Ένας απολογισμός πάντα βοηθά, γιατί σε φέρνει αντιμέτωπο με τις σκέψεις και τις πράξεις σου. Για μένα αυτή η χρονιά ήταν ποικιλοτρόπως όμορφη και ζωντανή.Τα παιδιά σε γενικές γραμμές είχαν σοβαρότητα και συνέπεια, ενώ οι εξαιρέσεις μας καλούν όλους, γονείς και δασκάλους να βρούμε τρόπους αντιμετώπισης μη αποδεκτών συμπεριφορών. Το σχολείο μας επισκέφτηκε χώρους με εκπαιδευτικούς στόχους (οινοποιείο, Μελισσοκομική, Μεσαιωνική Πόλη,κ.α.), καλέσαμε ανθρώπους να μιλήσουν και να ενημερώσουν τα παιδιά (ΕΥ.Θ.Υ.Τ.Α, Πυροσβεστική, Β. Μάστορη, Κέντρο Λογοτεχνών κ.α),αναλάβαμε ώς σχολείο πολιτιστικό πρόγραμμα για τη διατροφή και οργανώσαμε ημέρα διατροφής με πρωταγωνιστές τα παιδιά και τη δουλειά τους και καλεσμένες τις Κες Κούκουλα και Καραγιάννη, οργανώσαμε μαθήματα σκακιού με τον καθηγητή Κο Λάμψα, αγοράσαμε εκπαιδευτικό υλικό, βιβλία για τη σχολική βιβλιοθήκη, δώσαμε επαίνους φιλαναγνωσίας, δουλέψαμε ένα πρόγραμμα φιλαναγνωσίας και Κινηματογραφικής Λέσχης με τις τάξεις Ε΄και Στ΄και αποχαιρετήσαμε τα παιδιά με μια όμορφη εκδρομή και μια εξίσου όμορφη και συγκινητική γιορτή. Το σχολείο μας είναι ένα ζωντανό κύτταρο, και ως εκ τούτου χωρεί σωστά και λάθη. Η σχολική κοινότητα (γονείς, δάσκαλοι) συνεργάζονται επιτυχώς στο χώρο αυτό, άλλωστε νομίζω ότι όλοι κοινό στόχο έχουμε, το καλύτερο για τα παιδιά μας.
Καλή συνέχεια σε όλους και καλό καλοκαίρι! Κλείνω με κάποιες σκέψεις του Χαλίλ Γκιμπράν που κατά τη γνώμη μου είναι οδηγός συμπεριφοράς, εκπαίδευσης, πολιτικής βούλησης -ιδιαίτερα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε και που έχουν ανατρέψει ότι ήταν αυτονόητο ή γενικώς παραδεκτό-και ότι περιλαμβάνει η πλούσια σε νοήματα λέξη ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
“Φίλοι μου και συνοδοιπόροι μου. Να λυπάστε το έθνος που είναι γεμάτο πίστη και άδειο από θρησκεία.
Να λυπάστε το έθνος, που φοράει ένα ρούχο που δεν το έχει υφάνει, που τρώγει ένα ψωμί που δεν το΄χει θερίσει και πίνει ένα κρασί που δεν έχει τρέξει από το πατητήρι του.
Να λυπάστε το έθνος που ζητοκραυγάζει τον βίαιο ήρωα και θεωρεί τον λαμπροφορεμένο κατακτητή ευεργέτη.
Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το πάθος στ΄ονείρεμά του, κι όμως υποτάσσεται σ΄αυτ’ό στον ξύπνιο του.
Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του, παρά μόνο όταν βαδίζει σε κηδεία, δεν περηφανεύεται παρά μόνο σαν βρίσκεται ανάμεσα στα ερείπιά του, και δεν επαναστατεί παρά μόνο όταν ο λαιμός του βρίσκεται ανάμεσα στο σπαθί και το τσεκούρι.
Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης του είναι μια αλεπού, που ο φιλόσοφός του είναι ένας απατεώνας και η τέχνη του είναι η τέχνη του μπαλώματος και της απομίμησης.
Να λυπάστε το έθνος που καλοσωρίζει τον καινούριο κυβερνήτη του με σαλπίσματα και τον αποχαιρετά με γιουχαΐσματα, μόνο και μόνο για να καλοσωρίσει έναν άλλον με σαλπίσματα.
Να λυπάστε το έθνος του οποίου οι σοφοί μένουν βουβοί για πολλά χρόνια και του οποίου οι δυνατοί άντρες είναι ακόμα στην κούνια.
Να λυπάστε το έθνος που είναι διαιρεμένο σε κομμάτια, και που κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του σαν ένα ξεχωριστό έθνος.”
Κάτω από : Η παρεούλα μας, Οι δασκάλες/οι μας
Αφήστε μια απάντηση