Οι μαθητές της Α τάξης το 1955 όπως φαίνονται στο μαθητολόγιο του σχολείου

Συνεχίζουμε τις συνεντεύξεις από τους παλιούς μαθητές του σχολείου του Πρινέ.Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο το κτήριο τα έπιπλα και  τα βιβλία αλλά  κυρίως οι άνθρωποι που το έζησαν. Πώς το θυμούνται τι ήλπιζαν ,πόσο επηρέασε την μετέπειτα πορεία τους, πόσο σημάδεψε εν τέλει τη ζωή τους.

Στην σημερινή συνέντευξη το λόγο έχει η Χρυσούλα Γαιτανάκη .Γεννήθηκε το 1949 και φοίτησε στο Δημοτικό του Πρινέ το διάστημα 1955-1961(πρέπει να αναφέρουμε ότι ο σύζυγος της ήταν δάσκαλος και ο ένας από τους γιούς τους είναι ο μουσικός που υπηρετεί αυτή τη χρονιά στο σχολείο μας).

Η αφήγηση της θυμίζει αφηγήσεις πολλών κοριτσιών εκείνης της εποχής. Πήγαινε πολύ καλά στα μαθήματα .Οι εκπαιδευτικοί την συμπαθούσαν ,την έφερναν ως παράδειγμα εργατικότητας και επιμέλειας. Όπως και τ άλλα κορίτσια οι εκπαιδευτικοί δεν τα μάλωναν σε αντίθεση με τα αγόρια που δέχονταν πολύ συχνά επιπλήξεις και τιμωρίες κάθε είδους. Το όνειρο της ήταν να γίνει εκπαιδευτικός(δασκάλα για την ακρίβεια) επιθυμώντας να μοιάσει στην θεία της που ήταν νηπιαγωγός. Όμως οι εποχές ήταν διαφορετικές. Η οικογένεια αποφάσισε ότι τα χρήματα δεν έφταναν για να σπουδάσουν όλοι (να συνεχίσουν στο γυμνάσιο στο Ρέθυμνο)έτσι τα δύο κορίτσια και ειδικά η Χρυσούλα ,παρόλο που ήταν πολύ καλή μαθήτρια έμεινε στο χωριό και τα δύο αγόρια της οικογένειας συνέχισαν σπουδές στο γυμνάσιο. Τα κορίτσια θα παντρευόταν και θα έβρισκαν έτσι το δρόμο τους ,τα αγόρια έπρεπε να αποκτήσουν εφόδια. Η συνέχεια ήταν γνωστή ,ακολούθησε το δρόμο των κοριτσιών εκείνης της εποχής που δεν άντεχαν τις αγροτικές εργασίες. Κατέβηκε στην πόλη και αναζήτησε δουλειά ,14 χρονών τότε, στην κλινική Κυανούς Σταυρός η οποία βρισκόταν στην θέση της σημερινής πολεοδομίας. Στην συνέχεια όταν πουλήθηκε συνέχισε να δουλεύει στο ξενοδοχείο EL GRECO μέχρι την συνταξιοδότηση της.

Αντίστοιχη πορεία ακολούθησε και η μεγαλύτερη αδερφή της η οποία τελειώνοντας το δημοτικό πήγε σε μοδίστρα στο χωριό για να ξεκινήσει  να ράβει  και στη συνέχεια πήγε στην πόλη του Ρεθύμνου «για να μάθει το ψαλίδι».

Γυρνώντας στα μαθητικά της χρόνια θυμάται τους δασκάλους που της έκαναν μάθημα

-τον Στέλιο Μπερνιδάκη στην Α τάξη ,ιδιαίτερα θυμάται τα δέντρα και τα φυτά που φύτευαν και καλλιεργούσαν στο αγροκήπιο του σχολείου.

-Η Αιμιλία Λαρίου στις επόμενες τρεις τάξεις

-Στη συνέχεια η Κουμεντάκη Ελένη

-Και στη Στ τάξη ο Μαρίνος Γαλανάκης.

Η μνήμη της επιστρέφει στα παιχνίδια στα διαλείμματα ,στις εκδρομές στον Κόλυμπο και στους Βεδέρους  στις γυμναστικές επιδείξεις  και τα γιορτές (σκετς και τραγούδια) στο τέλος της χρονιάς. Θυμάται ότι έκαναν πρωί απόγευμα μάθημα. Το κουδούνι που τις καλούσε το πρωί στο σχολείο το μεσημέρι σταματούσαν και έφευγαν για να φάνε μεσημεριανό και στη συνέχεια στις 3:00 να επιστρέψουν στο σχολείο έως τις 5:00. Ένα πράγμα που θυμάται πολύ έντονα ήταν το γάλα που έπαιρναν για πρωινό στο σχολείο. Η ίδια με μία συμμαθήτρια της πήγαιναν στο σχολείο νωρίτερα και έριχναν το σκονόγαλο στο τσικάλι το διάλυαν  με ζεστό νερό και το ετοίμαζαν για τους υπόλοιπους μαθητές. Αρκετοί δεν άντεχαν τη μυρωδιά του και πότιζαν μ αυτό τα φυτά. Το δεκατιανό ήταν τη μία μέρα κίτρινο τυρί που ήταν σε μεγάλες μεταλλικές κονσέρβες και την άλλη  βούτυρο , και τα δύο ήταν πολύ νόστιμα και πολύ επιθυμητά από τα παιδιά. Καμάρωνε για την δερμάτινη τσάντα της δωρεά της θείας της παρόλο που ήξερε πως ήταν από τρίτο χέρι. Τα απογεύματα φρόντιζε να τελειώνει τα μαθήματα γρήγορα και είτε βοηθούσε τους γονείς στις εργασίες ή  μαζί με τα παιδιά της γειτονιάς μαζεύονταν στο Τριόδιο.

Συνοψίζοντας μετά από τόσες συνεντεύξεις το σχολείο ήταν ένας ολόκληρος κόσμος για τους μαθητές. Οι περισσότεροι θυμούνται ελάχιστα από τα μαθήματα όμως είναι γεμάτοι αναμνήσεις απ όλα τα υπόλοιπα ,συντροφιές παρέες και παιχνίδια με τους συμμαθητές(με τους οποίους επικοινωνούν ακόμα κι αν βρίσκονται μακριά),διαλείμματα ,εκδρομές ,συμπεριφορές εκπαιδευτικών απέναντι τους. Όμως αυτό που καθορίζει ως φίλτρο τις αναμνήσεις είναι ο   ρόλος που έπαιξε  το σχολείο  στους δρόμους που άνοιξε ή έκλεισε για τη μετέπειτα ζωή.