δροσοσταλίδες

Μια άλλη ενότητα στη συναισθηματική νοημοσύνη είναι το θέμα της ακρόασης. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να ακούμε για να είμαστε καλοί ακροατές και καλοί συνομιλητές σε μια συζήτηση. Όπως πάντα με συζήτηση και παιχνίδι δουλέψαμε κι αυτό το θέμα. Προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε τα συστατικά της καλής ακρόασης είπα στα παιδιά ότι θα κάνουμε τρεις σύντομες ασκήσεις.  Χωρίστηκαν σε ζευγάρια, όπως ήθελαν και τους ζήτησα στην αρχή να αφηγηθούν ο ένας στον άλλον ταυτόχρονα κάτι από τις διακοπές τους. Στο τέλος έπρεπε να πει ο καθένας τι κατάφερε να καταλάβει από αυτά που έλεγε ο συνομιλητής του και πώς αισθάνθηκε.

Κατόπιν θα προσπαθούσαν με γυρισμένες τις πλάτες να πουν τι τους αρέσει να κάνουν. Στο τέλος της άσκησης είπαν πώς τους φάνηκε αυτή η επικοινωνία τους, εντοπίσαμε ποιο ήταν το πρόβλημα και συνειδητοποιήσαμε ότι σε μια συζήτηση είναι πολύ σημαντικό να βλέπουμε τον άλλον για να μπορούμε να καταλάβουμε καλά όσα μας λέει- μια και δε μιλάει μόνο το στόμα μας, όπως είδαμε στην προηγούμενη ενότητα, αλλά και το σώμα μας με τις εκφράσεις του- και επίσης γιατί το να βλέπεις τον άλλον δείχνει ότι τον προσέχεις και τον εκτιμάς.

Η τελευταία άσκηση ήταν να καθίσουν ο ένας απέναντι από τον άλλον και να πουν με τη σειρά για ένα ζώο που αγαπούν ή για ό,τι άλλο ήθελαν και στο τέλος να πει ο καθένας τα βασικά σημεία της αφήγησης του άλλου. Μετά την ολοκλήρωση κι αυτής της άσκησης είπαν πότε ευχαριστήθηκαν τη συζήτησή τους και τι ήταν αυτό που τους έκανε να αισθανθούν έτσι. Συνοψίσαμε αυτά που επισημάναμε ύστερα από την ολοκλήρωση κάθε άσκησης και φτιάξαμε την αφίσα της καλής ακρόασης.

Συνεχίζοντας το πρόγραμμα συναισθηματικής νοημοσύνης μιλήσαμε για τη σημασία και τη δύναμη των λέξεων που χρησιμοποιούμε, όταν μιλάμε. Με βάση το βιβλίο της Ελίζαμπεθ Βέρντικ «Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουν» κουβεντιάσαμε και κάναμε κάποιες δραστηριότητες, οι οποίες μας βοήθησαν να εξωτερικεύσουμε τις δικές μας καλές ή άσχημες εμπειρίες.

Πρώτα διαβάσαμε το βιβλίο. Κατά την ανάγνωσή του τα παιδιά έλεγαν πολλές δικές τους λέξεις ανάλογες με το ύφος της συγγραφέα. Αυτές τις λέξεις τις κατέγραφα. Ακολούθησε συζήτηση, στην οποία τα παιδιά εξέφρασαν προσωπικές τους εμπειρίες με περιστατικά που είτε τους έκαναν να χαρούν είτε τους πλήγωσαν. Κυκλώσαμε με κίτρινο μαρκαδόρο- το χρώμα το επέλεξαν τα παιδιά – τις λέξεις που μας κάνουν να χαμογελούμε, όταν τις ακούμε και με κόκκινο- επίσης το χρώμα το διάλεξαν τα παιδιά- τις λέξεις που μας πληγώνουν.

Τελειώνοντας την ανάγνωση ζήτησα από τα παιδιά να γράψουν σε ένα χαρτί τρεις λέξεις που τους έχουν πει και τους άρεσε να που τις άκουσαν και τρεις λέξεις που δεν τους άρεσαν. Διαβάσαμε τα χαρτάκια τους και μαζί με τις λέξεις που κατέγραφα, όταν διαβάζαμε το βιβλίο κάναμε δυο πίνακες αναφοράς με τις «Λέξεις που χαμογελούν» και τις «Λέξεις που πληγώνουν». Αυτοί οι πίνακες χρησιμεύουν όντως ως πίνακες αναφοράς. Κάθε φορά που κάποιο παιδί θα μιλήσει άσχημα σε κάποιον συμμαθητή του, κάποιος άλλος του υποδεικνύει τους πίνακες και του λέει: «Δε μιλάμε έτσι. Το λέει και στην αφίσα!»

Επισημάναμε επίσης το γεγονός ότι πολλές φορές δε μιλάει το στόμα μας κι όμως ο άλλος καταλαβαίνει τι θέλουμε να πούμε μόνο από τις κινήσεις του σώματός μας ή τους μορφασμούς του προσώπου μας. Μοίρασα στα παιδιά μια φωτοτυπία με εικόνες ανθρώπων σε διάφορες στάσεις και αναγνωρίσαμε συναισθηματικές καταστάσεις. Κατόπιν παίξαμε ένα παιχνίδι παντομίμας. Ψιθύρισα σε κάθε παιδί ένα συναίσθημα (χαρά, λύπη, άγχος, αγωνία, περιέργεια, θυμό, αδιαφορία, κοροϊδία κ.α.) και αυτό έπρεπε να το απεικονίσει με παντομίμα. Μόλις έδωσα το σύνθημα καθένας απεικόνισε το συναίσθημα που του είχα πει ενώ άρχισαν να κινούνται ελεύθερα στο χώρο. Με το χτύπημα από το τυμπανάκι σταμάτησαν και καθένας παρατήρησε αυτόν που βρισκόταν πιο κοντά του και μετά έλεγε ένας ένας τι πίστευε ότι απεικόνιζε ο άλλος.

Παίξαμε επίσης το γνωστό παιχνίδι «Σπασμένο τηλέφωνο» και στο τέλος συζητήσαμε πώς πολλές φορές αυτά που φτάνουν στα αυτιά μας σαν λόγια του άλλου πολλές φορές είναι σαν τις λέξεις από το «σπασμένο τηλέφωνο», δηλαδή παραποιημένες και προκαλούν άδικες παρεξηγήσεις.

Τα παιδιά συνειδητοποίησαν τη δύναμη των λέξεων και των εκφράσεων στην επικοινωνία και προσπαθούν πραγματικά να βελτιώνονται.

Φέτος στην ώρα της ευέλικτης ζώνης ασχολούμαστε με θέματα συναισθηματικής νοημοσύνης. Τώρα δουλεύουμε τη φιλία. Ξεκινήσαμε με κουβέντα για το αν είναι σημαντικό να έχει κανείς φίλους και γιατί, ποιος είναι καλός φίλος, ποια είναι τα χαρακτηριστικά του και φτιάξαμε τον ήλιο της φιλίας.

Πώς όμως μπορούμε να αποκτήσουμε φίλους;

Κουβεντιάσαμε και προτείναμε τρόπους που μας βοηθούν να αποκτήσουμε φίλους

π.χ.  να μιλάμε όμορφα , να  μοιραζόμαστε τα πράγματά μας, να βοηθάμε, να χαιρετάμε πρώτοι, να κρατάμε μυστικά κ.α.

Μερικές δραστηριότητες που κάναμε σχετικά με αυτά που συζητήσαμε:

Μοίρασα μετά χαρτάκια σε κάθε ομάδα που έγραφαν κάποιον τρόπο απ΄ αυτούς που είπαν ή και άλλον. Έπειτα η κάθε ομάδα θα έπρεπε με παντομίμα να παρουσιάσει στους υπόλοιπους τι έλεγε το χαρτάκι της και οι άλλοι να καταλάβουν, να το βρουν και να το πουν. Έτσι σκέφτονταν και προσομοίωναν στιγμές από τα παιχνίδια τους ή τη συναναστροφή τους γενικά. Μ΄ αυτό τον τρόπο έπαιρναν το ρόλο και του “δυνατού” και του “αδύνατου”                       π.χ. Να ξέρεις να χάνεις στο παιχνίδι    ή     Να βοηθάς όποιον το χρειάζεται   κ.α.

Στη συνέχεια αφού επεξεργάστηκα κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα από την παντομίμα, έγραψα από κάτω αυτό που έγραφε το χαρτάκι τους και η κάθε ομάδα έβαψε το δικό της και φτιάξαμε ένα κολάζ με 5 τρόπους που μας βοηθούν να γίνουμε φιλικοί.