Το σχολείο μας μετράει μια τεράστια απώλεια, έφυγε από τη ζωή η αξιολάτρευτη υποδιευθύντρια και καθηγήτριά μας κα Σταθουλοπούλου Στέλλα, αγαπητή συνάδελφος με τεράστια προσφορά μέχρι το τέλος!
Το ποίημα που ακολουθεί είναι της καθηγήτριας Δέδε Στέλλας
Για την Στέλλα
Κι έπειτα σκεφτόμαστε πως όλα είναι θέμα οπτικής
όπως ο ορίζοντας που αλλάζει όψεις
καθώς απομακρύνεται.
Στις άδειες φαρέτρες μας ξαγρυπνούν τα λεπτά.
Υ π ά ρ χ ε ι ς
στις άνισες μάχες
στα ξεκούρδιστα πρωινά
στην πτήση των γλάρων
στην προοπτική των αμμόλοφων
στο περίσσευμα των χρωμάτων
στα ηλιοκαμμένα τετράδια.
Λ υ γ ί ζ ο υ μ ε
στον ολοκληρωτισμό του μαύρου
στα μπλε καλοκαίρια
στους ασβεστωμένους ήλιους
στις μπουχτισμένες υποσχέσεις
στα φάλτσα πλήκτρα
στην άπνοια των αποχαιρετισμών.
Α φ ο υ γ κ ρ α ζ ό μ α σ τ ε
τον ενεστώτα της παρουσίας σου
ενώ ξηλώνεις
χ α μ ο γ ε λ ώ ν τ α ς
το νήμα της απέναντι όχθης.
Δεν μας ενώνει και δεν μας χωρίζει
πια τίποτε.
Ούτε αυτό το δακρυσμένο ποτάμι.
