Τη Δευτέρα 25 Μαΐου δεχτήκαμε στο σχολείο μια ακόμη σπουδαία επίσκεψη! Βρέθηκε κοντά μας, μετά από προτροπή των ίδιων των παιδιών, η συνταξιούχος εκπαιδευτικός κυρία Ζωή Δραγγανά, η οποία ζει μόνιμα στο χωριό μας. Αφού υποδεχτήκαμε την κυρία Ζωή και την ξεναγήσαμε στο σχολείο μας, περάσαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων. Εκεί οι μαθητές της Ε’ και Στ’ τάξης πήραμε από την καλεσμένη μας μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, την οποία μοιραζόμαστε μαζί σας παρακάτω. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η ιδεά γι’ αυτή τη συνέντευξη, προέκυψε στα πλαίσια σχετικής δραστηριότητας του μαθήματος της Γλώσσας και συγκεκριμένα της ενότητας “Τρόποι ζωής-Επαγγέλματα“
Α΄ Μέρος (Προσωπικές ερωτήσεις)
-Πού γεννηθήκατε; (Κώστας)
-Γεννήθηκα και πέρασα όλη μου την ζωή στο Λεσίνι.
-Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια; (Μάνος)
-Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ ωραία, γιατί δεν υπήρχαν οι ηλεκτρονικές συσκευές. Ό,τι νέο θέλαμε να μάθουμε, το βρίσκαμε στις εγκυκλοπαίδειες.
-Ξέρουμε ότι σπουδάσατε φιλολογία; Πού σπουδάσατε και γιατί διαλέξατε αυτή τη σχολή; (Νίκος)
– Σπούδασα στα Γιάννενα, για να είμαι κοντά στο χωριό. Είχα σπουδαίους καθηγητές, όπως ο Κακριδής. Μια καθηγήτριά μου με παρέσυρε να γίνω φιλόλογος. Εγώ στην αρχή ήθελα να σπουδάσω ιατρική, αλλά τελικά έγινα φιλόλογος, γιατί η καθηγήτρια με έπεισε ότι αυτό το επάγγελμα ήταν πιο κατάλληλο για μια γυναίκα που θέλει να κάνει οικογένεια.
-Τι ακριβώς κάνει ένας φιλόλογος; (Μυρτώ)
-Ένας φιλόλογος διδάσκει τα περισσότερα μαθήματα όπως Αρχαία, Έκθεση και Αγωγή του Πολίτη. Γι’ αυτό τον λόγο οι φιλόλογοι διορίζονται πιο εύκολα σε σχέση με τους υπόλοιπους καθηγητές.
-Πότε ξεκινήσατε να δουλεύετε σε σχολείο; (Στέλιος)
-Ξεκίνησα να δουλεύω το 1983. Εργάστηκα 40 χρόνια, από τα οποία τα 25 ήμουν διευθύντρια του Γυμνασίου Κατοχής. Όλα μου τα χρόνια δούλεψα στο ίδιο σχολείο!
-Πόσα χρόνια διδάξατε; (Νταϊάνα)
-Δίδαξα 40 χρόνια. Έκανα μάθημα στην τάξη και στα 25 χρόνια που ήμουν διευθύντρια…
-Ποιους μαθητές Λεσινιώτες είχατε; (Παναγιώτα)
-Είχα πολλούς μαθητές από το Λεσίνι! Ανάμεσα τους ήταν και οι μανάδες και οι μπαμπάδες σας…
-Μπορείτε να μας πείτε μια ανάμνηση από το σχολείο που δεν θα ξεχάσετε ποτέ; (Σπύρος)
-Μια μητέρα ήρθε στο σχολείο και παραπονέθηκε για τον βαθμό του παιδιού της στο διαγώνισμα των Θρησκευτικών. Είχε πάρει 10, αλλά έλεγε πως άξιζε 20. Φώναξα τον θεολόγο καθηγητή και τον μαθητή. Η ερώτηση του διαγωνίσματος ήταν ποια είναι η θέση των γυναικών στην εκκλησία. Η απάντηση έπρεπε να εξηγεί ότι ο άντρας και η γυναίκα στην ορθόδοξη παράδοση έχουν την ίδια αξία. Ο μαθητής όμως απάντησε ότι η θέση της γυναίκας στην εκκλησία είναι όπως πηγαίνεις αριστερά, έχοντας το μυαλό του το σημείο που κάθονται οι γυναίκες στον ναό. Τότε η μητέρα του τον χτύπησε στο πρόσωπο λέγοντάς του πως ξέχασε τον γυναικωνίτη… Ούτε η μαμά ήξερε τη σωστή απάντηση… Αυτή ήταν μια από τις πιο αστείες αναμνήσεις που είχα από το σχολείο…
Β΄ Μέρος (Ερωτήσεις για το Λεσίνι)
– Ήσασταν μαθήτρια σε αυτό το σχολείο; Αν ναι, τι θυμάστε από τις στιγμές στο Δημοτικό του χωριού; (Σπύρος)
– Αυτό που δεν ξεχάσω ποτέ είναι οι δάσκαλοι μου. Αν και ήταν αυστηροί μαζί μας και μας χτυπούσαν, τους αγαπούσαμε πάρα πολύ. Επίσης, έπρεπε να έχουμε πάντα πλυμένα χέρια, κομμένα νύχια και ένα καθαρό μαντιλάκι. Αυτά τα έλεγχε ο δάσκαλος κάθε μέρα…
-Τι θυμάστε από τις εκκλησίες του χωριού; Βρήκαμε και ένα βιβλίο που είχατε κάνει για αυτό το θέμα ; (Παναγιώτα)
-Θυμάμαι ότι κάθε Κυριακή έπρεπε να είμαστε στην εκκλησία. Αλλιώς την άλλη μέρα στο σχολείο τρώγαμε ξύλο με τη βέργα. Στο βιβλίο που είχαμε κάνει, όταν ήμουν διευθύντρια στο Γυμνάσιο Κατοχής, είχαμε καταγράψει με τους καθηγητές και τα παιδιά τις εκκλησίες και τα εκκλησάκια της Κατοχής και του Λεσινίου.
-Ποια έθιμα και συνήθειες υπήρχαν στο χωριό; Μήπως κάποια έχουν σταματήσει; (Νταϊάνα)
-Ένα από τα πολλά έθιμα που υπήρχαν παλιά και έχουν χαθεί ήταν το παιχνίδι που επιτρεπόταν μόνο για κορίτσια και γυναίκες. Γινότανε συνήθως μετά το Πάσχα. Εκεί οι γυναίκες εκτονώνονταν. Οι άντρες δεν παρακολουθούσαν αυτά τα παιχνίδια. Επίσης, στα καρναβάλια οι μεγαλύτερες γυναίκες ντύνονταν μπούλες…
-Τι δουλειές έκαναν οι άνθρωποι παλιά που δεν υπάρχουν πια; (Στέλιος)
-Στο χωριό μας υπήρχε τσαγκάρης, υφάντριες, πεταλωτής αλόγων, μαραγκός, μαμή. Επίσης πολλοί δούλευαν στο ελαιοτριβείο και στο μύλο, στο τυροκομείο, στις ασβεσταριές (έφτιαχναν ασβέστη). Υπήρχε και ράφτης για ανδρικά ρούχα, καθώς και πολλές μοδίστρες.
-Ποια μαγαζιά υπήρχαν στο χωριό που δεν υπάρχουν σήμερα; (Μυρτώ)
-Υπήρχαν τέσσερα παραδοσιακά μπακάλικα που πουλούσαν απ’ όλα (μέχρι και πετρέλαιο για τις λάμπες). Επίσης πουλούσαν «βαρκίνα», δηλαδή κάτι παρόμοιο με τη χλωρίνη. Τα καφενεία που υπήρχαν, υπάρχουν τα περισσότερα και σήμερα.
-Τι σας αρέσει στο χωριό; Γιατί αποφασίσατε να μείνετε εδώ; (Νίκος)
-Έμεινα στο Λεσίνι, κυρίως γιατί ο άντρας μου είναι αγρότης.
-Πως θα θέλατε να είναι το Λεσίνι σήμερα; Τι θα μπορούσε να αλλάξει; (Μάνος)
-Πολύ διαφορετικό από ότι είναι! Για να βελτιωθεί πρέπει πρώτα να βελτιωθούμε εμείς οι κάτοικοι. Να μην πετάμε τα σκουπίδια μας όπου μας βολεύει, να σεβόμαστε τους κοινόχρηστους χώρους. Πάνω από όλα όμως να υπάρχει σεβασμός και αγάπη μεταξύ μας.
-Ποια συμβουλή θα μας δίνατε για το μέλλον; (Κώστας)
-Να κυνηγάτε τα όνειρά σας, να γίνετε σωστοί και καλοί άνθρωποι! Όποιο επάγγελμα και να διαλέξετε να το κάνετε με αγάπη και ευχαρίστηση!
Υ.Γ.: Η κυρία Ζωή, κατά τη διάρκεια των απαντήσεων που έδινε στις ερωτήσεις μας, μας ανέφερε και κάποιες παλιές λέξεις του χωριού. Τις καταγράφουμε εδώ, για να μην ξεχαστούν.
Τσίκι,αφέγγαρο, εφτάπετρο και κότσι: παλιά παραδοσιακά παιχνίδια
Πεδελόγα: ύφασμα που έβαζαν οι γυναίκες στο κεφάλι, για να τοποθετούν το μπουγλί, δηλαδή το δοχείο που κουβαλούσαν νερό.
Πετράλωνο – Φούσκαρη – Αγριλιά: οι τρεις μεγάλες γειτονιές, στις οποίες χωριζόταν το χωριό μας
Υ.Γ. 2: Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Ζωή για τη συνέντευξη που μας έδωσε. Η παρουσία της στο σχολείο ήταν μια ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά την προσφορά της στην εκπαίδευση, κατά τη διάρκεια της οποίας έδινε πρώτα έμφαση στις ηθικές αξίες! Μακάρι το παράδειγμά της να είναι πηγή έμπνευσης για όλους!
