλαχνικότητας των Ελλήνων νικητών. Και μέσα από την άθλιά τους κατάσταση ο Ευριπίδης εκθέτει το ακροατήριό του στη βάναυση πραγματικότητα του πολέμου ιδωμένη από την ασυνήθιστη και μοναδική σκοπιά του ηττημένου.
Το έργο τελειώνει καθώς η Εκάβη προσπαθεί να θάψει το σώμα του εγγονού της, του τραγικού Αστυάνακτα, με βιασύνη, και οι γυναίκες της Τροίας θρηνούν για τον άδικο σκοτωμό του παιδιού από τους Έλληνες και για το χαμό όλων τους των ελπίδων. Τέλος, καθώς οι γυναίκες στρέφουν προς τα Ελληνικά καράβια, τα τείχη της Τροίας φλέγονται και οι Έλληνες ετοιμάζονται να επιβιβαστούν αρχίζοντας ένα ζοφερό και δισοίωνο ταξίδι γυρισμού στην πατρίδα.
Μέσα απ’ όλ’ αυτά, μπορούμε να ισχυριστούμε με αρκετή βεβαιότητα ότι αν και οι Τρωάδες έχουν σαν θέμα τους, σχεδόν αποκλειστικά, τα δεινά και τη βαρβαρότητα του πολέμου, η δοκιμασία των θυμάτων δεν είναι το μόνο τους κεντρικό σημείο. Γιατί, όπως κάποτε παρατήρησε ο Albin Lesky, o Ευριπίδης εδώ έδειξε καθαρά «πόσο πολύ τον ενδιέφερε να διακηρύξει τη βαθειά αλήθεια ότι ο δαίμονας του πολέμου πλήττει και το νικητή με μια ακόμη πιο φοβερή μάστιγα».
Σε συνέπεια, αυτό ιδιαίτερα φανερώνει το γιατί λίγα έργα, αρχαία ή πρόσφατα, θα μπορούσαν να είναι πιο επίκαιρα σε σχέση με τη ζοφερή πραγματικότητα του αντιφατικού μας κόσμου. Γιατί περισσότερο από κάθε άλλο του έργο, εδώ, ο Ευριπίδης μας πιέζει να κυττάξουμε τον εαυτό μας από κοντά, μας προκαλεί να επανεξετάσουμε τις δικές μας αξίες και τα «πιστεύω» μας, και μας σπρώχνει ανελέητα προς την κόψη καθώς μας φέρνει αντιμέτωπους με το σοβαρό ερώτημα της σημασίας της δύναμης, του πολιτισμού, της διανοητικής υγείας, της αλήθειας, της ομορφιάς, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, και πάνω απ’ όλα, της σημασίας της προσωπικής ή της κοινής νίκης.
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 16/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ
Ο Διευθυντής και ο σύλλογος διδασκόντων του Δεσκείου Γυμνασίου Πάργας καλούν τους γονείς και κηδεμόνες των μαθητών την Τετάρτη 17- 12-2014 και ώρα 11:30 πμ για να λάβουν τους ελέγχους προόδου των παιδιών τους και να ενημερωθούν από τους καθηγητές του Σχολείου .
Πριν από την επίδoση των ελέγχων Θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του Σχολείου μας για την ανάδειξη νέου Δ.Σ .
Η παρουσία σας κρίνεται απαραίτητη
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΣΧΟΛΕΙΟ 15/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΓΑ
1.
Η εκδήλωση γίνεται υπό την αιγίδα του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων και του συλλόγου καθηγητών.
2.
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ,ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΕΥΖΗΝ 12/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Μηδέν θαυμάζειν*
Πηγαίνετε σε μια απονομή βραβείου, πόσο γελοίο.
Γελοίες μορφές. Όσο μεγαλοπρεπέστερα παρουσιάζονται, τόσο πιο γελοία είναι, είπε, όλα είναι γελοιογραφία και τίποτε άλλο, είπε, όλα ανεξαιρέτως.
Αποκαλείτε έναν καλό άνθρωπο φίλο σας και μετά ξαφνικά αφήνει να τον αναγορεύσουν επίτιμο καθηγητή και του λοιπού αποκαλείται καθηγητής και τυπώνει το καθηγητής στα φύλλα της αλληλογραφίας του και η γυναίκα του εμφανίζεται ξαφνικά στο χασάπη ως κυρία καθηγητού για να μη χρειάζεται να περιμένει όσο οι άλλες που δεν έχουν άντρα καθηγητή.
Πόσο γελοίο, είπε.
Είστε υποχρεωμένος ξαφνικά να μετατρέψετε όλο τον κόσμο σε γελοιογραφία. Έχετε τη δύναμη να μετατρέψετε τον κόσμο σε γελοιογραφία, είπε, την ύψιστη δύναμη του πνεύματος, είπε, που είναι απαραίτητη γι” αυτό, αυτή τη μοναδική δύναμη επιβίωσης, είπε. Μόνο αυτό που βρίσκουμε τελικά γελοίο το κουμαντάρουμε, μόνο όταν βρίσκουμε γελοίο τον κόσμο και τη ζωή στον κόσμο πηγαίνουμε μπροστά, δεν υπάρχει άλλη, δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος, είπε.
Σε κατάσταση θαυμασμού δεν αντέχουμε για πολύ και αφανιζόμαστε αν δεν τη διακόψουμε εγκαίρως, είπε. Ήμουν, ναι, σ’ όλη μου την ζωή πάντοτε πολύ μακριά από την κατάσταση του ανθρώπου που θαυμάζει, ο θαυμασμός μου είναι κάτι ξένο, αφού δεν υπάρχει το θαύμα, μου ήταν πάντοτε κάτι ξένο ο θαυμασμός και τίποτε δεν με απωθεί τόσο όσο το να παρατηρώ τους ανθρώπους που θαυμάζουν, που τους έχει μολύνει ο οποιοσδήποτε θαυμασμός.
Πηγαίνετε σε μια καλλιτεχνική εκδήλωση και οι άνθρωποι θαυμάζουν, πηγαίνετε σ’ ένα μουσείο και οι άνθρωποι θαυμάζουν. Πηγαίνετε σε μια συναυλία και οι άνθρωποι θαυμάζουν, αυτό είναι αποκρουστικό. Το γνήσιο λογικό δεν γνωρίζει το θαυμασμό, παίρνει υπόψη, σέβεται, υπολήπτεται, αυτό είναι όλο, είπε. Οι άνθρωποι μπαίνουν σ’ όλες τις εκκλησίες και σ’ όλα τα μουσεία σαν να κουβαλούν στην πλάτη ένα σακίδιο γεμάτο θαυμασμό και γι’ αυτό το λόγο έχουν πάντοτε αυτή την αντιπαθητική καμπούρικη στάση που έχουν, ναι, οι πάντες στις εκκλησίες και στα μουσεία, είπε.
Ο θαυμασμός τυφλώνει, είπε ο Ρέγκερ χθες, αμβλύνει το μυαλό του ανθρώπου που θαυμάζει. Οι περισσότεροι άνθρωποι, απ’ τη στιγμή που μπαίνουν στην κατάσταση θαυμασμού, δεν βγαίνουν πια απ’ αυτή την κατάσταση θαυμασμού και έτσι γίνονται αμβλύνοες. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σ’ όλη τους τη ζωή αμβλύνοες για μόνο το λόγο ότι θαυμάζουν. Δεν υπάρχει τίποτε να θαυμάσουμε, είπε ο Ρέγκερ χθες, τίποτε, απολύτως τίποτε. Καθώς ο σεβασμός και η υπόληψη παραείναι δύσκολα για τους ανθρώπους, οι άνθρωποι θαυμάζουν, αυτό τους κοστίζει λιγότερο, είπε ο Ρέγκερ.
Ο θαυμασμός είναι πιο εύκολος από το σεβασμό, από την υπόληψη, ο θαυμασμός είναι ίδιον του κουτού είπε ο Pέγκερ. Μόνο ο κουτός θαυμάζει, ο έξυπνος δεν θαυμάζει, εκτιμά, υπολήπτεται, καταλαβαίνει, αυτό είναι. Μα για να εκτιμούμε και να υποληπτόμαστε και να καταλαβαίνουμε, απαιτείται βέβαια πνεύμα, και πνεύμα οι άνθρωποι, δεν έχουν, χωρίς πνεύμα και πραγματικά παντελώς ανόητοι ταξιδεύουν στις Πυραμίδες και στους κίονες της Σικελίας και στους ναούς της Περσίας και πασπαλίζουν με θαυμασμό τον εαυτό τους και την αμβλύνοιά τους, είπε.
Η κατάσταση θαυμασμού είναι μια κατάσταση πνευματικής αδυναμίας, είπε ο Ρέγκερ χθες, σ’ αυτή την κατάσταση της πνευματικής αδυναμίας ζουν σχεδόν όλοι. Όντας σ’ αυτή την κατάσταση πνευματικής αδυναμίας, μπαίνουν όλοι και στο Kunst historical museum.* Οι άνθρωποι κουβαλούν με μεγάλο κόπο το θαυμασμό τους, δεν έχουν το θάρρος ν’ αφήσουν το θαυμασμό τους στην γκαρνταρόμπα όπως το πανωφόρι τους. Κουβαλούν λοιπόν με κόπο τον εαυτό τους, που είναι παραφορτωμένος με θαυμασμό, μέσα σ’ όλες αυτές τις αίθουσες, είπε ο Ρέγκερ, κι έτσι μας ανακατεύουν το στομάχι.
Ο θαυμασμός όμως δεν είναι μόνο διακριτικό γνώρισμα του λεγόμενου ακαλλιέργητου, κάθε άλλο μάλιστα, είναι σε απόλυτα φοβερό, ναι, πραγματικά τρομακτικό βαθμό διακριτικό γνώρισμα και όλων των λεγόμενων καλλιεργημένων, πράγμα που είναι ακόμη πιο αποκρουστικό. Ο ακαλλιέργητος θαυμάζει επειδή απλούστατα παραείναι κουτός για να μη θαυμάσει, ο καλλιεργημένος όμως παραείναι διεστραμμένος για κάτι τέτοιο, είπε ο Ρέγκερ. Ο θαυμασμός των λεγόμενων ακαλλιέργητων είναι απόλυτα φυσικός, ο θαυμασμός των λεγόμενων καλλιεργημένων όμως είναι μια καθαρά διεστραμμένη διαστροφή, είπε ο Ρέγκερ».
Aπό το βιβλίο “Οι Παλαιοί Δάσκαλοι” (μετάφραση: Βασίλης Τομανάς, εκδόσεις Εξάντας, 1994)
*Μηδέν θαυμάζειν (Πυθαγόρας)
* Το Kunst historical museum βρίσκεται στην Βιέννη.
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 11/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Μια αναφορά στον Άλκη Αλκαίο, στην επέτειο των δυο χρόνων από τον απόπλου του….
Ο Άλκης Αλκαίος (Κοκκινιά Φιλιατών, 1949 – Αθήνα, 2012) ήταν ποιητής και στιχουργός. Το πραγματικό του όνομα ήταν Βαγγέλης Λιάρος.Πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 2012, σε ηλικία 63 ετών, από καρκίνο. Σχετικά με την καταγωγή του ο ίδιος αναφέρει σε επιστολή του προς το Σύλλογο Παργινών Αθήνας: «Στους φίλους μου καλλιτέχνες, όταν με ρωτούν για την καταγωγή μου, απαντώ ότι ο μεν Βαγγέλης [Λιάρος] είναι γέννημα Κοκκινιώτης και θρέμμα Παργινός, ο δε Άλκης [Αλκαίος] είναι γέννημα και θρέμμα Παργινός. Την Πάργα άλλωστε “περιέχουν” όλα μου τα τραγούδια κι ας είναι μόνο ένα απ’ αυτά που την αναφέρει ρητά (είναι η “Άνοιξη της Πάργας”) γιατί επί 45 χρόνια απ’ αυτήν φεύγω και σ’ αυτήν επιστρέφω κάθε καλοκαίρι. Γιατί η Πάργα μας είναι η νιότη μου, ο έρωτάς μου, το ταξίδι μου και η Ιθάκη μου».
«Η Άνοιξη της Πάργας»
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Παράξενη και η άνοιξη αυτή,
συνέχεια κοντά σου με γυρίζει
κι ένα παλιό δισκάκι μου θυμίζει
τη Rosa Bianca και τη Natalie
Έτσι γι’ αστείο έλα μια στιγμή,
μη με ρωτήσεις αν θα σπάσει ο πάγος.
Εσύ είσαι είκοσι χρόνια λωτοφάγος
κι εμένα δεν ιδρώνει πια τ’ αυτί
Κατά τη διάρκεια της ζωής του έγραψε πλήθος ποιημάτων και γνωστών τραγουδιών όπως το Ερωτικό (Με μια πιρόγα). Βασικός του συνεργάτης υπήρξε ο μουσικοσυνθέτης Θάνος Μικρούτσικος. Συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Νότης Μαυρουδής, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Σωκράτης Μάλαμας, Μίλτος Πασχαλίδης και Μάριος Τόκας.
Πηγή: el.wikipedia.org
Παρακάτω θα δείτε ένα μοναδικό ντοκουμέντο όπου ο Άλκης Αλκαίος συνομιλεί με τον Θάνο Μικρούτσικο μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, το 1990 για λογαριασμό της εκπομπής «Η περιπέτεια ενός ποιήματος» με παρουσιαστή τον Αντώνη Κόκκινο που προβαλλόταν στην ΕΡΤ. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συνομιλία του ποιητή-στιχουργού με τον για χρόνια συνεργάτη του, συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, που τον αποκαλεί με το πραγματικό του μικρό όνομα, Βαγγέλη.
Πηγή: e-oikodomos.blogspot.gr
Το Δέσκειο Γυμνάσιο Πάργας φιλοδοξεί να παρουσιάσει στο τέλος της φετινής σχολικής χρονιάς ένα αφιέρωμα στο πρόσωπο και το έργο του σπουδαίου παργινού ποιητή και στιχουργού, Άλκη Αλκαίου, ως ένα ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν συντοπίτη μας. Σε μια σπουδαία μορφή των ελληνικών γραμμάτων που αν και αποτελεί έναν φάρο παιδείας και ευαισθησίας, συνάμα παραμένει ουσιαστικά άγνωστός μας.
«Πάντα γελαστοί»
Στίχοι: ΆΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ.
Μουσική: ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ.
Ερμηνεία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ, “Στου αιώνα την παράγκα, 1996.
Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη.
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι.
Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα – Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ’ όστρακο πορφύρα.
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι.
Αξίζει να αναφερθεί το πρόσφατο βιβλίο-cd του Μίλτου Πασχαλίδη με τίτλο «Αγύριστο Κεφάλι. Ο Άλκης Αλκαίος που γνώρισα…» που εκδόθηκε στις αρχές του χρόνου.
Ακολουθεί σχετική βιβλιοπαρουσίαση εδώ.
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΣΗΜΕΡΑ 10/12/2014 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Πρόσφατα σχόλια