Κείμενο-εικόνες: Δέσποινα Μαντά
Την Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2025, η σχολική μας κοινότητα είχε τη χαρά να επισκεφθεί το ιστορικό Θέατρο «Απόλλων» στον Πύργο, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους. Ήταν μια εμπειρία που μας γέμισε έμπνευση και προβληματισμό, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη δύναμη της 7ης Τέχνης.
Μια Γεύση Σύγχρονου Ελληνικού Κινηματογράφου
Συμμετείχαμε στο πρόγραμμα «Ίχνη: προς έναν σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο για παιδιά» και παρακολουθήσαμε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σειρά ελληνικών ταινιών μικρού μήκους, οι οποίες άγγιξαν ευαίσθητα θέματα και μας έδωσαν τροφή για σκέψη.
Οι ταινίες που παρακολουθήσαμε ήταν οι παράκατω:
-
- «Φθινοπωρινά Χριστούγεννα»: μια τρυφερή ιστορία για τον 5χρονο Πέτρο που φέρνει τα Χριστούγεννα νωρίτερα για την άρρωστη αδερφή του, αναδεικνύοντας τη δύναμη της αγάπης και της ανιδιοτέλειας μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον.
- «Γιατί»: ο Σπύρος επιστρέφει από τις καλοκαιρινές διακοπές πίσω στην Αθήνα. Διαπιστώνει ότι η Ελπίδα έχει εξαφανιστεί. Άραγε θα του απαντήσει κανείς στο γιατί;
- «Στο νηπιαγωγείο»: η ταινία μας μετέφερε στον άγνωστο κόσμο ενός γαλλικού νηπιαγωγείου μέσα από τα μάτια του 6χρονου Γιάννη, ο οποίος μόλις έχει φτάσει από την Ελλάδα. Μια συγκινητική ματιά στην προσπάθεια ένταξης και την επικοινωνία χωρίς κοινή γλώσσα.
- «Το Τ3στ»: μια περιπέτεια για ένα 10χρονο αγόρι με ζωηρή φαντασία που πρέπει να αντιμετωπίσει τους φόβους του λόγω μιας «ειδικής» εξέτασης. Μια ταινία που μιλάει για το θάρρος, τη φαντασία και τη διαχείριση της αγωνίας.
- «Η μέρα που γίναμε ήρωες»: τρία 9χρονα παιδιά βρίσκουν έναν λιπόθυμο συγχωριανό τους στο δάσος και έρχονται αντιμέτωπα με ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα. Μια ιστορία για την αλληλεγγύη, την αποδοχή και το πώς γεννιούνται οι «ήρωες» μέσα από τις μικρές καθημερινές αποφάσεις.
Αυτό που πραγματικά ξεχωρίσαμε ήταν η ευαισθησία και η ωριμότητα με την οποία οι δημιουργοί προσέγγισαν τόσο σοβαρά όσο και καθημερινά ζητήματα. Από τη διαχείριση του φόβου και της ασθένειας, μέχρι την ξενοφοβία και την αναζήτηση της ταυτότητας, οι ταινίες αυτές μας έδειξαν ότι ο κινηματογράφος μπορεί να λειτουργήσει ως ένας ισχυρός καθρέφτης της κοινωνίας και ως γέφυρα κατανόησης.
Ευχαριστούμε θερμά τους διοργανωτές του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για την ευκαιρία. Η εμπειρία μας στο Θέατρο «Απόλλων» ήταν ένας φωτεινός φάρος πολιτισμού και εκπαίδευσης που μας έκανε να δούμε τον κόσμο –και τον εαυτό μας– με λίγο διαφορετικό μάτι.
Η συγκεκριμένη δράση εντάσσεται στον άξονα 7 του συλλογικού προγραμματισμού (εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης) του έργου της σχολικής μονάδας, με τίτλο «Σχολείο και κοινότητα», η οποία απαρτίζεται από την κ. Γαλανοπούλου Διονυσία, την κ. Δημητροπούλου Σοφία, την κ. Κώτση Αναστασία, την κ. Μαντά Δέσποινα και την κ. Τζαβάρα Ευσταθία.