Ιούν 08 2022
Παρουσίαση Etwinning ευρωπαϊκού προγράμματος “We are all connected”
Ιούν 08 2022
Στη μνήμη της Στέλλας
Ήρθε ένα αστέρι, κάτω στη γη, προορισμένο ν΄ αγαπήσει δίχως όρια, να νοιαστεί με ανιδιοτέλεια, να μοιραστεί χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πιο πολύ από όλα αγάπησε τη φύση και τα παιδιά. Και βάλθηκε να τους μάθει όσα περισσότερα μπορούσε, να τους ανοίξει διάπλατους ορίζοντες, να προπορευθεί μαζί τους σε καινούριους δρόμους, έξω από τα σύνορα της χώρας τους, να τους καθοδηγεί προς τα μεγάλα και τα υψηλά, να τους μυεί στην τέχνη, την ποίηση, την ομορφιά, να τους εμπνέει με την στάση του στις μεγάλες δυσκολίες της ζωής.
Στην πίκρα και τον πόνο, από την ανθρώπινη μοχθηρία και τις μικρότητες, απαντούσε με εκείνο το μοναδικό, το δικό του γλυκό χαμόγελο, έχοντας κρύψει το δάκρυ του.
Ώσπου μια μέρα δεν άντεξε η καρδιά του στην τόση απονιά αυτού του κόσμου και πεθύμησε να γυρίσει πίσω, στον ουρανό, από όπου ήλθε. Διάλεξε να είναι άνοιξη, η τελευταία μέρα της άνοιξης, για να πετάξει εκεί ψηλά ανάμεσα από τα χρώματα και τα αρώματα της φύσης που τόσο θαύμαζε και αγαπούσε.
Αστέρι μας, Στέλλα μας, δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ …
Θα δεις, θα γίνουμε καλύτεροι, για να καταφέρουμε μια μέρα να ξανανταμώσουμε.
Από την κα Μέμμου
Ιούν 03 2022
Για την Στέλλα….
Το σχολείο μας μετράει μια τεράστια απώλεια, έφυγε από τη ζωή η αξιολάτρευτη υποδιευθύντρια και καθηγήτριά μας κα Σταθουλοπούλου Στέλλα, αγαπητή συνάδελφος με τεράστια προσφορά μέχρι το τέλος!
Το ποίημα που ακολουθεί είναι της καθηγήτριας Δέδε Στέλλας
Για την Στέλλα
Κι έπειτα σκεφτόμαστε πως όλα είναι θέμα οπτικής
όπως ο ορίζοντας που αλλάζει όψεις
καθώς απομακρύνεται.
Στις άδειες φαρέτρες μας ξαγρυπνούν τα λεπτά.
Υ π ά ρ χ ε ι ς
στις άνισες μάχες
στα ξεκούρδιστα πρωινά
στην πτήση των γλάρων
στην προοπτική των αμμόλοφων
στο περίσσευμα των χρωμάτων
στα ηλιοκαμμένα τετράδια.
Λ υ γ ί ζ ο υ μ ε
στον ολοκληρωτισμό του μαύρου
στα μπλε καλοκαίρια
στους ασβεστωμένους ήλιους
στις μπουχτισμένες υποσχέσεις
στα φάλτσα πλήκτρα
στην άπνοια των αποχαιρετισμών.
Α φ ο υ γ κ ρ α ζ ό μ α σ τ ε
τον ενεστώτα της παρουσίας σου
ενώ ξηλώνεις
χ α μ ο γ ε λ ώ ν τ α ς
το νήμα της απέναντι όχθης.
Δεν μας ενώνει και δεν μας χωρίζει
πια τίποτε.
Ούτε αυτό το δακρυσμένο ποτάμι.








