Πανελλήνιος αγώνας τοξοβολίας στην Πάργα
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 27/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Τι έχουν πει 20 διάσημα πρόσωπα για τις εκλογές και την πολιτική
Bismarck
Τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται ύστερα από το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις εκλογές.
Emma Goldman
Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν την πραγματικότητα θα ήταν παράνομες.
Oscar Ameringer
Πολιτική είναι η ευγενής τέχνη του να παίρνεις τις ψήφους των φτωχών και να κάνεις προεκλογικές εκστρατείες με τα λεφτά των πλουσίων, υποσχόμενος στους μεν ότι θα τους προστατέψεις από τους δε.
Κωνσταντίνος Καραμανλής
Δεν υπάρχει τίποτε δυσκολότερο από το να κυβερνήσεις τους Έλληνες. Και αυτό, γιατί, όλοι νομίζουν ότι είναι ικανοί για όλα.
Henry Menken
Αν ένας πολιτικός ανακάλυπτε ότι υπήρχαν κανίβαλοι στην περιφέρειά του, θα τους υποσχόταν ιεραπόστολους για δείπνο.
Εμμανουήλ Ροΐδης
Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ’ επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των
Φρήντριχ Νίτσε
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Albert Camus
Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε.
Παναγιώτης Κονδύλης
Ο τωρινός κυρίαρχος επικαλείται τη λογική, ο μελλοντικός υμνεί την ελευθερία.
Νικίτα Χρουστσόφ
Οι πολιτικοί είναι παντού ίδιοι: Υπόσχονται να χτίσουν γέφυρες ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν ποτάμια.
Ναπολέων
Τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική: δεν υποχωρείς, δεν ανακαλείς και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Η αργία εγέννησε την πενίαν.
Η πενία έτεκεν την πείναν.
Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν.
Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.
Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου
Bertolt Brecht
Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται.
Αβραάμ Λίνκολν
Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.
Frank McKinney
Όλοι θα θέλαμε να ψηφίσουμε τον καλλίτερο, αλλά δυστυχώς δεν είναι ποτέ υποψήφιος.
Thomas Sowell
Το πρώτο μάθημα των οικονομικών είναι η έλλειψη επαρκών πόρων: δεν υπάρχουν ποτέ αρκετά για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες όλων όσοι τα θέλουν. Το πρώτο μάθημα της πολιτικής είναι να παραβλέψεις το πρώτο μάθημα των οικονομικών.
Αθανάσιος Κανελλόπουλος
Η Ελλάδα μοιάζει με βιβλιοθήκη.
Στα πιο ψηλά ράφια βάζουμε τα πιο άχρηστα βιβλία.
Friedman
Η εξουσία διαφθείρει. Αυτό είναι το τίμημα της εξουσίας. Φαίνεται όμως, πως τα οφέλη από την άσκηση της εξουσίας είναι τόσο πολλά, που κανένας δεν υπολογίζει το τίμημα.
George Nathan
Παρ’ όλα τα παραπάνω πρέπει να ψηφίζουμε. Γιατί οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από τους καλούς πολίτες που δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν.
Το είδαμε στο antikleidi.com
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 22/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
- Συγκροτήθηκε σε σώμα το διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ως εξής:
Πρόεδρος : Ζούλα Αλεξάνδρα
Αντιπρόεδρος : Λαμπρούση Βασιλική
Γραμματέας : Τσίτσου Παναγιώτα
Ταμίας : Κυριάκη Βασιλική
Μέλος : Πάνου Γεώργιος
Μέλος : Μήτσου Αναστασία
Μέλος : Ιωάννου Βασίλειος
Μετά τη συνεδρίαση τα μέλη του συλλόγου ενημερώθηκαν από το διευθυντή για θέματα λειτουργίας του σχολείου.
Σήμερα, Τετάρτη, το Δ.Σ. και ο διευθυντής του σχολείου θα συναντηθούν με τους γονείς των μαθητών της Γ΄ Γυμνασίου για να συζητήσουν το θέμα : «Σχολικές δραστηριότητες και Εκπαιδευτικές εκδρομές.»
2. Λόγω των Βουλευτικών Εκλογών το σχολείο δε θα λειτουργήσει την Παρασκευή, 23/01/2015 και τη Δευτέρα, 26/01/2015.
3. Την Παρασκευή, 30/01/2015, ημέρα των Τριών Ιεραρχών, θα γίνει ο καθιερωμένος εκκλησιασμός και στη συνέχεια εκδηλώσεις σχετικά με την προσφορά των Τριών Ιεραρχών στα γράμματα.
4. Ο Πρωτοπόρος Όμιλος Μοντέρνων Αθλημάτων Ηπείρου διοργανώνει επίσημο Αγώνα Τοξοβολίας κλειστού χώρου υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τοξοβολίας σε συνεργασία με το Δέσκειο Γυμνάσιο Πάργας την Κυριακή, 01/02/2015 στο Κλειστό Γυμναστήριο.
5. Το προηγούμενο Σάββατο, 17/01/2015 ο καθηγητής κος Σύρπας Ιωάννης συναντήθηκε στα Ιωάννινα με την ηθοποιό Λυδία Κονιόρδου και της μετέφερε την πρόσκληση του σχολείου να μας επισκεφθεί στην Πάργα για την πραγματοποίηση εκδήλωσης (ομιλία – συζήτηση) σχετικά με τις αρχαίες τραγωδίες.
Η ηθοποιός εντυπωσιάστηκε από τις επιδόσεις και την παράδοση που έχει δημιουργηθεί στο σχολείο μας σχετικά με το αρχαίο δράμα.
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΗΜΕΡΑ 21/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ – ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ
Απ ‘ όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου – κρίσεις, αντιφάσεις, αντιθέσεις, τομές -, εκείνο που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ασημαντότητα.
Ας πάρουμε τη διαμάχη ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Στις ημέρες μας έχει χάσει το νόημα της. ‘ Οχι επειδή δεν υπάρχει υλικό, για να τροφοδοτηθεί μια πολιτική διαμάχη, και μάλιστα μια πολύ σοβαρή διαμάχη. Αλλά επειδή τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά, λίγο έως πολύ, λένε τα ίδια πράγματα.
Στη Γαλλία το 1983 οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν κάποια πολιτική. Μετά, ήρθε η Δεξιά με τον Μπαλλαντύρ και ακολούθησε την ίδια πολιτική. Μετά, ξανάρθαν οι Σοσιαλιστές με τον Μπερεγκοβουά και συνέχισαν την ίδια πολιτική. Μετά, ξανά η Δεξιά με τον Μπαλλαντύρ και ξανά η ίδια πολιτική. Μετά, ο Σιράκ κέρδισε τις εκλογές λέγοντας « εγώ θα κάνω κάτι άλλο » και, τελικά, έκανε κι αυτός τα ίδια.
Οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Αυτό είναι βέβαιο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να « πηγαίνουν με το ρεύμα », δηλαδή να εφαρμόζουν μια υπερ – φιλελεύθερη πολιτική, η οποία είναι της μόδας. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για πολιτικούς αλλά για μικροπολιτικούς που επιδίδονται σε ψηφοθηρία με οποιοδήποτε μέσον, με το marketing, κλπ. Ουσιαστικά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα πρόγραμμα. Στόχος τους είναι : είτε η παραμονή τους στην εξουσία, είτε η επιστροφή τους σ ‘ αυτήν. Και για να τον πετύχουν, είναι ικανοί για όλα. Ο Μπιλ Κλίντον, για παράδειγμα, στήριξε την προεκλογική του εκστρατεία αποκλειστικά και μόνον στις μετρήσεις · το επιτελείο του, σε κάθε περίπτωση, θεωρούσε ότι η επικρατούσα γνώμη μιας μέτρησης ταυτίζεται με την κοινή γνώμη…
Οπωσδήποτε, υπάρχει ενδογενής σχέση ανάμεσα στη μηδαμινή πολιτική αυτού του είδους – ουσιαστικά, πρόκειται για το μη γίγνεσθαι της πολιτικής – και στην ασημαντότητα που χαρακτηρίζει τους άλλους τομείς ‘ την ασημαντότητα στις τέχνες, στη φιλοσοφία, στη λογοτεχνία. Είναι το πνεύμα του καιρού μας. Όλα συνεργούν προς αυτήν την κατεύθυνση, προς τα ίδια αποτελέσματα. Όλα οδηγούν στην ασημαντότητα.
Περίεργο επάγγελμα η πολιτική, ακόμη κι αυτή εδώ η μηδαμινή πολιτική. Γιατί ; Διότι προϋποθέτει δύο ικανότητες που δεν συνδυάζονται μεταξύ τους.
Η πρώτη ικανότητα είναι η κατάκτηση της εξουσίας ( μπορεί να έχει κανείς τις καλύτερες ιδέες, αλλά αυτό δεν χρησιμεύει, εάν δεν έχει κατακτήσει την εξουσία ). Η δεύτερη είναι, μετά την κατάκτηση της εξουσίας, να την αξιοποιήσει κανείς, δηλαδή να κυβερνήσει.
Τίποτα όμως δεν εγγυάται ότι κάποιος που είναι ικανός να κυβερνήσει, είναι επίσης ικανός να ανέβει στην εξουσία. Στο παρελθόν, στις απόλυτες μοναρχίες, η άνοδος στην εξουσία προϋπέθετε να κολακεύει κανείς τον βασιλιά ή να είναι ευνοούμενος της Μαντάμ Πομπαντούρ. Σήμερα, στις ψευδο – δημοκρατίες μας, η άνοδος στην εξουσία προϋποθέτει να κολακεύει κανείς την κοινή γνώμη ή να έχει τηλεοπτική φωτογένεια.
Χρησιμοποίησα τον όρο « ψευδο – δημοκρατία », διότι ανέκαθεν πίστευα και πιστεύω ότι η λεγόμενη « αντιπροσωπευτική δημοκρατία » δεν είναι αληθινή δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι της ελάχιστα αντιπροσωπεύουν τους εκλογείς. Κατά κύριο λόγο, αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους, ιδιαίτερα συμφέροντα, λόμπυ, κ. λπ.
Όταν λέμε ότι κάποιος με αντιπροσωπεύει για τέσσερα χρόνια, χωρίς να έχω τη δυνατότητα ανάκλησης του, αυτό σημαίνει ότι απεκδύομαι της κυριαρχίας μου. ( Ο Ζαν – Ζακ Ρουσσώ το έχει πολύ καλά διατυπώσει : « οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, επειδή εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους κάθε πέντε χρόνια, πλην όμως είναι ελεύθεροι μόνον μία ημέρα κάθε πέντε χρόνια – την ημέρα των εκλογών ».) Το πρόβλημα δεν είναι μήπως στις εκλογές γίνει νοθεία και αλλοιωθούν τα αποτελέσματα. Αλλού έγκειται το πρόβλημα. Οι εκλογές είναι υπονομευμένες, διότι οι επιλογές των ψηφοφόρων έχουν καθοριστεί εκ των προτέρων.
Θα σας θυμήσω μια φράση του Αριστοτέλη : « Ποιος είναι πολίτης ; Πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί ».
Στη Γαλλία, υπάρχουν τριάντα εκατομμύρια πολίτες. Γιατί δεν είναι ικανοί να κυβερνήσουν ; Διότι όλη η πολιτική ζωή στοχεύει ακριβώς στο να μη μαθαίνουν οι πολίτες πώς να κυβερνούν και, τελικά, να εμπιστεύονται στους ειδικούς το έργο της διακυβέρνησης.
Υπάρχει δηλαδή μια αντι – πολιτική εκπαίδευση. Ενώ οι άνθρωποι έπρεπε να αναλαμβάνουν όλων των ειδών τις πολιτικές ευθύνες και να παίρνουν ανάλογες πρωτοβουλίες, τελικά, εθίζονται στο να ακολουθούν και να ψηφίζουν τις πολιτικές επιλογές που άλλοι τους παρουσιάζουν έτοιμες.
Στις νεωτερικές κοινωνίες – ας πούμε από την εποχή της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης έως περίπου τον Β ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο – υπήρχαν φλέγουσες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις. Αυτούς τους δύο αιώνες τους σημάδεψαν σημαντικοί αγώνες. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν διαδηλώσεις. Όμως δεν διαδήλωναν απλώς για μια σιδηροδρομική γραμμή ( χωρίς αυτό να είναι περιφρονητέο ), αλλά για μεγάλα πολιτικά ιδεώδη. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν απεργίες. Όμως δεν απεργούσαν απλώς για τα μικρά συντεχνιακά συμφέροντα τους, αλλά για μεγάλα ζητήματα που αφορούσαν όλους τους μισθωτούς.
Σήμερα, παρατηρείται σαφής υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας. Όσο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πολιτική δραστηριότητα και αποσύρονται στην ιδιωτική τους σφαίρα, τόσο οι γραφειοκράτες και οι μικροπολιτικοί προελαύνουν. Και οι τελευταίοι έχουν για δικαιολογία ότι « ο κόσμος δεν κάνει τίποτα… γι ‘ αυτόν τον λόγο αναλαμβάνουμε εμείς πρωτοβουλίες…». Με τη σειρά του ο κόσμος λέει ότι « δεν αξίζει τον κόπο να ανακατευόμαστε… φθάνουν τόσοι που ασχολούνται, στο κάτω – κάτω τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ;…». Και έτσι δημιουργείται φαύλος κύκλος.
Η υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας συνδέεται και με την κατάρρευση των μεγάλοι πολιτικών ιδεολογιών, είτε επαναστατικών είτε ρεφορμιστικών, οι οποίες ήθελαν πραγματικά να αλλάξουν την κοινωνία. Για χίλιους δυο λόγους, αυτές οι ιδεολογίες έχασαν το κύρος τους – έπαψαν να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών, στις προσδοκίες των ανθρώπων, στην κατάσταση της κοινωνίας, στην ιστορική εμπειρία.
Η κατάρρευση του κομμουνισμού και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης είναι ένα κεφαλαιώδες γεγονός.
Κατονομάστε μου όμως έστω έναν πολιτικό – για να μην πω πολιτικάντη – της Αριστεράς, ο οποίος πράγματι να συλλογίστηκε τι συνέβη και γιατί. Ποιος πολιτικός της Αριστεράς αποκόμισε κάποια διδάγματα από τα γεγονότα αυτά ;
Κι όμως η πορεία του κομμουνισμού – η πορεία προς τη θηριωδία, τον ολοκληρωτισμό, τα Γκουλάγκ έως την κατάρρευση – απαιτεί οπωσδήποτε πολύ βαθύ στοχασμό και συναγωγή συμπερασμάτων. Στοχασμό, για το τι ένα κίνημα – που θέλει να αλλάξει την κοινωνία – μπορεί ή δεν μπορεί, πρέπει ή δεν πρέπει, οφείλει ή δεν οφείλει να κάνει. Στην προκειμένη περίπτωση οι κύριοι της Αριστεράς παίρνουν ένα ολοστρόγγυλο μηδέν.
Πώς δημιουργείται, λοιπόν, ο καλός πολίτης ; Ποιες ιδιότητες πρέπει να διαθέτει ; Πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις ; Και τελικά, ποιοι πολίτες πρέπει να κυβερνούν ; Αυτό το δίλημμα έχει τεθεί από τον Πλάτωνα. Ο Πλάτων έλεγε ότι οι φιλόσοφοι – αυτοί που έχουν γενική θεώρηση των πραγμάτων και είναι πάνω από τους ειδικούς – πρέπει να βασιλεύουν, δηλαδή να κυβερνούν. Η εναλλακτική λύση στις θέσεις του Πλάτωνος είναι η αθηναϊκή δημοκρατία.
Ας πάμε στην Αθήνα του 5 ου και 4 ου π. Χ. αιώνα. Για τους Αθηναίους εκείνης της εποχής κάθε πολίτης, ανεξαιρέτως κάθε πολίτης, είναι ικανός να κυβερνήσει ( θυμίζω ξανά τη διατύπωση του Αριστοτέλη : « πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί »). Και πώς γίνεται αυτό ; Με κλήρωση ! Ρίχνουν κλήρο ! Γιατί ; Διότι πιστεύουν έμπρακτα ότι η πολιτική δεν είναι υπόθεση των ειδικών. Διότι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πολιτική επιστήμη. Υπάρχει μόνον γνώμη -» δόξα » στα αρχαία ελληνικά – περί της πολιτικής. Και θέλω να υπογραμμίσω ότι η ιδέα πως η πολιτική δεν αποτελεί υπόθεση των ειδικών και πως όλες οι γνώμες έχουν ίσην αξία, είναι η μόνη λογική δικαιολόγηση της αρχής της πλειοψηφίας.
Στην αρχαία Αθήνα, λοιπόν, τις πολιτικές αποφάσεις τις παίρνει ο λαός και όχι οι ειδικοί. Υπάρχουν όμως και εξειδικευμένες δραστηριότητες. Οι Αθηναίοι ασφαλώς δεν ήταν τρελοί να νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα… Τι έκαναν, τότε, οι πολίτες της αρχαίας Αθήνας σε σχέση με αυτό το θέμα ; Πώς το αντιμετώπισαν ; Έκαναν κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Δημιούργησαν τις εκλογές. Σωστά ή λάθος, πάντως τις δημιούργησαν. Και αυτό είναι γεγονός ιστορικά τεκμηριωμένο.
Για τις εξειδικευμένες δραστηριότητες και μόνον γι ‘ αυτές – για την κατασκευή ναυπηγείων, για την ανέγερση ναών, για τη διεξαγωγή του. πολέμου – χρειάζονται οι ειδικοί ! Και αυτούς, τους ειδικούς, οι Αθηναίοι πολίτες τους εκλέγουν ! Να ποιο είναι το νόημα των εκλογών. Διότι εκλογές σημαίνει εκλογή των καλυτέρων.
Αλλά πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο ; Πώς επιτυγχάνεται η εκλογή των καλυτέρων ; Εδώ υπεισέρχεται ο όρος « εκπαίδευση του λαού ». Ο λαός καλείται να επιλέξει, να εκλέξει. Οι Αθηναίοι, λοιπόν, εκλέγουν κάποιον για πρώτη φορά. Έστω ότι κάνουν λάθος. Έστω, ότι διαπιστώνουν, για παράδειγμα, πως ο Περικλής είναι ένας θλιβερός στρατηγός. Τι κάνουν σε μιαν τέτοια περίπτωση ; Απλούστατα, δεν τον ξαναεκλέγουν ή τον ανακαλούν.
Όμως, προκειμένου να έχει ουσία η γνώμη – η « δόξα »- των πολιτών για τα κοινά, θα πρέπει να έχει καλλιεργηθεί. Αλλά με ποιον τρόπο καλλιεργούν τη « δόξα » τους τη σχετική με τη διακυβέρνηση οι Αθηναίοι πολίτες ; Μα βέβαια κυβερνώντας ! Ως εκ τούτου, η αθηναϊκή δημοκρατία – και αυτό είναι το σημαντικό αποτελεί μια υπόθεση εκπαίδευσης και αγωγής των πολιτών. ( Αυτή η καίριας σημασίας διάσταση, καθώς όλοι γνωρίζουμε, λείπει εντελώς σήμερα.)
Πρόσφατα, ένα γαλλικό περιοδικό δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας έρευνας, σύμφωνα με την οποία το 60% των βουλευτών στη Γαλλία ομολογούν ότι δεν έχουν ιδέα από οικονομία ! Πρόκειται για τους βουλευτές, που αποφασίζουν να αυξηθούν ή να μειωθούν οι φόροι, που αποφασίζουν συνεχώς, ενώ δεν έχουν ιδέα από οικονομία… Τελικά, οι βουλευτές, όπως και οι υπουργοί, είναι υπόδουλοι των τεχνικών συμβούλων τους. Συμβουλεύονται τους δικούς τους ειδικούς, πλην όμως έχουν και οι ίδιοι προκαταλήψεις ή προτιμήσεις.
Εάν παρακολουθήσετε από κοντά τη λειτουργία μιας κυβέρνησης ή ενός μεγάλου γραφειοκρατικού μηχανισμού, θα διαπιστώσετε ότι οι κυβερνώντες και οι υπεύθυνοι εμπιστεύονται τους ειδικούς. Ωστόσο, επιλέγουν πάντα εκείνους τους ειδικούς που συμμερίζονται τις δικές τους απόψεις. Πάντα βρίσκεται ένας οικονομολόγος που θα πει « ναι, κύριε υπουργέ, όπως το λέτε πρέπει να γίνει ». Πάντα βρίσκεται ένας ειδικός για θέματα στρατιωτικά που θα πει « ναι, χρειάζεται πυρηνικός εξοπλισμός » ή « όχι, δεν χρειάζεται πυρηνικός εξοπλισμός » και ούτω καθεξής… Πρόκειται για ένα εντελώς ανόητο παιχνίδι, πλην όμως έτσι κυβερνόμαστε σήμερα.
Επανέρχομαι στο δίλημμα : « ο πολίτης πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις ;». Η δική μου απάντηση : πρώτον, οι ειδικοί στην υπηρεσία των πολιτών και όχι στην υπηρεσία κάποιων πολιτικών δεύτερον, οι πολίτες κυβερνώντας μαθαίνουν να κυβερνούν… Αλλά, για να είναι σε θέση οι άνθρωποι να ασχοληθούν με τα κοινά, θα πρέπει να έχουν λάβει την ανάλογη παιδεία. Όμως, η σύγχρονη παιδεία δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτό το αίτημα. Στο σχολείο, ουσιαστικά, παίρνουμε εξειδικευμένες γνώσεις.
Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας. Αλλά τι λέω τώρα… Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία.
Τα παιδιά βαριούνται στο μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό. Πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε για αληθινή εκπαιδευτική δραστηριότητα στο πολιτικό πεδίο. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει αλλαγή των θεσμών. Προϋποθέτει νέους θεσμούς που να επιτρέπουν – και όχι να αποτρέπουν, όπως οι σήμερον ισχύοντες – την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.
ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ 2000
Το είδαμε στο thalamofilakas.blogspot.gr
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 20/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Αθώοι και άδολοι
Εβαλα τις σακούλες μου στο πορτμπαγκάζ και κάθησα στο πίσω κάθισμα. «Βλέπω, βγήκαμε για να τονώσουμε την αγορά» σχολίασε. Γέλασε βαριά, ξεδιάντροπα, με αυτό το «μπούχαχαχα!» που μοιάζει με ξέσπασμα βήχα, και συνέχισε: «Αφού τα έχεις, αλί σε εμάς που δεν έχουμε ούτε να φάμε». Προσπερνώντας την ενόχληση που μου προξένησε η αδιακρισία του (πού ήξερε τι έχω και πόσα έχω;), ένιωσα τη (βλακώδη) ανάγκη να δικαιολογηθώ: «Μερικά δωράκια είναι για να βγάλω κάποιες υποχρεώσεις». «Εσύ, μάγκα, βγάζεις τις υποχρεώσεις σου και εμάς μας βγάζουν το λάδι. Μπούχαχαχα!». Ενιωσα, ξαφνικά, στο πίσω μέρος του ταξί, παρατηρώντας με μέσα από τα μάτια του, σαν τον Αλβάρο Αλφόνσο ντε Μιράντα Νέτο (της Αθηνάς Ωνάση): τόσο υπεράνω, τόσο σύζυγος ζάπλουτης κληρονόμου, τόσο εκτός οικονομικής κρίσης. Συνέχισε να μουρμουρίζει διάφορα για «εκείνους που έχουν» και για «εκείνους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα», σταματώντας κάθε λίγο και λιγάκι για να αλιεύσει και άλλους πελάτες – «πού πάει το κορίτσι να το πάμε;». Κάποτε φρέναρε μπροστά σε ένα τυροπιτάδικο: «Δεν σε πειράζει να σταματήσουμε για να πάρω καφέ;». Δεν με πείραζε – τι άλλο να έλεγα; Πήρε τον καφέ και συνεχίσαμε, με τον ταξιτζή να μου εξηγεί ότι προτιμά το εν λόγω μαγαζί «γιατί δίνει τζάμπα το νεράκι. Μεγάλο πράγμα, ειδικά σήμερα που μας έκαναν να λέμε και το νερό νεράκι. Μπούχαχαχα!». Συμφώνησα και πάλι και συνέχισα να κοιτάζω αμήχανος έξω από το παράθυρο, ενώ εκείνος σχολίαζε αρνητικά όποιον περαστικό έβγαινε από εμπορικό κατάστημα και έβριζε «αυτούς που μας έφεραν εδώ», ξεκινώντας από τις οικογένειες Καραμανλή, Παπανδρέου και Μητσοτάκη και φτάνοντας στον Αλέξη Τσίπρα, «γιατί και αυτός την τσέπη του θα κοιτάξει… Μήπως τον “σταυρώνεις” και σε χαλάω; Μπούχαχαχα».
Κάπου εκεί, ανάμεσα σε μία ακόμη έκρηξη γέλιου και μια τζούρα καφέ, έκανε την επικίνδυνη ερώτηση: «Εσύ τι δουλειά κάνεις είπαμε;». «Δημοσιογράφος» ψέλλισα και ετοιμάστηκα να αντιμετωπίσω ένα νέο κύμα απαξίωσης: «Είσαι και εσύ σύστημα! Εφαγες και εσύ πολλά τις καλές εποχές, γι’ αυτό τώρα μπορείς να ψωνίζεις!». Αποφασισμένος να μη δώσω συνέχεια δεν απάντησα. Τότε, κλείνοντάς μου το μάτι, έγινε… συνένοχός μου στο κόλπο: «Εγώ, φίλε, που με βλέπεις είχα τρία σουπερμάρκετ και 50 άτομα προσωπικό, αλλά τα έχασα όλα και βρέθηκα οδηγός. Ας όψονται οι αλήτες που μας έμαθαν να ζούμε στις φούσκες και μετά μας τα πήραν όλα! Εσύ είχες παίξει πολλά στο Χρηματιστήριο;». «Ούτε δραχμή». «Αλήθεια;». «Αλήθεια! Εσείς είχατε παίξει πολλά;». «Αφού σου είπα, είχα αγοράσει τρία μαγαζά! Πού αλλού θα έβρισκα τα φράγκα;». Συνέχισε να αναπολεί τις ημέρες της αφθονίας και να βρίζει «τα λαμόγια που μας κατέστρεψαν!» ως τη στιγμή που φτάσαμε στον προορισμό μου. Τότε πρόσεξα ότι δεν είχε βάλει ταξίμετρο. «Δώσε οκτώ και καθάρισες» είπε. Εδωσα οκτώ για μια διαδρομή που δεν άξιζε περισσότερο από τέσσερα ευρώ και βλέποντάς τον να γκαζώνει καταγγέλλοντας τους «απατεώνες που μας ρουφάνε το αίμα» αισθάνθηκα πως δεν υπάρχει ελπίδα.
ΥΓ.: Ετυχε αυτή τη φορά να είναι ταξιτζής. Εχω συναντήσει και άλλους τέτοιους, σε άλλους χώρους, να μεταθέτουν τις όποιες ευθύνες, μη αντιλαμβανόμενοι τη δική τους συμμετοχή στο θέατρο του παραλόγου που μας οδήγησε εδώ. Και δηλώνοντας πως οι ίδιοι υπήρξαν και παραμένουν αθώοι και άδολοι.
* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015
Για χαλαρό προβληματισμό ακούστε το “The Sound of Silence”
Καλή εβδομάδα
Hello, darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision
That was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
Beneath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed
By the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share…
And no one dare
Disturb the sound of silence.
“Fools,” said I, “you do not know
Silence like a cancer grows.”
“Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you.”
But my words like silent raindrops fell,
And echoed in the wells of silence.
And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming.
And the signs said:
“The words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls,
And whisper’d in the sound of silence.”
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 19/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΤΡΩΑΔΕΣ…
Φέτος η θεατρική ομάδα του Δεσκείου Γυμνασίου Πάργας σε συνεργασία με το Δέσκειο Λύκειο Πάργας θα παρουσιάσει την τραγωδία του Ευριπίδη «Τρωάδες».
Οι Τρωάδες είναι ένα οργισμένο έργο. Ο Τρωικός πόλεμος έχει τελειώσει και ο Ευριπίδης επιλέγει να ανεβάσει τις συνέπειές του επί σκηνής. Το έργο αρχίζει μέσα σε μια ατμόσφαιρα απελπισίας και καταστροφής, η οποία κλιμακώνεται διαρκώς. Για τους ηττημένους Τρώες, προοπτικές ελπίδας ή ανακούφισης δε διαφαίνονται πουθενά, αλλά και οι προοπτικές των Ελλήνων δεν μοιάζουν περισσότερο αισιόδοξες.
Αν η τραγωδία αυτή παραμένει μια γροθιά στο στομάχι οφείλεται σε ένα βαθμό, στο γεγονός ότι και στην εποχή του Ευριπίδη ο Τρωικός πόλεμος αντιμετωπιζόταν όχι τόσο ως ιστορικό γεγονός όσο ως μεταφορά. Και τέτοιο παραμένει. Πέρα όμως κι απ αυτό, είναι το πώς ο ποιητής αξιοποιεί εκείνες τις στιγμές με τις οποίες οι λέξεις δεν τα βγάζουν πέρα. Και τότε ο Ευριπίδης, ο καλλιτέχνης του πολέμου, αναλαμβάνει να στείλει πίσω στην πατρίδα εικόνες από την πρώτη γραμμή. Είναι σκηνές άμεσες, υποβλητικές, τόσο δυνατές, που ωθούν το έργο προς την ολοκλήρωσή του, ανηλεώς, μέσα από την απόγνωση.
Όταν όμως τα δάκρυα στερέψουν και η αμεσότητα αυτής της συγκλονιστικής τραγωδίας αμβλυνθεί από την καθημερινότητα, αυτό που θα πρεπε να μένει για να στοιχειώνει τα όνειρά μας και το μέλλον είναι οι δυο ασφαλείς και άνετοι θεοί, ο Ποσειδώνας και η Αθηνά, που τίποτα δεν τους αγγίζει. Συζητούν εκεί ψηλά περί πολιτικής, ενώ μια συντετριμμένη γυναίκα, η Εκάβη, έχοντας καταρρεύσει στο έδαφος, εκεί στα χαμηλά, θα βρει τη δύναμη να φωνάξει:
«Σήκωσε το κεφάλι σου δύστυχη,
μη σκύβεις.»
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 16/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Περι τυφλότητος
Χρησιμοποιώ τα μάτια μου για να βλέπω,να παρατηρώ,να απολαμβάνω την ομορφιά των χρωμάτων,των σχημάτων,των αντικειμένων γύρω μου…Επιλέγω να τα κλείσω ερμητικά όταν θέλω να αποφύγω την αποτύπωση μιας αποκρουστικής εικόνας στη μνήμη μου,τα σφραγίζω αντανακλαστικά όταν πονάω,χαμηλώνω σιγά τα βλέφαρα κατά την αναπόληση μιας στιγμής…
Κι όμως πολλές φορές ενώ τα κρατάμε ορθάνοιχτα,είμαστε ανύμποροι να δούμε την αλήθεια μπροστά μας
Δεν είναι τυχαίο ότι τα μάτια έχουν χαρακτηριστεί ως καθρέφτης της ψυχής.
Δύσκολα μπορεί κάποιος να κρύψει την έκπληξη,τον φόβο,τον πανικό,τη χαρά μέσα σε αυτά…
Το κλάμα πολλές φορές είναι η πρώτη ακούσια αντίδρασή μας σε κάτι δυσάρεστο ή ευχάριστο…
Είναι οι οδηγοί της φαντασίας μας κατά την ανάγνωση ενός βιβλίου,καθώς οι λέξεις ρέουν από τα μάτια προς τον εγκέφαλο…
Είναι ακόμα οι προάγγελοι του έρωτα όπως αναφέρεται κ στο γνωστό τραγούδι..”από τα μάτια πιάνεται”…
Παρ όλα αυτά πολλές φορές αρνούμαστε αυτή την αφθονη προσφορά των υπηρεσιών αυτών κι επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε.Αρνούμαστε να δούμε τα όσα αληθή συμβαίνουν μπροστά μας,αποποιούμενοι έτσι τις ευθύνες της αλήθειας.Είμαστε τυφλοί μπροστά σε αδυναμίες,σε αγαπημένα πρόσωπα,σε συναισθήματα..Και η τύφλωση αυτή ενώ είναι από μόνη της σφάλμα,μας οδηγεί σε άκριτες αποφάσεις,σε λάθος συμπεράσματα,σε εσφαλμένες κρίσεις.
Αυτός ο σκοτισμός της κρίσης είναι μια από της αιτίες του σκοταδισμού στην εποχή μας.
Επιρρίπτουμε ευθύνες σε έννοιες όπως “το σύστημα”,” η πολιτική”,”τα διαπλεκόμενα” γιατί είναι πολύ ευκολότερο από την παραδοχή της δικής μας συμμετοχής σε αυτό.
Εμείς φταίμε για την έλλειψη παιδείας που δε την ψάχνουμε πρώτα μέσα μας.
Εμείς φταίμε για την απουσία ευγένειας γιατί είμαστε θρυαλλίδες θυμού,εντυπώνοντας τα δικά μας ελαττώματα σε άλλους.
Εμείς φταίμε για την “κρίση” γιατί δεν έχουμε την κριτική ικανότητα να αντιληφθούμε τους πραγματικούς ενόχους.
Είναι αξιοσημείωτο πόσο πρόθυμοι είμαστε να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα της αδιακρισίας στις ζωές των διπλανών μας ,ώςτε να τους κρίνουμε για πράγματα που δε μας αφορούν,από το να δούμε ρεαλιστικά την απόρροια των δικών μας αντιδράσεων…
Είναι η εθελοτυφλία μια μορφή προσωπικής κάθαρσης.Αφήνουμε τις νεφέλες να εμποδίζουν την ορατότητα φοβούμενη την πτώση από την Νεφελοκοκκυγία μας (Ο όρος νεφελοκοκκυγία έχει επινοηθεί από τον Αριστοφάνη στην κωμωδία Νεφέλες, και αναφέρεται στην πόλη που έφτιαξαν τα πουλιά).Την διατάραξη της ησυχίας μας,την αμφισβήτιση των αποφάσεών μας..Έτσι γινόμαστε θύματα νεποτισμού (οικογενειοκρατίας η οποία εκδηλώνεται με την παραχώρηση θέσεων και αξιωμάτων σε συγγενείς και φίλους) αλλά και χειραγώγησης.
Ο πατέρας της γιαγιάς μου ήταν τυφλός.Έζησε πολλά χρόνια στο σκοτάδι.Η κρίση του όμως ήταν διαυγής.
Ίσως ο καιρός της κρίσης επέλθει όταν αρχίσουμε να βλεπουμε καλύτερα.
Οψόμεθα…
Το είδαμε στο chotokoua.wordpress.com
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΣΗΜΕΡΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 15/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Ζωή είναι η τέχνη να επικοινωνείς.
Η καθημερινότητά μας αποτελείται από πληθώρα αναγκών που είναι απαραίτητες να καλυφθούν…Ανάγκες που αφορούν στην επιβίωσή μας ως οντότητες ,αλλά κι άλλες όπως αυτοεκτίμηση,κοινωνική αποδοχή ,ψυχαγωγία.Σήμερα θα αναφερθώ στη ανάγκη για επικοινωνία.
Προσπαθώντας να ορίσω την έννοια,μπλέχτηκα σε ένα λαβύρινθο σκέψεων.Αρχικά την περιέγραψα ως μία συνάφεια ανάμεσα σε άτομα…έπειτα ως μεταβίβαση μηνυμάτων ή απόψεων.Επιχείρησα να την αποδώσω σε συνδυασμό με την έννοια του διαλόγου,αλλά σκέφτηκα ότι πολλές φορές επικοινωνώ καλύτερα με τον μόλις 4 μηνών γιό μου,παρά με ανθρώπους που χρησιμοποιούν τις λέξεις καλύτερα,απ ό ότι ο Νταλί τα πινέλα του….Οπότε:
”Δύο μυαλά για να επικοινωνήσουν πρέπει να είναι το ίδιο άδεια ή το ίδιο γεμάτα” λέει ο Ε.Λεμπέσης…συμφωνώ…αλλά θα παραθέσω τις εξής διαβαθμίσεις…
Ξεχωρίζω τις έννοιες ”επικοινωνία” και συνεννόηση…μπορώ να καταλάβω αν ο σκύλος μου πεινάει ή θέλει παιχνίδια,αλλά δεν μπορώ να έχω την απαίτηση να αναλύσω μαζί του την κοινωνικοπολιτική κατάσταση των ημερών.
Ξεχωρίζω επίσης την επικοινωνία από τη συζήτηση.Πιστεύω πως οι περισσότεροι από εμάς κάνουν ένα μεγάλο λάθος όταν επιχειρούν ένα διάλογο.Ξεκινούν με την πεποίθηση ότι έχουν δίκιο.Έτσι κυριεύονται από το συναίσθημα της επιβολής της δικής τους άποψης,οπότε ουσιαστικά λειτουργούν ως δικηγόροι μπροστά σε σώμα ενόρκων… Καλλυμένοι από ένα έλυτρο αυτοπεποίθησης,παύουν να ακούν τις αντιπαραθέσεις και τον αντίλογο …τι το εποικοδομητικό υπάρχει σε αυτό;πώς γίνεσαι καλύτερος αν νομίζεις ότι είσαι τέλειος;
Πιστεύω οτι η επικοινωνία συνάδει με την τριβή…το να φτάνεις στο σημείο να γνωρίζεις τόσο καλά κάποιον,ώστε να καταλαβαίνεις με ένα βλέμμα τι σκέφτεται.Έρχεται έτσι η ικανοποίηση της αποδοχής,αλλά και την κατανόησης…Εδώ μπαίνει όμως ως απαράβατος κανόνας η διαπίστωση του Λεμπέση.
Παρατηρώ την κατάσταση στην χώρα μου.Διαβάζω blogs ,παρακολουθώ συζητήσεις,τηλεοπτικά πάνελ και συνειδητοποιώ πόσο σπουδαία είναι η έλλειψη αυτής της ”συνάφειας απόψεων” ή ”μεταβίβασης πληροφοριών” όπως προσπάθησα να ορίσω στην αρχή..και σκέφτομαι τα λόγια του Σεφέρη:”Η Ελλάδα, η χώρα των παράλληλων μονολόγων.”
Το βασικό ερώτημα στην επικοινωνία είναι: Το μήνυμα είναι στο πεδίο λήψης του παραλήπτη; Μπορεί να το λάβει;
Το είδαμε στο chotokoua.wordpress.com
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΣΗΜΕΡΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 14/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Πάρτο αλλιώς… μπορείς!
Ο χρόνος περνά και χάνεται… Αυτή τη ζωή έχουμε να ζήσουμε, ας την ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε…
Αν αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας θετικά και δεν παραδινόμαστε στον πανικό, στην πικρία και κυρίως στην αυτολύπηση, μπορούμε να ξεπεράσουμε το πιο ανυπέρβλητο εμπόδιο που θα μας παρουσιαστεί.
Ήταν κάποτε ένας αγρότης που είχε ένα γέρικο μουλάρι.
Το μουλάρι μια μέρα έπεσε μέσα στο πηγάδι του αγρότη.
Ο αγρότης άκουγε το μουλάρι να χλιμιντρίζει απελπισμένο μέσα από το πηγάδι… Αφού εξέτασε προσεκτικά την κατάσταση, ο αγρότης λυπήθηκε το μουλάρι και αφού δεν έβρισκε τρόπο να το ανασύρει στην επιφάνεια, κάλεσε τους γείτονες και τους ζήτησε να τον βοηθήσουν και να γεμίσουν με χώμα το πηγάδι για να θαφτεί ζωντανό το γέρικο μουλάρι, αφού δεν υπήρχε τρόπος να το βγάλουν από εκεί ζωντανό!
Αρχικά, το μουλάρι έπαθε υστερία, βλέποντας να γεμίζουν με χώμα το πηγάδι. Αλλά στη συνέχεια, καθώς ο αγρότης και οι γείτονές του έριχναν φτυαριές με χώμα πάνω του, μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του… Σκέφτηκε πως, κάθε φορά που έπεφτε μια φτυαριά χώμα στην πλάτη του, θα την τίναζε και θα πατούσε πάνω της για να ανέβει πιο ψηλά!
Αυτό έκανε.. φτυαριά τη φτυαριά… Τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά… τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά.. τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά! συνέχιζε να επαναλαμβάνει στον εαυτό του…
Δεν το ένοιαζε πόσο πονούσαν οι φτυαριές με το χώμα που έπεφταν στην πλάτη του, ή πόσο απελπιστική φαινόταν η κατάσταση…
Το γέρικο Μουλάρι πολέμησε τον πανικό του και απλά συνέχιζε να ΤΙΝΑΖΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ!
Έτσι, δεν άργησε το γέρικο μουλάρι καταβεβλημένο και εξουθενωμένο, να βγει από το στόμιο του πηγαδιού θριαμβευτικά!!! Αυτό που φάνηκε πως θα το έθαβε, ουσιαστικά το βοήθησε… και όλο αυτό συνέβη επειδή διαχειρίστηκε τις αντιξοότητες με σωστό τρόπο.
****************************************
Γι’ αυτό… ΚΑΝΕ ΣΗΜΕΡΑ αυτό που οι άλλοι δε θέλουν, για να μπορείς να κάνεις αύριο αυτό που οι άλλοι δε θα μπορούν…
ΕΜΠΙΣΤΕΨΟΥ την προσωπική σου δύναμη, άσχετα αν νομίζεις ότι αυτή είναι μικρή ή τεράστια…
Γιατί, στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ!
Να είστε πάντα καλά!
Το είδαμε στο truthseeker-vasiliki.blogspot.gr
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 13/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Η πλεονεξία και το τυφλό πάθος του αμόρφωτου ανθρώπου στην υπηρέσια της πολιτικής
Σήμερα, απλώς θα αντιγράψω τον Θουκυδίδη. Γιατί όλα όσα σκέφτηκα αυτές τις μέρες, καθώς το ελληνικό τσίρκο έχει ξεπεράσει τον εαυτό του σε επινοητικότητα και οι θεατές του ξεχειλίζουν μίσος και οργή, όλα τα έχει γράψει ο Θουκυδίδης, περιγράφοντας τον πρώτο εμφύλιο πόλεμο σε ελληνική πόλη. Τον εμφύλιο της Κέρκυρας, που οδήγησε σε εμφύλιες συρράξεις σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Αυτό που σήμερα ευγενικά ονομάζουμε πόλωση, και καθρεφτίζεται στις χυδαιότητες και τα μοχθηρά σχόλια, όχι μόνο των πολιτικών (παλαιών και νέων), αλλά και των οπαδών τους, θα μπορούσε να είναι ο πρόλογος αυτής της ιστορίας. Και όπως είπε κάποτε ο Winston Churchill, «όσο πιο μακριά κοιτάς στο παρελθόν τόσο πιο μακριά μπορείς να δεις το μέλλον».
«Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες συμφορές στις πολιτείες, τέτοιες που γίνονται και θα γίνονται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι ελαφρύτερες ή βαρύτερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις.» – Θουκυδίδης
Πώς ξεκίνησε
Η παράτολμη συμπεριφορά θεωρήθηκε γενναιότητα και αφοσίωση στο κόμμα, η διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία ευπρεπισμένη με εύλογες προφάσεις, και η σωφροσύνη πρόσχημα της ανανδρίας.
Άξιος εμπιστοσύνης εθεωρείτο αυτός που επέκρινε τα πάντα και κακολογούσε τους πάντες, ενώ όποιος διαφωνούσε μαζί του, εθεωρείτο ύποπτος.
Όποιος παγίδευε με επιτυχή τεχνάσματα περνιόταν για έξυπνος και όποιος αντιλαμβανόταν εγκαίρως την παγίδα, ακόμα πιο ικανός. Ενώ εκείνος που φρόντιζε να μην χρειαστεί να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο, εθεωρείτο εχθρός του κόμματος κι έχει τρομοκρατηθεί από την αντίπαλη παράταξη.
Με μία λέξη, άξιος επαίνων ήταν εκείνος που πρώτος έπραττε το κακό, καθώς και όποιος παρακινούσε κάποιον σε κακό που μόνος του δεν είχε καν διανοηθεί να πράξει.
Τα κόμματα δεν σχηματίζονταν με σκοπό την κοινή ωφέλεια σύμφωνα με τους νόμους, αλλά για την επίτευξη ιδιοτελών σκοπών ενάντια στους νόμους. Και η αλληλεγγύη μεταξύ τους βασιζόταν στη συνενοχή περισσότερο παρά στους όρκους.
Προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό που έπαθαν παρά να φροντίσουν να μην το πάθουν.
Γιατί συνέβη
Αιτία για όλα αυτά ήταν η δίψα για εξουσία που πηγάζει απ’ την πλεονεξία και τη φιλοδοξία, που ωθούσαν τα κόμματα να αλληλοσπαράζονται. Διότι οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πόλεις, προβάλλοντας εύηχα συνθήματα –οι μεν δημοκρατικοί την ισότητα, οι δε ολιγαρχικοί την σώφρονα αριστοκρατία – μόνο με τα λόγια υπηρετούσαν το κοινό συμφέρον, ενώ στην πραγματικότητα τα καθιστούσαν βραβεία στον αγώνα εναντίον των αντιπάλων τους. Και αυτός ο ανταγωνισμός τους οδήγησε στις αθλιότερες πράξεις, που υπερέβαιναν το δίκαιο και το κοινό συμφέρον, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση της παράταξής τους.
Οι περισσότεροι προτιμούν να διαπράττουν αθλιότητες και να τους λένε έξυπνους παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς. Για το δεύτερο ντρέπονται, ενώ για το πρώτο υπερηφανεύονται.
Πώς κατέληξε
Έτσι, εξαιτίας των εμφυλίων σπαραγμών, κάθε μορφή μοχθηρίας εξαπλώθηκε στον ελληνικό κόσμο. Το ήθος, που είναι το κύριο γνώρισμα της ευγενικής ψυχής, κατάντησε καταγέλαστο και αφανίστηκε.
Επικράτησε ένας ανταγωνισμός πλήρης δυσπιστίας, καθώς τίποτα πια δεν μπορούσε να οδηγήσει σε συμβιβασμό.
Και κατά κανόνα επικρατούσαν οι πιο ανόητοι. Διότι, γνωρίζοντας την ανεπάρκειά τους και την ευφυία των αντιπάλων τους και φοβούμενοι, όχι μόνο μήπως ηττηθούν από αυτούς στη συζήτηση, αλλά και μήπως, ως πιο ανόητοι, πέσουν πρώτοι θύματα μηχανορραφίας, προέβαιναν με ευκολία σε εγκληματικές πράξεις. Αντίθετα οι πιο ευφυείς, υποτιμώντας την ικανότητα των αντιπάλων τους, νόμιζαν ότι μπορούν εγκαίρως να αντιληφθούν τα σχέδιά τους, και ότι δεν υπάρχει λόγος να επιδιώξουν με τη δύναμη αυτό που μπορεί να επιτευχθεί με την ευφυία, κι έτσι πιάνονταν απροετοίμαστοι κι αυτοί ήταν που φονεύονταν ως επί το πλείστον.
Και ήταν έτοιμοι να χορτάσουν τον πόθο της άμεσης εκδίκησης, είτε με άδικες καταδίκες είτε με την επιβολή δια της βίας.
Όσοι πολίτες δεν ανήκαν σε καμία παράταξη θανατώνονταν και από τις δύο, είτε επειδή δεν δέχονταν να αγωνιστούν στο πλευρό τους είτε επειδή τους φθονούσαν για την ήσυχη ζωή που ζούσαν.
Κάποιοι, επιδιώκοντας να απαλλαγούν από τη φτώχια, εποφθαλμιούσαν παθιασμένα τις περιουσίες των διπλανών τους.
Άλλοι προέβαιναν σε ωμότητες εναντίον ανθρώπων της ίδιας τάξης, όχι από πλεονεξία, αλλά από το τυφλό πάθος του αμόρφωτου ανθρώπου.
Ολόκληρη η ζωή αναστατώθηκε στην πόλη και η ανθρώπινη φύση, η οποία –ακόμα και σε κατάσταση ευνομίας – ρέπει προς την αδικία, ανατρέποντας τους νόμους, έδειξε με ασυγκράτητη ορμή πως τα πάθη της ήσαν ισχυρότερα του νόμου και εναντίον της εξουσίας.
Επίλογος ή «Τι με νοιάζει εμένα, βρε αδερφέ»
Αν προτίμησαν την άνομη εκδίκηση από την ευσέβεια, αν προτίμησαν την πλεονεξία από τη δικαιοσύνη, αυτό συνέβη επειδή ο φθόνος διέβρωσε την ψυχή τους. Για να εκδικηθούν τους εχθρούς τους οι άνθρωποι, κάνουν το λάθος να καταργούν τους νόμους που διέπουν την κοινωνική ζωή σ’ αυτές τις περιστάσεις. Νόμους πάνω στους οποίους μπορούν να στηριχθούν και να σωθούν, όταν βρεθούν σε ανάγκη. Με τον τρόπο, όμως, αυτό, στερούνται και οι ίδιοι την προστασία τους, όταν θα έρθει η στιγμή που θα τους χρειαστούν.
Με αγάπη, Θουκυδίδης
Το είδαμε στο : skepteon.blogspot.gr
Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 09/01/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Πρόσφατα σχόλια