Η οικουμενική Ορθοδοξία, το εθνικό και το αληθές
Εισήγηση στο συνέδριο «Εθνική συνεννόηση: Παρόν και μέλλον».
Διοργάνωση: Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, Περιφέρεια Κρήτης και Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κρήτης, Κολυμπάρι Χανίων, 28-04-2018.
Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*
Ποια μπορεί να είναι η στάση της Εκκλησίας απέναντι στο ερώτημα της «εθνικής συνεννόησης»;
Πιθανολογώ ότι η απάντηση εκ μέρους εκκλησιαστικών ανθρώπων αναμένεται πανεύκολη και στερεότυπη: «Η Εκκλησία πάντα πρωτοστάτησε στους εθνικούς αγώνες», «Η Εκκλησία είναι εθναρχούσα», ή ακόμα «Ορθοδοξία και ελληνικό έθνος ταυτίζονται». Κατά την ταπεινή μου άποψη, ωστόσο, ακριβώς το γεγονός ότι αυτές οι απαντήσεις αναμένονται ως αυτονόητες, μάλλον αποτελεί πρόβλημα για μια στιβαρή προσέγγιση.
Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αρθρωθεί αλλιώς. Η Εκκλησία θα συμβάλει τα μάλα στο ερώτημα της «εθνικής συνεννόησης», αν καλλιεργήσει διαύγεια στα κριτήρια. Διαύγεια και σχετικά με το εθνικό, διαύγεια και σχετικά με το εκκλησιαστικό. Το μείζον πρόβλημα σήμερα είναι η ικανή σύγχυση όσον αφορά τα κριτήρια. Και η σύγχυση αυτή αφορά όλες τις πλευρές. Επιτρέψτε μου λοιπόν να σκιαγραφήσω την αναμέτρηση με τα κριτήρια:
Τι αποτελεί εθνικό; Ξέρουμε ότι το επίθετο χρησιμοποιείται κατά βούληση, άλλοτε για να προσδιορίσει κάτι πολύτιμο, κι άλλοτε για να μεταμφιέσει ό,τι βρωμερότερο. Παράδειγμα απλό: Η δικτατορία του 1967 προσδιόριζε εκκωφαντικά τον εαυτό της ως εθνικό. Το 1969 όμως ο Γιώργος Σεφέρης χαρακτήρισε ως εθνική επιταγή την ανάγκη τερματισμού της δικτατορίας. Και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός, τα οποία πλημμυρίζουν και τις μέρες μας. Πράγμα που σημαίνει: Τι νόημα μπορεί να έχει μια επίκληση του «εθνικού», η οποία είναι διαζευγμένη από πανανθρώπινες αλήθειες, όπως η ελευθερία;
Ανάγκη πρώτη, λοιπόν, να πάρουμε τοις μετρητοίς τη φράση του εθνικού μας ποιητή, τη φράση την πολύτιμη, την οποία απειλεί να φθείρει η συχνή κι αναίσθητη επίκληση: «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές». Δεν υπάρχει κάτι εθνομηδενιστικό σ’ αυτή την παραχώρηση προτεραιότητας στην αλήθεια. Οι εθνικές ταυτότητες δεν είναι ομάδες αίματος. Η πατρίδα είναι «ο τόπος του τρόπου» [1]. Του τρόπου ζωής, ο οποίος μας κάνει αυτό που είμαστε κι όχι κάτι άλλο. Το εθνικό, λοιπόν, έχει σπουδαίο περιεχόμενο, εφόσον υποστασιάζει στον τόπο και στον χρόνο τα πολύτιμα πανανθρώπινα.
Η Εκκλησία, από την άλλη, σύμφωνα με το Ευαγγέλιό της, δεν αντλεί ταυτότητα από το έθνος. Δεν είναι προϊόν του. Είναι οικουμενική. Και μάλιστα αποτελεί τον αντίποδα της ειδωλολατρίας του έθνους, δηλαδή του εθνικισμού. Το 1872, σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη καταδίκασε τον εθνοφυλετισμό ως αίρεση. Ξέρουμε παράλληλα ότι στο διάβα της ιστορίας η Εκκλησία δεν υπήρξε συνεπής στην εν λόγω καταδίκη [2]. Αλλά είναι ευτύχημα ότι η καταδίκη του εθνοφυλετισμού (παράλληλα προς την αποδοχή της ιδιοπροσωπίας κάθε λαού) επαναλήφθηκε –έστω και λακωνικά– από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων, τον Ιούνιο του 2016 στο Κολυμπάρι [3]. Η Εκκλησία αντλεί την ταυτότητά της από το όραμα για τη Βασιλεία του Θεού. Την ιδιοπροσωπία κάθε λαού η Εκκλησία την κάνει σάρκα της. Δεν την προσπερνά. Ταυτόχρονα όμως, ούτε εγκιβωτίζεται σ’ αυτήν. Τα δεδομένα κάθε λαού καλούνται να γίνουν σάρκα της – όχι όμως σαρκοφάγος της. Σαρκοφάγο έχουμε όποτε το Ευαγγέλιο υποταχθεί στο μερικό και, πολύ περισσότερο, στο μισαλλόδοξο.
Η χριστιανική ταυτότητα είναι θέμα προσωπικής και υπεύθυνης απόφασης. Δεν είναι θέμα ούτε DNA, ούτε μιας συλλογικής ταυτότητας η οποία τάχα κληροδοτείται ανεπίλεκτα. Ταυτόχρονα είναι γεγονός η πολυαίωνη και πολυεπίπεδη συνοδοιπορία Χριστιανισμού και ελληνικού βίου. Συντέθηκε ένας πολιτισμός ο οποίος φέρει έκδηλα τα χνάρια αυτής της συμπόρευσης και για πιστούς και για απίστους. Ο πολιτισμός αυτός όντως χρειάζεται να διδάσκεται, όχι ως πειθαναγκασμός του νέου ανθρώπου σε μεταφυσικές αρχές, αλλά ως μία μητρική γλώσσα, η οποία του δίνει τη δυνατότητα να συγκροτηθεί μέσα στον κοινωνικό του χώρο, ώστε να αρθρώσει στην ώρα του τα προσωπικά του «ναι» και τα προσωπικά του «όχι». Είπαμε: η πίστη είναι πάντα προσωπικό άθλημα. Σήμερα λοιπόν πολλοί συμπατριώτες μας είναι πολιτισμικώς Ορθόδοξοι, χωρίς να είναι και μεταφυσικώς Ορθόδοξοι. Χαρακτηριστικά δείγματα της «πολιτισμικής Ορθοδοξίας», η οποία πράγματι λειτουργεί συνεκτικά, είναι ο συμβολισμός που έχει λάβει για όλους (επαναλαμβάνω: πιστούς και απίστους) η Ανάσταση, η διάθεση για αλληλεγγύη κ.ά. Ενδεικτική, πάντως, αυτής της πραγματικότητας (της πολιτισμικής Ορθοδοξίας, η οποία δεν διαθέτει πάντα Ορθόδοξη πίστη) είναι μια πρόσφατη έρευνα, με ευρήματα σχεδόν κωμικά σε κάποιες περιπτώσεις: Το 90% του πληθυσμού δηλώνει Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Όμως το 36% από αυτούς που δηλώνονται ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, περίπου δεν πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή! [4]
Πρόκειται για μια απλή αλήθεια: Ελληνική κοινωνία και εκκλησιαστική κοινότητα δεν συμπίπτουν. Αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι η θέση της Εκκλησίας είναι στην ιδιωτική σφαίρα. Η θέση της βρίσκεται στον δημόσιο χώρο, και λόγω της προαναφερθείσας συνοδοιπορίας, αλλά κατεξοχήν λόγω του ότι εκεί είναι η θέση κάθε πρότασης νοηματοδότησης του ανθρωπίνου βίου, και κάθε μήτρας η οποία σφυρηλατεί στάσεις ζωής. Εκεί, στον δημόσιο χώρο, οφείλει να διατυπώνει την άποψή της, να κρίνεται και να διαλέγεται. Αλλά παρουσία τής Εκκλησίας στον δημόσιο χώρο δεν σημαίνει επένδυσή της με κρατική ισχύ [5]. Κάτι τέτοιο είναι ριζικά αντίθετο προς τη φύση της Εκκλησίας.
Η μεγάλη προσφορά της Εκκλησίας, λοιπόν, στην υπόθεση της εθνικής συνεννόησης είναι να μην κενώσει το Ευαγγέλιο, ακόμα κι αν αυτό φαίνεται ουτοπικό σε δύσκολες περιόδους. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να σταματήσει να λέει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια. Δεν μπορεί να αποσιωπά ότι οι περιπτώσεις εθναρχίας δεν αποτελούν κανονικότητα, αλλά διακινδύνευση και ταλάντωση μεταξύ εξουσιακότητας και ακραίας αυτοθυσίας. Το ίδιο ισχύει και για τον εμβληματικό τύπο του κουμπουροφόρου παπά. Θα εξηγήσω με συντομία τι εννοώ, διότι με αυτό το ενδεικτικό παράδειγμα θα φανεί ίσως τι σημαίνει τιτανομαχία περί τα κριτήρια.
Ο Χριστιανισμός από τη φύση του γεννά έρωτα ελευθερίας. Όποτε, αντιθέτως, εκκλησιαστικοί άνθρωποι εκτρέφουν εθελοδουλία ή υποτάσσονται σε κομματικές υστεροβουλίες (τι ήταν, για παράδειγμα, το ανάθεμα του Βενιζέλου;), απλούστατα προδίδουν αυτό που επικαλούνται. Ο έρωτας της ελευθερίας, λοιπόν, οδηγεί τον Χριστιανό όχι σε παθητικότητα, αλλά σε μη-βίαιη αντίσταση. Αυτό έκανε ο συγγραφέας της «Αποκάλυψης», όταν αποκαλούσε «πόρνη Βαβυλώνα» την αυτοκρατορική Ρώμη [6], αυτό έκανε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, αυτό έκαναν και οι μάρτυρες. Κάποιες φορές όμως ο έρωτας της ελευθερίας οδηγεί τους παπάδες σε ένοπληαντίσταση. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: Η διαφορά του Ορθόδοξου παπά καιαπό τον σταυροφόρο και από τον τζιχαντιστή. Οι κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας απαγορεύουν απολύτως την άσκηση βίας εκ μέρους των κληρικών. Απολύτως! Κανονικά, λοιπόν, όταν ο παπάς παίρνει το όπλο, όχι μόνο δεν έχει την πεποίθηση ότι μ’ αυτό αγιάζει (όπως πίστευαν στις σταυροφορίες ή πιστεύουν στην τζιχάντ), αλλά τολμά μια πράξη ακρότατης αυτοθυσίας. Όχι υπό την έννοια ότι διακινδυνεύει τη ζωή του. Υπό την έννοια ότι διακινδυνεύει την ίδια του τη σωτηρία! Ο Ορθόδοξος παπάς οφείλει να ξέρει πως αν πάρει το όπλο, θα είναι χάριν της αλληλεγγύης προς τους αδικημένους, και ότι μετά από αυτό δεν θα ξαναλειτουργήσει [7]. Αν αυτό το πλαίσιο λησμονείται, τότε τα κριτήρια λησμονούνται, και το αληθές παύει να είναι για το εθνικό η αντιναρκωτική αλογόμυγα!
Όσοι παραξενεύονται μ’ αυτά, ας αναλογιστούν πότε και γιατί ο Σολωμός διατύπωσε την ολόφωτη φράση «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές»! Το θυμίζω: Το 1849 ο ποιητής έγραψε τον «Πόρφυρα», ποίημα συγκλονιστικά και βαθύψυχα θρηνητικό για τον Άγγλο στρατιώτη Ουίλιαμ Μιλς, ο οποίος υπηρετούσε στα στρατεύματα κατοχής της Κέρκυρας, και ο οποίος, κολυμπώντας στα νερά της, κατασπαράχθηκε από τον καρχαριοειδή «πόρφυρα». Ανάμεσα σε άλλα, ο ποιητής έφερνε στα μάτια και στην καρδιά του αναγνώστη τη νοσταλγία του νεαρού Άγγλου για την πατρίδα και τη μητέρα του, με ένταση πικρή! Μα κάποιος φίλος του Ζακυνθινού ποιητή δυσανασχέτησε, και του είπε πως θα ήταν προτιμότερο να έγραφε ένα ποίημα εθνικό, δηλαδή ελληνικής υπόθεσης. Τότε ο Σολωμός του απάντησε με την περιλάλητη φράση! Διότι –το επαναλαμβάνω– τι νόημα μπορεί να έχει μια επίκληση του «εθνικού» διαζευγμένη από πανανθρώπινες αλήθειες, όπως η συμμετοχή στον πόνο κάθε πλάσματος, η δίψα για αγάπη κλπ.; Αυτή μάλιστα είναι η φράση του ανθρώπου που έγραψε και τους «Ελεύθερους πολιορκημένους»! [8]
Στις 4 Φεβρουαρίου φέτος έγινε το συλλαλητήριο στην Αθήνα για το Μακεδονικό. Ακούστηκαν πολλά, για το αν η θεσμική Εκκλησία έπρεπε να συμμετάσχει ή όχι. Αλλά νομίζω πως το σπουδαίο θα ήταν κάτι πέραν αυτού: Ένα δημόσιο μνημόσυνο υπέρ απάντων των πεσόντων, Ελλήνων και Βουλγάρων, υπέρ αναπαύσεως και υπέρ συγχωρήσεως. Η Εκκλησία δεν διανοήθηκε –ή δεν τόλμησε– να το κάνει. Σκεφτείτε όμως πόσο προχωρημένη, πόσο γόνιμη θα ήταν μια τέτοιας λογής παρέμβαση στο εθνικό. Μια παρέμβαση η οποία πηγάζει από το τι λογής Θεό πιστεύει η Εκκλησία, και δείχνει πώς το αίτημα της ελευθερίας ανταμώνει σταυρικά την ανθρωπιά. Αυτή είναι η κατεξοχήν δική της οπτική, την οποία έχει να καταθέσει στον δημόσιο χώρο, με λόγο και με πράξη.
Όλα αυτά φαίνεται να προϋποθέτουν μια ανθρωπολογική και πολιτική οπτική που κάπως συγγενεύει με το ηττημένο πολιτικό όραμα του Ρήγα Φεραίου:
Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά
για την πατρίδα όλοι να ΄χωμεν μία καρδιά
στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει
στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί […].
Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί
αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή
για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί,
να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά
τους τυραννούν.
Φυσικά, σκληρός λόγος. Αλλά, ας δούμε την ουσία, δηλαδή τα κριτήριά του: Δεν μπορείς να προσεγγίσεις το εθνικό αν ταυτόχρονα δεν κρίνεις τις αυτοκρατορίες (αλλοτινές και τωρινές), οι οποίες τρέφουν συγκρούσεις μεταξύ εθνών και τρέφονται από αυτές. Το κακό δεν προκύπτει από κάποιες εθνικές «ουσίες», αλλά από την προθυμία όσων κάνουν το σπιτικό τους οίκο ανοχής του άδικου.
Και επειδή η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι ουδέτερη, αλλά οφείλει να είναι με το μέρος των θυμάτων της ιστορίας, η μαρτυρία της οφείλει να περιλαμβάνει το ότι δεν υπάρχει εθνική υγεία χωρίς έγνοια για την κοινωνική δικαιοσύνη. Η επίκληση του εθνικού δεν μπορεί να γίνεται το άλλοθι για τη μισανθρωπία και την εκμετάλλευση. Εδώ και αιώνες οι αληθείς προφήτες κατήγγειλαν τη διεφθαρμένη άρχουσα τάξη της χώρας:
Ακούστε αρχηγοί και άρχοντες του Ισραήλ […]. Φέρεστε στο λαό μου σαν να ήταν ζώα που τα πάνε για σφαγή. Τους γδέρνετε […] και ξεκολλάτε τις σάρκες από τα κόκαλά τους […]. Ακούστε αρχηγοί και άρχοντες του Ισραήλ, που αποστρέφεστε το δίκαιο και διαστρέφετε το σωστό […]. Οι άρχοντες δωροδοκούνται όταν δικάζουν, οι ιερείς διδάσκουν με πληρωμή και οι ψευδοπροφήτες προφητεύουν με αμοιβή. Κι ύστερα απ’ όλα αυτά τολμούν και λένε: «Ο Κύριος είναι μαζί μας. Δε θα μας βρει κακό!» [9].
Αληθείς προφήτες κατά της εθνικής τους ηγεσίας! Ποιος όμως από τους δύο είναι πραγματικά η πραγματική αντεθνική δύναμη; «Δεν είναι παντού καλό πράγμα η ομόνοια, διότι και οι ληστές συμφωνούν μεταξύ τους», έλεγε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος [10]. Η αδιαφορία μπροστά στην ταξική αδικία δεν μπορεί να δοξολογείται ως συγκολλητική τάχα ουσία του εθνικού παζλ. Κι επιπλέον, πόσο ψευδής είναι η βεβαιότητα των εκκλησιαστικών χώρων ότι αποτελούν κατοικητήριο του Θεού αυτομάτως και εκ της θεσμικής ιδιότητός τους, δηλαδή ανεξάρτητα από το αν διακονούν το δίκιο κι αν νοιάζονται για το θέλημα του Θεού!
Ανέφερα ως τώρα ότι η Εκκλησία οφείλει να συμβάλλει στο εθνικό με το αληθές, δηλαδή καταθέτοντας από το ίδιο το «είναι» της 1) την οπτική της οικουμενικότητας, 2) τη συνηγορία υπέρ της ελευθερίας, και 3) το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη. Κλείνω προσθέτοντας άλλο ένα: Τη διακονία της δημοκρατίας. Ο κορυφαίος της εθνεγερσίας του 1821, Μακρυγιάννης, ήταν ταυτόχρονα και ο κορυφαίος της δημοκρατίας, στρατευμένος υπέρ του Συντάγματος και κατά της απολυταρχίας (οι αναφορές μου στο κείμενό μου αυτό επίτηδες είναι από ποταμούς της παράδοσης –Ρήγα, Μακρυγιάννη, Σεφέρη–, ακριβώς για να καταδείξω τη δυναμική έμφασή τους στα κριτήρια). Στις σημερινές συνθήκες, η Εκκλησία έχει να προσφέρει πολλά, διδάσκοντας ότι ο άνθρωπος είναι σχεσιακό ον και συνηγορώντας υπέρ του κοινωνικού. Αυτό σημαίνει
αντιδιαστολή προς δυνάμεις οι οποίες αποδομούν το κοινωνικό. Αντιδιαστολή προς το μεταμοντέρνο το οποίο κονιορτοποιεί κάθε έννοια κοινών κριτηρίων και καμώνεται πως δεν υπάρχουν αντιθέσεις με νόημα. Αντιδιαστολή προς τον οικονομισμό, ο οποίος παριστάνει το μοναδικό περιεχόμενο της ζωής, εξατμίζει την πολιτική ευθύνη, κατασκευάζει παιδεία για δούλους και ροκανίζει τις ανθρωπιστικές σπουδές [11]. Αντιδιαστολή προς την ασύδοτη αγορά, η οποία τις πατρίδες, από τόπο του τρόπου, τις κάνει πάρκινγκ αγορών, και η οποία εκτοπίζει τους ανθρώπους τους σαν ευτελή αναλώσιμα.
Επαναλαμβάνω: Κορυφαία υπηρεσία της Εκκλησίας στην υπόθεση της συνεννόησης είναι να μην αρνηθεί το ευαγγέλιό της, ακόμα κι όταν αυτό ακούγεται δυσβάσταχτο. Είναι βασική αποστολή της το να καλεί σε έναν αντι-εγωιστικό τρόπο ζωής, και να μαρτυρά ότι η μεγαλύτερη αγάπη είναι να θυσιαστείς για χάρη των φίλων σου [12]. Αν προσέξουμε το ευαγγέλιο, θα δούμε ότι ο Χριστός αυτό, το τελευταίο (τη θυσία για χάρη των φίλων), το είπε αντιδιαστέλλοντας την έννοια του φίλου από την έννοια του δούλου!
Κάποιοι κυκλοφορούν κείμενα για υπογραφές , για συλλαλητήρια με “εθνική” διάθεση για να μη χάσουμε την Μακεδονία μας…
Για όλους εσάς που σας πιάνει εθνικιστικό ντελίριο:
Πού ήσασταν όταν κλείνανε τα εργοστάσια της Μακεδονίας μας και τα μεταφέρανε στα Σκόπια και τη Βουλγαρία; Ξέρετε τα ποσοστά ανεργίας στη Μακεδονία εξαιτίας αυτού του γεγονότος;
Πού ήσασταν όταν οι ολιγάρχες παίρνανε τις επιδοτήσεις και βάζανε λουκέτα και τα μεταφέρανε σε άλλες χώρες των Βαλκανίων , στα Σκόπια και στη Βουλγαρία;
Πού ήσασταν όταν ξένα άρματα μάχης είχαν κάνει τη Θεσσαλονίκη ορμητήριο φονιάδων ενάντια στη Γιουγκοσλαβία το 1999 καταπατώντας το Σύνταγμα της χώρας μας, και διαλύοντας μιά φιλική μας χώρα;
Πουθενά δεν ήσασταν ,ας μην το παιδεύουμε.
Και τι ειναι η Μακεδονία για εσάς τελικά;
Ένα όνομα μόνο να χατε να λέγατε , τώρα που μας έχουν κάνει αποικία.
200 επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων πήγανε στα Σκόπια.
Το ελληνικό κεφάλαιο με το σκοπιανό κάνουν χρυσές δουλειές.
Λέτε να τους ενοχλεί η ονομασία;
Αυτό δε σας πειράζει; Δε σας απασχολεί πώς συμβαίνει αυτό;
Το ίδιο πρόβλημα γιατί δεν το έχετε με την Ανατολική Θράκη που ανήκει στην Τουρκία ή τη Βόρεια Ήπειρο που ανήκει στην Αλβανία;
Αιώνες είναι γνωστό, από το Μέγα Αλέξανδρο ακόμη, ότι η Μακεδονία ήταν μια τεράστα έκταση στα Βαλκάνια και δεν περιορίζοταν στη Μακεδονία την ελληνική.
Και όλοι όσοι κατοικούσαν σε αυτή την έκταση ονομάζονταν από τότε Μακεδόνες.
Δεν διαβάσατε ποτέ για τις τρεις Μακεδονίες; Σχολείο δεν πήγατε; Εγώ θα σας τα λεω;
Τη Μακεδονία του Πιρίν (Βουλγαρία), τη Μακεδονία του Αιγαίου (τη δική μας) και τη Μακεδονία του Βαρδάρη (Σκόπια); Έτσι μοίρασαν οι Μεγάλες Δυνάμεις και οι αρχηγοί των Βαλκανικών κρατών όλη εκείνη την έκταση της Μακεδονίας το 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, με την οποία τερματίστηκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι.H Mακεδονία σαν ιστορική & πολιτιστική έννοια είναι Ελληνική.
Σαν γεωγραφική όμως θέση δεν είναι μόνο Ελληνική αν και κατέχουμε το μεγαλύτερο μέρος της , περίπου το 52%.
Το αναγνωρίσαμε αυτό, υπογράφοντας την συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13), αποδίδοντας μέρος της στη Σερβία (Ν. Σερβία 38%) & στη Βουλγαρία 10%, με τον χαρακτηρισμό Βόρεια Μακεδονία.
Δεν σκεφτήκατε ποτέ αλήθεια ότι τα Σκόπια για πολλές δεκαετίες ονομάζονταν Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας (από το 1945) και ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας; και μάλιστα καμία ελληνική κυβέρνηση δεν είχε εγείρει θέμα ποτέ.
Ούτε κι εσείς είχατε θέμα. Είχατε σοβαρότερα θέματα να ασχοληθείτε.
Βέβαια και οι Γιουγκοσλάβοι δεν είχαν καμία επεκτατική διάθεση εις βάρος μας. Και εκεί είναι η ουσία.
Η ουσία είναι να μην διεκδικούνται εδάφη.
Δηλαδή αν λέγονται Σκόπια με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, όλα καλά;
Γιατί στα συλλαλητήρια που σας καλούνε, οι διοργανωτές ενδιαφέρονται το νέο κράτος μόνο να μην έχει το όνομα Μακεδονία και τίποτα άλλο.
Όλα τα άλλα δεν ενοχλούν…
Δεν κοιτάτε λέω εγώ, που κι οι γείτονες μας ζουν μια εργασιακή κόλαση όπως κι εμείς κι αντί να τρώγεστε με τους άλλους λαούς, κι αυτοί με μας, να κάνετε καμιά διαδήλωση για πιο σοβαρά προβλήματα όπως είναι να μην αλλάξουν τα σύνορα.
Για να υπάρχει ειρήνη.Για να μη γίνει ποτέ πόλεμος. Για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη και προοδευτική ανάπτυξη των Βαλκανικών χωρών μακρυά από επιθετικούς οργανισμούς τύπου ΝΑΤΟ….
Αλλά εκεί που υπογράφετε , να ξέρετε ότι τέτοια σοβαρή διαδήλωση δεν θα κάνουν.
Να προσέχετε πού υπογράφετε…
(Με βάση το κείμενο του φίλου Nikos Kitmeridis)
Βασίλειος Γούλας
Δεἶτε τι λέει ἐδῶ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου γιά το Μακεδονικό, ἀπομαγνητοφώνησα μερικά και τα μοιράζομαι μαζί σας.
“Ὁ Τίτο ἔπαιξε πολύ ἔξυπνα το θέμα.
Τι ἔκανε; προσπαθοῦσε νά δημιουργήσει συνείδηση ἐθνική.
Και τι κάνει; Δημιουργεῖ ἀκαδημία Μακεδονικῶν σπουδῶν, ἀρχίζει: γλώσσα, παιδεία, ἐκκλησία.
Προσέξτε: ἕνας κομμουνιστής ἄθεος ἰδρύει ἐκκλησία.
Γιατί; γιατί μέα ἀπό τήν ἐκκλησία θέλει νά περάσει ὅλα τ΄ἄλλα.
Καί ἑνῶ αυτοί κάνουν αὐτό, ἐμεῖς ἐδῶ κάνουμε ἀποδόμηση τῆς παιδείας…
Αὐτά εἶναι τα βασικά λάθη, ένῶ ἔκανε ὅλα αὐτά, ὁ Τίτο, ἐμεῖς ἐδῶ τι κάναμε; λέγαμε: ἡ ἱστορία δέν θά τους δικαιώσει.
Αὐτά τα ὁποία ἐνίσχυε ὁ Τίτο ἐμεῖς ἐδῶ τά ἀποδομούσαμε.”
Δικό μου τα σχόλια αὐτά:
1) Αὐτά που ἀναφέρει ὁ Ναυπάκτου ἔγιναν ἀπό τους δικούς μας πολιτικούς, κυρίως δέ, ἰδιαζόντως από τη δεξιά-τη λεγόμενη πατριωτική-ἡ ὁποία ἐν μία νυκτι το 1976 καταργεῖ την συνέχεια τοῦ ἑλληνισμοῦ, δηλαδή τη γλώσσα, ἡ ὁποία καταστροφή εἶναι χειρότερη, σημειώνει ὁπολύς Γιανναράς, και ἀπό την Μικρασιατική καταστροφή, ἐκεῖ χάσαμε κοιτίδες πολιτισμοῦ, ἐδῶ χάσαμε την ἱστορική συνέχεια, που εἶναι ἡ γλώσσα.
2) Ἕνας ἄθεος δεἶτε τι ἔκανε, οι δικοί μας ὁρκίζονταν στο εὐαγγέλιο δεκαετίες τώρα και δέν ἄφησαν τίποτε ὄρθιο.
3) Πολλοί κατηγοροῦν τον σημερινό πρωθυπουργό γιά ἄθεο κλπ.,στέκεται και σέβεται την ἐκκλησία, καί ὁ ὁποῖος εἶναι εἰλικρινέστερος τῶν προηγουμένων.
4) Ενῶ ὁ Τίτο ἔκανε αὐτά ἡ δική μας ἐκκλησία δέν ἔπαιρνε τα μηνύματα, ὅπως και τώρα:ζεῖ ἐκτός ἐποχῆς, ἐγκλωβισμένη σε ἕνα μουσειακό ἀπολίθωμα, που λέγεται παράδοση και ἀδυνατεῖ να συνυπάρξει με το παρόν τῆς ἱστορίας.
5) Ὁ Ναυπάκτου ἔκλεισε τη συνέντευξη ὡς ἐξῆς: πολιτικοί και ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες να μήν χρησιμοποιῦν τα ἐθνικά και ἐκκλησιαστικά θέματα χάριν τῆς δικῆς τους φιλοδοξίας καί τῶν δικῶν τους σκοπιμοτήτων.
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
το λιμάνι της ξεπουλήθηκε στους Κινέζους
Το αεροδρόμιο στους Γερμανούς
Τα Σπίτια στα ξένα funs
Το χρυσάφι στο υπέδαφος της στους Καναδούς
Αλλά το κυριώτερο είναι αυτό που γράφει το πανό στην εξέδρα των Ιερολοχιτών οπαδών του ΑΡΗ .
“Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ στα Σκόπια όμως έχει αμόλυβδη φτηνή”
Και super market και αθλητικά καθώς και αστακομακαρονάδες θα πρόσθετα .
Για πόσα απο τα παραπάνω ξεσηκωθήκαμε ?
Συγνώμη ξέχασα .
“Τα μνημόνια είναι ευλογία “
Στην πραγματικότητα, το ίνδαλμά τους, ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε εγγράφως τα Σκόπια ως «Μακεδονία» σκέτο!
Το 1959, επί καραμανλοκρατίας, υπογράφηκε συμφωνία αμοιβαίων δικαστικών σχέσεων μεταξύ της Ελλάδος και της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο. Στο άρθρο 7 της συμφωνίας, αναφέρεται ότι η συνεργασία αφορά το υπουργείο Δικαιοσύνης της Ελλάδος από την μια κι από την άλλη, τα υπουργεία Δικαιοσύνης των ομόσπονδων κρατιδίων της τότε Γιουγκοσλαβίας, ήτοι της Σερβίας, της Κροατίας, της Σλοβενίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, του Μαυροβουνίου και της Μακεδονίας!
Αυτά και σκασμός!
koinonikosethnikismos.wordpress
In 1991 with my friend Theodore I found myself visiting Mount Athos for the first time. Our task was to accompany the then eighty-eight-year old Sir Steven Runc…
Αυτό, όπως είπα, ήταν το 1991. Σε πολλά μοναστήρια μοναχοί και προσκυνητές ήθελαν ο Sir Steven Ράνσιμαν να επιβεβαιώσει ότι οι ελληνικές επίσημες απόψεις για το ζήτημα της Πγδμ ήταν σωστές. Σε ένα, τον λογομάχησε ένας θυμωμένος μοναχός οπλισμένος με προφητείες μιας Συρίας-Ελληνικής Συμμαχίας. Σε μια άλλη περίπτωση, στην μεγάλη λαβρα, ήταν περικυκλωμένος από μια ομάδα διαπεραστική προσκυνητών που απαίτησαν να πει ότι η Μακεδονία ήταν ελληνική. Λυπάμαι, αρνήθηκε. Για το είδος του εθνικισμού που έθεσε αυτό το ζήτημα ήταν το αντίθετο από αυτό που ο Sir Steven Ράνσιμαν ήρθε να προσφέρει για την άνοιξη του 1991, το αντίθετο από αυτή την κοινοπολιτεία που έχει ξοδέψει τόσα πολλά από τη ζωή του γράφοντας για το – Ναι. Μια κοινωνία και μια θρησκεία είχαν στραφεί από μόνη της, και στη διαδικασία γινόταν όλο και πιο κακός. Δεν ξέρω αν ο λόγος γι ‘ αυτή τη στροφή είναι κυρίως ενοχή, ή κάτι άλλο. Αλλά βλέποντας τα ίδια λάθη να γίνονται πάλι, με κάνει κάτι παραπάνω από θλιβερό. Γιατί αν και η Μακεδονία είναι και ελληνική, δεν είναι μόνο ελληνική. Ποτέ δεν ήταν, και ποτέ δεν θα είναι, όσο πολλοί εθνικιστές μοναχοί διαδηλώνουν σε υπερπλήρεις πλατείες.
·
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΜΑΣ κατά Γερμανών και επόμενων ντόπιων και ξένων καταχτητών μας .
Δημοσιεύτηκε από Yorgos mi
Στις 4/2/1948, στις περιοχές που έλεγχε ο Δημοκρατικός Στρατός, ολοκληρώθηκε η δουλειά διαφώτισης του 2ου σεμιναρίου για δασκάλους για τα σχολεία όπου θα φοιτούσαν τα παιδιά της σλαβομακεδονικής μειονότητας. Συγκεκριμένα 120 Μακεδόνες και 40 Έλληνες δάσκαλοι/ες χειροκρότησαν τον Υπουργό Παιδείας (Πέτρο Κόκκαλη) ο οποίος είπε τα εξής:
“Αν θέλουμε να δούμε τη σημασία της σημερινής γιορτής, θα πρέπει να δούμε το γεγονός, ότι Έλληνες και Μακεδόνες, μαζί, με τη βοήθεια του ΔΣΕ βάζουν τις βάσεις για το νέο σχολείο. Η κοινή τους πάλη είναι το γεγονός το οποίο έγινε το ορόσημο και η αρχή για να πάψει το τρομερό δράμα το οποίο εκτυλισσόταν εναντίον αυτού του λαού σ’ αυτή τη γη. Αυτό το σεμινάριο, η δουλειά του κι η διαφώτισή του δείχνουν το σεβασμό μας προς τη μακεδονική μειονότητα στην οποία για πρώτη φορά στη ζωή της, της δίνονται όλες οι δυνατότητες να αναπτύξει τη μητρική της γλώσσα και την εθνική της κουλτούρα. Όλο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ανθρωπισμού, παρά είναι αποτέλεσμα βαθιάς ιδεολογίας και κοινής πάλης Ελλήνων και Μακεδόνων”
“Επιστρατεύτηκες αυτοβούλως να συνεργαστείς με το σύστημα”: Γράμμα στον Μίκη Θεοδωράκη
“Λέγεται ότι η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Όλοι όμως, γνωρίζουν ότι δίπλα στην ελληνική Μακεδονία υπάρχουν σλαβικές Μακεδονίες, που διαμορφώθηκαν ιστορικά και την ύπαρξη των οποίων ουδείς ποτέ θεώρησε ότι μπορεί να αμφισβητήσει.
Προχωρούμε: «Η ελληνική Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική». Γιατί θέλουμε να ξεχνούμε ότι η ελληνική Μακεδονία έγινε ελληνική κατά τον διανυόμενο αιώνα, μέσα από ένα σπαρακτικό ξερίζωμα πληθυσμών, με αμοιβαίες ανταλλαγές πληθυσμών, με τον ερχομό των μικρασιατών Ελλήνων μετά από την καταστροφή; Η σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση της Μακεδονίας είναι, κατά κύριο λόγο, αποτέλεσμα των ανταλλαγών πληθυσμών και όχι της επιβίωσης γηγενών ελληνικών πληθυσμιακών συνόλων.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πάντα μπορούμε να εμφανίζουμε στοιχεία, πολλά από τα οποία μπορεί να είναι βάσιμα, για να τεκμηριώσουμε μια άποψη. Το σημαντικό όμως είναι ότι, χωρίς να εξηγούμε τι αντιπροσωπεύει και πώς πραγματοποιήθηκε η διαδικασία της ελληνοποίησης της ελληνικής Μακεδονίας, καλλιεργούμε έναν «εθνικό φανατισμό» στους πολίτες, μέσα από ένα σύνθημα που δεν έχει αντιστοιχία προς τις ιστορικές πραγματικότητες. Αν, στη θέση των συνθημάτων που ευνοούν την αμάθεια, φανατίζουν και αποπροσανατολίζουν, είχαν αναδειχθεί τα στοιχεία της ιστορικότητας των φαινομένων, και ιδίως των εθνικών φαινομένων, τότε οι πολίτες αυτής της χώρας θα είχαν τη δυνατότητα να αντιληφθούν ευκολότερα πόσο κοινές σε όλους τους λαούς είναι οι εθνοκεντρικές τάσεις και πόσο αυτά που θεωρούνται ελληνικές μοναδικότητες ή ελληνικές θαυματουργίες αποτελούν κοινούς τόπους στην Iστορία όλων των λαών, όταν, σε συγκεκριμένες φάσεις της ιστορικής διαδρομής τους, θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν το κέντρο της γης και τον ομφαλό του κόσμου. Αλλά φαίνεται ότι αυτή η ιστορικοποίηση της γνώσης κάποιους δεν τους συνέφερε. Και οδηγηθήκαμε στους παραλογισμούς και τις παραδοξολογίες…
Το πρόβλημα είναι πώς θα αναγνωρίσουμε τις ιδιαιτερότητες μέσα από τις οποίες διαμορφώθηκαν οι εθνότητες στη Βαλκανική. Να καταλάβουμε σε τι δράματα οδήγησε η αντιπαράθεση, με ευθύνη όλων των εθνοτήτων και όλων των κρατών, γιατί όλοι με το ίδιο πρότυπο και τους ίδιους μηχανισμούς λειτούργησαν προκειμένου να εξασφαλίσουν και την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους. Έχω την εντύπωση ότι με τον τρόπο που χειρίστηκε τα προβλήματα η ελληνική εξωτερική πολιτική υπονόμευσε τον ιδιαίτερο ρόλο που θα μπορούσε, για ιστορικούς λόγους, να έχει η Ελλάδα στα Βαλκάνια. Η χώρα μας, έχοντας αποφύγει το στάδιο του υπαρκτού σοσιαλισμού, με ένα δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται σε αξίες οι οποίες τείνουν να γίνουν κυρίαρχες στη διεθνή κοινότητα, θα μπορούσε να έχει, όχι έναν ανώτερο ρόλο, αλλά έναν πρόσκαιρα οδηγητικό, υπό τον όρο ότι θα έπαιζε το παιχνίδι της σύγκλισης και του σεβασμού των ιδιαιτεροτήτων και όχι το παιχνίδι της αντιπαλότητας.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατόρθωσαν να διαμορφώσουν ένα κλίμα ανομολόγητου ρατσισμού, είτε με την περιφρόνηση του τρίτου είτε με την εικόνα ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο της γης και όλοι οι άλλοι την επιβουλεύονται. Όμως όποτε έχουμε υπάρξει ελληνοκεντρικοί και ομφαλοσκόποι, αυτό συνοδεύτηκε από εθνική πτώση και συχνά καταστροφές, στο μέτρο ιδίως που μια τέτοια τάση μας απομόνωσε από τα στοιχεία που, διασταυρούμενα με τις δικές μας ιδιαιτερότητες, ενίσχυαν την πολιτισμική μας φυσιογνωμία. Όταν βγαίνουμε και αποκαλούμε τους γείτονες κρατίδιο, έχουμε ποτέ σκεφτεί ότι η Κύπρος είναι το ένα τέταρτο του «κράτους των Σκοπίων» Θα θέλαμε να την αποκαλούν κρατίδιο;
Η αναζωπύρωση του εθνικισμού στην Ελλάδα εντάσσεται σε έναν κύκλο που έχει τα ομόλογά του και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στις χώρες του Ισλάμ, όπου ξαναζωνταντεύουν οι θρησκευτικές και οι εθνικιστικές αδιαλλαξίες. Φάνηκε ότι, παρά τις επιφάσεις κάποιου εκσυγχρονισμού, η κοινωνία μας απέχει πολύ από το να ζήσει με την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και των πολιτών του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα.”
Φίλιππος Ηλιού
” Ψηφίδες Ιστορίας και Πολιτικής του 20ού αιώνα”
Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2007
“Μαρτύρων καὶ ἡρώων αἷμα”
Avesta Xabûr, Παύλος Μελάς, Ίων Δραγούμης, Χρήστος Βακαλόπουλος
Αν δυσκολεύομαι να συγκινηθώ από τον όψιμο μακεδονισμό που έχει κατακλύσει τις ψυχές των Ελλήνων – και δεν μιλώ μόνο για τις μέρες μας, αλλά για όλα αυτά που ξεκίνησαν ήδη από τη δεκαετία του 90 – δεν είναι από κανέναν διεθνιστικό ή αντεθνικιστικό καημό. Κάθε άλλο!
Σκέφτομαι απλώς ότι αν ζούσε σήμερα ο Παύλος Μελάς θα βρισκόταν κάπου στα κουρδικά βουνά, εκεί που έδωσε τη ζωή της την περασμένη βδομάδα η Avesta Xabûr, ανατινάζοντας το τανκς των εισβολέων με το ίδιο της το κορμί, ζωσμένο με εκκρηκτικά.
Επιβεβαίωσε έτσι με τη θυσία της πως «Ὁ θάνατος δὲν εἶναι λόγια, εἶναι ἀλήθεια, ὁ θάνατος εἶναι ζωή».
Είναι μια φράση από το “Μαρτύρων καὶ ἡρώων αἷμα”, το βιβλίο του Ίωνα Δραγούμη για τον Παύλο Μελά.
Με την ίδια φράση κλείνει ο Χρήστος Βακαλόπουλος τους τίτλους αρχής στην ταινία του, Όλγα Ρόμπαρντς.
Δεν το είχα προσέξει ως τώρα. Το συνειδητοποίησα μόλις σήμερα, ξαναβλέποντας την ταινία του στο Αντίφωνο που την ανάρτησε για την 25η επέτειο από τον θάνατό του Χρήστου.
Ηθικόν δίδαγμα: Τα πατριωτικά συλλαλητήρια (όπως και οι εκδηλώσεις μνήμης για τον Χρήστο Βακαλόπουλο) δεν έχουν αξία αν δεν συνδέουν στην ίδια εξίσωση τον θάνατο, την αλήθεια και τη ζωή.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια, που, όπως λέει ο Ίων Δραγούμης, μένουν λόγια «ὥσπου νὰ ἔλθη ὁ θάνατος νὰ τὰ ζωντανέψη».
Μεσσηνίας: «Τι γυρεύει η Εκκλησία στο θολό «παζάρι» των συλλαλητηρίων;»
Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή την αναζωπύρωση των διπλωματικών κινήσεων προς επίλυση των διμερών διαφορών της Ελλάδος με το κράτος των Σκοπίων (FYROM) (αλυτρωτισμός, ονοματοδοσία, erga omnes και άλλα τινά εξίσου σοβαρά που ίσως δεν πολυσυζητούνται δημοσίως) γίνεται επίσης αρκετή συζήτηση ως προς την διοργάνωση συλλαλητηρίων και τη θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος έναντι αυτών.
Ο καταιγισμός δηλώσεων, υποδείξεων, προτροπών, «αναταράξεων» εκκλησιαστικών, συνηγορούν ή μάλλον επιβεβαιώνουν, ότι -δυστυχώς- και παρά τις όποιες διευκρινιστικές προσεγγίσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 26ης Ιανουαρίου ε.έ., κινούμεθα στο επικίνδυνο όριο της εκκοσμίκευσης και του εκπροτεσταντισμού του εκκλη-σιαστικού μας ήθους. Και γίνομαι πιο συγκεκριμένος:
Η Εκκλησία της Ελλάδος, πράγματι, και κατά το παρελθόν οργάνωσε συλλαλητήρια ή λαοσυνάξεις και μολονότι θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, ότι τότε, τόσο ο λόγος όσο και ο τρόπος της οργάνωσής τους Της παρείχαν κάποια δικαιολογία, εντούτοις τις “εξαργύρωσε”, αρκετές δεκαετίες αργότερα, πολύ ακριβά. Δεν αδικώ μάλιστα την ιστορική ακρίβεια, εάν ισχυριστώ, ότι το ανταποδοτικό “όφελος” ήταν αρκετά χαμηλό σε σχέση προς τον “αγώνα” και η ζημία αρκετά υψηλή σε σχέση προς τις επιδιώξεις Της.
Στην παρούσα όμως συγκυρία, σύνολη η διοργάνωση των συλλαλητηρίων είναι παντελώς διαφορετική και ξένη προς τον όλο θεσμό της Εκκλησίας. Η οργάνωσή τους κινείται σε ένα θολό περιβάλλον, εκμετάλλευσης της αδιαμφισβήτητης και αμετακίνητης θέσης του ελληνικού λαού ως προς τη μή χρήση του ονόματος «Μακεδονία» για το γειτονικό κράτος των Σκοπίων. Γι’ αυτό και τολμώ να θέσω καλόπιστα κάποια ερωτήματα και προβληματισμούς :
Ποιοι είναι άραγε οι “άθεσμοι” οργανωτές των συλλαλητηρίων; Πρόεδροι οργανώσεων και ομάδων, οι οποίοι προφανώς εκπροσωπούν μια μερίδα του λαού μας. Επιτρέπεται, συνεπώς, να σταθεί θεσμικά δίπλα τους η Εκκλησία, ως “θεραπαινίδα”; Ξεχνάμε, ότι η Εκκλησία εκφράζει το όλον και όχι το μέρος, με το οποίον δεν μπορεί να ταυτίζεται ;
Ποιους εκπροσωπούν οι “άγνωστοι” συνδιοργανωτές, οι οποίοι επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν τη θεσμική Εκκλησία και να την “καπελώσουν“ για την ικανοποίηση δικών τους πολιτικών σκοπιμοτήτων, άλλοθι και επιδιώξεων ;
Ποιοι είναι οι ανεύθυνοι εκείνοι ομιλητές, τους οποίους μάλιστα εξουσιοδοτούν επιπόλαια και ανεπίγνωστα κάποιοι επίσκοποι, για να διαβάσουν προς τον λαό το προσωπικό τους μήνυμα και τι τάχα εκπροσωπούν ή με ποια ιδιότητα απευθύνονται με τρόπο προκλητικό προς τον Προκαθήμενο και την Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας προσκαλώντας τους να συμμετάσχουν στα δικά τους συλλαλητήρια;
Ποιος είναι όμως και εκείνος ο εκκλησιολογικά ανυπόστατος συνδικαλιστικός οργανισμός ιερέων – κληρικών, ο οποίος προτρέπει τους κληρικούς να συμμετάσχουν σε ένα συλλαλητήριο για το οποίο η Εκκλησία θεσμικά έχει ήδη αποφανθεί; Πού βρίσκεται άραγε η κανονική συγκατάθεση των επισκόπων, στους οποίους ανήκουν κανονικά και εκκλησιολογικά οι εν λόγω κληρικοί; Δεν διαβλέπετε, αγαπητοί μου, ότι η κατ’ αυτόν τον τρόπο αντιμετώπιση του όλου θέματος εκφράζει έναν αμιγώς εκκλησιολογικό εκπροτεσταντισμό πρεσβυτεριανού και συγχρόνως δημοσιοϋπαλληλικού τύπου ιερωσύνης, η οποία ιεροκανονικά είναι μετέωρη;
Θεωρώ, όπως όλοι άλλωστε, δεδομένη και σεβαστή την επιθυμία κάθε Έλληνα πολίτη να συμμετάσχει σε οποιο-δήποτε συλλαλητήριο, προκειμένου να εκφρασθεί με τον πλέον δυναμικό τρόπο η λαϊκή βούληση για το συγκεκριμένο ζήτημα της ονοματοδοσίας. Πρέπει όμως να αναζητείται η θεσμική στήριξη της Εκκλησίας και μάλιστα με την συμμετοχή και παρουσία των επισκόπων Της; Μια τέτοια έκφραση αποτελεί καθαρά μια εκκοσμικευμένη αντίληψη λειτουργίας του ίδιου του εκκλησιαστικού σώματος μέσα στα “του κόσμου πράγματα”.
Όταν μάλιστα αυτή η εκκοσμίκευση συνεπάγεται και τον -έστω δυσδιάκριτο για κάποιους- εκπροτεσταντισμό του εκκλησιαστικού μας ήθους, τότε κινδυνεύουμε να αλλοιωθούμε εκκλησιολογικά και να εκφυλιστούμε σε μια “θεραπαινίδα” διαφόρων ομάδων, πολλές φορές άγνωστης ιδεολογίας, τοποθέτησης και αρχών αλλά και επιδιωκόμενων σκοπιμοτήτων.
Θεωρώ, επομένως, ότι οι οποιεσδήποτε ενθουσιαστικές τάσεις θα πρέπει να περιοριστούν, προκειμένου να διαφυλάξουμε τον θεσμικό ρόλο της Εκκλησίας μέσα στην κοινωνία.
Ο ιστορικός, αποφασιστικός και πρωτοποριακός ρόλος της Εκκλησίας στους αγώνες του Έθνους δεν αναγνωρίζεται, ούτε καταξιώνεται στα συλλαλητήρια. Αρκεί και υπεραρκεί η επιβίωση του και η αναγνώριση του από την ίδια την Ιστορία, διαχρονικά.
Όταν μάλιστα τα συλλαλητήρια αυτά διοργανώνονται, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πρόσωπα και σκοπιμότητες “έξωθεν και έσωθεν”, τότε η Εκκλησία δεν μπορεί να έχει λόγο συμμετοχής, ούτε και τρόπο παρουσίας.
Ας προβληματιστούμε λίγο περισσότερο και ας αναλογι-στούμε το μέλλον του θεσμού και όχι την εξέλιξη και ικανο-ποιηση των προσωπικών μας επιδιώξεων και οραματισμών !!!
ΚΑΛΑΜΑΤΑ 30-1-2018
+ Ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος
Μαριος Μπεγζος ελπίδα στην πόλη Αθήνα.
ΑΝΤΆΞΙΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΏΝ ΜΑΣ!
Σώζει την τιμή του κλήρου στο παλλαίκό συλλαλητήριο πατριωτών
ΠΕΣΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ, ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!
Πριν από 10 μέρες εύχαρις διατύπωνα την ικανοποίησή μου για την στάση της Εκκλησίας μας ως εξής: “Μετά την σώφρωνα στάση της επίσημης Εκκλησίας, τόσο της κεντρικής (ΔΙΣ και Αρχιεπίσκοπος), όσο και της τοπικής (Μητροπολίτης Άνθιμος) – ίσως για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό – πολλοί ελπίζουν ότι θα ομαλοποιηθεί πλέον η κατάσταση και με ηρεμία θα προχωρήσει η χώρα στο πεπρωμένο της, που δεν είναι – ή μάλλον δεν πρέπει να είνα άλλο – από την πολιτιστική εξωστρέφεια. Την μεταλαμπάδευση πανταχού της οικουμένης του Ορθόδοξου και Ελληνικού μας πολιτισμού. Αυτό που άλλωστε έκανε επί Βυζαντίου, με τους – πάλι από την Θεσσαλονίκη – φωτιστές των Σλάβων, και όλης της Ευρώπης Κύριλλο και Μεθόδιο”.
Καταλαβαίνει κανείς την πλήρη απογοήτευσή μου, όχι τόσο για την αλλαγή πλεύσεως της Εκκλησίας σε λιγότερο από μια εβδομάδα, πριν αλέκτορα φωνήσαι, όσο γιατί – με ελάχιστες εξαιρέσεις – θεολόγοι και κυρίως εκκλησιαστικοί ταγοί κατάπιαν τη γλώσα τους.
Ημέρα των Τριών Ιεραρχών σήμερα, με θάρρος, σωφρωσύνη και πυρίως εκκλησιολογική πληρότητα, ου μην αλλά και προφητικό πνεύμα, ο αγαπητός φίλος και ακαδημαϊκός συνάδελφος, μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, απεκατέστησε ως άλλος χρυσορρήμων την εκκλησιαστική μας αξιοπρέπεια.
Ιδού ποιοι διοργανώνουν το συλλαλητήριο (και μια κουβέντα για τον Μίκη) – των Νίκου Μπογιόπουλου/Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου
Όσοι μιλάμε για τους διοργανωτές των συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό» και τον εθνικιστικό τους χαρακτήρα έχουμε διάφορους σοφιστές της πλάκας να μας ρωτούν όλο αθωότητα: «Μα καλά, τους εκατοντάδες χιλιάδες που ήταν στη Θεσσαλονίκη τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»…
Απαντάμε (άλλη μια φορά): Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ναζί. Όμως οι Κασιδιάρης, Παππάς και το υπόλοιπο χρυσαυγίτικο ασκέρι – που ήταν εκεί – είναι ναζί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Αυτοί που βεβήλωσαν όμως το Μνημείο του Ολοκαυτώματος – και ήταν εκεί – είναι χιτλερικοί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Όμως αυτοί που έκαψαν το κτίριο στην πόλη – και ήταν εκεί – είναι φασίστες. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ακροδεξιοί. Όμως αυτοί που από βήματος του συλλαλητηρίου έβγαζαν κορώνες κατά των «γυφτοσκοπιανών», όπως ο Φράγκος Φραγκούλης, και κραύγαζαν από εξέδρας και δίπλα στους διοργανωτές το «αλήτες, προδότες, πολιτικοί» είναι ακροδεξιοί.
Πατριώτη, λοιπόν, εσύ που πήγες στο συλλαλητήριο και νιώθεις (ή παριστάνεις) τον θιγμένο, ότι τάχα αναφερόμαστε σε σένα όταν σου μιλάμε για τους διοργανωτές και κάποιους από τους συμμετέχοντες, να αφήσεις τα «σάπια», και εφόσον δεν είσαι φασίστας – που δεν είσαι – να πάρεις θέση για το γεγονός ότι μετατρέπεσαι στο υπόστρωμα για να κάνουν οι φασίστες τη δουλίτσα τους (για περισσότερα επ’ αυτού εδώ: http://www.imerodromos.gr/patrioti-ase-ta-sapia/).
Τώρα που συνεννοηθήκαμε (;) ας πάμε να δούμε ποιοι είναι τόσο οι διοργανωτές του νέου συλλαλητηρίου της Αθήνας, όσο και εκλεκτοί φορείς που καλούν σε αυτό.
Μιχάκης
Για τη παροχή άδειας χρήσης της πλατείας Συντάγματος την Κυριακή κατατέθηκαν στον δήμο Αθηναίων δυο αιτήσεις. Η μια (που απορρίφθηκε) ήταν από τον Δημήτριο Μιχάκη, ο οποίος κατά δήλωσή του εκπροσωπεί τα σωματεία «Ελληνορθόδοξο Κίνημα Σωτηρίας», «Πολιτιστικό Οδοιπορικό», την «Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας», την «Επιστημονική Επιτροπή Εθνικών Ζητημάτων» και τον σύλλογο «Οι μωμόγεροι».
Για το «ποιόν» του Μιχάκη ως «δεξιός ψάλτης» και εμπροσθοφυλακή του ναζιστή χρυσαυγίτη Παππά στα προ διετίας επεισόδια που προκάλεσαν οι φασίστες στο θέατρο «Χυτήριο», και ως επικεφαλής των ισλαμοφάγων κατά των προσφυγόπουλων στο Ωραιόκαστρο έχουμε ήδη αναφερθεί στον Ημεροδρόμο αναλυτικά: http://www.imerodromos.gr/pii-diorganonoun-to-syllalitirio-makedonomachi-i-kryfonazi-ichitikovinteo/
Να προσθέσουμε ότι ο Μιχάκης τον Ιανουάριο του 2015 ήταν υποψήφιος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στην Α’ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης (τερμάτισε προτελευταίος…).
Ο συγκεκριμένος το 2010 είχε συντονιστικό ρόλο σε ένα συλλαλητήριο (το «πλήθος» δεν ξεπερνούσε τα 20 άτομα…) στην παραλία της Θεσσαλονίκης με κεντρικό ομιλητή τον ίδιο. Πίσω του στέκονταν τρεις λεβέντες με περικεφαλαία, ασπίδες και ακόντια ( https://www.youtube.com/watch?v=8fZLwwgieLE).
Παμμακεδονική
Ως διοργανωτής του συλλαλητηρίου της Αθήνας κατακυρώθηκε, τελικά, η «Συντονιστική Επιτροπή Πανεθνικού – Παλλαϊκού Συλλαλητηρίου Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου». Οι διοργανωτές δήλωσαν επίσημα ότι εκπροσωπούνται από τέσσερα άτομα. Συγκεκριμένα: Τη Νίνα Γκατζούλη, εκπρόσωπο των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου. Τον Μιχάλη Πατσίκα, εκπρόσωπος του «Θερμαϊκός Ωρα Μηδέν – Ακομμάτιστοι Πολίτες». Τον Γιώργο Τάτσιο, πρόεδρο όλων των Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδονίας στην Ελλάδα. Τη Γεωργία Μπιτάκου, δημοσιογράφος – διοργανώτρια του συλλαλητηρίου.
Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου, των οποίων ηγείται η Νίνα Γκατζούλη, έχουν βασική συνιστώσα την «Παμμακεδονική Α.Ε.» (Pan-Macedonian Association Inc.) των ΗΠΑ. Association Inc.) των ΗΠΑ. 
Η εν λόγω οργάνωση ιδρύθηκε το 1947 εν μέσω εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, για να εξυμνήσει τον Τρούμαν (που εκτός από ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα έριχνε ναπάλμ στην Ελλάδα) και με σκοπό, φυσικά, την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Στους ύμνους της Παμμακεδονικής για τις ΗΠΑ και τον Τρούμαν και τις οιμωγές της κατά της «Κομμουνιστικής απειλής» περιλαμβάνονται και τα εξής:
- «Το 1947 υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ το Δόγμα/Σχέδιο Τρούμαν-Μάρσιαλ, σύμφωνα με το οποίο θα παρεχόταν βοήθεια στην Ελλάδα ούτως ώστε οι Έλληνες να καταπολεμήσουν το Κομμουνιστικό κίνημα το οποίο απλωνόταν με αστραπιαίο ρυθμό στον Ελλαδικό χώρο. Η Κυβέρνηση Τρούμαν, μέσω του προαναφερθέντος Δόγματος/Σχεδίου και η οικονομική ενίσχυση της Αμερικής μαζί με τις τόσες θυσίες του Ελληνικού λαού και το Ελληνικό αίμα που χύθηκε κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, έσωσε την Μακεδονία από τα πλοκάμια της Κομμουνιστικής απειλής» (αναλυτικότερα εδώ: http://panmacedonian.info/history-of-the-pan-macedonian-association-greek/)
Η «Παμμακεδονική Α.Ε.» των ΗΠΑ, έχει κατά καιρούς ευθυγραμμιστεί απόλυτα με τη δολοφονική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ τόσο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία όσο και στην εισβολή του Μπους στο Ιράκ:
- «Χαρακτηριστικές οι επίσημες διακηρύξεις που υιοθετήθηκαν στα ετήσια συνέδρια του 2004 («υποστηρίζουμε τις ένοπλες δυνάμεις της Αμερικής που βρίσκονται σε πολεμικά θέατρα στο εξωτερικό») και του 2005 («καταδικάζουμε την τρομοκρατία σε όλες τις μορφές της και υποστηρίζουμε τις προσπάθειες των Αμερικανών ανδρών-γυναικών των ενόπλων δυνάμεων οι οποίοι υπηρετούν στην πρώτη γραμμή διεθνώς»). Σε μια εποχή, θυμίζουμε, που οι αποκαλύψεις για τη φρίκη του Αμπού Γκράιμπ και των «αντιτρομοκρατικών» επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού ξεσήκωναν τη δημοκρατική κοινή γνώμη στο εσωτερικό των ίδιων των ΗΠΑ»
(26/9/2009, Ιός, http://www.iospress.gr/iospress/iospress200909.htm.)
Η Παμμακεδονική συνιστώσα του συλλαλητηρίου έχει παλιά… «δημοκρατική» παράδοση. Για παράδειγμα το 22ο «παμμακεδονικό» συνέδριό της, τον Αύγουστο του 1968 στη Θεσσαλονίκη, οργανώθηκε από τις χουντικές αρχές . Στην οργανωτική επιτροπή («Εφημερίδα των Συντακτών», Τάσος Κωστόπουλος, 24/4/2016) «μετείχαν ο υπουργός Βορείου Ελλάδος, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου (και μέλος του «επαναστατικού συμβουλίου» της χούντας) Νίκος Γκαντώνας (…) την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου κήρυξε αυτοπροσώπως ο β’ αντιπρόεδρος της χουντικής κυβέρνησης Δημήτριος Πατίλης (πάλαι ποτέ αξιωματικός του Τάγματος Ασφαλείας Ναυπάκτου επί Κατοχής και μέλος, επίσης, του «επαναστατικού συμβουλίου»), ενώ διαβάστηκε και «χαιρετιστήριο μήνυμα» του άλλου αντιπροέδρου –του γνωστού Παττακού». Στο ίδιο άρθρο (αναλυτικά εδώ: http://www.efsyn.gr/arthro/ellas-ellinon-makedonoamerikanon-0) πληροφορούμεθα ότι η «Παμμακεδονικής» είχε ένα πλήρες… χουντικό καλοκαίρι το 1968 όταν είχαμε «επίσκεψη της ηγεσίας της στον δικτάτορα Παπαδόπουλο και πανηγυρική φωτογράφησή της μαζί του (28/8/1968)».
Σε ό,τι αφορά τον «ύπατο προέδρο» Παναγιώτη Αϊβάζη της Παμμακεδονικής, έλεγε (όπως διαβάζουμε στο άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών»):
- «Εκ μέρους της Υπάτης Δ/σεως της Παμμακεδονικής Ενώσεως Αμερικής-Καναδά, με εθνικήν υπερηφάνειαν εκφράζω τον ενθουσιασμόν μας διά την επελθούσαν πραγματικήν αλλαγήν εις τον πολιτικόν και κοινωνικόν βίον της φιλτάτης πατρίδος μας εκ της επεμβάσεως του εθνικού μας στρατού και υπό της Εθνοσωτηρίου Επαναστατικής Κυβερνήσεως της 21 Απριλίου 1967. Διακηρύττω προς πάσαν κατεύθυνσιν την ύπαρξιν εις την Πατρίδα μας υγιούς και πραγματικής Δημοκρατίας πλέον και την επικράτησιν πλήρους ελευθερίας, γαλήνης, τάξεως και ασφαλείας. […] Προς πάντας απευθύνω θερμόν και εγκάρδιον πατριωτικόν χαιρετισμόν, με αισθήματα αφοσιώσεως εις την Εθν. Κυβέρνησιν, τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και τα πεπρωμένα του Εθνους και με την διαβεβαίωσιν ότι η Παμμακεδονική Αμερικής-Καναδά θα αποτελή πάντοτε τμήμα της Πατρίδος εν τη Ξένη, προκεχωρημένον φυλάκιον του Εθνους μας και ακοίμητον φρουρόν της Ελλάδος και της Μακεδονίας μας» («Φωνή της Καστορίας», 25/8/1968, σ.1).
Ο δε «κυβερνήτης Ν. Υόρκης» της Παμμακεδονικής (και πρόεδρος των εκεί εισαγωγέων-εξαγωγέων) Γεώργιος Ζίας, μετέπειτα «ύπατος πρόεδρος» κατά το μεγαλύτερο μέρος της δικτατορίας (1971-1974)», έλεγε σε πρωτοσέλιδη συνέντευξή του στην ίδια εφημερίδα:
- «Διακηρύττω με ιδιαιτέραν χαράν και υπερηφάνειαν ότι συναντήσαμεν εις την πατρίδα μας πλήρη τάξιν, ειρήνην, ομόνοιαν και ασφάλειαν, πράγματα τα οποία εις ουδεμίαν άλλην χώραν συναντά κανείς. Και ταύτα χάρις εις την εθνοσωτήριον επέμβασιν του ηρωικού μας στρατού και την Επαναστατικήν Κυβέρνησιν της 21 Απριλίου 1967. Οι απανταχού Ελληνες πρέπει να τους ευγνωμονούμεν» (Πηγή: ο.π.)
Βασική συνιστώσα των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου είναι και Παμμεκοδονική της Αυστραλίας. Η τελευταία, χωρίς περιστροφές διαδηλώνει – από την επίσημη ιστοσελίδα της – τα εξόχως… «πατριωτικά»:
- «Διεκδικούμε πολιτισμικά, εθνογραφικά και ιστορικά το Μοναστήρι, Γευγελή, Στρώμνιτσα, Κρούσοβο, Αχρίδα, Πετρίτσι, Άνω Τσουμαγιά, Ανατολική Ρωμυλία, Kωνσταντινούπολη, Μ.Ασία, Πόντο, Κύπρο, Β.Ήπειρο…»! (http://pamakedonikienwsiellados-australias.blogspot.gr/p/blog-page_23.html)
Θερμαικός
Στους συνδιοργανωτές του συλλαλητηρίου περιλαμβάνεται η Κίνηση «Θερμαϊκός Ώρα Μηδέν – Ακομμάτιστοι Πολίτες» με εκπρόσωπο τον κ.Μιχάλη Πατσίκα, ο οποίος υπήρξε γενικός γραμματέας της «Σπίθας» του Μίκη Θεοδωράκη.
Ο κ.Πατσίκας μαζί με τον κ.Οθωνα Ιακωβίδη υπήρξαν βασικοί προπαγανδιστές του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης στα ΜΜΕ της Βορείου Ελλάδας. Ο δεύτερος ήταν ομιλητής επί 14 λεπτά στην συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης. Εκεί ήταν που ζήτησε από το ακροατήριο «να θυμηθούμε ότι είμαστε Ελληνες» διότι όπως εξήγησε «δεν γίνεται να έχουμε προγόνους λιοντάρια κι εμείς να είμαστε κότες»… Εκεί ήταν που φώναξε από μικροφώνου την απειλή «να επιβάλλουμε την βούλησή μας με κάθε τρόπο», η οποία συμπεριλήφθηκε στο εμφανιζόμενο σαν «ψήφισμα» του συλλαλητηρίου. Περιττό να σημειώσουμε πως ο συγκεκριμένος τυγχάνει ιδιαίτερης προβολής στον επίσημο ιστότοπο του «Θερμαικού».
Μερικές από τις θέσεις – αναρτήσεις του κ.Ιακωβίδη στην ηλεκτρονική σελίδα του είναι οι ακόλουθες:
- «ΌΣΟ ΑΝΑΘΈΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΈΠΟΥΜΕ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΉΣΕΙΣ ΔΩΣΙΛΌΓΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΉ ΑΝΔΡΕΙΚΈΛΩΝ να χειρίζονται και να διαπραγματεύονται εθνικές υποθέσεις, είναι βέβαιο ότι η συνθήκη της Λωζάνης (μέσα από μία νέα “ερμηνεία” της, όπως ο ΠτΔ άφησε να αιωρείται ότι μπορεί να συμβεί) θα καταλήξει σε παραχώρηση και της Κοζάνης …..» (8/12/2017 – με αφορμή την επίσκεψη Ερντογαν στην Αθήνα)
- «ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΜΙΛΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ; ΣΕ ΧΑΧΟΛΟΥΣ ;;; Όταν ο προκαθήμενος της χούντας της κομματοκρατίας και της εθελοδουλείας μιλά για Δημοκρατία, ξεπερνά και τον δικτάτορα Παπαδόπουλο που επίσης μας παρουσίαζε τη χούντα του για Δημοκρατία !!» (18/11/2017 – αναφερόμενος στον Τσίπρα με αφορμή ομιλία του)
- «Ο ΚΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΛΗΔΕΣ* (με αφορμή τη χθεσινή «αρχηγική εμφάνιση» του Κούλη, στην πασαρέλα της ΔΕΘ) Τη μόνη κοινωνία που μπορεί να διαμορφώσει ο Κούλης μας, είναι μία κοινωνία κούληδων * «κούλης» : (στην Ινδική αποικιοκρατία) σκλάβος, παρίας, άνθρωπος/ζώο, που γεννήθηκε για να υπηρετεί τους αφεντάδες του» (17/9/2017 – αναφερόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη).
- «ΑΡΧΗ, ΑΝΔΡΑ ΔΕΙΚΝΥΣΙ» Ο ΖΟΥΡΑΡΙΣ (με τα «μέζεα» του) ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΜΟΥΝΟΨΕΙΡΑ !!! ΕΓΙΝΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΒΡΑΚΙ ΤΗΣ ΡΕΠΟΥΣΗ !!! (25/5/2017)
Επίσης ο κ.Ιακωβίδης τυγχάνει λάτρης δημοσιευμάτων – τα οποία αναδημοσιεύει στην σελίδα του (10/10/2017) – του τύπου : «Κι όμως η Ιερουσαλήμ ιδρύθηκε από… Έλληνες» (PRoNEWS.GR)
Όσο για την σελίδα του «Θερμαικού» σε περίοπτη θέση αναπαραγάγει καλέσματα υπέρ συλλαλητηρίου κινήσεων εφέδρων (πχ Σύλλογος Εφέδρων Πελοποννήσου», «Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων» κλπ) ή δήμων όπως ο Δήμος Σκύδρας που βάζει λεωφορεία για το συλλαλητήριο της Αθήνας.
Θυμίζουμε ότι η Δήμαρχος Σκύδρας, συνηθίζει να καλεί με κάθε επισημότητα χρυσαυγίτες βουλευτές στο δημαρχείο της και φιλοξενείται επαινετικά στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής (εδώ η δήμαρχος Σκύδρας υποδέχεται τον βουλευτή της ΧΑ 13/1/2016 http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/drasthriothtes-topikwn383)
Γεωργία Μπιτάκου
Η κυρία Γεωργία Μπιτάκου δηλώνει δημοσιογράφος και είναι εκπρόσωπος – διοργανώτρια του συλλαλητηρίου σύμφωνα με την ανακοίνωση των οργανωτών. Κύρια ενασχόληση της ωστόσο είναι η διοργάνωση των «No Limits» δηλαδή των «εκτός ορίων» αγώνων Kick boxing που συνήθως διεξάγονται μέσα σε κλουβιά – αρένες κλεισμένα με συρματοπλέγματα. Στους αγώνες που κατά καιρούς έχει διοργανώσει στην Ελλάδα υπάρχει αισθητή παρουσία μελών της «Χρυσής Αυγής». Ηταν μάλιστα τον Ιούνιο του 2017 σε αγώνα ανάμεσα στον Σταμάτη Μπιτάκο (αδελφός της) και τον Αλβανό αθλητή Florian Marku που οι χρυσαυγίτες βρήκαν την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν από την κερκίδα όλο το φασιστικό και ρατσιστικό «ρεπερτόριο» τους. 
Στην προσωπική της σελίδα στο Facebook η κυρία Μπιτάκου χρησιμοποιεί πολύ ενδιαφέρουσα φρασεολογία για να διατυπώσει τις απόψεις της και να προπαγανδίσει το συλλαλητήριο. Για παράδειγμα:
- «Αυτούς ταΐζουμε μέσα στη Βουλή !!!! Της ίδιας στόφας ΕΦΙΑΛΤΕΣ!!!!!!» (26/1/2018 – με αφορμή την δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη ότι δεν θα πάει στο συλλαλητήριο) .
- «Ο αγώνας για λευτεριά τώρα ξεκίνησε και πρέπει να λήξει όταν τελειώσουμε με την κατοχή , όταν αδειάσει η Βουλή από το κηφηναριό των δωσίλογων… Αυτό το συλλαλητήριο πρέπει να έχει όλο τον πληθυσμό της χώρας από κάτω και η εξέδρα θα είναι μόνο μπροστά στο Ναό της Δημοκρατίας στη Βουλή που τώρα μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι υπάλληλοι εβραϊκού τραπεζικού λόμπι… Το επόμενο συλλαλητήριο που από σήμερα ετοιμάζεται και που έρχεται να σας αποτελειώσει ΠΡΟΔΟΤΕΣ!!!!!!!» (22/1/2018)
- «Όπου κίτρινο ήταν Μακεδονία στην Αυτοκρατορία του μεγαλύτερου Στρατηλάτη όλων των εποχών , του Έλληνα Μεγάλου Αλεξάνδρου!!!! Τους κατακτούσε παρέα με δοξασμένους στρατηγούς, καλλιτέχνες και φιλοσόφους γιατί ο στόχος ήταν ένας: εξάπλωση και διάδοση, απόλυτη κυριαρχία του Ελληνισμού!!!! Με τη λογική των Σκοπιανών λοιπόν να επιδιώξουν και οι υπόλοιποι του χάρτη να ονομαστούν Μακεδονία μέχρι και οι βορειοδυτικοί Ινδοί, ΑΛΛΑ να μάθουν Ελληνικά να προσαχθούν στο Ελληνικό κράτος… Πρέπει να τους τελειώσουμε και μπορούμε πριν μας αφανίσουν ολοκληρωτικά !!!!» (19/1/2018 – «Μακεδονία» μέχρι την… Ινδία θέλει η κυρία Μπιτάκου…)
- «…να απαλλαγούμε από όλους αυτούς τους επονείδιστους, ξεδιάντροπους, ανήθικους, αναίσχυντους κηφήνες …. τις εφιαλτικά σιχαμερές και αισχρές κεφαλές του τόπου ….» (8/12/2017 – από τις πολιτικές αποτιμήσεις της κυρίας Μπιτάκου)
- «Αποφάσισα να σταματήσω να πηγαίνω στο θέατρο χαμένος χρόνος και χρήμα γιατί οι καλύτερες «παραστάσεις» είναι δωρεάν και είναι αυτές που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Αλέξης και ειδικά όταν βάζει τον Παυλόπουλο να ανοίγει την αυλαία … πολύ καλά έκανε (σσ: ο Ερντογάν) και τους χόρεψε στο ταψί αφού ξέρει ότι μπροστά σε απάτριδες και προσκυνημένους…Αφού κετέστρεψε οικονομικά , στρατιωτικά, πολιτισμικά και ηθικά τη χώρα , ο σαλτιμπάγκος «εκπρόσωπός» μας (σσ: ο Τσίπρας), ετοιμάζεται να δώσει και τα κλειδιά της Θράκης… Για άλλη μια φορά ΟΣΚΑΡ λοιπόν για τον Αλέξη και σε πολλές κατηγορίες : καλύτερος ανθέλληνας , καλύτερος υποτακτικός , καλύτερος ανιστόρητος , καλύτερος παραχαράκτης , καλύτερος εκποιητής , καλύτερος Γενοκτόνος και εύχομαι πολύ σύντομα ….να πάρει και τον τελευταίο ρόλο της δωσίλογης καριέρας του : αυτόν του καταζητούμενου για το έγκλημα της ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ!!!!!!!» (7/12/2017 – με αφορμή την επίσκεψη Ερντογαν στην Ελλάδα)
Πολιτιστικοί Σύλλογοι
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδονίας (ΠΟΠΣΜ) με πρόεδρο τον κ.Γιώργο Τάτσιο είναι επίσης εκ των διοργανωτών. Όπως αναφέρει στην επίσημη ιστοσελίδα της «ιδρύθηκε το 2014 από εκπροσώπους Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων που εδρεύουν σε όλη την Ελλάδα. Κύριος στόχος αυτής της ενωτικής κίνησης είναι η διαφύλαξη και διάδοση της γνήσιας Μακεδονικής Παράδοσης ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης Ελληνικής Παράδοσης».
Σε πρόσφατη ανοιχτή επιστολή της προς τη Βουλή, η ΠΟΠΣΜ (21/12/2017), δίνοντας το στίγμα της όσον αφορά την «διαφύλαξη της γνήσιας πολιτιστικής ταυτότητας» φαίνεται να θεωρεί ότι αυτή περνάει κυρίως μέσα από την απαγόρευση σλαβικών τραγουδιών και χορών στην Ελλάδα και ειδικά στη Μακεδονία διότι πιστεύει ότι συμπατριώτες μας «παρασύρονται» από «πολλές ορχήστρες που έχουν απήχηση στο νεανικό κοινό»… Ο δε κ.Γ. Τάτσιος δεν φείδεται δηλώσεων κατά «των προδοτών της ενδοχώρας» όσον αφορά το «Μακεδονικό».
Εξέχουσα μορφή της ΠΟΠΣΜ μέχρι τον Μάη του 2017 ήταν κάποιος κύριος Δημήτρης Ευαγγελίδης ο οποίος – μέχρι να αποχωρήσει – έφερε επί τριετία τον τίτλο του «Έφορου Τεκμηρίωσης» της Ομοσπονδίας.
- Ο περί ου ο λόγος είναι αυτός για τον οποίο η ΕΝΕΚ, το εθνικιστικό – φασιστικό κόμμα, εξέδωσε ανακοίνωση (7/6/2009) για να τονίσει επί τη επετείω της ίδρυσής της ότι «την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Αθανάσιος Πλεύρης και ο Συναγωνιστής και συγγραφέας Εθνικιστικών βιβλίων Δημήτρης Ευαγγελίδης».
- Ο εν λόγω φαίρεται συνοδοιπόρος του ναζιστή – χουντικού Κώστα Πλεύρη ως στέλεχος της «4ης Αυγούστου (http://www.efsyn.gr/arthro/ellas-ellinon-makedonoamerikanon-0) ενώ ειδικεύεται σε άρθρα του τύπου «Πως θα γίνει ο δοαμελισμός του σκοπιανού προτεκτοράτου» και εισηγείται την κατάληψη από την Ελλάδα της νότιας FYROM: «Η Ελλάδα έχει όλα τα νόμιμα δικαιώματα να διεκδικήσει την πεδιάδα της Πελαγονίας (περιοχή Μοναστηρίου-Βιτώλια) και την περιοχή Γευγελής-Δοϊράνης δηλ. τα εδάφη (20-15%) νοτίως της νοητής γραμμής Αχρίδα-Περλεπές-Στρώμνιτσα μέχρι τα σημερινά ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, λόγω της ύπαρξης ακόμα και σήμερα ελληνικών πληθυσμών» (https://hellas-now.com/pos-tha-gini-o-diamelismos-tou-skopianou-protektoratou-analysi/)
Ο Ευαγγελίδης, όπως φαίνεται στις αναρτήσεις του στο facebook, δηλώνει υποστηρικτής του «Θερμαικού» και των πρωτοβουλιών του για τα συλλαλητήρια, αναπαράγει άρθρα υπέρ του «ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ;», λατρεύει κείμενα όπως «Σήμερα, 73 χρόνια μετά, με καθαρή ματιά, ας αντιληφθούμε τι διακυβεύθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 στους δρόμους της Αθήνας και ας κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στους χωροφύλακες του Μακρυγιάννη, στους άνδρες της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας του Θρ.Τσακαλώτου και στον «πατέρα της νίκης» Ουίνστων Τσώρτσιλ, που κράτησαν την Ελλάδα στον Ελεύθερο Κόσμο». (3/12/2017) και – λογικό – αποθεώνει τις απόψεις του Φαήλου Κρανιδιώτη…
Αυτοί είναι οι επίσημοι διοργανωτές του συλλαλητηρίου στην Αθήνα. Ωστόσο στην «πρώτη γραμμή» αυτών που καλούν με όλες τους τις δυνάμεις τον κόσμο να πάρει μέρος είναι πολύ και διάφοροι. Χαρακτηριστικό το παρακάτω παράδειγμα:
Ενώσεις Απόστρατων Αξιωματικών
Από το συλλαλητήριο δεν απουσιάζουν οι Ενώσεις των Αποστράτων Αξιωματικών οι οποίες παρεμπίπτοντος χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό και βρίσκονται υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του εκάστοτε ΥΠΕΘΑ. Σε πρόσφατη συνεδρίαση του το Συντονιστικό Συμβούλιο των Τριών Ενώσεων Αποστράτων Αξιωματικών, αποφάσισε τη συμμετοχή του (βλέπε εδώ https://www.facebook.com/people/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%A1%CE%BF%CE%B6%CE%AE%CF%82/100008331211459) στο συλλαλητήριο της Αθήνας, αφού εξάλλου είχε προηγηθεί και αυτή στο αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης. Ως συντονιστή της εκδήλωσης στην Αθήνα όρισαν τον Πρόεδρο της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού Αντιστράτηγο ε.α. Βασ. Ροζή. Πρόεδρος του Συντονιστικού τους είναι ο Αντιναύαρχος Π.Ν.ε.α. Σ.Περβαινάς.
Ο Περβαινάς είναι αυτός που έχει δηλώσει:
- “Καλώς ψήφισαν όσοι στρατιωτικοί ψήφισαν Χρυσή Αυγή” αφού “όταν την ψήφιζαν δεν ήταν εγκληματική οργάνωση”. Ερωτηθείς, δε, αν θεωρεί ή όχι ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση απαντά ότι “επειδή εγώ είμαι θεσμικός θα περιμένω να αποφανθεί η Δικαιοσύνη”… (http://www.stoxos.gr/2013/12/blog-post_7569.htmlhttp://www.onalert.gr/stories/kalos-psifisan-xrysi-aygi-oi-stratiotikoi)
Ο Ροζής είναι αυτός που φέρεται ως ομιλητής εκ μέρους του Αποστράτων στο συλλαλητήριο. Εχει περιπλανηθεί στο πρόσφατο παρελθόν σε μια σειρά από ακροδεξιά κόμματα.
- Τον Ιούλιο του 2016 είχε οριστεί γενικός διευθυντής της Νέας Δεξιάς, με απόφαση του προέδρου του κόμματος Φαήλου Κρανιδιώτη (Πηγή: http://www.naftemporiki.gr/story/1123990/nea-deksia-genikos-dieuthuntis-o-antistratigos-ea-b-rozis)
- Είχε προηγηθεί το πέρασμα του, από τις «ΡΙΖΕΣ», το κόμμα του άλλοτε στενού συνεργάτη του Αν. Σαμαρά, Π. Μπαλτάκου.
- Στον… ελεύθερο χρόνο του συμμετέχει και ως βασικός ομιλητής σε εκδηλώσεις που γίνονται στο Γράμμο και στο Βίτσι, αλλά και σε πρόσφατη εκδήλωση στου «Μακρυγιάννη» https://www.facebook.com/people/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%A1%CE%BF%CE%B6%CE%AE%CF%82/100008331211459
Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους, έδωσε την ευλογία του ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και θα συμμετάσχει η Εκκλησία της Ελλάδος δια του αντιπροέδρου της Δ.Ι.Σ., Μητροπολίτη Σύρου Δωροθέου, ο οποίος και θα αναγνώσει το σχετικόανακοινωθέν της Δ.Ι.Σ., πλαισιουμένου από τους Σεβ. Μητροπολίτες Δράμας κ. Παύλο και Χίου κ. Μάρκο. 
Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους, καλούν οι ΑΝΕΛ συγκυβερνήτες του κ.Τσίπρα, η «Ένωση Κεντρώων» του Βασίλη Λεβέντη και (ανεπίσημα) η ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους δεν είναι καθόλου περίεργο ότι διαφημίζουν την συμμετοχή τους οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο Μίκης Θεοδωράκης σύμφωνα με ανακοινώσεις που έχουν γίνει – και δεν έχουν μέχρι τώρα διαψευστεί από τον ίδιο – θα είναι κεντρικός ομιλητής στο εν λόγω συλλαλητήριο. Πράγμα που ήδη αξιοποιούν πολλοί και διάφοροι για το «ξέπλυμά τους». Εφόσον αυτό συμβεί, δύο κουβέντες. Πρώτη κουβέντα: Κρίμα… Δεύτερη κουβέντα: Ο μουσικοσυνθέτης Θεοδωράκης δεν έχει το αλάθητο. Κι αν αυτό ισχύει για τον παγκόσμιο μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, πόσω μάλλον για τον «πολιτικό» Θεοδωράκη. Η άποψη που έχει για το «Μακεδονικό» ο Μίκης είναι λαθεμένη. Μεγαλύτερο, όμως, θα είναι το λάθος να υπερασπιστεί αυτή τη λάθος θέση του με το ασύγγνωστο λάθος μιας συμμετοχής του σε ένα συλλαλητήριο με τέτοιους διοργανωτές και με τέτοια συνθήματα. Από εκεί και πέρα τον μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, αλλά και τους αγώνες του, δεν μπορεί να τους «κοντύνει» κανείς. Ούτε καν ο ίδιος.
«Ο Θεός δεν είναι μόνο ο τελικός προορισμός μου, αλλά και το πανδοχείο στο οποίο κάθε βράδυ αναπαύομαι» λέει ο Αγιος Νικόλαος Καβάσιλας. Είναι αυτός που μας περιμένει και την ίδια στιγμή είναι ο αχώριστος σύντροφος που βαδίζει στο πλευρό μας σε κάθε βήμα της πορείας μας.
