Με το  φόβο του σχολικού εκφοβισμού να περιτριγυρίζει τρομακτικά στις σχολικές τάξεις ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, το Δημοτικό σχολείο της Δαύλειας, προχώρησε στην εφαρμογή του προγράμματος «Μοίρασε την φωνή σου», το οποίο βασίζεται στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης  και της άκριτης αποδοχής όλων των μελών του μαθητικού της συνόλου. Μέσα σε μία φιλική ατμόσφαιρα κατανόησης και ελευθερίας λόγου, τα παιδιά του σχολείου μας ήταν καλοδεχούμενα να μοιραστούν τους φόβους, τις ανησυχίες και τις χαρές τους, συμβάλλοντας και τα ίδια στην εκμάθηση των αρετών της υπομονής και της αλληλοστήριξης, καθώς και στην εύρεση της βέλτιστης λύσης για τα προβλήματα του άλλου, του διπλανού τους , του φίλου τους ή μη. Μπόρεσαν να δραπετεύσουν από τη ψευδαίσθηση της ατομικότητας τους και να λειτουργήσουν ως μία εξισσοροπιστική ομάδα, η οποία συμπονά, δίχως να κρίνει και να κατακρίνει, να επιδεικνύει λανθασμένους και σωστούς τρόπους ,αλλά αντίθετα να συγχρονίζεται μοναδικά με την εσωτερική διάθεση του ακροατή της. Συγκεκριμένα, οι δράσεις μας ξεκίνησαν με τις τάξεις της Δ’ και της Ε’ , όπου δημιουργήθηκαν ιδιαίτερα βιβλιαράκια αυτοβιογραφίας , τα οποία, όμως, είχαν γραφτεί από το διπλανό τους. Για λίγα λεπτά, έχοντας ως κοινή βάση: μόνο το ίδιο θρανίο, οι  προσωπικότητες  των μικρών συγγραφέων μας αντιστράφηκαν, οι πλάτες τους γύρισαν και άρχισε το θετικό «κους-κους». Αρκούσαν λίγα προτερήματα, κάποια αυτονόητα μπράβο ανάμεσα στους συμμαθητές τους, ώστε στο τέλος, να σχηματιστεί ένα βαθύ χαμόγελο και να μεταδοθεί ένα αίσθημα υπερηφάνειας. Από την άλλη, οι τάξεις της Α’ και της Γ’ ενώθηκαν, για να σχηματίσουν έναν διαφορετικό ουρανό γεμάτο από σύννεφα του «ΝΑΙ» και του «ΟΧΙ», ως δυνατά μηνύματα έναντι μίας σιωπής που μπορεί να λυγίσει, ενός σκοτεινού τοπίου κακοποίησης και ενός βούρκου συναισθηματικής εξαθλίωσης. Μέσα σε αυτά τα σύννεφα, τα θύματα του σχολικού εκφοβισμού απέκτησαν πρόσωπα και οι θύτες τους μία ταυτότητα αντίστοιχα. Με στόχο να μην προσπεραστούν άλλα μικρά ή μεγάλα σημάδια του σχολικού εκφοβισμού και να παραδειγματιστούμε από κινήσεις καλοσύνης και υπεράσπισης του σεβασμού, έκλεισε η βδομάδα δράσης μας κατά της βίας.

Οφείλουμε στις νέες γενιές να ανοίξουμε αυτό το ξεχασμένο και παράθυρο της ενσυναίσθησης, το οποίο στην αρχή φαντάζει αχανές και επίπονο, αλλά όταν το τοπίο εμφανιστεί ολοκληρωμένα, θα είμαστε ευγνώμονες για όσα βίαια περιστατικά προλάβαμε , για όσα αντιμετωπίσαμε.

Άραγε, σβήνει ποτέ η μουτζούρα στην ψυχή από τον μαρκαδόρο του bulling;

Χρησιμοποίησε τα δικά σου πινέλα για να μετατρέψεις το γκρίζο καμβά του μίσους κάποιων!

Γίνε και εσύ το αλεξικέραυνο οποιαδήποτε μορφής βίας!

25η Μαρτίου… Η Διπλή γιορτή του έθνους μας.

Η γιορτή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, γιορτή καλών μαντάτων για τον ερχομό του Σωτήρα μας και λύτρωσης των ανθρώπων από το σκοτάδι του θανάτου και της αμαρτίας αλλά και γιορτή Ευαγγελισμού για τη λύτρωση του γένους μας από το σκοτάδι της τούρκικης σκλαβιάς. Ημέρα εορτασμού και τιμής της Παναγίας μας αλλά και ημέρα μνήμης του μεγαλείου του αδούλωτου λαού μας. Ημέρα πίστης και πνευματικής σωτηρίας, αλλά και ημέρα διαφωτισμού, κατακτήσεων, ελευθερίας, ειρήνης και δικαιοσύνης των λαών.

Σε μια εποχή, που αναζητούνται πλέον σύγχρονοι «ήρωες», με ιδανικά και έντιμες προθέσεις, αξίζει να μνημονεύουμε, εκείνους, που αδιαμφισβήτητα, ύψωσαν περήφανα τη σημαία του γένους και μερίμνησαν, ώστε να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα το ύψιστο αγαθό, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας.

Σε μία κοινωνία των ηθικά αδειανών ανθρώπων με ιδεοληψίες περί εθνικής ανωτερότητας, εντείνεται ο φόβος για περαιτέρω απομάκρυνση του ανθρώπου απ’ την ανθρωπιστική του φύση. Συγχρόνως, συνεχίζεται να ποτίζονται οι κήποι του  μίσους, που ανθίζουν και θρέφουν ταχύτατα της άγριες ψυχές της βίαιης κοινωνίας μας. Και εν τέλει ένα είναι το ερώτημα: ο άνθρωπος κινδυνεύει να ξεχάσει πώς να ‘ναι άνθρωπος;

Επειδή η ισχύουσα κατάσταση αντιστρατεύεται την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, ο άνθρωπος πρέπει μόνος να δώσει την πιο καθοριστική μάχη, τη μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό. Να ανακτήσει τις ανθρωπιστικές του αξίες με πράξεις. Πρέπει να ξαναδεί τον συνάνθρωπο στα μάτια και να αντιληφθεί ότι η προσωπική του εικόνα νοηματοδοτείται μέσα από τον διπλανό. Και αφού αντιληφθεί την αξία του διπλανού, ας κοιτάξει κι αυτόν που είναι λίγο πιο μακριά, έξω απ’ τα σύνορα.

Άλλωστε, να μην ξεχνάμε ότι , ο πόλεμος πια δε γίνεται μόνο με όπλα αλλά και με εσφαλμένες ιδέες, με απάνθρωπα πρότυπα ζωής, με ζωές μακριά απ’ τον αληθινό άνθρωπο. Το μόνο όπλο ενάντια σε έναν τέτοιο πόλεμο είναι η ηθική ως στάση ζωής, που με αυτή θα φθάσουμε στην καλύτερη εκδοχή μας και θα επιβάλλουμε την ειρήνη, τόσο την εσωτερική όσο και τη συλλογική.

Ας γίνουν φωτεινά παραδείγματα εκείνοι οι ήρωες!

Ας τιμήσουμε τους ήρωες,  ας τιμήσουμε  το παρελθόν μας,  ας χτίσουμε το μέλλον μας!

Χρόνια πολλά Ελλάδα!

Γιορτή από τα εκτάκια μας!

Και μία μικρή γεύση από τη παρέλαση ολόκληρου του σχολείου!

Πλησιάζουν οι Απόκριες και οι μαθητές του σχολείου μας δημιούργησαν ένα ακόμα φύλλο στη “Μικρή Δαυλίς”, την εφημερίδα μας. Οι σελίδες της γέμισαν με καρναβάλια, συνεντεύξεις, άρθρα, χρώματα, ζωγραφιές και παιχνίδια! Μπορείτε να την ξεφυλλίσετε πατώντας εδώ.

Καλές Απόκριες σε όλους με υγεία, κέφι και ξεφάντωμα!

Η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας σταμάτησε με τραγικό τρόπο στις 28 Φεβρουαρίου 2023 και ώρα 23:20, στην περιοχή Ευαγγελισμός, όπου συνέβη η μετωπική σύγκρουση δύο τρένων , αφήνοντας την αγκαλιά 57 οικογενειών κενή  και στερώντας το δικαίωμα στην ζωή σε 57 αθώες ψυχές , που δεν κατάφεραν ,τελικά , να φτάσουν στο σπίτι τους. Τελευταία μέρα, που μαμάδες λένε στις κόρες, στους γιούς τους «Πάρε όταν φτάσεις». Τελευταία μέρα των διακοπών της Αποκριάς τους. Τελευταία πνοή στις σιδηροδρομικές γραμμές του intercity 62.Σε ένα τέτοιο συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα, τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου μας, θέλησαν να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης και σεβασμού σε εκείνους τους συνανθρώπους μας , στους επιβάτες των αιματηρών αυτών βαγονιών, αποτυπώνοντας  σε βαγόνια το κάθε παιδί ξεχωριστά τις σκέψεις, τα συναισθήματα ή ακόμα και χαρίζοντας νοητά το αγαπημένο αντικείμενο τους. Ηχηρό μήνυμα ελπίδας , εσωτερικής αφύπνισης  και πάλης για την σωστή απόδοση ευθυνών στάλθηκαν μέσα από τις ζωγραφιές των μικρών μαθητών μας. Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι στον πόνο και την θλίψη όλοι είμαστε ίσοι, με ενότητα  μπορούμε να διεκδικήσουμε τις καλύτερες μέρες αυτής της χώρας.

ΌΧΙ άλλες μέρες που θα μας θυμίζουν νεκρούς!!!

 ΌΧΙ άλλες μοιραίες στιγμές που βυθίζουν σε πένθος οικογένειες, πόλεις και χωριά, όλη την Ελλάδα!

Ο Φεβρουάριος μας έκλεισε με την ξεχωριστή συνάντηση εκείνων των ηρώων που κρύβονται πίσω από τον  μαγικό αριθμό έκτακτης ανάγκης 199, τους πυροσβέστες. Το πρωί της Πέμπτης 29 Φεβρουαρίου, το τριμελές κλιμάκιο με αξιωματικούς του Πυροσβεστικού Σώματος του Δήμου μας, επισκέφτηκε το σχολείο μας, προκειμένου να ενημερώσει για τον ρόλο του επαγγέλματος τους μέσα στην κοινωνία, για την ανάγκη προληπτικών μέσων έναντι της ακούσιας πρόκλησης φυσικών καταστροφών αλλά και να παροτρύνει το μαθητικό σύνολο για μελλοντική επαγγελματική ενασχόληση. Δεν χάθηκε και η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε τον εξοπλισμό τους, μάνικες, αντιπυρικές στολές, γάντια κι κράνη, τα οποία καλούνται να είναι έτοιμα ανά πάσα στιγμή και σε συνδυασμό με τις τσιριχτές σειρήνες, ανταποκρίνονται στο άγνωστο χάος.

Ευχαριστούμε, λοιπόν, που μας θύμισαν ότι την ώρα της ανεξέλεγκτης κατάστασης και του ρίσκου απώλειας της ανθρώπινης ζωής, είναι εκεί εκείνοι που φορούν την κάπα του θάρρους , του σθένους, της ηθικής και σωματικής δύναμης, με στόχο να βουτήξουν στο πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουν.

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από τους μικρούς πυροσβέστες της Δαύλειας μας!

15 Φεβρουαρίου, ας κάνουμε μισό βήμα πίσω για εκείνους τους μικρούς ήρωες που δίνουν την αέναη μάχη, χωρίς ανακωχή, στον δράκο του καρκίνου ! Μία ακόμη θεσπισμένη παγκόσμια ημέρα στο ημερολόγιο μας , με την όποια υπενθυμίζουμε αυτό το ΚΆΤΙ που χρειάζεται να θυμόμαστε κάθε μέρα του χρόνου και να δηλώνουμε παρόντες σε αυτό. Η ημέρα αυτή ,που κρύβει μέσα της, τις δύσκολες λέξεις παιδιά και καρκίνος και είναι φωλιασμένη με τον φόβο, έχει βασιστεί σε ΚΑΤΙ πιο ιερό: στο θάρρος και την όρεξη για την ζωή.

Στο άκουσμα της λέξης παιδικός καρκίνος , εκεί που άλλοι ακινητοποιούνται, εσύ μικρέ υπέρ-ήρωα με συνοδοιπόρους τους γονείς και τους γιατρούς, ξεκινάς τον μαραθώνιο σου, γεμίζοντας με ανεξήγητη εσωτερική δύναμη και είσαι έτοιμος να υπερπηδήσεις τα εμπόδια και να θέσεις σε επανεκκίνηση την ζωή σου. Γνωρίζεις πολύ καλά ότι τίποτα δεν είναι εύκολο, ότι τα φάρμακα θα φέρουν παρενέργειες, ότι το σωματάκι σου θα πονάει αφόρητα , όχι από το παιχνίδι σε κάποια παιδική χαρά, αλλά από τις συνεχείς χημειοθεραπείες και ενέσεις , ότι θα παλεύεις με τις επιθυμίες σου καθημερινά και ότι θα νιώθεις πως όλοι οι άλλοι φίλοι, συμμαθητές και συνομήλικοι σου προχωρούν στην ζωή τους , ενώ εσύ για μία ακόμη μέρα μετράς «πόσα καρκινικά κύτταρα σου είναι ενεργά».

Όμως , μην ξεχνάς ότι εσύ είσαι αυτός που στο τέλος έχει αγωνιστεί με μαεστρία με κάθε δαίμονα και δεν έχεις παρατήσει την μάχη της επιβίωσης , της υπεράσπισης και της νίκης. Έχεις μάθει να χαμογελάς με τα απλά, τα καθημερινά και τα όμορφα. Έχεις μάθει να μοιράζεις απλόχερα καλοσύνη και αισιοδοξία, ακόμα και σε στιγμές που τα γόνατα σου λυγίζουν και τα ποδαράκια σου δεν σε βαστάνε πλέον. Έχεις μάθει, ανεξάρτητα από το πόσο εξαντλημένος νιώθεις, να γιορτάσεις την μάχη σου και το όφελος της άγνωστης πτυχής του εαυτού σου , που σου έχει δημιουργήσει. Μίας νέας εκδοχής με περισσότερα μεν σημάδια, ουλές και γρατζουνιές , αλλά με τα δυνατά αντανακλαστικά της υπομονής, επιμονής και της πίστης.

Με αφορμή, λοιπόν, αυτή την «γιορτή» ενάντια  στον πόνο του καρκίνου και στο χαμόγελο, ως το μοναδικό όπλο των μικρών αυτών  πρωταγωνιστών, τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου μας ,αρχικά, ευαισθητοποιήθηκαν για την μάστιγα του παιδικού καρκίνου και στην συνέχεια έγινε ανάγνωση του βιβλίου «Το αγόρι με τα λουλούδια στα μαλλιά» Τέλος, δημιούργησαν τις δικές τους προσωπικές χρυσές κορδέλες, που αποτελούν το σύμβολο αυτής της παγκόσμιας ημέρας.

Γίνε και εσύ μέρος της χρυσής κορδέλας και χάρισε ζωή…!!!