Πρώτος μύθος:Η επιλογή καριέρας είναι απλή διαδικασία. Συγκεκριμένα, η επιλογή καριέρας είναι μια συμμετοχική διαδικασία η οποία χρειάζεται χρόνο και σχεδιασμό. Τα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν είναι πολλά και όλα περιστρέφονται γύρω από την αυτογνωσία.
• Δεύτερος μύθος: Ο Σύμβουλος ΣΕΠ μπορεί να μου πει τι επάγγελμα να ακολουθήσω.Ο Σύμβουλος ΣΕΠ, άλλοι εκπαιδευτικοί ή άλλοι επαγγελματίες δεν μπορούν να υποδείξουν στον συμβουλευόμενο τι καριέρα να ακολουθήσει και τι του ταιριάζει περισσότερο. Ο Σύμβουλος ΣΕΠ μπορεί να παρέχει συμβουλευτική στήριξη και να βοηθήσει τον συμβουλευόμενο να αναπτύξει την αυτογνωσία του και να ισχυροποιήσει την απόφασή του.
• Τρίτος μύθος:Δεν μπορώ να ζω από τα χόμπι μου.Όταν επιλεγεί μια καριέρα είναι λογικό αυτή να συνδέεται με αυτά που απολαμβάνει ο μαθητής να κάνει κατά τον ελεύθερό του χρόνο. Επιπρόσθετα οι δεξιότητες που αποκτά ο μαθητής μέσα από τις διάφορες δραστηριότητες βοηθούν στη μετέπειτα εξέλιξή του. • Τέταρτος μύθος:Πρέπει να επιλέξω καριέρα μέσα από λίστες που δημοσιεύονται κατά καιρούς και υπόσχονται καλές προοπτικές, κ.ά.Οι διάφορες εκθέσεις ή και δημοσιεύματα στον τύπο, ακόμη και βιβλία τα οποία εκδίδονται από «ειδικούς» κάνουν προβλέψεις για τα «επαγγέλματα του μέλλοντος». Δεν υπάρχει κάτι μεμπτό στην ανάγνωση αυτών των δημοσιευμάτων, τουναντίον προσφέρουν μια καλή πληροφόρηση. Αν και οι προβλέψεις βασίζονται σε έγκυρα δεδομένα, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι αυτά αλλάζουν με ραγδαίους ρυθμούς. Σε πολλές περιπτώσεις οι ανάγκες της μιας χρονιάς την επόμενη μεταβάλλονται ή και μηδενίζονται. Επιπρόσθετα, χρειάζεται να λαμβάνονται υπόψη τα ενδιαφέροντα, οι αξίες και οι δεξιότητες κατά την επιλογή της καριέρας. Μια σπουδή ή ένα επάγγελμα μπορεί να είναι συμβατά ή και να ταυτίζονται με τα ατομικά χαρακτηριστικά μιας ομάδας ατόμων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα γνωρίσματα ταιριάζουν σε κάθε συμβουλευόμενο. Πέμπτος μύθος:Βγάζοντας πολλά λεφτά θα γίνω πιο χαρούμενος.Αν και η σημασία της εργασίας είναι και βιοποριστική, δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιλογή καριέρας. Πολλές έρευνες δείχνουν ότι οι υψηλές αμοιβές δεν οδηγούν σε αυξημένο επίπεδο εργασιακής ικανοποίησης. Για αρκετούς ανθρώπους το να απολαμβάνουν την εργασία τους είναι πιο σημαντικό από αρκετούς άλλους παράγοντες.
• Έκτος μύθος:Όταν επιλέξω μια καριέρα θα είναι για μια ζωή.Αυτό δεν ισχύει πλέον και αν κάποιος δεν είναι ικανοποιημένος από την εργασία του μπορεί να την αλλάξει. Όλο και περισσότερος κόσμος αλλάζει εργασία και σύμφωνα με στοιχεία της ΕΕ ο μέσος όρος αυτών των αλλαγών στην εργασία, καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του ατόμου, είναι επτά ή και έως δέκα σύμφωνα με άλλες έρευνες.
• Έβδομος μύθος:Αν αλλάξω καριέρα οι δεξιότητές μου θα πάνε χαμένες.Οι δεξιότητες που αποκτώνται όχι μόνο δεν χάνονται, αλλά προσθέτουν αξία στα προσόντα του συμβουλευόμενου, ανεξαρτήτως της αλλαγής καριέρας που επιδιώκει. Μπορεί να μην τις χρησιμοποιήσει με τον ίδιο τρόπο, αλλά σίγουρα δεν θα τις εγκαταλείψει.
• Όγδοος μύθος:Αν ένας φίλος, συγγενής, θείος ή γείτονας είναι ευχαριστημένος στον τομέα του θα είμαι και εγώ.Ο κάθε ένας από εμάς είναι διαφορετικός και αυτό που δουλεύει για τον ένα μπορεί να μη δουλεύει για τον άλλο. Έστω και αν έχει ο συμβουλευόμενος πολλά κοινά με ένα άλλο άτομο, αυτό δεν σημαίνει ότι και επαγγελματικά θα υπάρχει ταύτιση ικανοποίησης. Αν κάποιο γνώριμο άτομο του συμβουλευομένου έχει μια καριέρα που τον ενδιαφέρει, ο συμβουλευόμενος απλά οφείλει να το ερευνήσει προτού αποφασίσει.
• Ένατος μύθος:Το μόνο που έχω να κάνω είναι να διαλέξω ένα επάγγελμα… τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους.Η επιλογή καριέρας είναι μια σπουδαία αρχή, υπάρχουν όμως αρκετά τα οποία πρέπει να γίνουν μετά από αυτό. Ένα επαγγελματικό σχέδιο δράσης, ένας οδηγός ο οποίος επιτρέπει στον συμβουλευόμενο να επιλέξει μια καριέρα, είναι απαραίτητος για να μπορέσει αυτός να αναπτυχθεί περισσότερο και να εργοδοτηθεί σε ένα επάγγελμα της αρεσκείας του, επιτυγχάνοντας έτσι τους στόχους του.
• Δέκατος μύθος:Πολύ λίγα μπορώ να μάθω για ένα επάγγελμα χωρίς να εργαστώ σε αυτό τον τομέα.Σίγουρα η εμπειρία από την εργοδότηση σε αυτό τον τομέα είναι χρήσιμη, αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να εξερευνήσει κάποιος ένα επάγγελμα. Μπορεί να διαβάσει γι’ αυτό, να μιλήσει με επαγγελματίες του κλάδου, να κάνει την πρακτική του εκεί, κυρίως με εθελοντική εργασία ή και κατά τη σχολική εβδομάδα εργασίας. Επιπρόσθετα, μπορεί να πάρει συνέντευξη από επαγγελματίες του χώρου.
*Τα παραπάνω στοιχεία αντλήθηκαν από πληροφοριακό οδηγό του Υπουργείου Παιδείας Κύπρου.
Και ήθελα να τσέρω που θερίτζει
να σ’ αμπιέτσω τσ έναν ώριο μακκαλούρι,
να σουνγκίσει τεσ ίδρωτε που ρίττει
τσε πάσσο φίτσο νάχει να τραβούντι.
Ώρια που ναι τα σπίτια φαμπρικάτα
και ώριες οι πόρτε μ’ όλα τα κλειδία !!
Ήθελα να σου πω τσ’ ε μ’ αμπαστέει
ε να πα ν ης πει της μάνας σου να σ’ αρμάσει.
Είσαι μιτσέddα τσε μάι σου ντουλέει,
ιγένεσαι μάλη τσε κοράσι μένει.
(παράθεση στα Ελληνικά)
Και ήθελα να ξέρω που θερίζεις
να σου στείλω ένα όμορφο μαντίλι
να σφουγγίσεις τον ιδρώτα που χύνεις
και κάθε σταγόνα να’ χει ένα τραγούδι.
Όμορφα που `ναι χτισμένα τα σπίτια
κι όμορφες οι πόρτες μ’ όλα τα κλειδιά !!
Ήθελα να σου πω και δεν το τολμάω
να πας να πεις της μάνας σου να σε παντρέψει.
Είσαι μικρούλα, κι αν δεν επωφεληθείς (από τα νιάτα σου)
θα μεγαλώσεις και θα μείνεις ανύπαντρη.
Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα; (απόσπασμα από ανέκδοτη ομιλία του Ι.Θ. Κακριδή)
Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.
Πρώτα απ’ όλα, γιατί είμαστε κι εμείς Έλληνες. Από τον καιρό του Ομήρου ως σήμερα έχουν περάσει κάπου δυο χιλιάδες εφτακόσια χρόνια. Στους αιώνες που κύλησαν οι Έλληνες βρεθήκαμε συχνά στο απόγειο της δόξας, άλλοτε πάλι στα χείλια μιας καταστροφής ανεπανόρθωτης∙νικήσαμε και νικηθήκαμε αμέτρητες φορές∙ δοκιμάσαμε επιδρομές και σκλαβιές∙ αλλάξαμε θρησκεία∙ στους τελευταίους αιώνες η τεχνική επιστήμη μετασχημάτισε βασικά τη μορφή της ζωής μας∙ και όμως κρατηθήκαμε Έλληνες, με την ίδια γλώσσα–φυσικά εξελιγμένη–, με τα ίδια ιδανικά, τον ίδιο σε πολλά χαραχτήρα και με ένα πλήθος στοιχεία του πολιτισμού κληρονομημένα από τα προχριστιανικά χρόνια. Στον πνευματικό τομέα κανένας λαός δεν μπορεί να προκόψει, αν αγνοεί την ιστορία του, γιατί άγνοια της ιστορίας θα πει άγνοια του ίδιου του ίδιου του εαυτού του. Είμαι Έλληνας, συνειδητός Έλληνας, αυτό θα πει, έχω αφομοιώσει μέσα μου την πνευματική ιστορία των Ελλήνων από τα μυκηναϊκά χρόνια ως σήμερα. Ο δεύτερος λόγος που μας επιβάλλει να γνωρίσουμε την αρχαία πνευματική Ελλάδα είναι ότι είμαστε κι εμείς Ευρωπαίοι. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός στηρίζεται στον αρχαίο Ελληνικό, με συνδετικό κρίκο τον ρωμαϊκό. Με τους άλλους Ευρωπαίους μας δένει βέβαια και ο Χριστιανισμός, όσο και να μας χωρίζουν ορισμένα δόγματα. Μα και ο Χριστιανισμός έπρεπε να δουλευτεί πρώτα με την Ελληνική σκέψη, για να μπορέσει ν’ απλώσει έπειτα στον ευρωπαϊκό χώρο. Η ρίζα του πολιτισμού των Ευρωπαίων όλων είναι ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός και η τέχνη, γι’ αυτό δεν μπορεί να τα αγνοεί κανείς, αν θέλει να αισθάνεται πως πνευματικά ανήκει στην Ευρώπη. Μα ο κυριότερος λόγος που δεν επιτρέπεται οι νέοι μας ν’ αγνοούν την αρχαίαν Ελλάδα είναι άλλος:στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα χρονικά του κόσμου ανακαλύφτηκε ο άνθρωπος ως αξία αυτόνομη, ο άνθρωπος που θέλει να κρατιέται ελεύθερος από κάθε λογής σκλαβιά, και υλική και πνευματική. Μέσα στους λαούς που περιβάλλουν τον ελληνικό χώρο στα παλιά εκείνα χρόνια υπάρχουν πολλοί με μεγάλο πολιτισμό, πάνω απ’ όλους οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες. Οι λαοί όμως αυτοί ούτε γνωρίζουν ούτε θέλουν τον ελεύθερο άνθρωπο. Το απολυταρχικό τους σύστημα επιβάλλει στα άτομα να σκύβουν αδιαμαρτύρητα το κεφάλι μπροστά στο βασιλέα και στους θρησκευτικούς αρχηγούς. Η ελεύθερη πράξη και η ελεύθερη σκέψη είναι άγνωστα στον εξωελληνικό κόσμο. Και οι Έλληνες; Πρώτοι αυτοί, σπρωγμένοι από μια δύναμη που βγαίνει από μέσα τους και μόνο, την δεσποτεία θα την μεταλλάξουν σε δημοκρατία,και από την άβουλη, ανεύθυνη μάζα του λαού θα πλάσουν μια κοινωνία από πολίτες ελεύθερους, που καθένας τους να νιώθει τον εαυτό του υπεύθυνο και για τη δική του και για των άλλων την προκοπή. Ο στοχασμός είναι κ’ αυτός ελεύθερος για τα πιο τολμηρά πετάματα του νου και της φαντασίας. Ο Έλληνας είναι ο πρώτος, που ενώ ξέρει πως δεν μπορεί ατιμώρητα να ξεπεράσει τα σύνορα του ανθρώπου και να γίνει θεός, όμως κατέχεται από μια βαθιά αισιοδοξία για τις ανθρώπινες ικανότητες και είναι γεμάτος αγάπη για τον άνθρωπο, που τον πιστεύει ικανό να περάσει τις ατέλειές του και να γίνει αυτό που πρέπει να είναι−ο τέλειος άνθρωπος. Αυτή η πίστη στον τέλειον άνθρωπο, συνδυασμένη με το βαθύ καλλιτεχνικό αίσθημα που χαρακτηρίζει την ελληνική φυλή, δίνει στον αρχαίον Έλληνα τον πόθο και την ικανότητα να πλάσει πλήθος ιδανικές μορφές σε ό,τι καταπιάνεται με το νου, με τη φαντασία και με το χέρι: στις απέριττες μορφές που σχεδιάζουν οι τεχνίτες στα αγγεία της καθημερινής χρήσης, στη μεγάλη ζωγραφική, στην πλαστική του χαλκού και του μαρμάρου, πάνω απ’ όλα στο λόγο τους, και τον πεζό και τον ποιητικό. Αυτόν τον κόσμο θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, για να μορφωθούν∙ για να καλλιεργήσουν τη σκέψη τους αναλύοντας τη σκέψη των παλιών Ελλήνων∙ για να καλλιεργήσουν το καλλιτεχνικό τους αίσθημα μελετώντας ό,τι ωραίο έπλασε το χέρι και η φαντασία των προγόνων τους∙ για να μπορέσουν κι αυτοί να νιώσουν τον εαυτό τους αισιόδοξο, ελεύθερο και υπεύθυνο για τη μοίρα του ανθρώπου πάνω στη γη∙ προπαντός για να φουντώσει μέσα τους ο πόθος για τον τέλειον άνθρωπο.
Φανταστείτε ότι ζούσατε την εποχή του Βαπτιστή. Πήγατε, ακούσατε το κήρυγμά του και βαπτιστήκατε από τον ίδιο στον Ιορδάνη. Περιγράψτε με λίγα λόγια τις εντυπώσεις σας από αυτήν την εμπειρία.
Καθώς μαθητές και μαθήτριες της δευτέρας τάξης του γυμνασίου μας διάβαζαν κατά τη διάρκεια του σχετικού μαθήματος τις απαντήσεις τους στο παραπάνω ερώτημα, γεννήθηκε η ιδέα πως ο καρπός της φαντασίας των παιδιών αξίζει να κοινοποιηθεί και να μην παραμείνει κλεισμένος μέσα στα σχολικά τετράδια και στους τέσσερις τοίχους των τάξεών τους.
Έτσι λοιπόν, σήμερα δημοσιεύουμε τις απαντήσεις των μαθητριών που δέχθηκαν να μοιραστούν τις σκέψεις τους με ένα ευρύτερο κοινό, κατά αλφαβητική σειρά (με βάση το επίθετό τους).
Τις ευχαριστούμε από καρδιάς .
Υ.Γ. Η φαντασία δεν διδάσκεται, αλλά φυτρώνει ακόμη στα σχολειά μας…
1. Όταν έφτασα στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού μαγεύτηκα. Καταπράσινα καρποφόρα δέντρα περιέκλειαν το ποτάμι. Οι πιστοί ήταν στην ουρά και συζητούσαν για τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, αλλά και περίμεναν πότε θα πάνε και αυτοί να βαπτιστούν και να πουν τις αμαρτίες τους στον Ιωάννη.
Περιμένοντας στη γραμμή, μίλησα με έναν κύριο, ο οποίος μου εκμυστηρεύτηκε όλα όσα συνέβησαν, για να φτάσει μέχρι εδώ. Είπε ότι αναγκάστηκε να πει ψέματα στη γυναίκα του, για να έρθει εδώ, λέγοντάς της ότι θα πάει στο κοπάδι. Όλο αυτό το ψέμα το είπε, γιατί η γυναίκα του δεν πίστευε στον Μεσσία.
Ακούγοντας αυτή την ιστορία δάκρυσα. Κοιτάζοντας δεξιά έβλεπα τον Ιωάννη, τον τρόπο με τον οποίον βάπτιζε έναν πιστό. Κοιτούσα με πόση αθωότητα και πίστη έβρεχε το κεφάλι του πιστού.
Όταν ήρθε η σειρά μου, μπήκα μέσα στο νερό, έσκυψα και ο Ιωάννης με ρώτησε από πού κατάγομαι και ποιές είναι οι αμαρτίες μου.
Αφού προσευχήθηκε στον Θεό, άπλωσε το νερό στο κεφάλι μου. Τότε, ένιωσα κάτι να κυλά μέσα μου: μια γαλήνη και μια αγιότητα. Δεν το είχα ξανανιώσει ποτέ μου αυτό.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μου έδωσε το όνομα Θεράπεια, αυτή δηλαδή που θεραπεύει τους ανθρώπους.
Ήταν μια ξεχωριστή στιγμή για εμένα, αλλά και για τους άλλους πιστούς.
Ιωάννα Βερλέτη, Β1
2. Αν ζούσα στην εποχή του Ιωάννη του Βαπτιστή, θα πήγαινα στον ποταμό, θα άκουγα το κήρυγμά του και σίγουρα αυτό θα με βοηθούσε να πιστέψω και να ξεπεράσω κάθε φόβο, κακία και πίκρα που θα βάραινε την ψυχή μου. Επίσης, θα του ζητούσα να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου και να με βαπτίσει.
Έτσι, θα μετανοούσα και θα άρχιζα ξανά τη ζωή μου με νέο τρόπο και θα περίμενα τον ερχομό του Ιησού Χριστού.
Τέλος, αφού και εκείνος θα με είχε βοηθήσει, θα προσπαθούσα κι εγώ να φανώ χρήσιμη και να τον βοηθήσω σε ό,τι χρειαζόταν.
Κατερίνα Ζούλα, Β2
3. Αν βρισκόμουν στην εποχή του Βαπτιστή εκείνη την εποχή, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ένιωθα κάποιες θετικές και κάποιες αρνητικές εντυπώσεις.
Οι θετικές είναι ότι θα μπορούσα να δω από κοντά κάποια πράγματα που αμφισβητούν κάποιοι άνθρωποι ή να γνωρίσω κάποιους μαθητές του Χριστού ή και τον ίδιο τον Χριστό και να ακούσω το κήρυγμα Του. Ένα ρίγος θα κυρίευε το σώμα μου κι ένα ευχάριστο συναίσθημα θα με πλημμύριζε.
Τα αρνητικά είναι το ότι θα ζούσα σε μια κοινωνία, όπου πέθαιναν οι άνθρωποι από πείνα κι ότι πολλοί άνθρωποι κάνανε πολύ άσχημες πράξεις. Πολύ πιο άσχημες από ό,τι κάνουν σήμερα.
Κατερίνα Κόκκορη, Β1
4. Ένα απόγευμα ξεκίνησα για μια βόλτα προς τον Ιορδάνη ποταμό. Σιγά σιγά, όσο πλησίαζα στον ποταμό, έβλεπα όλο και περισσότερο πλήθος ανθρώπων.
Έμοιαζαν να περιμένουν κάποιον. Έτσι πήρα την απόφαση να ρωτήσω μια κοπέλα. Την ρώτησα και μου απάντησε ότι όλο αυτό το πλήθος περίμενε να αρχίσει να κηρύττει ο Ιωάννης ο Βαπτιστής.
Στην αρχή, μου φάνηκε περίεργο τόσος κόσμος να περιμένει έναν άνθρωπο να αρχίσει να κηρύττει… Γι’ αυτό αποφάσισα να μείνω κι εγώ. Μετά από λίγη ώρα εμφανίστηκε και άρχισε να μιλά για τον Μεσσία και τη Βασιλεία των Ουρανών.
Το κήρυγμα σταμάτησε λέγοντας ότι όποιος πείστηκε από τα λόγια μου και συμφωνούσε μ’ αυτά μπορούσε να βαπτιστεί σ ‘ εκείνον τον ποταμό.
Τότε, πολύς κόσμος άρχισε να τον πλησιάζει, για να βαπτιστεί.
Όμως, τότε εμφανίστηκαν στρατιώτες του Ηρώδη και άρχισαν να φωνάζουν ότι ή θα διαλυθεί το πλήθος, ή ο Ιωάννης θα φυλακιστεί. Τότε, όλοι άρχισαν να τρέχουν τρομοκρατημένοι.
Την επόμενη μέρα, πήρα το μονοπάτι για τον ποταμό. Πίστευα πως δεν θα βρω κανέναν εκτός από τον Βαπτιστή, αλλά έκανα λάθος…. Υπήρχε πιο πολύς κόσμος από το προηγούμενο απόγευμα.
Μόλις πλησίασα, είδα μια τεράστια σειρά από ανθρώπους που περίμεναν να βαπτιστούν. Ήθελα να βαπτιστώ. Γι’ αυτό περίμενα πολύ ώρα. Αλλά δεν με πείραξε, γιατί πρώτη φορά ένιωθα ότι άξιζε να πιστέψω στα λόγια του και στον ερχομό του Μεσσία.
Μετά από ώρα έφτασε η σειρά μου. Τότε τον ρώτησα πότε θα έρθει ο Μεσσίας και μου είπε σύντομα.
Ευαγγελία Μπέλλου, Β2
5. Ονομάζομαι Ελένη. Κατάγομαι από μια φτωχή οικογένεια και μένω μαζί με τη μικρή μου αδερφή και τους γονείς μου σ’ ένα μικρό, έρημο και ήρεμο χωριουδάκι κοντά στον Ιορδάνη ποταμό.
Μια μέρα ξεκινήσαμε να προχωράμε όλοι μαζί προς την αγορά, για να πουλήσει η μητέρα μου κάποια μάλλινα ρούχα που η ίδια έραβε και ο πατέρας μου να πουλήσει δυο από τα πέντε άλογά μας. Η αδερφή μου και εγώ θα πουλούσαμε ρίγανη που είχαμε μαζέψει.
Όλοι μας είχαμε σηκωθεί νωρίς. Εγώ και η αδερφή μου, ήμασταν πολύ χαρούμενες. Καθώς θα περνούσαμε από ένα μέρος που έλεγαν ότι είχαν περάσει οι Εβραίοι οδηγούμενοι από τον Ιησού του Ναυή, όταν είχαν φύγει από την Αίγυπτο.
Φτάνοντας στην αγορά, άνθρωποι με καλή καρδιά μας έδωσαν λίγο καθαρό νερό, ψωμί και τυρί, γιατί μας είχαν δει που ήμασταν αδύναμες. Έπειτα, μας είπαν, αν μπορούμε, να πάμε σε μια ώρα στην κεντρική πλατεία. Εγώ και η αδερφή μου, αφού δεν είχαμε τι να κάνουμε και οι γονείς μας θα αργούσαν, αποφασίσαμε να πάμε.
Φτάνοντας στην πλατεία, είδαμε κόσμο να περιμένει με ανυπομονησία ένα σημαντικό πρόσωπο, όπως άκουγα να λένε.
Ύστερα από λίγο, ήρθε ένας άνδρας και άρχισε να μιλάει για τον Κύριο. Ήθελα να φύγω, μα η αδερφή μου είχε αρχίσει να πλησιάζει κοντά του και αναγκάστηκα να την ακολουθήσω διστακτικά. Είχα κουραστεί να ακούω για προφήτες και προφητείες. Εδώ και χρόνια, κάθε φορά που έρχεται ένας προφήτης, ενθουσιάζομαι και στο τέλος απογοητεύομαι. Υπήρχε, όμως, και άλλος λόγος που δεν ήθελα να πάω. Φοβόμουν.
«Σίγουρα, θα ‘ναι κάποιος με βροντερή φωνή» , έλεγα. Η αδερφή μου τον είχε σχεδόν πλησιάσει και με τραβούσε. Δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω. Και να έφευγα, πού να πήγαινα; Οι γονείς μου θα ερχόντουσαν σε δυο ώρες από τότε.
Ψάχνοντας την αδερφή μου, το βλέμμα έπεσε πάνω σε εκείνον τον άνδρα που μιλούσε. Ήταν ο πιο αδύνατος και μικροκαμωμένος άνθρωπος που είχα δει ποτέ. Φορούσε παλιά σχισμένα κουρέλια και η φωνή του μου έκοβε την ανάσα.
Όταν τον πλησίασα μαζί με την αδερφή μου, ο φόβος που ένιωθα λιγόστεψε. Διέκρινα την εξωτερική του λαμπρότητα και την ομορφιά της ψυχής του. Στάθηκα μπροστά του και γονάτισα με κλειστά τα μάτια. Εκείνος με χάιδεψε στο κεφάλι. «Μην φοβάσαι, Ελένη. Να ακολουθήσεις τον Κύριο», μου είπε. «Ποιός είναι ο Κύριος και πού ξέρεις το όνομά μου;», του αποκρίθηκα. Μα πριν καλά καλά, τελειώσω εκείνος είχε απομακρυνθεί και φώναζε: «Μετανοείτε». Γύρισα το κεφάλι. Εκείνος μου χαμογέλασε και με ρώτησε εάν έχω βαπτιστεί.
Εκείνος με βάπτισε μαζί με άλλους εκατοντάδες ανθρώπους που τον πίστεψαν.
Παρ’ όλα αυτά, δεν ήξερα πολλά πράγματα γι’ αυτόν. Μόνο το όνομά του. Ιωάννης.
Μετά από λίγες μέρες, μάθαμε ότι η γυναίκα του Ηρώδη τον αποκεφάλισε. Μόλις το άκουσα, σηκώθηκα από το τραπέζι, απομακρύνθηκα και έβαλα τα κλάματα.
Όταν με βρήκε ο πατέρας μου, με τράβηξε απαλά και μου είπε ότι σε μια περίπου ώρα θα κατεβούμε στην αγορά, για να ακούσουμε την ομιλία κάποιου Ιησού από τη Ναζαρέτ που διδάσκει στον κόσμο το κήρυγμα του Θεού.
Ελένη Ντρίκα- Χρήστου, Β1
6. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ένας απλός άνθρωπος. Απευθυνόταν ξεχωριστά στον καθένα, σαν να ήταν οικογένειά του· βοηθούσε ψυχολογικά και πνευματικά τους συνανθρώπους του.
Όταν ήταν η σειρά μου να βαπτιστώ, ένιωθα πολύ άβολα· δεν ήξερα αν ήθελα, γιατί αναρωτιόμουν τι θα γίνει μετά τη Βάπτισή μου. Θα άλλαζε κάτι; Θα άλλαζε η προσωπικότητά μου;
Αλλά έπρεπε να φανώ δυνατή και μπήκα στον ποταμό και όλα τα άγχη σβήστηκαν, η ψυχή μου αγαλλίασε και ένιωσα καλύτερος άνθρωπος. Τότε κατάλαβα ότι έκανα λάθος που φοβόμουν να βαπτιστώ.
Αθηνά Ντίσο, Β2
7. Στην αρχή δεν μου φάνηκε ενδιαφέρων, μα μόλις άκουσα το κήρυγμά του είχα μείνει άναυδη. Δεν υπήρξε για μένα στιγμή αμφιβολίας.
Μόλις μπήκα στο νερό ανατρίχιασα σε όλο μου το σώμα, σαν να μπαίνει το Άγιο Πνεύμα μέσα μου. Δεν κράτησε πολύ, μα ήταν αρκετό, για να καταλάβεις πως κάτι άλλαξε μέσα σου.
Ήμουν από τους πρώτους που βαπτίστηκε και είμαι περήφανη. Ένιωσα πολύ μεγάλη συγκίνηση, μα την ανατριχίλα που ένιωσα δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
1. Η Καθηγήτρια του Λυκείου Όλγα Πατσούρα έγραψε τους στίχους και επιμελήθηκε το παρακάτω τραγούδι. Ακούστε το. Εμείς της ευχόμαστε και άλλες δημιουργίες.
2. Φωτογραφικό υλικό απο τον αγώνα τοξοβολίας.
3. Σχολή γονέων στην Πάργα.
Σήμερα Πέμπτη 05/02/15 στις 17:00 γίνεται έναρξη δωρεάν τμήματος σχολών γονέων στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Πάργας. Το πρόγραμμα είναι ευέλικτο και θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τις τοπικές ανάγκες.π.χ. έναρξη τουριστικής περιόδου.
Απευθύνεται σε γονείς, εκπαιδευτικούς αλλά και σε οποιοδήποτε ενήλικα ενδιαφέρεται για τη συμβουλευτική οικογένειας.
Τούτον τον καιρό οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων αγωνίζονται σε πολλά μέτωπα. Διαθεσιμότητες, απολύσεις, μειώσεις, ελλείμματα, ψευδο-αξιολογήσεις, γραφειοκρατική ασφυξία, το άγχος να καλυφθεί η περιβόητη διδακτέα ύλη. Και μαζί ο καθημερινός αγώνας στην τάξη. Μέσα στη διδακτική σχέση και για τη διδακτική σχέση. Όπου αρχίζουν όλα.
Η διδακτική σχέση είναι σχέση ενσώματη. Δεν περιορίζεται σε λόγια, αλλά περιλαμβάνει τον τόνο, την ένταση, το χρώμα και τους κυματισμούς της φωνής, το βλέμμα, το χαμόγελο, την έκφραση του προσώπου, τη χειρονομία, την κίνηση του σώματος ολόκληρου. Η κιμωλία και ο πίνακας είναι οργανική επέκταση των παραπάνω. Ακόμη κι αν -ή επειδή- είναι κακής ποιότητας και λερώνουν. Προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν.
Η διδακτική σχέση είναι σχέση διακινδύνευσης και σχέση αναγνώρισης. Σχέση αμοιβαίας ενθάρρυνσης και αμοιβαίας κριτικής. Σχέση ευθύνης. Εκεί η αυτενέργεια αρθρώνεται με σεβασμό. Και, ως σχέση, ασκεί, δηλαδή διδάσκει έμπρακτα, αυτόν τον σεβασμό. Αυτό και μόνον αυτό είναι το περιεχόμενο της αναγκαίας πειθαρχίας.
Θεμελιώδες αιτούμενο της διδακτικής σχέσης είναι να διαλύει φόβους και αναστολές απέναντι στη γνώση. Να καθιστά την τάξη τόπο ελεύθερης διατύπωσης της απορίας, γιατί η απορία είναι δύναμη και τα παιδιά ξέρουν πάντα περισσότερα απ’ ό,τι αφήνουν να φανεί. Και ταυτόχρονα να καθιστά τον μόχθο που οδηγεί στη γνώση αγαπητό, την ίδια τη γνώση απολαυστική. Με βάση την απαράβατη αρχή ότι όποιος έχει μάθει να μιλάει μπορεί να μάθει οτιδήποτε. Εφόσον ενδιαφέρεται. Δηλαδή, αν ο δάσκαλος τον πείσει έμπρακτα και διά του παραδείγματος να αφεθεί στη σαγήνη της γνώσης και των δρόμων που οδηγούν σ’ εκείνη.
Στόχος της διδακτικής σχέσης είναι να αναδεικνύει τις κλίσεις (πάντα υπάρχουν) και να καλλιεργεί τα ταλέντα (πάντα στον πληθυντικό) που κάθε μαθητής και μαθήτρια διαθέτει, ίσως ανεπίγνωστα. Για τον καθένα χωριστά, αλλά και για όλους μαζί. Συν-λογικά. Να τονώνει και να εδραιώνει αυτοπεποίθηση. Με αιδώ και περίσκεψη. Χωρίς αλαζονεία. Ώστε διδάσκοντες και διδασκόμενοι να ανακαλύπτουν από κοινού κλίσεις και να συνενώνουν ταλέντα.
Τα παραπάνω κατανοούνται εύκολα από δασκάλους και μαθητές. Γιατί απορρέουν άμεσα από τον ίδιο τον διδακτικό μόχθο. Αλλά είναι δύσκολα στην εφαρμογή. Γιατί η διδακτική σχέση εμπλέκεται με μύρια έξωθεν επιβαλλόμενα εμπόδια. Που αποσκοπούν, σχεδόν από πρόθεση, να αποστερήσουν τη διδακτική σχέση από τη σάρκα της. Προς όφελος μιας στεγνής και τελικά αδυσώπητης γραφειοκρατίας που εξυπηρετεί αυτόματα τους εξαρχής ευνοημένους από το εκπαιδευτικό σύστημα.
Παρά τα λογής εμπόδια, δεν μας επιτρέπεται να αμελούμε ή να υποβαθμίζουμε το μέτωπο της διδακτικής σχέσης. Γιατί από εκεί αρχίζουν όλα. Οφείλουμε να αναλάβουμε τις πρωτοβουλίες που ονειρευόμαστε, εκεί όπου βρισκόμαστε και όπως μπορούμε να τις οργανώσουμε. Διευρύνοντας κάθε στιγμή μέσα στην τάξη και γύρω από την τάξη τα όρια του εφικτού. Χωρίς να περιμένουμε. Γιατί η διδακτική σχέση είναι υπόθεση της κοινωνίας. Όχι μιας κυβέρνησης. Ούτε καν μιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Όσο δεν αναλαμβάνουμε τέτοιες πρωτοβουλίες, τόσο παραμένουμε έρμαια της τρέχουσας μοίρας μας. Αφού το μέλλον αρχίζει πάντα από τη διδακτική σχέση. Και από σήμερα.
Αθλητές από την Καλαμάτα, την Πάτρα και την Κόνιτσα, την Αθήνα και τα Γιάννενα, τη Θεσσαλονίκη και την Κατερίνη, το Κιλκίς και την Έδεσσα, την Κέρκυρα, τα Λεχαινά, τη Λαμία επισκέφθηκαν την Πάργα για να συμμετάσχουν στους αγώνες τοξοβολίας που διεξήχθησαν στο κλειστό Γυμναστήριο του σχολείου μας, την Κυριακή 01-02-2015.
Μετέφεραν το μεράκι τους, το πάθος τους, την αγάπη τους, τη δημιουργική τους διάθεση. Αναζήτησαν τα όριά τους σ’αυτό το παραδοσιακό άθλημα. Πέτυχαν το στόχο τους. Χάρηκαν τις προσπάθειες.
Είμαστε ικανοποιημένοι για το εγχείρημα. Ευχαριστούμε τους συμμετέχοντες. Όσοι επισκεφθήκατε του γυμναστήριο του σχολείου, ανακαλύψατε την γοητεία του αθλήματος, την τέχνη μέσα από την καλλιέργεια φυσικών δεξιοτήτων αλλά και τη φιλοσοφία του αγωνίσματος.
«Πρέπει να κοιτάς εκεί που θέλεις να πας γιατί όντως θα πας εκεί που κοιτάζεις.» Για να επιτύχεις το στόχο στην τοξοβολία, όπως και στη ζωή, χρειάζεται να εκτιμάς και να υπολογίζεις τις συνθήκες που επικρατούν, να δρας με το σωστό τρόπο, να έχεις αυτοέλεγχο, αυτοσυγκέντρωση, προσοχή.
Το σχολείο ευχαριστεί, ακόμη, το Δ. Σ. του συλλόγου μοντέρνων αθλημάτων Ιωαννίνων, ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ, για την εμπιστοσύνη που μας έδειξε όταν αποφασίστηκε η συνδιοργάνωση αυτού του τόσο σπουδαίου αγώνα. Εμείς υποσχόμαστε στους μαθητές, στους γονείς, την κοινωνία, να είμαστε πρωτοπόροι στους αγώνες για την ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών μας.
Ευχαριστούμε τους μαθητές μας που βοήθησαν.
Συγχαίρουμε το μαθητή της Β’ Γυμνασίου, Αρμπέν Καλάι για τη βοήθειά του στη ρύθμιση του ήχου, στην ταξινόμηση, στο μοίρασμα των προσκλήσεων. ΄Ηταν πανταχού παρών.
Στο περιθώριο των αγώνων οι μαθητές ενημερώθηκαν για το άθλημα από τους προπονητές ομάδων. Εντύπωση μεγάλη προξένησε στον Ομοσπονδιακό προπονητή, Νασιούλα Αλέξανδρο, η προσήλωση, η διαχείρηση της προσοχής, η αυτοκυριαρχία, το αθλητικό προφίλ της μαθήτριας μας Ξένιας Τσοβίλη(σήμερα φοιτά στο Δέσκειο Λύκειο). «Με μεθοδική προπόνηση θα μπορούσε σ’ένα χρόνο να γίνει και πρωταθλήτρια Ελλάδος, ακόμα και να συμπεριληφθεί στην εθνική ομάδα τοξοβολίας», δήλωσε ο ομοσπονδιακός προπονητής στο γυμναστή μας Πάρη Σιόλο-Διαμάντη.
Αξίζει, φυσικά, να τονιστεί πως για ακόμη μια φορά ψυχή των αγώνων ήταν ο Πάρης μαζί με τον κ. Λάζαρο Τάσση.
Στους αγώνες συμμετείχαν 86 αθλητές από 19 σωματεία, μεταξύ των οποίων και οι πρωταθλητές Ελλάδος Αλέξανδρος Καραγεωργίου και Ελπίδα Ρωμαντζή.
Όταν ένας λαός χάσει τον ιδεολογικό του προσανατολισμό, εισέρχεται σε περίοδο παρακμής. Μαζί με το σύστημα αξιών, καταρρέουν σταδιακά και οι θεσμοί που είχαν βασιστεί σε αυτό και ακολουθεί μια χαοτική περίοδος, που δεν καταλήγει ποτέ ευχάριστα. Μέχρι να βρεθεί μια νέα ιδεολογία, πάνω στην οποία θα θεμελιωθεί ένα νέο σύστημα.
Η Ελλάδα, κάτω από το δημοκρατικό της προσωπείο, προσπαθεί να κρύψει μια καθαρά αριστερή ιδεολογία περί κράτους και μια θολή, εθνικιστική αντίληψη που καθορίζει τη συμπεριφορά των πολιτών της. Στην καθημερινή μας ζωή, αυτή η σύγχυση γίνεται εμφανής στο πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο.
Αγαπάμε την οικογένεια, αλλά αποφεύγουμε τους συγγενείς.
Επιδιώκουμε πτυχία και μεταπτυχιακά, αλλά μισούμε το σχολείο.
Εκτιμούμε την τέχνη, αλλά δεν θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν καλλιτέχνες.
Διαμαρτυρόμαστε για έλλειψη ασφάλειας, αλλά βομβαρδίζουμε την αστυνομία.
Κατηγορούμε τους διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά υπερασπιζόμαστε την πολιτική τους.
Αγανακτούμε με την έλλειψη αξιοκρατίας, αλλά αντιδρούμε στην αξιολόγηση.
Λιβανίζουμε τα κατορθώματα του ’40, αλλά δεν θέλουμε να υπηρετήσουμε στον στρατό.
Αποθεώνουμε την αρχαία Ελλάδα, αλλά δεν ακολουθούμε τις αρχές που την έκαναν σπουδαία.
Θαυμάζουμε τους ομογενείς μας που διαπρέπουν, αλλά λυπόμαστε τα νέα παιδιά που επιλέγουν αυτόν τον δρόμο.
Κραυγάζουμε για εθνική ανεξαρτησία, αλλά απαιτούμε δανεικά και αγύριστα.
Αποζητούμε τις επενδύσεις, αλλά διώχνουμε τους επενδυτές.
Διαδηλώνουμε για ανάπτυξη και θέσεις εργασίας, αλλά δεν θέλουμε εργοδότες.
Απαιτούμε να προστατεύεται η περιουσία μας, αλλά αηδιάζουμε με τον καπιταλισμό.
Θέλουμε την Ευρώπη, αλλά μισούμε τους Ευρωπαίους.
Δυστυχώς, αυτή η δυσάρεστη αντιμετώπιση που έχουμε από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, οφείλεται στη δική μας συμπεριφορά. Αν εμείς είχαμε βρει τον δρόμο μας και είχαμε ξεπεράσει τα σχιζοφρενικά μας διλήμματα, θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε με αξιοπρέπεια τους δανειστές μας, που έχουν και αυτοί τα δικά τους προβλήματα. Αντί να ασχολούμαστε με τα δικά τους μειονεκτήματα, θα είχαμε επικεντρωθεί στην επίλυση των δικών μας.
Τη στιγμή που θα το κατανοήσουμε αυτό, θα πάψουμε μια να εκλιπαρούμε για συμπόνια και μια να απειλούμε θεούς και δαίμονες γρονθοκοπώντας τον αέρα. Θα είμαστε σε θέση να απαιτήσουμε σεβασμό και να ελπίζουμε σε μια μόνιμη διάσωση, που θα είναι δικό μας κατόρθωμα.
Ημέρα μνήμης σήμερα, των τριών Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Ναζιανζηνού ή Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Τριών Πατέρων της Εκκλησίας μας, των οποίων το πολύπλευρο έργο αποτελεί διαχρονικό, λαμπρό φάρο για όλους αυτούς που αγωνίζονται να ζήσουν ως Χριστιανοί.
Καταρχάς, αξίζει να αναφερθεί πως ο σημερινός εορτασμός της μνήμης των Τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε το 1081, σχεδόν 700 χρόνια δηλαδή από το έτος κοίμησης του τελευταίου από τους τρεις, του Χρυσοστόμου. Σκοπός του κοινού αυτού εορτασμού ήταν η προσπάθεια να παύσουν οι άστοχες και ανώφελες έριδες σχετικά με το ποιος από αυτούς υπήρξε σπουδαιότερος ως προς την προσφορά και το ήθος του. Στις μέχρι τότε συνθέσεις μιας τριάδας των επιφανέστερων διδασκάλων της Εκκλησίας είχαν συμπεριληφθεί μεταξύ άλλων τα ονόματα του Αγίου Νικολάου –τιμωμένου αγίου στον παρόντα ιερό ναό- του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, αδελφού του Βασιλείου, αλλά και μιας αγίας, της αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου Μακρίνας.
Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση χριστιανικής εορτής, έτσι και σήμερα, τιμούμε τους τρεις αυτούς Πατέρες, διδασκάλους και ερμηνευτές δηλαδή της ορθής πίστης, αναγνωρίζοντάς τους ως πρότυπα αγιότητας, ως αναμφισβήτητες δηλαδή αποδείξεις της δυνατότητας του ανθρώπου να υπερβεί τα δεσμά του εγωισμού του και να επανέλθει στους κόλπους του ελεήμονος Θεού.
Στην παρούσα περίσταση, όμως, η απόδοση τιμής απευθύνεται προς ανθρώπους με ασυνήθιστα πλούσιο έργο, το οποίο κατηγοριοποιείται σε δογματικό, ποιητικό, ρητορικό, λειτουργικό, αλλά και παιδαγωγικό. Έργο που επιτελέστηκε σε μια πολύ δύσκολη και αποφασιστική για την ορθοδοξία περίοδο, καθώς κατά το μεγαλύτερο μέρος του 4ου αιώνα είχαν επικρατήσει εντός της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αιρετικές αντιλήψεις, που υιοθετήθηκαν ακόμη και από τους αυτοκράτορες. Συνεπώς, ο αγώνας για τη ορθή διατύπωση των αληθειών του χριστιανισμού δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση, καθώς γινόταν μέσα σε ένα ρευστό ιδεολογικό περιβάλλον, ενώ συγχρόνως οι πιέσεις και οι κίνδυνοι που διαγράφονταν δεν ήταν δυνατό να αγνοηθούν. Έργο που ακόμη και σήμερα, 1600 και πλέον χρόνια μετά, αποτελεί σημείο αναφοράς και αντικείμενο μελέτης.
Ας αφήσουμε όμως τα ίδια τους τα έργα να μιλήσουν…:
Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας. γεννήθηκε το 330 μ.Χ. στην Kαισάρεια της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας . Πατέρας του ήταν ο Βασίλειος και μητέρα του η Εμμέλεια.. Πέντε από τα εννέα παιδιά της πολυμελούς του οικογένειας αναδείχθηκαν άγιοι της ‘Εκκλησίας μας (Βασίλειος , Μακρίνα, Ναυκράτιος, Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης, Πέτρος επίσκοπος Σεβαστείας).
Σπούδασε στην Αθήνα: φιλοσοφία, ρητορική, μαθηματικά, ιατρική, αστρονομία…, έχοντας ως συμμαθητές του τόσο το Γρηγόριο Ναζιανζηνό, όσο και τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ιουλιανό, τον επονομαζόμενο και «Παραβάτη».
Μετά το τέλος των σπουδών του, μόνασε στον Πόντο έχοντας ως συναθλητή του για μικρό τελικά χρονικό διάστημα και τον φίλο του Γρηγόριο. Το 364 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, ενώ το 370 εξελέγη επίσκοπος Καισαρείας. Χάρη στην πολύπλευρη δραστηριότητά του ως επισκόπου βαθμιαία αναγνωρίστηκε ως κοινός έξαρχος ολόκληρου του ασιατικού θέματος της αυτοκρατορίας.
Ο Μ. Βασίλειος:
Α. Υπήρξε μέγας κοινωνικός εργάτης. Αποκορύφωση του κοινωνικού του έργου ήταν το γεγονός ότι με την πατρική του περιουσία. ίδρυσε το περίφημο «Πτωχοκομείο» ή «Βασιλειάδα», ένα συγκρότημα ιδρυμάτων φιλανθρωπικού χαρακτήρα∙ έναν πρότυπο οίκο για τη φροντίδα των ξένων, την ιατρική περίθαλψη των φτωχών αρρώστων και την επαγγελματική αποκατάσταση των ανειδίκευτων.
Β. Ήταν τόσο σπουδαίος όσον αφορά στην κοινωνική του δράση, που τον θαύμαζαν ακόμη και οι αλλόπιστοι. Μάλιστα, όταν το 367/368 ξέσπασε μεγάλος λιμός στην περιοχή, ο Βασίλειος ήταν αυτός που ακαταπόνητος παρείχε φροντίδα και τροφή προς όσους είχαν ανάγκη, χριστιανούς και μη.
Γ. Θεωρείται μέγας οργανωτής της μοναστικής ζωής (καθώς συνέταξε τους κανόνες που καθορίζουν το μοναχικό βίο) και πατέρας του μοναχισμού στη Μ. Ασία. Θεωρούσε τους μοναχούς «στρατιώτες του Χριστού».
Δ. Υπήρξε Μέγας Θεολόγος και συγγραφέας. Έγραψε τα «’Ασκητικά», ομιλίες στην «”Εξαήμερο», «Θεια Λειτουργία» ( ή οποία φέρει το όνομα του και ενώ ως και τον 10ο αιώνα αποτελούσε τη συχνότερα τελούμενη λειτουργία της βυζαντινής Εκκλησίας. Έκτοτε τελείται μόνο(10) φορές το χρόνο ) και άλλα. πολλά . Σχετική με τα παραπάνω είναι και η παράδοση να απεικονίζεται μαζί με τους άλλους δύο Ιεράρχες και άλλους Πατέρες της Εκκλησίας στην κόγχη του ιερού ως συλλειτουργών ιεράρχης..
Ε. Αναδείχτηκε σε Μέγα υπερασπιστή της αλήθειας της πίστης. Αφού ανέλαβε τα πνευματικά ηνία από τον Μ. Αθανάσιο, υπερασπίστηκε σθεναρά την ‘Ορθοδοξία έναντι της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας των αρειανόφιλων. Χάρη στον Βασίλειο -μεταξύ των άλλων- εισάγεται η οριστική διατύπωση της θεολογίας των υποστάσεων του χριστιανικού τριαδικού Θεού, αναφέρεται η διάκριση κτιστής και άκτιστης πραγματικότητας, ενώ στο κύκνειο δογματικό του άσμα (376) κάνει λόγο για το απρόσιτο της ουσίας του Θεού, σε αντιδιαστολή με τις μεθεκτές ενέργειές Του. Αξιοσημείωτος είναι ο φόβος που αισθάνεται όταν θεολογεί, καθώς προβαίνει στη θεολογία μόνο από ανάγκη να αναιρεθούν οι κακοδοξίες των αιρεσιαρχών της εποχής.
Αξίζει να αναφερθεί η παρρησία του να προτείνει -ενόψει της Δεύτερης Οικουμενικής Συνόδου (381) -,πρώτος αυτός, την προσθήκη επιπλέον άρθρων στα επτά αρχικά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου (325) , όπου να διατυπώνεται η ορθόδοξη διδασκαλία περί του Αγίου Πνεύματος.
0 Βασίλειος πέθανε την 1η ‘Ιανουαρίου του 379 μ.Χ,. σε ηλικία 49 μόλις ετών. Ο θάνατός του βύθισε σε πένθος όλον τον χριστιανικό κόσμο της Ανατολής, ενώ στην κηδεία του συμμετείχαν πλήθος ανθρώπων, ανεξαρτήτως θρησκευτικής και εθνικής απόχρωσης.
Άγιος Γρηγόριος,
ένας Θεολόγος ποιητής.
Γεννήθηκε το 327 ή 329 μ.Χ. στην Αριανζό, ένα χωριό κοντά στη Ναζιανζό της Καππαδοκίας όπου ο πατέρας του ήταν επίσκοπος. Σπούδασε φιλοσοφία και ρητορική.Το 361 μ.Χ. χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος και το 372 μ.Χ. επίσκοπος Σασίμων από τον φίλο του Μ. Βασίλειο, από όπου όμως σύντομα αποσύρθηκε, για να επιστρέψει στη γενέτειρά του.
Το 380 μ.Χ. καλείται στη Bασιλεύουσα από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, για να καταπολεμήσει τους Αρειανούς που επικρατούσαν εκεί, πράγμα που καταφέρνει αφού , μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα (2) δύο μόλις ετών, έχοντας ως πνευματικό ορμητήριο το μοναδικό τότε ορθόδοξο ναό της βασιλεύουσας, αυτόν της Αγίας Αναστασίας, τους επαναφέρει στην ‘Oρθοδοξία και εκλέγεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως .
Οι συνεπίσκοποί του με προεξάρχοντα τον πατριάρχη Αλεξανδρείας όμως, τον φθονούν και τον υπονομεύουν. Εμφανίζουν ως κανονικό κώλυμα στην πατριαρχική του εκλογή το γεγονός ότι είχε εκλεγεί επίσκοπος Σασίμων. Τότε ο Γρηγόριος επιλέγει να παραιτηθεί από τον πατριαρχικό θρόνο, αν και ήταν εύκολο να αντικρούσει τις κατηγορίες εις βάρος –καθώς δεν είχε υπηρετήσει στη θέση του εκεί επισκόπου-, μη θέλοντας να αναστατώσει το χριστιανικό ποίμνιο.
Έκτοτε, αποσύρεται από τη δημόσια δράση και με έδρα το πατρικό του σπίτι αφιερώνει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στη συγγραφή Θεολογικών έργων και των αξεπέραστων χριστιανικών ποιημάτων του
Σώζονται 45 λόγοι πανηγυρικοί, δογματικοί και ηθικοί και 407 ποιήματα, με 20.000 στίχους, καθώς και 214 επιστολές.
Το έργο του, πέραν της φιλολογικής και θεολογικής αξίας του, αποτελεί πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τη συμπεριφορά και την καθημερινότητα στο Βυζάντιο.
Χάρη στο Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον συνονόματο του, τον Νύσσης, εισήχθη η έννοια της διάκρισης υλικού και πνευματικού κόσμου, ενώ ανασκευάστηκαν οι θεωρίες του Απολλιναρίου σχετικά με την απόλυτη ενότητα θείας και ανθρώπινης φύσης του Χριστού, στα πλαίσια των οποίων ο τελευταίος αποκαλείτο «Θεός σαρκοφόρος» και «νους ένσαρκος».
Ο Γρηγόριος είναι ένας από τους τρεις αγίους της Εκκλησίας μας που -από την Δ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, του 451- φέρει σταθερά την επωνυμία του «Θεολόγου», όπως και οι άγιοι Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και Συμεών ο Νέος. Αυτό οφείλεται στην εξαίρετη συμβολή του στη συνεισφορά του στον τομέα της θεολογίας σχετικά με το Άγιο Πνεύμα∙ στη διατύπωση του τριαδολογικού δόγματος∙ στην κατοχύρωση της θεότητας του Λόγου, καθώς και στη διδασκαλία για φως, αγάπη, θεωρία και κοινωνία με το Θεό.
Ο Γρηγόριος πέθανε στις 25 ‘Iανουαρίου του 390 μ.Χ.
0 Άγιος Ιωάννης,
ο Χρυσός Άγιος.
Γεννήθηκε –πιθανόν- το 354 μ.Χ. στην Αντιόχεια. Έλαβε μεγάλη μόρφωση. Σε ηλικία 20 ετών γίνεται μοναχός. Ζει ασκητικότατα. Το 381 μ.Χ. χειροτονείται διάκονος και το 386 πρεσβύτερος, για να χειροτονηθεί επίσκοπος το 397. Το 398 μ.Χ. εκλέγεται, παρά τη Θέληση του Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως .
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
Α. Υπήρξε ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός συγγραφέας και διασημότερος βυζαντινός εκκλησιαστικός ρήτορας.. Τα έργα του φτάνουν τις (2000) δυο χιλιάδες.
Β. Αναδείχθηκε ως ο μεγαλύτερος μελετητής και εξηγητής της Αγίας Γραφής.
Γ. Υπήρξε ένας απ’ τους μεγαλύτερους κοινωνικούς εργάτες. Έτρεφε καθημερινά στην Κων/πολη (7000) επτά χιλιάδες απόρους, ενώ ίδρυσε σειρά ευαγών ιδρυμάτων με σκοπό την ανακούφιση των φτωχών, των ορφανών, των ξένων και των αρρώστων.
Δ. Αναδείχθηκε σε πρότυπο ποιμένα – αρχιερέα. Διακρίθηκε για την προσφορά του στην ιεραποστολή και τη λατρεία, ενώ κατάργησε κάθε πολυτέλεια στην Εκκλησία, περιόρισε στο ελάχιστο τα έξοδα διατροφής του κλήρου, εκποίησε διάφορα πολύτιμα σκεύη και τιμαλφή που δεν ήταν απαραίτητα και έδωσε τα χρήματα σε έργα αγάπης.
Ε. Αναγνωρίστηκε ως ένας απ’ τους πιο φλογερούς μαχητές της αλήθειας και των δικαίων της ‘Εκκλησίας. Ως πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως συγκρούστηκε με την διαφθορά των ανακτόρων, τις καταχρήσεις των πλουσίων, τους σιμωνιακούς ιερείς , καθαρίζοντας την ‘Εκκλησία από κάθε αντικανονικότητα και κάθε μίασμα. Οι αγώνες του αυτοί του απέφεραν πολλά βάσανα και κακουχίες και τέλος την εξορία και το θάνατο.
Συγκεκριμένα, λόγω της ασυμβίβαστης στάσης του και της συκοφάντησής του από εχθρούς, σύντομα στράφηκαν εναντίον του τόσο η αυτοκράτειρα Ευδοξία όσο και ο πρωθυπουργός Ευτρόπιος.. Εκθρονίστηκε δύο φορές. Τη δεύτερη εκθρόνισή του (404) ακολούθησε εξορία στην Αρμενία, όπου συνέχισε να συγγράφει και να αποτελεί πόλο έλξης των πιστών, και στον Εύξεινο Πόντο, όπου και υπέκυψε στις κακουχίες.
Το τεράστιο σε όγκο και ποσότητα συγγραφικό του έργο αποτελείται από ομιλίες, πραγματείες και επιστολές.
Το επίθετο Χρυσόστομος, που από τον 6ο αιώνα κ.ε. συνοδεύει το όνομά του, οφείλεται στους λόγους που έγραψε και εκφώνησε, καθώς η συναρπαστική του ρητορική δεινότητα, η παιδαγωγική του ευελιξία, η σπάνια βιβλική του κατάρτιση, η ψυχοδιαγνωστική του ικανότητα, η ποιμαντική του αγωνία και η ορθόδοξή του θεολογεία κατέστησαν τα κείμενά του υπέροχα δείγματα της εκκλησιαστικής γραμματείας.
Ο Ιωάννης πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ. στα Κόμανα του Πόντου όπου βρισκόταν εξόριστος από τους βασιλείς . Η ‘Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 13 Nοεμβρίου και την ανακομιδή των λειψάνων του στις 27 ‘Ιανουαρίου.
Προστάτες της παιδείας
Ποιός και πότε καθιέρωσε να θεωρούνται και να τιμώνται ως προστάτες τής παιδείας οι Τρεις Ιεράρχες, δεν είναι γνωστό. Από τα χρόνια της Toυρκoκρατίας όμως, υπήρχε το έθιμο, τα ελληνικά σχολεία να εχoυν αυτoυς τους Τρεις Άγίους, ως προστάτες τoυς και να γιoρτάζoυν τη μνήμη τους.
Aυτό το έθιμο διατήρησε και συνέχισε το Πανεπιστήμιo Αθηνών, το όποίο καθιέρωσε και επίσημα πλέον, με απόφασή της Συγκλήτoυ τoυ, το 1842-43, τη γιoρτή των Τριών “Ιεραρχών, ως γιoρτή των Γραμμάτων και γενικά της παιδείας.
Μιλώντας για το καθήκον των γονιών ο Μέγας Βασίλειος είπε: «Οι γονείς που έφεραν στον κόσμο τα παιδιά τους πρέπει να φροντίζουν ώστε αυτά να μορφώνονται.»
Ενώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρόσθεσε: «Οι γονείς που δε φροντίζουν για τη μόρφωση των παιδιών τους θεωρούνται φονιάδες. Γιατί η μόρφωση είναι εκείνη που θα καλλιεργήσει την ψυχή του παιδιού.»
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος εξηγεί: «Στολίστε τις ψυχές των παιδιών με την κατάλληλη μόρφωση κι όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.»
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ
Και οι τρεις υπήρξαν άνθρωποι μορφωμένοι οι ίδιοι με κλασική μόρφωση τόσο πολύ «ρητορικοί» και «σοφιστές», όσο ήταν και θεολόγοι. Μάλιστα, ήταν τέτοια η φιλομάθεια και η προκοπή τους που όλοι θεωρήθηκαν ικανοί να διδάξουν σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
Έτσι, ενώ από τη μια πλευρά καθιέρωσαν μια νέα ορθοδοξία που προετοίμασε την επιστροφή των Αρειανών στην Ορθοδοξία, από την άλλη με τη φιλολογική χάρη των συγγραμμάτων τους συμβίβασαν το Χριστιανισμό με τον Ελληνισμό. Χάρη σε αυτούς ο εξελληνισμένος και φιλοσοφημένος χριστιανισμός έπαψε πλέον να προσβάλλει τους καλλιεργημένους πνευματικά ανθρώπους.
ΣΗΜΕΡΑ
Κλείνοντας, λοιπόν, διαπιστώνουμε πως σήμερα τιμάμε τη μνήμη τριών αγίων, οι οποίοι μας δίνουν διαχρονικά παραδείγματα δράσης και ζωής. Η ημέρα μνήμης τους μας καλεί όλους, τον καθένα προσωπικά και συγχρόνως όλους μαζί, ενωμένους, να βαδίσουμε έναν μακρύ και περιπετειώδη δρόμο προς τη λύτρωση, που θα χαρακτηρίζεται παράλληλα από τη διάθεση να αποκτήσουμε και να αξιοποιήσουμε γνώσεις∙ να θέσουμε και να πετύχουμε στόχους∙ να παραμείνουμε ασυμβίβαστοι, όταν η φωνή της συνείδησής μας το ζητά∙ να μη διστάσουμε να αντιστεκόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και με κάθε τίμημα, όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε τις ιδέες, τις αξίες μας, την αξιοπρέπειά μας. Μας καλεί –τέλος- να δούμε με άλλη προδιάθεση την ιστορία και τις παραδόσεις μας, χριστιανικές και εθνικές. Να τις δούμε και να τις αξιοποιήσουμε, αφού τις αποψύξουμε….
Η λειτουργία της Σχολικής Επιτροπής καθορίζεται με την υπ’ αριθμόν 8440/24-02-2011 απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών (ΦΕΚ 318/25-02-2011).
Δυστυχώς, στο Δήμο Πάργας, η προηγούμενη Δημοτική Αρχή δεν εφάρμοσε αυτή την απόφαση και παρατηρήθηκαν, εξαιτίας και αυτού του γεγονότος, στο σχολικό συγκρότημα του Δεσκείου Γυμνασίου και Λυκείου Πάργας πολλές δυσλειτουργίες.
Για να μην διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση ο διευθυντής του σχολείου μας, έστειλε στον πρόεδρο της σχολικής επιτροπής, κύριο Ιωάννη Καούρη, το παρακάτω σημείωμα, θέλοντας να τονίσει ότι:
-Οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για τη θωράκιση των θεσμών και όχι τον εκφυλισμό τους.
-Οι αλλαγές γίνονται από ανθρώπους και όχι μόνο με νόμους και διατάγματα.
-Η νομιμότητα των ενεργειών μας είναι πρώτιστο καθήκον.
-Η ευγένεια στις ανθρώπινες σχέσεις είναι χαρά, δύναμη δημιουργίας, μα πάνω απ’ όλα πολιτισμός.
Η επιστολή-σημείωμα
ΑΠΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Φίλε Γιάννη,
Σαν μέλος της σχολικής επιτροπής Δ/θμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Πάργας, στην οποία είσαι πρόεδρος και στην οποία μετέχω με την θεσμική ιδιότητα του διευθυντή σχολικής μονάδας , οφείλω να σου καταθέσω τις σκέψεις μου για την εύρυθμη και νόμιμη λειτουργία της επιτροπής.
1) Η λειτουργία της, όπως ξέρεις, διέπεται από την με αριθμό 8.440/24-02-11 απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης(ΦΕΚ318/25-02-11).
2) Σύμφωνα με αυτήν οφείλουμε( η σχολική επιτροπή) σε κάθε σχολική μονάδα ή σχολικό συγκρότημα να συγκροτήσουμε ‘’Συμβούλιο Σχολικής Κοινότητας’’ που θα διαπιστώνει τις ανάγκες και τα προβλήματα που δημιουργούνται στην λειτουργία των σχολείων, θα διατυπώνει σχετικές προτάσεις στην επιτροπή μας, και θα διαχειρίζεται το ποσό που θα της διατίθεται με απόφαση μας(άρθρο 1, παράγραφος 2 & άρθρο 3, παράγραφος 8) της αναφερόμενης απόφασης(κάτι που δεν έχουμε κάνει ακόμα).
3) Πρέπει να αποφασίσουμε (η σχολική επιτροπή) την κατανομή των εσόδων και των εγκεκριμένων πιστώσεων για την κάλυψη των αναγκών των σχολικών μονάδων σύμφωνα με το άρθρο 2 της παραπάνω απόφασης.
4) Θεωρώ χρήσιμο να προηγηθεί της κατανομής αυτής, συνάντηση με όλους τους διευθυντές των σχολικών μονάδων Δ/θμιας Εκπαίδευσης (πέντε είμαστε) για μια συνολική ανάλυση των αναγκών των σχολικών μονάδων του Δήμου και την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, αφού, όπως και εσύ αντιλαμβάνεσαι, οι διευθυντές γνωρίζουν, καλύτερα όλων, τις ανάγκες των σχολείων τους.
5) Μέσα στο Φεβρουάριο πρέπει να μελετήσουμε τον απολογισμό του έτους 2014, ίσως και των προηγούμενων ετών, εάν είναι αληθές ότι αυτό δεν έχει γίνει από την προηγούμενη σχολική επιτροπή, ώστε να αποφασίσουμε την έγκριση του μέσα στον Μάρτιο (Άρθρο 3, παράγραφοι 12β και 13).
Φίλε Γιάννη,
οι παραπάνω σκέψεις-προτάσεις πηγάζουν:
– Από σεβασμό στους θεσμούς και τα νομικά όργανα διοίκησης του Δήμου.
-Από ευθύνη προς τους γονείς και κηδεμόνες, τους κατοίκους του Δήμου και την πολιτεία που απαιτούν διαύγεια καθαρότητα και χρηστή διοίκηση.
-Από την εμπειρία μου στην διοίκηση.
-Από την πίστη μου ότι οι οργανωμένες μορφές διοίκησης για να πετύχουν στο έργο τους χρειάζονται ανθρώπους (όπως εσύ) που μπορούν, να σκέπτονται δημιουργικά , να επικοινωνούν, να εργάζονται ομαδικά , να είναι ευέλικτοι και ευπροσάρμοστοι, ανθρώπους που έχουν όραμα και ιδέες, αλλά και την ικανότητα να δίνουν πρακτικές και βιώσιμες λύσεις.
Οι αναρτήσεις μας δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δεν σκοπεύουμε να παραβιάσουμε τα πνευματικά δικαιώματα κανενός ατόμου ή εταιρίας.
Τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτήσεων μας, εν γένει, δεν ανήκουν σε μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Πρόσφατα σχόλια