Το   φύσημα  του  Θεού……

Η πραγματική χριστιανική παράδοση δεν αναζητεί αλλού τη ζωή, αλλά εδώ και τώρα. Η βασιλεία του Θεού δεν είναι ένας χώρος στον οποίο πάμε, αλλά μια πραγματικότητα στην οποία βρισκόμαστε τώρα και που αν δεν την βιώσουμε τώρα δεν θα τη βρούμε πουθενά. Υποσχόμεθα τη μετά θάνατον ζωή, όταν δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτα τώρα. Αλλιώς πως θα εξασφαλίσουμε τον πελάτη; Όταν δεν έχουμε να του προσφέρουμε τίποτα, του δίνουμε μια μελλοντικη υπόσχεση, όπως οι πολιτικάντηδες.             π.Φιλόθεος   Φάρος

Ζωή και Θάνατος…..

Μια φορά να σε ρωτήσω, και να μου πεις, ‘’…δόξα τω Θεώ’’.

Σε ρωτάω τι κάνεις. Όχι από συνήθεια. Ούτε τυπικά. Αλήθεια θέλω να μάθω. Αλήθεια θέλω να είσαι καλά. Και κάθε φορά η ίδια ιστορία…

‘’…Χάλια είμαι. Όλα μαύρα. Αφού ξέρεις ότι δεν τραβάει το πράμα. Δεν μπορώ άλλο. Έχω σκάσει. Κουράστηκα. Θέλω να τα παρατήσω και να φύγω. Δεν με καταλαβαίνει κανείς ρε. Δεν με καταλαβαίνει. Μόνο εγώ τρέχω. Μόνο εγώ για όλους τους. Για μένα κανείς. Προβλήματα στη δουλειά, προβλήματα στο σπίτι, προβλήματα με τα παιδιά, προβλήματα με συγγενείς, προβλήματα στη σχέση. Ζωή είναι αυτό; Δε θέλω. Δε θέλω άλλο. Ντάξει από υγεία καλά είμαστε… Αλλά όλα τα άλλα. Άστο. Δεν υπάρχει σωτηρία…’’

Ρε συ…

Μια φορά να σε ρωτήσω, και να μου πεις, ‘’…δόξα τω Θεώ’’. Έτσι. Μέσα από τη ψυχή σου.

Δε λέω. Έχεις δίκιο. Είναι πολλά. Αλλά πάρ’ το και λίγο αλλιώς ρε συ. Δε βγαίνει έτσι. Δε μου αρέσει καθόλου να σου λέω πως υπάρχουν και χειρότερα, αλλά πραγματικά υπάρχουν άνθρωποι, που σηκώνουνε σταυρούς, όχι αστεία, και τους βλέπεις με χαμόγελο ρε συ…

Τι να πω. Ίσως και να κάνω λάθος.

Αλλά πραγματικά. Το έχω καημό…

Μια φορά να σε ρωτήσω, και να μου πεις, ‘’…δόξα τω Θεώ’’.

Και ας μην το νιώθεις εκατό τοις εκατό. Και ας παλεύεις από αυτό το ‘’δόξα τω Θεώ’’ και εσύ δύναμη να πάρεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

«Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι χριστιανικές κοινότητες, οι εκκλησίες στη Δύση και την Ανατολή, ελάχιστα έπραξαν, αν δεν συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους χιτλερικούς δολοφόνους.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, δυστυχώς, δεν ξέφυγε κατά πολύ από αυτό τον κανόνα. Οι φωτεινές μορφές του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού, του μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσοστόμου, του μητροπολίτη Χαλκίδας Γρηγορίου και του προκατόχου μας μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ φωτίζουν τα σκότη εκείνα και μας γεμίζουν ελπίδα».

 πρωτοπρεσβύτερος στη Βαυαρία της Ορθοδόξου Μητροπόλεως Γερμανίας, Απόστολος  Μαλαμούσης

ο Επίκτητος συμβουλεύει:                                                                                                                  «Μη ζητάς να γίνονται τα πράγματα όπως τα θέλεις εσύ, αλλά να τα δέχεσαι όπως έρχονται και τότε θα είσαι ευτυχισμένος».

Θεόκτιστος Δικταπανίδης

14 Απριλίου · 

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να κοινωνήσεις κατὰ τὴ γνώμη μου εἶναι ἡ ἀσπλαχνία καί ἡ κατάκριση τῶν ἄλλων .
Μπορεῖ νὰ νηστεύεις καί νὰ ἐκκλησιάζεσαι .
Νὰ τηρεῖς τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ κάνεις πολλὰ ποὺ μυρίζουν λιβάνι . Γι’ αὐτὸ καί ἀπατοῦν – ξεγελοῦν καί σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὸ δρόμο .
Ἐσύ βέβαια , κάνεις πολλά . Νὰ τὸ ποῦμε αὐτό . Τὸ ξέρω . Εὖγε . Μὰ ἂν δὲν τηρεῖς καὶ τὴν πρώτη ἐντολὴ τὴς ἀγάπης πῶς θὰ ἑνωθεῖς μ’ αὐτὸν πού εἶναι η αγάπη ;
Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ χωνέψεις τὴν πεθερά σου , νὰ μιλήσεις στὰ παιδιά σου , νὰ συγχωρέσεις τὴ μάνα σου , νὰ κατανοήσεις τὸν πατέρα σου , νὰ ἑνωθεῖς μὲ τὴ σύζυγό σου , νὰ τηλεφωνήσεις στὸν ἄδερφό σου γιὰ νὰ πεῖς μία κουβέντα γλυκιά τί νὰ τὰ κάνω ὅλα τ’ ἄλλα όπως π.χ πρόσφορα , κόλλυβα , λάδια , θυμιάματα , ἀρτοκλασίες κι ἀλάδωτες νηστεῖες ;
Ὁμιλίες καί κηρύγματα ποὺ μένουν μόνο λόγια , λόγια , λόγια …
Ὅλα κούφια .
Ὀνόματα γραμμένα στὰ χαρτιὰ “ὑπὲρ ὑγείας” καί ξεγραμμένα ἀπ’ τὴν καρδιὰ μετ’ ἀσπλαχνίας . Πάρ’ το ἀπόφαση καί κατάλαβέ το . Δὲν εἶναι πίστη αὐτὸ ποὺ ἔχεις .
Κι ἅμα σὲ πόνεσα συγχώρα μὲ ποὺ θὰ στὸ πῶ μὰ κι ἐγὼ αὐτὸ ἤθελα .
Νὰ πονέσεις .
Γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ μέσα σου τὸ πύον ποὺ περνᾶς γι’ ἁγιασμό …

+Αρχ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

-Γέροντα, ζούμε σε μια περίοδο κρίσης. Προβλήματα παντού, οικονομικά, εθνικά, ηθικά… Γιατί επιμένεις να μας μιλάς πνευματικά και δεν μας δίνεις κατευθύνσεις για κάθε ζήτημα ξεχωριστά, πώς να κινηθούμε, πώς να το αντιμετωπίσουμε; Σε τέτοιες, κρίσιμες στιγμές όλοι ζητούν κατεύθυνση από τους πνευματικούς πατέρες.

-Παιδί μου, είναι όντως κρίσιμες και πονηρές οι στιγμές που βιώνουμε. Χρειάζεται εγρήγορση και αγώνας για να τις ξεπεράσουμε. Πώς θα σε στείλω σε αγώνα, αν δεν μάθεις πρώτα να αγωνίζεσαι; Πώς θα σε στείλω ακόμη και να θυσιαστείς, αν χρειαστεί, αν δεν αντέχεις καν τον πόνο;

Ο προπονητής προετοιμάζει τον αθλητή του για τον αγώνα. Η προετοιμασία περιλαμβάνει τρία στάδια:

Πρώτον, άσκηση του σώματος για καλή φυσική κατάσταση,

δεύτερον, εκμάθηση τακτικής, για να ξέρει πώς να αγωνιστεί

και, τρίτον, ανάπαυση πριν τον αγώνα.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην ζωή μας, η οποία είναι ένας διαρκής αγώνας. Για να είσαι έτοιμος να αγωνιστείς, πρέπει να έχεις ψυχική και σωματική υγεία, πρώτα, για να αντέξεις εσύ και, έπειτα, για να στηρίξεις τον αδελφό σου όποτε σε χρειαστεί. Μέσω της προσευχής είσαι ήρεμος και γαλήνιος, «ξεκούραστος». Αυτήν την υγεία θα αποκτήσεις έχοντας, πρώτα, εσύ την ανάλογη θέληση και την διάθεση και, κατόπιν, ακολουθώντας τις συμβουλές του πνευματικού σου.

Συνεπώς, για να σου πω να αγωνιστείς, πρέπει να σε μάθω να αγωνίζεσαι. Ο πρώτος αγώνας είναι με τον εαυτό σου. Όταν καταφέρεις να αγωνιστείς και να ελέγξεις τον εαυτό σου, αποκτάς αγωνιστική εμπειρία και είσαι έτοιμος για μεγαλύτερους αγώνες. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι η χαλαρή πίστη σου θα σε προδώσει την ώρα της «μάχης», θα δειλιάσεις, όταν θα χρειάζεσαι βοήθεια για να αντέξεις την δυσκολία και να την ξεπεράσεις.

Όντως, όλοι περιμένουν από τους πνευματικούς πατέρες να κατευθύνουν τον κόσμο αυτές τις κρίσιμες στιγμές. Ο πνευματικός λόγος είναι η μόνη λύση για να ξεφύγουμε από την δυσκολία. Είναι το «πρώτο μάθημα», που χρειαζόμαστε για να ξεκινήσουμε την προσπάθεια. Δεν πηγαίνεις πανεπιστήμιο, αν δεν περάσεις από το δημοτικό.

Έχουμε «ξεχαστεί». Δεν γνωρίζουμε τα στοιχειώδη της πίστης μας. Ντρεπόμαστε να κάνουμε και τον σταυρό μας ακόμη. Δεν γνωρίζουμε τα ιδανικά μας για τα οποία -υποτίθεται- θέλουμε να αγωνιστούμε. Χρειαζόμαστε επανευαγγελισμό, επανεκκίνηση στον εαυτό μας. Ο πνευματικός λόγος θα μας ενισχύσει, θα μας στηρίξει και θα μας ενθαρρύνει να δώσουμε τον αγώνα μας, με μόνο σκοπό την νίκη!+Αρχ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

ο καθηγητής  Ευάγγελος Χρυσός -στο πρώτο πανεπιστημιακό μάθημα – είχε πει «στην ιστορία μη βάζετε ποτέ τη λέξη ‘αν’: αν δεν είχε συμβεί το ένα, θα είχε συμβεί το άλλο κ.λπ. Είναι ό, τι πιο αντεπιστημονικό μπορείτε ως ιστορικοί να πράξετε». 

“Το σκισμένο αυτό χαρτί είναι το παρελθόν της Μπουένα, αλλά και το παρελθόν της πόλης μας: ένα παρελθόν που μας καταδιώκει και μας στοιχειώνει. Είναι ένα παρελθόν σιωπηλό, αόρατο, αλλά παρόν. Είναι το μαρμαρόστρωτο προαύλιο του Αγίου Δημητρίου, φτιαγμένο από εκατοντάδες ταφόπλακες από το κατεστραμμένο από Γερμανούς και Έλληνες χριστιανούς υπαλλήλους του Δήμου εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης, υλικό «άνευ αξίας» κατά τον επιβλέποντα της αναστύλωσης αρχαιολόγο Στυλιανό Πελεκανίδη. Είναι το Νοσοκομείο Αχέπα και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο που οικοδομήθηκαν πάνω σε μια από τις σημαντικότερες νεκροπόλεις της Ευρώπης. Είναι οι εβραϊκές ταφόπλακες που στρώθηκαν μπροστά στο Στρατηγείο και πέριξ του Βασιλικού Θεάτρου, εκείνες που χρησιμοποίησε ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 1948 για την κατασκευή οδών και πεζοδρομίων παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της ισραηλιτικής κοινότητας. Είναι εκείνες οι ταφόπλακες που στοιβάζονταν σε δημόσια θέα μπροστά στο Λευκό Πύργο και στον περίβολο της Διεθνούς Έκθεσης ακόμη και μέχρι τον Δεκέμβρη του 1948. Είναι η ασημένια τσάντα, οικογενειακό κειμήλιο, που το 1946 η Μπουένα Σαρφατή είδε έκπληκτη να κρατά με στυλ μια χριστιανή οικογενειακή φίλη. Είναι το οικογενειακό χαλί που μια άλλη έκπληκτη Εβραία επιζήσασα αντίκρισε σε σπίτι χριστιανών οικογενειακών φίλων. Είναι το βιβλίο που βρέθηκε τυχαία, μόλις μια δεκαετία πριν, στη βιβλιοθήκη της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης προτού επιστραφεί στο Εβραϊκό Μουσείο, μια πράξη που τιμά την Αδελφότητα.

Ποιοι θρήνησαν το 1945 τους εξαφανισμένους γείτονές τους; Ποια μνημεία στήθηκαν;                                                                                                                                    απόσπασμα από ομιλία Δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη

Αυτή την Πέμπτη, χιλιάδες Εβραίοι διαμαρτυρήθηκαν εναντίον του Ισραήλ και των εγκλημάτων του μπροστά από τα κεντρικά γραφεία των Ηνωμένων Εθνών στις Ηνωμένες Πολιτείες! ❤

Islam Ma PaixΜου αρέσει η Σελίδα!

 

18 Μαΐου στις 2:27 μ.μ. · 

Ce jeudi, des milliers de Juifs ont protesté contre Israël et ses crimes devant le siège de l’ONU aux États-Unis ! ❤

????????????????

Συγκέντρωση ακροδεξιών στη Γερμανία.
Γύρω τους, συγκέντρωση αντιφασιστών.
Από τις ωραιότερες φωτογραφίες της χρονιάς και παράδειγμα για όλους

Η φωτεινή εξαίρεση….(Δίστομο..)

Ένας Γερμανός με αυτόματο ανεβαίνει τις σκάλες του σπιτιού, βλέπει έντρομους καμιά δεκαπενταριά ανθρώπους να περιμένουν το τέλος.Τους γνέφει να σωπάσουν,λέει τη λέξη “καπούτ”και πυροβολεί πάνω από τα κεφάλια τους.Τους φάνηκε δακρυσμένος.Βγαίνει χτυπώντας δυνατά την πόρτα,κατεβαίνοντας σκοτώνει ένα σκυλί και λέει σε μια ομάδα που ερχόταν “καπούτ”.Η ομάδα έφυγε, οι χωριανοί σώθηκαν..

Το Μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής….

Όταν τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα,δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα,αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες στην περιοχή του Διστόμου….Όταν φτάσαμε στα όρια του χωριού,μας συνάντησε μια επιτροπή με τον παπά στη μέση.Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών,με πλήρη εξάρτυση.Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τα τρόφιμα.Μετά πρόσθεσε:”Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι,τόσο εμείς όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι.Τώρα εάν εμείς λιμοκτονούμε,είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας.Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο το πόλεμο,είναι μακριά και από τη πατρίδα τους.Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας,έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους..                                                                                                            “(Από το βιβλίο:Η Μαύρη Βίβλος της Αντίστασης)

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ

Ιερωμένοι και ιερωμένοι

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 23.03.2018

Την επομένη της φετινής «πορείας μνήμης στη Θεσσαλονίκη», με αφορμή τη συμπλήρωση 75 χρόνων από την αναχώρηση του πρώτου από τους δεκατρείς συρμούς που μετέφεραν Εβραίους της πόλης προς εξόντωση στο Αουσβιτς-Μπίρκεναου, έλαβα ένα email: «Αγαπητέ κ. Τζίμα. Εμεινα έκπληκτος όταν είδα στις ειδήσεις ότι στην εκδήλωση στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης έλειπαν εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τι μπορούμε να κάνουμε για να διορθώσουμε αυτή την απαράδεκτη, για μένα, συμπεριφορά; Ως εκπρόσωπος της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας στα Βαυαρικά Στρατόπεδα Συγκέντρωσης και ως αρμόδιος ορθόδοξος κληρικός για  το Στρατόπεδο Νταχάου, αισθάνομαι λύπη και οργή. Πατήρ Απόστολος».

Τον αποστολέα, πρωτοπρεσβύτερο στη Βαυαρία της Ορθοδόξου Μητροπόλεως Γερμανίας, Απόστολο Μαλαμούση, τον είχα γνωρίσει στο Μόναχο και είχα εκπλαγεί από την ακάματη δράση του για τον συνάνθρωπο. Πρώτος στο πλευρό των εχόντων ανάγκη, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας, εθνικότητας. Οταν έφταναν οι πρόσφυγες από τη Συρία στην ιστορική «γραμμή 11», στον σταθμό του Μονάχου –όπου κατά τη δεκαετία του ’60 αποβιβάζονταν οι αποστολές με τους Ελληνες gastarbeiter–, αυτός ήταν εκεί, για να μοιράσει τρόφιμα και να εμψυχώσει τους κατατρεγμένους.

Σπεύδει με κάθε ευκαιρία στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για να τελέσει τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών που εξοντώθηκαν εκεί. Μαζί με τον μουφτή και τον ραββίνο του Μονάχου οργανώνουν εκδηλώσεις, διαλέξεις και πορείες εναντίον του ρατσισμού. Φαίνεται όμως ότι αλλιώς «διαβάζει» η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Γερμανία το Ευαγγέλιο και αλλιώς στην Ελλάδα.

Ο ίδιος φρόντισε να μου υπενθυμίσει την «γκρίζα» στάση της Εκκλησίας στο θέμα των Εβραίων, αποστέλλοντας απόσπασμα από πρόσφατη ομιλία του μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου.

«Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι χριστιανικές κοινότητες, οι εκκλησίες στη Δύση και την Ανατολή, ελάχιστα έπραξαν, αν δεν συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους χιτλερικούς δολοφόνους.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, δυστυχώς, δεν ξέφυγε κατά πολύ από αυτό τον κανόνα. Οι φωτεινές μορφές του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού, του μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσοστόμου, του μητροπολίτη Χαλκίδας Γρηγορίου και του προκατόχου μας μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ φωτίζουν τα σκότη εκείνα και μας γεμίζουν ελπίδα». Και του π. Απόστολου, θα προσθέταμε εμείς, αναφερόμενοι στο σήμερα.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=330&v=GOgetJjKCEc

O Π. Ανδρέας Κονάνος διάλεξε 20 από τις 50 λέξεις μας και μοιράζεται τα συναισθήματά του μαζί μας

Ακούω με χαρά νέες απόψεις, φρέσκες ιδέες, καινούργια πράγματα, που με πάνε μπροστά και με βγάζουν απ’ το βόλεμά μου. Πιστεύω ότι γι’ αυτό ζω: για να προχωρώ και να πλουτίζω. Κι όλο αυτό, θέλει να είσαι έτοιμος και να αντέχεις το ξεβόλεμα.

Ενεργώ με αφέλεια και παιδικότητα, γι’ αυτό κι οι γκάφες μου ως τώρα είναι πολλές. Το μόνο καλό, ότι προσπαθώ να βάζω μυαλό απ’ τα πολλά μου λάθη, που μοιάζουν με αλυσίδα τελικά.

Προσφέρω την αλήθεια του είναι μου, τουλάχιστον στην παρέα μου, χωρίς προσποίηση, θέατρο ή υποκρισία. Δεν μπορώ να το κάνω σ’ όλους. Μα όπου το ζω έτσι, το χαιρόμαστε όλοι. Στους άλλους είμαι κυρίως ο ρόλος μου. Κι είναι δύσκολο, διότι αφήνει κομμάτια στη σκιά μονίμως.

Ζηλεύω όσους ζουν με τρέλα, με ρίσκο και τόλμη, κάνοντας ακόμα και λάθη. Αξίζει να κάνεις βήματα μπροστά, έστω και λαθεύοντας. Το άλλο, λέγεται βάλτος, στασιμότητα, και μούχλα.

Διαβάζω βιβλία που με κάνουν να ζωντανεύω, να αγαπώ τη ζωή, να ονειρεύομαι, να ερωτεύομαι, να κλαίω, να γελάω, να κοιμάμαι σαν παιδί.  Διαβάζω τα πάντα, όχι μόνο θρησκευτικά βιβλία. Αυτά τα διάβαζα συνέχεια παλιά. Τώρα ήρθε η ώρα και για νέα πράγματα, κι είναι μεγάλη τέχνη να βρίσκω το Θεό παντού. Κι είναι υπέροχο.

Νοσταλγώ τις μέρες που όλα ήταν σαν καινούργια, και έβλεπα τον κόσμο σαν μια έκπληξη, με έκσταση και χαρά και δεν είχα μάθει τι θα πει ρουτίνα, συνήθεια, κρυσταλλωμένη σκέψη, παγιωμένος λογισμός. Παιδική ηλικία ήτανε.

Μεθώ με σόδα ή ανθρακούχο, αρκεί να έχω δίπλα μου ωραίους ανθρώπους που θα πούμε αλήθειες και μόνο αλήθειες, κυρίως ψιθυρίζοντας. Πράγματα που ανοίγουν τις καρδιές και βγαίνουν μόνο αλήθειες, χωρίς τυπικότητες, και δήθεν φέρσιμο.

Σκέφτομαι τρόπους να σταματήσω τη σκέψη μου να δουλεύει τρελά, ώστε να φτάσω σ’ ένα σημείο ησυχίας, ηρεμίας και γαλήνης. Στο βάθος του είναι μου, που οι λέξεις δεν χρειάζονται. Η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, η σιωπή. (αββάς Ισαάκ ο Σύρος)

Πληγώνομαι όταν νιώσω ότι δεν μ’ αγαπάς γι’ αυτό που είμαι, μα για όσα έχω, χαρίσματα, ικανότητες, λεφτά κλπ. Και δε με θες για μένα, μα για σένα, μόνο για να κάνεις τη δουλειά σου.

Βασανίζομαι από ανεκπλήρωτες επιθυμίες που ζητούν επιτακτικά κάτι να κάνω, κι όταν τις ταΐζω, πάλι δεν μ’ αφήνουν σε ησυχία, μα όλο μου λένε «θέλω κι άλλο» και ποτέ δεν νιώθουν κορεσμό. Ένα κενό, που δεν γεμίζει.

Φοβάμαι που μερικές φορές δεν σκέφτομαι πριν μιλήσω, πριν ενεργήσω, πριν προχωρήσω. Και κάνω λάθη, λέω βλακείες, χαλάω σχέσεις. Λόγω παρορμητισμού. Με φοβίζει αυτή η επανάληψη.

Εμπνέομαι από τα πάντα. Ένα σύνθημα στον τοίχο, μια φράση ενός παιδιού, το χαμόγελο μιας γιαγιάς στο δρόμο, η συμβουλή ενός  ταξιτζή, ένα ζευγάρι που φιλιέται, ένας περίπατος στην Αρεοπαγίτου, η μονότονη διαδρομή του μετρό στα έγκατα της γης, που μου θυμίζει τη ζωή μου.

Κουράζομαι όταν δεν είμαι ο εαυτός μου, όταν με πιέζουν να γελώ χωρίς να θέλω, όταν κάνω παρέα με άτομα που πρέπει να φέρομαι τυπικά, όταν κάνω αγγαρείες, όταν κατεβαίνω στο κέντρο για δουλειές βαρετές, κι όχι για βιβλιοπωλεία και χαλαρά ψώνια.

Προτείνω σ ‘όλους να ζούνε το Θεό με το δικό τους τρόπο, χωρίς να μπαίνουν σε καλούπια, χωρίς να αντιγράφουν, χωρίς να πνίγονται. Και στους νέους, μετά τα 26 τους, να φεύγουν απ’ το σπίτι και να μένουν μόνοι, για να αρχίζουν να στρώνουν μόνοι το κρεβάτι τους, και να πατούν στα πόδια τους. Και να πηγαίνουν Εκκλησία και … γυμναστήριο.

Αμφιβάλλω αν υπάρχει ο Θεός με τον τρόπο που Τον πιστεύω, διότι συνήθως δεν πιστεύω στο Θεό της Αγάπης και της Αλήθειας, μα σε δικές μου προβολές και είδωλα που φτιάχνω γι’ Αυτόν. Ένα Θεό φοβικό, ενοχικό, απειλητικό, τιμωρό κι ηθικιστή. Καμία σχέση.

Απογοητεύομαι όταν βλέπω στην Εκκλησία άτομα που αντί να γίνονται καλά απ’ το Χριστό, γεμίζουν εμμονές, ενοχές, νοσηρή πνευματικότητα που δεν βγάζει οξυγόνο, μα κάτι που απωθεί, τρομάζει και σε γερνάει πριν την ώρα σου.

Σοκάρομαι όταν με προδίδει ένας φίλος. Όταν μου φέρεται μ’ αχαριστία κάποιος που ευεργέτησα, όταν δεν μ’ ακούει ο Θεός. Το ξέρω, παιδικά όλα αυτά και αφέλειες. Ο ώριμος τα περιμένει όλα αυτά,  με ψυχραιμία, χωρίς να ταράζεται.

Ευγνωμονώ τη ζωή για όλα, το Θεό που μου δίνει το σήμερα με τις τόσες ευκαιρίες, ευγνωμονώ τα λάθη που μου έμαθαν πολλά, όσους με πόνεσαν και μ’ έκαναν να προχωρήσω, έστω με το ζόρι. Η ευγνωμοσύνη αυτή βέβαια, δεν αναβλύζει την ώρα του πόνου, μα αρκετά πιο μετά. Όταν πονώ, δεν ευγνωμονώ, μα νευριάζω και τρελαίνομαι.

Νιώθω πολύ όμορφα όταν κάθε μία ώρα, σταματώ για 3 λεπτά και κάνω μια μικρή προσευχή για όλους και για όλα. Και μπολιάζω το χρόνο μου με αγάπη, δύναμη, ελπίδα και φως απ’ το Χριστό. Κάθε μια ώρα, τρία λεπτά προσευχή. Είναι μια τέλεια αίσθηση. Κι είναι εύκολο.

Ανυπομονώ να δω πιο καθαρά το μυστήριο της ζωής, να έρθει η ώρα που η χαρά μου θα κρατά πιο πολύ απ’ τη λύπη, που δεν θα με νοιάζει τι λένε οι άλλοι για μένα, που δεν θα φοβάμαι τίποτα, που θα δω το θάνατο και θα του σκάσω ένα χαμόγελο, που θα κάνω μόνο αυτά που θέλω, μόνο από ευχαρίστηση και χαρά. Μάλλον θέλω να πάω στον Παράδεισο.

• θΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ / ΔΙΑΦΟΡΑ

π. Ανδρέας Κονάνος: «Κάνουμε το παιδί μας σκουπίδι και μετά…»

 

---

π. Ανδρέας Κονάνος:  Ιστορίες καθημερινής τρέλας, αδιαφορίας, σκληροκαρδίας και ασυνεννοησίας από τον π.Ανδρέα Κονάνο, ιστορίες που αφορούν όλους μας και έχουμε πολλά να διδαχθούμε ακούγοντάς τις.

Μπαίνει ο άντρας στο σπίτι.

«Η γυναίκα μου, πάτερ, είτε μπήκα είτε δεν μπήκα, καμία σημασία. Γυρισμένη πλάτη στην κουζίνα, καθάριζε χόρτα, μπαίνω κι ακούω μια φωνή:

“Γύρισες πάλι; Σχολάσατε κιόλας; Δεν έχεις πουθενά αλλού να πας; Έπρεπε να έρθεις κατευθείαν σπίτι;”

Είτε μπήκα είτε δεν μπήκα σπίτι, για τη γυναίκα μου είναι σαν να μην υπάρχω. Δεν αξίζω τίποτε στα μάτια της».

Το ίδιο κι ο άντρας στη γυναίκα. Της δίνεις αξία και σημασία;

Όλοι το ζητάμε. Όλοι έχουμε ανάγκη να μας δίνουν αξία και προσοχή. Όταν σου λέει ο άλλος ένα «μπράβο», νιώθεις ενθάρρυνση, καταλαβαίνεις ότι βαδίζεις καλά και συνεχίζεις με όρεξη. Δεν είναι εγωισμός αυτό.

Είναι ο καλός λόγος που σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις.

Πάει η γυναίκα στο κομμωτήριο. Φτιάχνει το μαλλί της. Το βάφει, το περιποιείται. Γυρίζει στο σπίτι.

«Ο άντρας μου, πάτερ, είτε με είδε είτε δεν με είδε, ένα και το αυτό. Την άλλη ημέρα πάω στη δουλειά. Με βλέπει ο κύριος στο απέναντι γραφείο και μου λέει:

“Ωραίο look, πολύ ωραίο το χτένισμά σου, πολύ μου αρέσει η αλλαγή που έκανες!”

Διαβάστε εδώ:  Ο τσομπάνος που πήγε στον Παράδεισο!

Ο άντρας μου δεν το πρόσεξε. Ο ξένος όμως το πρόσεξε». Γιατί, κύριε, δεν το πρόσεξες;… Για ποιον το έκανε αυτό η γυναίκα σου;

Για ποιον άλλαξε κι ομόρφυνε;

Για σένα. Μα εσύ δεν πιάνεις το μήνυμα.

Έλεγε μια γυναίκα: «Όταν ο άντρας μου βλέπει αθλητικά, πάτερ, τα πάντα σβήνουν και χάνονται. Την ώρα εκείνη δεν υπάρχει κανένας στον κόσμο γι’ αυτόν. Ακόμα κι αν έμπαινα στο σαλόνι καβάλα σε άλογο, με ξέπλεκα μαλλιά που είχαν πάρει φωτιά, δεν θα με πρόσεχε. Όταν βλέπει αθλητικά, δεν γυρίζει να με κοιτάξει ούτε δευτερόλεπτο Εκείνη την ώρα δεν υπάρχει τίποτε γι’ αυτόν. Είμαι ανύπαρκτη».

Η τροφοδοσία της αξίας της ψυχής. Πολύ αναγκαία.

Το ίδιο όμως θέλουν και τα παιδιά.

Πες μια καλή κουβέντα στο παιδί σου.

Αναρωτιέσαι γιατί βγαίνει συνέχεια έξω.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί έξω τον βλέπουν οι φίλοι του και του λένε: «Γεια σου, ρε μεγάλε». Γι’ αυτό.

Ενώ εσύ δεν του λες: «Γεια σου, μεγάλε». Εσύ του λες: «Είσαι άχρηστος. Θα μείνεις στουρνάρι. Πίσω θα πας στη ζωή. Ανεπρόκοπος.

Μια ζωή πληρώνουμε για σένα και τίποτε δεν κάνεις. Τσάμπα τα φροντιστήρια Μας αρρώστησες. Μας καταξόδεψες».

Άκου λόγια! Δες ενθάρρυνση. Κάνουμε το παιδί σκουπίδι και μετά λέμε: «Γιατί δεν μ’ αγαπάει το παιδί; Γιατί το παιδί με βλέπει και τρέχει μακριά μου; Και τρέχει σε πλατείες κι άλλα στέκια, και πάει με τους φίλους του, και πάει σε ξένα σπίτια;» Γιατί; Γιατί εκεί το αγαπούν με τον τρόπο που μπορούν. Κι εσύ σίγουρα αγαπάς το παιδί σου. Μα δεν το δείχνεις. Το θέμα δεν είναι να αγαπάς μόνο, αλλά να το δείχνεις κιόλας. Όλοι αγαπάμε. Μα καταλήγουμε να το δείχνουμε στους τάφους μόνο, στους νεκρούς. Εκεί, όλο συναίσθημα, ποίηση, μελό και κλάμα. Όσο ο άνθρωπός σου ζει τον «ψήνεις» κανονικότατα. Μετά δάκρυα και πόνος. Μα είναι αργά.

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Όλα του γάμου δύσκολα…» των εκδόσεων Άθως.

Βασίλειος Γούλας

2 Ιουνίου 2017

Ἐγώ φταίω γιά τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου. Ἐγώ εἶμαι τό πρότυπο, ἡ μακέτα γιά ὅ,τι γίνεται. Μέσα μου εἶναι ἡ σμίκρυνση τοῦ κόσμου, τοῦ κακοῦ, τοῦ καλοῦ, τῆς πάλης,τῆς ἔκβασης. Στό χέρι μου εἶναι ἡ ἔκβαση. Μέσα μου εἶναι ἡ αἰχμαλωσία καί μέσα μου ἡ βασιλεία. Ἐγώ φταίω γιά τίς ἁμαρτίες σας. 
Ἄντε νά πείσεις ἕναν ἡθικιστή πουριτανό καί ἀπό τήν ἄλλη ἕναν εὐσεβιστή χριστιανό γι’αύτό τό ἦθος, αὐτό τό ἦθος πού κοινωνεῖται τόσο ἀπό τήν κοινωνούμενη ἐμπειρία τῆς ἐγνωσμένης πεπτωκυίας φύσης καί τό εὐόλισθον αὐτῆς, ὅσο καί ἀπό τήν ἐγνωσμένη κατάντια μας, διότι μόνο ὅταν βάλουμε στό τραπέζι τήν κατάντια μας μποροῦμε νά ἔχουμε ἀληθινή κοινωνία, εἰδάλλως παλεύουμε με σκιές… 
Ἡ σημερινή μεταξύ μας κοινωνία ἀτόμων καί οὐχί προσώπων, (ἐννοώντας χριαστιανούς καί κοσμικούς) εἶναι τύπου:πῶς εἶσαι, τί κάνεις, ὅλα καλά; στό πόδι ἡ ἐρώτηση αὐτή καί φέυγουμε.
Ἡ ἡ λέξη ἔγνοια δέν ὑπάρχει, ἡ ζωοῦλα μου, τό ἐγώ μου να ἐξασφαλίσω, καί αὐτό συμβαίνει γιατί δέν τολμοῦμε γιά κάτι βαθύτερο, τότε πιά ξεγυμνωνόμαστε, μόνο μέσα στίς σχέσεις γνωρίζεις καί γνωρίζεσαι, καί κατά τό Ἀριστοτελικόν: κατά μετοχήν γινόμαστε λογικοί.

Ρωτάει ένας προφήτης το Θεό, πόσοι δίκαιοι άνθρωποι πρέπει να υπάρχουν σε μια πόλη για να μην καταστραφεί; «10» απαντά εκείνος. Αυτοί οι δέκα συντελούν εκείνη τη μικρή μαγιά ανθρώπων που έχουν υιοθετήσει αυτή την ισορροπία μεταξύ ατομικού και κοινού συμφέροντος και μεταξύ πνευματικών και υλικών αξιών. Και δέκα τέτοιοι άνθρωποι είναι αρκετοί για να μην καταστραφεί μια κοινωνία.                π. Φιλόθεος Φάρος

????Μαθήματα ζωής που πήρα μέσα από δυσκολίες

1. Ποτέ μην πεις ποτέ!
2. Καλό και κακό δεν υπάρχουν διότι συνυπάρχουν συνεχώς, ταυτόχρονα, παντού και πάντοτε!
3. Το άδικο φοβάται ο αδικημένος, προτού συμβεί, και ο αδικητής του το φοβάται μετά, γιατί η ζωή είναι κύκλος, σφαίρα και τροχός σαν μπούμερανγκ!   

https://www.youtube.com/watch?v=KEkdIJLLVJM

Σφαγείς γίνανε άγιοι, διώκτες γίναν απόστολοι, πόρνες γίνανε οσίες, φονιάδες γίνανε αρνιά.

Αλλάζει ο άνθρωπος…

Δεν είπε κανείς ότι είναι εύκολο. Αλλά ο άνθρωπος αλλάζει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

Ο ψυχίατρος Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου:

«Ψυχιατρικοποιούμε αυτό που άλλοτε θα λύναμε με τη συμβίωση στην κοινότητα»

 Δε χαπακωνόμαστε μόνοι μας. Μας χαπακώνουν. Το σύστημα που φροντίζει την ψυχική μας οδύνη περνάει κι αυτό κρίση και έχει επιβληθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια διεθνώς η λεγόμενη βιολογική ψυχιατρική, η οποία βιολογικοποιεί τον ψυχικό πόνο, τον θεωρεί μια χημική ανισορροπία του εγκεφάλου η οποία διορθώνεται με μία χημική ουσία.

Επομένως, αντί να πάμε στην πηγή των προβλημάτων και να δώσουμε λύσεις, εμείς δίνουμε χάπια. ………………     απέναντι στην ψυχολογία της απελπισίας και της απομόνωσης, εμείς πρέπει να δούμε την ψυχολογία της αντίστασης. Τα νευρωτικά συμπτώματα, το άγχος, η κατάθλιψη και οι αϋπνίες φεύγουν μόνο με την αντίσταση μέσα από συλλογικότητες απέναντι στις συνθήκες που μας καταπιέζουν και αυτό έχει αποδειχθεί στην πράξη από την Κατοχή κιόλας.

Είπατε και στην ομιλία σας στον Βοτανικό Κήπο ότι οι φαρμακευτικοί κολοσσοί πρώτα παρήγαγαν τα φάρμακα και μετά εφευρίσκαν τις ασθένειες. Το 2001 στην Αμερική, για παράδειγμα, η εταιρεία που κατασκεύαζε το αντικαταθλιπτικό Πρόζακ, έφερε στην αγορά το Sarafem, το οποίο διέθετε ένα πιο «θηλυπρεπές» αμπαλάζ με ένα λουλούδι και τα χαπάκια ήταν ροζ-μοβ.                                                                                                                                                                                            

  Christos Yiannaras | 18 Dec 2017
Ο πολίτης σήμερα αποδείχνεται «άπολις», που θα πει: αποκλεισμένος από τα της πόλεως και της πολιτικής, τα «κοινά». Δεν το αντιλαμβάνεται, επειδή του έχουν περάσει σαν αυτονόητο ότι μετοχή στα κοινά είναι η πληροφόρηση για τα κοινά, η ενημερότητα. Τον βομβαρδίζουν, ώρες ατέλειωτες κάθε μέρα, με «ειδήσεις» εξόφθαλμης αναξιοπιστίας και μικρονοϊκής προπαγάνδας. Χώρια τα «πάνελ» πολιτικής ανάλυσης, όπου, για να εκπροσωπούνται όλα τα κόμματα της συμπαιγνίας, βιάζεται η νοημοσύνη, η σοβαρότητα, συχνά και η αισθητική του τηλεθεατή.
«Εξαρτημένο» άτομο από την πρέζα της «πληροφόρησης» ο άπολις πολίτης. Ευτελισμένος και ισοπεδωμένος από την ευτέλεια τόσο της κυβερνητικής όσο και της αντιπολιτευτικής προπαγάνδας, εθισμένος στη χυδαιότητα της κομματικής μικρόνοιας και της συνεχώς επιθετικής κομπορρημοσύνης. Διολισθαίνει, χωρίς να το καταλαβαίνει, στην ψευδαίσθηση πως, αφού τον «πληροφορούν» για όλα, τον καθιστούν και μέτοχο (αυτόν τον αμέτοχο) σε όλα, ενεργό συντελεστή στα συμβαίνοντα. Οι επαγγελματίες πολιτικοί αποδείχνονται στις σημερινές «δημοκρατίες» περισσότερο επιτήδειοι στην εμπορική διάθεση παραισθησιογόνων από τους εμπόρους κοκαΐνης.
Η χειραγώγηση στην εξάρτηση μεθοδεύεται, ώστε να εξασφαλίζεται έμμεσα, από πλάγιους δρόμους: Πόσοι πολίτες έχουν ποτέ διερωτηθεί γιατί αυτό το τόσο πληθωρικό κρατικό ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο; Πόσοι σύγκριναν ποτέ τα σχολικά κτίρια που διαθέτει η χώρα με τα εντυπωσιακά ποδοσφαιρικά γήπεδα σε πόλεις και κωμοπόλεις; Γιατί, σε όλα τα κανάλια και με κάθε κυβέρνηση, το δελτίο πολιτικών ειδήσεων συνοδεύεται αυτονόητα από δελτίο αθλητικών ειδήσεων (κυρίως ποδοσφαιρικών) με κόστος καθόλου ευκαταφρόνητο;

https://www.youtube.com/watch?v=4iIJY6P-E18

 

1. 

Μάλλον ζούμε μια σύγκρουση πολιτισμού και τρομοκρατίας. Δεν πιστεύω ότι η τρομοκρατία εκφράζει πολιτισμό.

Υπάρχει «καλό» Ισλάμ που αποκηρύσσει την τρομοκρατία και «κακό» Ισλάμ που πυροδοτεί την ένταση;

Υπάρχει πρόβλημα. Το οποίο δεν λύνεται με το να αποφανθούν ορισμένοι διανοούμενοι μουσουλμάνοι ότι το αληθινό Ισλάμ αποκηρύσσει την τρομοκρατία. Γεγονός παραμένει ότι πλήθη μουσουλμάνων έχουν πεισθεί ότι αυτό που κάνουν είναι πόλεμος και μάλιστα ιερός πόλεμος, «τζιχάντ». Σ’ αυτό τους εξυπηρετεί και η πρόσφατη ορολογία των Δυτικών. Και τον «ιερό πόλεμο» όχι μόνο δεν τον καταδικάζει το «αληθινό Ισλάμ», αλλά τον απαιτεί από τους πιστούς μουσουλμάνους. Αυτή την εποχή, λοιπόν, υπάρχει ένα ήπιο Ισλάμ που αποκηρύσσει την τρομοκρατική δράση και ένα άλλο που ανεπιφύλακτα την κηρύσσει. Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι οι οπαδοί της δεύτερης αυτής τάσης έχουν πεισθεί ότι δίνοντας τη ζωή τους για το Ισλάμ εξασφαλίζουν το ύψιστο ζητούμενο από έναν πιστό, μια βέβαιη είσοδο στον παράδεισο. Και οι δύο τάσεις είναι σε θέση να δικαιώσουν την άποψή τους με εδάφια και επιχειρήματα από το Κοράνιο. Ανεξάρτητα από το ποιό και από ποιούς θεωρείται αληθινό Ισλάμ, γεγονός είναι ότι και το άλλο Ισλάμ αποτελεί μια πραγματικότητα. Και στο σημείο αυτό επιβάλλεται ψύχραιμη και νηφάλια αντιμετώπιση. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις έχουν τη δική τους λογική και δυναμική.

Όχι βία στο όνομα της θρησκείας.

.

Τη ζουν αυτή τη συνύπαρξη οι Αλβανοί. Βλέπουν την πράξη, πίσω από τη θεωρία, την εικόνα του «μοιράζεσθαι». «Η πρώτη μας βοήθεια πήγε στον Βορρά, όπου οι περισσότεροι είναι καθολικοί ή μουσουλμάνοι. Είπαμε, εμείς το ψωμί μας το μοιράζουμε χωρίς να ρωτάμε ποιος είσαι, τι είσαι, είσαι καλός, είσαι κακός, πιστεύεις όπως εγώ ή δεν πιστεύεις… Αυτή είναι η Ορθοδοξία. Το παράδειγμα που έδωσε ο Χριστός, είναι αυτό του Σαμαρείτη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην παραβολή, ο Χριστός χρησιμοποιεί ως πρότυπο αγάπης έναν αλλόφυλο κι έναν αλλόθρησκο. Κι εκεί μιλά για μια αγάπη, η οποία δεν ξέρει σύνορα. Αυτή είναι η αγάπη η Χριστιανική».

Το λάδι της θρησκείας είναι για να επουλώνει τις πληγές και να μαλακώνει τις καρδιές. Για να βοηθά τους ανθρώπους να βρουν την ελπίδα».

«Μιλήστε τη γλώσσα της αγάπης, αυτή την καταλαβαίνουν όλοι».

Τέλος νομίζω ότι αυτός ο άνθρωπος έχει εντοπίσει το γεγονός ότι οι λέξεις έχουν εσκεμμένα χάσει το νόημά τους. Ενώ ο ρόλος τους ήταν να προσπαθούν να περιγράψουν την αλήθεια σήμερα χρησιμοποιούνται με σκοπό να μας βυθίσουν στην λήθη:

–…Να σας πω εγώ κάτι πολύ τολμηρό, το οποίο ανέφερα πρόσφατα, όταν μίλησα στην Κρήτη στους φοιτητές. Ήταν ακριβώς το θέμα «Τί είναι πόλεμος, τί είναι τρομοκρατία».
Όταν λοιπόν μία ομάδα τανκ περνάει σε μια φτωχογειτονιά και σκοτώνει τα παιδιά τα οποία κοιμούνται, αυτό είναι πόλεμος. Κι όταν μία φοιτήτρια, στην απόγνωσή της ή στη συνέπειά της, μια νέα κοπέλα που μπορεί να ζήσει όπως θα ήθελε να ζήσει, παίρνει μια βόμβα κι ένα κοράνιο, αυτό είναι τρομοκρατία. Ε, δεν μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα.
…Δηλαδή για κάποιους, όταν βομβαρδιζόταν το Βελιγράδι, ήταν τρομοκρατία ενός κράτους. Όταν βομβαρδιζόταν η Τσετσενία, παιδιά στην Τσετσενία, υπήρχε σιωπή. Δηλαδή γενικά, είμαστε μονόφθαλμοι στην πολιτική μας, κι όχι μόνο οι της εκκλησίας, ή μόνο της θρησκείας.
… Δεν είναι μόνο οι θρησκευόμενοι άνθρωποι που σ’ αυτό το πράγμα έχουν αυτή την άποψη… βρέθηκαν τόσοι Εβραίοι διανοούμενοι που διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτά, αυτό είναι σημαντικό.

Μακάρι να βρει τρόπο και για αυτές του τις σκέψεις να δράσει. Θα τον παρατηρώ με αγάπη και θαυμασμό και θα προτείνω στα παιδιά μου να του μοιάσουν. Γιατί έτσι νομίζω ότι μπορούν πραγματικά να είναι ελεύθερα.https://www.youtube.com/watch?v=Ho4SjdVH-YU

Οι «νονοί» της πιο διεστραμμένης διαστρέβλωσης της γλώσσας και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο

Με αφορμή την επέτειο των τριών χρόνων από το θάνατο του μεγάλου Ουρουγουανού συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο ο οποίος στο πολύ επίκαιρο λεξικό εννοιών σημείωνε:

• Ο καπιταλισμός φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς.
• Ο ιμπεριαλισμός λέγεται παγκοσμιοποίηση.
• Τα θύματα του ιμπεριαλισμού λέγονται χώρες υπό ανάπτυξη, που είναι σαν να αποκαλείς τους νάνους παιδιά.
• Ο οπορτουνισμός λέγεται πραγματισμός.
• Η προδοσία λέγεται ρεαλισμός.
• Η φτώχεια λέγεται στέρηση ή στενότητα και οι φτωχοί, άνθρωποι με ανεπαρκείς πόρους.
• Η απομάκρυνση των φτωχών παιδιών από το εκπαιδευτικό σύστημα είναι γνωστή με το όνομα σχολική λιποταξία.
• Το δικαίωμα του αφεντικού να απολύει τους εργάτες χωρίς αποζημιώσεις ή εξηγήσεις λέγεται ευελιξία της αγοράς.
• Η επίσημη γλώσσα αναγνωρίζει τα δικαιώματα των γυναικών ως δικαιώματα μειονοτήτων, λες και ο μισός αρσενικός πληθυσμός της ανθρωπότητας είναι η πλειονότητα.
• Αντί για στρατιωτική δικτατορία, λέμε μεταβατική κυβέρνηση.
• Τα βασανιστήρια λέγονται παράνομος καταναγκασμός ή φυσικές και ψυχολογικές πιέσεις.
• Όταν οι κλέφτες είναι από καλή οικογένεια δεν είναι κλέφτες αλλά κλεπτομανείς.
• Η λεηλασία των δημόσιων αποθεμάτων από διεφθαρμένους πολιτικούς φέρει το όνομα αθέμιτος πλουτισμός.
• Τα εγκλήματα που διαπράττουν τα αυτοκίνητα καλούνται ατυχήματα.
• Όταν θέλουμε να πούμε τυφλοί, λέμε μη διορατικοί.
• Οι μαύροι είναι έγχρωμοι.
• Όπου δεις μακρόχρονη και επάρατο ασθένεια, πρέπει να διαβάζεις καρκίνο ή AIDS.
• Αιφνίδια ασθένεια σημαίνει καρδιακή ανακοπή.
• Ποτέ δεν λέμε θάνατος, λέμε το μοιραίο.
• Ποτέ επίσης δεν είναι νεκροί όσοι εξοντώνονται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις: οι νεκροί της μάχης είναι απώλειες και οι απλοί πολίτες που σκοτώνονται χωρίς να φταίνε σε τίποτε, είναι παράλληλες ζημίες.

Η οικουμενική Ορθοδοξία, το εθνικό και το αληθές

Εισήγηση στο συνέδριο «Εθνική συνεννόηση: Παρόν και μέλλον».

Διοργάνωση: Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, Περιφέρεια Κρήτης και Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κρήτης, Κολυμπάρι Χανίων, 28-04-2018.

 Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*

Ποια μπορεί να είναι η στάση της Εκκλησίας απέναντι στο ερώτημα της «εθνικής συνεννόησης»;

Πιθανολογώ ότι η απάντηση εκ μέρους εκκλησιαστικών ανθρώπων αναμένεται πανεύκολη και στερεότυπη: «Η Εκκλησία πάντα πρωτοστάτησε στους εθνικούς αγώνες», «Η Εκκλησία είναι εθναρχούσα», ή ακόμα «Ορθοδοξία και ελληνικό έθνος ταυτίζονται». Κατά την ταπεινή μου άποψη, ωστόσο, ακριβώς το γεγονός ότι αυτές οι απαντήσεις αναμένονται ως αυτονόητες, μάλλον αποτελεί πρόβλημα για μια στιβαρή προσέγγιση.

Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αρθρωθεί αλλιώς. Η Εκκλησία θα συμβάλει τα μάλα στο ερώτημα της «εθνικής συνεννόησης», αν καλλιεργήσει διαύγεια στα κριτήρια. Διαύγεια και σχετικά με το εθνικό, διαύγεια και σχετικά με το εκκλησιαστικό. Το μείζον πρόβλημα σήμερα είναι η ικανή σύγχυση όσον αφορά τα κριτήρια. Και η σύγχυση αυτή αφορά όλες τις πλευρές. Επιτρέψτε μου λοιπόν να σκιαγραφήσω την αναμέτρηση με τα κριτήρια:

Τι αποτελεί εθνικό; Ξέρουμε ότι το επίθετο χρησιμοποιείται κατά βούληση, άλλοτε για να προσδιορίσει κάτι πολύτιμο, κι άλλοτε για να μεταμφιέσει ό,τι βρωμερότερο. Παράδειγμα απλό: Η δικτατορία του 1967 προσδιόριζε εκκωφαντικά τον εαυτό της ως εθνικό. Το 1969 όμως ο Γιώργος Σεφέρης χαρακτήρισε ως εθνική επιταγή την ανάγκη τερματισμού της δικτατορίας. Και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός, τα οποία πλημμυρίζουν και τις μέρες μας. Πράγμα που σημαίνει: Τι νόημα μπορεί να έχει μια επίκληση του «εθνικού», η οποία είναι διαζευγμένη από πανανθρώπινες αλήθειες, όπως η ελευθερία;

Ανάγκη πρώτη, λοιπόν, να πάρουμε τοις μετρητοίς τη φράση του εθνικού μας ποιητή, τη φράση την πολύτιμη, την οποία απειλεί να φθείρει η συχνή κι αναίσθητη επίκληση: «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές». Δεν υπάρχει κάτι εθνομηδενιστικό σ’ αυτή την παραχώρηση προτεραιότητας στην αλήθεια. Οι εθνικές ταυτότητες δεν είναι ομάδες αίματος. Η πατρίδα είναι «ο τόπος του τρόπου» [1]. Του τρόπου ζωής, ο οποίος μας κάνει αυτό που είμαστε κι όχι κάτι άλλο. Το εθνικό, λοιπόν, έχει σπουδαίο περιεχόμενο, εφόσον υποστασιάζει στον τόπο και στον χρόνο τα πολύτιμα πανανθρώπινα.

Η Εκκλησία, από την άλλη, σύμφωνα με το Ευαγγέλιό της, δεν αντλεί ταυτότητα από το έθνος. Δεν είναι προϊόν του. Είναι οικουμενική. Και μάλιστα αποτελεί τον αντίποδα της ειδωλολατρίας του έθνους, δηλαδή του εθνικισμού. Το 1872, σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη καταδίκασε τον εθνοφυλετισμό ως αίρεση. Ξέρουμε παράλληλα ότι στο διάβα της ιστορίας η Εκκλησία δεν υπήρξε συνεπής στην εν λόγω καταδίκη [2]. Αλλά είναι ευτύχημα ότι η καταδίκη του εθνοφυλετισμού (παράλληλα προς την αποδοχή της ιδιοπροσωπίας κάθε λαού) επαναλήφθηκε –έστω και λακωνικά– από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων, τον Ιούνιο του 2016 στο Κολυμπάρι [3]. Η Εκκλησία αντλεί την ταυτότητά της από το όραμα για τη Βασιλεία του Θεού. Την ιδιοπροσωπία κάθε λαού η Εκκλησία την κάνει σάρκα της. Δεν την προσπερνά. Ταυτόχρονα όμως, ούτε εγκιβωτίζεται σ’ αυτήν. Τα δεδομένα κάθε λαού καλούνται να γίνουν σάρκα της – όχι όμως σαρκοφάγος της. Σαρκοφάγο έχουμε όποτε το Ευαγγέλιο υποταχθεί στο μερικό και, πολύ περισσότερο, στο μισαλλόδοξο.

Η χριστιανική ταυτότητα είναι θέμα προσωπικής και υπεύθυνης απόφασης. Δεν είναι θέμα ούτε DNA, ούτε μιας συλλογικής ταυτότητας η οποία τάχα κληροδοτείται ανεπίλεκτα. Ταυτόχρονα είναι γεγονός η πολυαίωνη και πολυεπίπεδη συνοδοιπορία Χριστιανισμού και ελληνικού βίου. Συντέθηκε ένας πολιτισμός ο οποίος φέρει έκδηλα τα χνάρια αυτής της συμπόρευσης και για πιστούς και για απίστους. Ο πολιτισμός αυτός όντως χρειάζεται να διδάσκεται, όχι ως πειθαναγκασμός του νέου ανθρώπου σε μεταφυσικές αρχές, αλλά ως μία μητρική γλώσσα, η οποία του δίνει τη δυνατότητα να συγκροτηθεί μέσα στον κοινωνικό του χώρο, ώστε να αρθρώσει στην ώρα του τα προσωπικά του «ναι» και τα προσωπικά του «όχι». Είπαμε: η πίστη είναι πάντα προσωπικό άθλημα. Σήμερα λοιπόν πολλοί συμπατριώτες μας είναι πολιτισμικώς Ορθόδοξοι, χωρίς να είναι και μεταφυσικώς Ορθόδοξοι. Χαρακτηριστικά δείγματα της «πολιτισμικής Ορθοδοξίας», η οποία πράγματι λειτουργεί συνεκτικά, είναι ο συμβολισμός που έχει λάβει για όλους (επαναλαμβάνω: πιστούς και απίστους) η Ανάσταση, η διάθεση για αλληλεγγύη κ.ά. Ενδεικτική, πάντως, αυτής της πραγματικότητας (της πολιτισμικής Ορθοδοξίας, η οποία δεν διαθέτει πάντα Ορθόδοξη πίστη) είναι μια πρόσφατη έρευνα, με ευρήματα σχεδόν κωμικά σε κάποιες περιπτώσεις: Το 90% του πληθυσμού δηλώνει Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Όμως το 36% από αυτούς που δηλώνονται ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, περίπου δεν πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή! [4]

Πρόκειται για μια απλή αλήθεια: Ελληνική κοινωνία και εκκλησιαστική κοινότητα δεν συμπίπτουν. Αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι η θέση της Εκκλησίας είναι στην ιδιωτική σφαίρα. Η θέση της βρίσκεται στον δημόσιο χώρο, και λόγω της προαναφερθείσας συνοδοιπορίας, αλλά κατεξοχήν λόγω του ότι εκεί είναι η θέση κάθε πρότασης νοηματοδότησης του ανθρωπίνου βίου, και κάθε μήτρας η οποία σφυρηλατεί στάσεις ζωής. Εκεί, στον δημόσιο χώρο, οφείλει να διατυπώνει την άποψή της, να κρίνεται και να διαλέγεται. Αλλά παρουσία τής Εκκλησίας στον δημόσιο χώρο δεν σημαίνει επένδυσή της με κρατική ισχύ [5]. Κάτι τέτοιο είναι ριζικά αντίθετο προς τη φύση της Εκκλησίας.

Η μεγάλη προσφορά της Εκκλησίας, λοιπόν, στην υπόθεση της εθνικής συνεννόησης είναι να μην κενώσει το Ευαγγέλιο, ακόμα κι αν αυτό φαίνεται ουτοπικό σε δύσκολες περιόδους. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να σταματήσει να λέει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια. Δεν μπορεί να αποσιωπά ότι οι περιπτώσεις εθναρχίας δεν αποτελούν κανονικότητα, αλλά διακινδύνευση και ταλάντωση μεταξύ εξουσιακότητας και ακραίας αυτοθυσίας. Το ίδιο ισχύει και για τον εμβληματικό τύπο του κουμπουροφόρου παπά. Θα εξηγήσω με συντομία τι εννοώ, διότι με αυτό το ενδεικτικό παράδειγμα θα φανεί ίσως τι σημαίνει τιτανομαχία περί τα κριτήρια.

Ο Χριστιανισμός από τη φύση του γεννά έρωτα ελευθερίας. Όποτε, αντιθέτως, εκκλησιαστικοί άνθρωποι εκτρέφουν εθελοδουλία ή υποτάσσονται σε κομματικές υστεροβουλίες (τι ήταν, για παράδειγμα, το ανάθεμα του Βενιζέλου;), απλούστατα προδίδουν αυτό που επικαλούνται. Ο έρωτας της ελευθερίας, λοιπόν, οδηγεί τον Χριστιανό όχι σε παθητικότητα, αλλά σε μη-βίαιη αντίσταση. Αυτό έκανε ο συγγραφέας της «Αποκάλυψης», όταν αποκαλούσε «πόρνη Βαβυλώνα» την αυτοκρατορική Ρώμη [6], αυτό έκανε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, αυτό έκαναν και οι μάρτυρες. Κάποιες φορές όμως ο έρωτας της ελευθερίας οδηγεί τους παπάδες σε ένοπληαντίσταση. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: Η διαφορά του Ορθόδοξου παπά καιαπό τον σταυροφόρο και από τον τζιχαντιστή. Οι κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας απαγορεύουν απολύτως την άσκηση βίας εκ μέρους των κληρικών. Απολύτως! Κανονικά, λοιπόν, όταν ο παπάς παίρνει το όπλο, όχι μόνο δεν έχει την πεποίθηση ότι μ’ αυτό αγιάζει (όπως πίστευαν στις σταυροφορίες ή πιστεύουν στην τζιχάντ), αλλά τολμά μια πράξη ακρότατης αυτοθυσίας. Όχι υπό την έννοια ότι διακινδυνεύει τη ζωή του. Υπό την έννοια ότι διακινδυνεύει την ίδια του τη σωτηρία! Ο Ορθόδοξος παπάς οφείλει να ξέρει πως αν πάρει το όπλο, θα είναι χάριν της αλληλεγγύης προς τους αδικημένους, και ότι μετά από αυτό δεν θα ξαναλειτουργήσει [7]. Αν αυτό το πλαίσιο λησμονείται, τότε τα κριτήρια λησμονούνται, και το αληθές παύει να είναι για το εθνικό η αντιναρκωτική αλογόμυγα!

Όσοι παραξενεύονται μ’ αυτά, ας αναλογιστούν πότε και γιατί ο Σολωμός διατύπωσε την ολόφωτη φράση «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές»! Το θυμίζω: Το 1849 ο ποιητής έγραψε τον «Πόρφυρα», ποίημα συγκλονιστικά και βαθύψυχα θρηνητικό για τον Άγγλο στρατιώτη Ουίλιαμ Μιλς, ο οποίος υπηρετούσε στα στρατεύματα κατοχής της Κέρκυρας, και ο οποίος, κολυμπώντας στα νερά της, κατασπαράχθηκε από τον καρχαριοειδή «πόρφυρα». Ανάμεσα σε άλλα, ο ποιητής έφερνε στα μάτια και στην καρδιά του αναγνώστη τη νοσταλγία του νεαρού Άγγλου για την πατρίδα και τη μητέρα του, με ένταση πικρή! Μα κάποιος φίλος του Ζακυνθινού ποιητή δυσανασχέτησε, και του είπε πως θα ήταν προτιμότερο να έγραφε ένα ποίημα εθνικό, δηλαδή ελληνικής υπόθεσης. Τότε ο Σολωμός του απάντησε με την περιλάλητη φράση! Διότι –το επαναλαμβάνω– τι νόημα μπορεί να έχει μια επίκληση του «εθνικού» διαζευγμένη από πανανθρώπινες αλήθειες, όπως η συμμετοχή στον πόνο κάθε πλάσματος, η δίψα για αγάπη κλπ.; Αυτή μάλιστα είναι η φράση του ανθρώπου που έγραψε και τους «Ελεύθερους πολιορκημένους»! [8]

Στις 4 Φεβρουαρίου φέτος έγινε το συλλαλητήριο στην Αθήνα για το Μακεδονικό. Ακούστηκαν πολλά, για το αν η θεσμική Εκκλησία έπρεπε να συμμετάσχει ή όχι. Αλλά νομίζω πως το σπουδαίο θα ήταν κάτι πέραν αυτού: Ένα δημόσιο μνημόσυνο υπέρ απάντων των πεσόντων, Ελλήνων και Βουλγάρων, υπέρ αναπαύσεως και υπέρ συγχωρήσεως. Η Εκκλησία δεν διανοήθηκε –ή δεν τόλμησε– να το κάνει. Σκεφτείτε όμως πόσο προχωρημένη, πόσο γόνιμη θα ήταν μια τέτοιας λογής παρέμβαση στο εθνικό. Μια παρέμβαση  η οποία πηγάζει από το τι λογής Θεό πιστεύει η Εκκλησία, και δείχνει πώς το αίτημα της ελευθερίας ανταμώνει σταυρικά την ανθρωπιά. Αυτή είναι η κατεξοχήν δική της οπτική, την οποία έχει να καταθέσει στον δημόσιο χώρο, με λόγο και με πράξη.

Όλα αυτά φαίνεται να προϋποθέτουν μια ανθρωπολογική και πολιτική οπτική που κάπως συγγενεύει με το ηττημένο πολιτικό όραμα του Ρήγα Φεραίου:

Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά

για την πατρίδα όλοι να ΄χωμεν μία καρδιά

στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει

στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί […].

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί

αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή

για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί,

να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά

τους τυραννούν. 

Φυσικά, σκληρός λόγος. Αλλά, ας δούμε την ουσία, δηλαδή τα κριτήριά του: Δεν μπορείς να προσεγγίσεις το εθνικό αν ταυτόχρονα δεν κρίνεις τις αυτοκρατορίες (αλλοτινές και τωρινές), οι οποίες τρέφουν συγκρούσεις μεταξύ εθνών και τρέφονται από αυτές. Το κακό δεν προκύπτει από κάποιες εθνικές «ουσίες», αλλά από την προθυμία όσων κάνουν το σπιτικό τους οίκο ανοχής του άδικου.

Και επειδή η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι ουδέτερη, αλλά οφείλει να είναι με το μέρος των θυμάτων της ιστορίας, η μαρτυρία της οφείλει να περιλαμβάνει το ότι δεν υπάρχει εθνική υγεία χωρίς έγνοια για την κοινωνική δικαιοσύνη. Η επίκληση του εθνικού δεν μπορεί να γίνεται το άλλοθι για τη μισανθρωπία και την εκμετάλλευση. Εδώ και αιώνες οι αληθείς προφήτες κατήγγειλαν τη διεφθαρμένη άρχουσα τάξη της χώρας:

Ακούστε αρχηγοί και άρχοντες του Ισραήλ […]. Φέρεστε στο λαό μου σαν να ήταν ζώα που τα πάνε για σφαγή. Τους γδέρνετε […] και ξεκολλάτε τις σάρκες από τα κόκαλά τους […]. Ακούστε αρχηγοί και άρχοντες του Ισραήλ, που αποστρέφεστε το δίκαιο και διαστρέφετε το σωστό […]. Οι άρχοντες δωροδοκούνται όταν δικάζουν, οι ιερείς διδάσκουν με πληρωμή και οι ψευδοπροφήτες προφητεύουν με αμοιβή. Κι ύστερα απ’ όλα αυτά τολμούν και λένε: «Ο Κύριος είναι μαζί μας. Δε θα μας βρει κακό!» [9].

Αληθείς προφήτες κατά της εθνικής τους ηγεσίας! Ποιος όμως από τους δύο είναι πραγματικά η πραγματική αντεθνική δύναμη;  «Δεν είναι παντού καλό πράγμα η ομόνοια, διότι και οι ληστές συμφωνούν μεταξύ τους», έλεγε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος [10]. Η αδιαφορία μπροστά στην ταξική αδικία δεν μπορεί να δοξολογείται ως συγκολλητική τάχα ουσία του εθνικού παζλ. Κι επιπλέον, πόσο ψευδής είναι η βεβαιότητα των εκκλησιαστικών χώρων ότι αποτελούν κατοικητήριο του Θεού αυτομάτως και εκ της θεσμικής ιδιότητός τους, δηλαδή ανεξάρτητα από το αν διακονούν το δίκιο κι αν νοιάζονται για το θέλημα του Θεού!

Ανέφερα ως τώρα ότι η Εκκλησία οφείλει να συμβάλλει στο εθνικό με το αληθές, δηλαδή καταθέτοντας από το ίδιο το «είναι» της 1) την οπτική της οικουμενικότητας, 2) τη συνηγορία υπέρ της ελευθερίας, και 3) το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη. Κλείνω προσθέτοντας άλλο ένα: Τη διακονία της δημοκρατίας. Ο κορυφαίος της εθνεγερσίας του 1821, Μακρυγιάννης, ήταν ταυτόχρονα και ο κορυφαίος της δημοκρατίας, στρατευμένος υπέρ του Συντάγματος και κατά της απολυταρχίας (οι αναφορές μου στο κείμενό μου αυτό επίτηδες είναι από ποταμούς της παράδοσης –Ρήγα, Μακρυγιάννη, Σεφέρη–, ακριβώς για να καταδείξω τη δυναμική έμφασή τους στα κριτήρια). Στις σημερινές συνθήκες, η Εκκλησία έχει να προσφέρει πολλά, διδάσκοντας ότι ο άνθρωπος είναι σχεσιακό ον και συνηγορώντας υπέρ του κοινωνικού. Αυτό σημαίνει

αντιδιαστολή προς δυνάμεις οι οποίες αποδομούν το κοινωνικό. Αντιδιαστολή προς το μεταμοντέρνο το οποίο κονιορτοποιεί κάθε έννοια κοινών κριτηρίων και καμώνεται πως δεν υπάρχουν αντιθέσεις με νόημα. Αντιδιαστολή προς τον οικονομισμό, ο οποίος παριστάνει το μοναδικό περιεχόμενο της ζωής, εξατμίζει την πολιτική ευθύνη, κατασκευάζει παιδεία για δούλους και ροκανίζει τις ανθρωπιστικές σπουδές [11]. Αντιδιαστολή προς την ασύδοτη αγορά, η οποία τις πατρίδες, από τόπο του τρόπου, τις κάνει πάρκινγκ αγορών, και η οποία εκτοπίζει τους ανθρώπους τους σαν ευτελή αναλώσιμα.

Επαναλαμβάνω: Κορυφαία υπηρεσία της Εκκλησίας στην υπόθεση της συνεννόησης είναι να μην αρνηθεί το ευαγγέλιό της, ακόμα κι όταν αυτό ακούγεται δυσβάσταχτο. Είναι βασική αποστολή της το να καλεί σε έναν αντι-εγωιστικό τρόπο ζωής, και να μαρτυρά ότι η μεγαλύτερη αγάπη είναι να θυσιαστείς για χάρη των φίλων σου [12]. Αν προσέξουμε το ευαγγέλιο, θα δούμε ότι ο Χριστός αυτό, το τελευταίο (τη θυσία για χάρη των φίλων), το είπε αντιδιαστέλλοντας την έννοια του φίλου από την έννοια του δούλου!

Stefanos Pantos

Κάποιοι κυκλοφορούν κείμενα για υπογραφές , για συλλαλητήρια με “εθνική” διάθεση για να μη χάσουμε την Μακεδονία μας…

Για όλους εσάς που σας πιάνει εθνικιστικό ντελίριο:

Πού ήσασταν όταν κλείνανε τα εργοστάσια της Μακεδονίας μας και τα μεταφέρανε στα Σκόπια και τη Βουλγαρία; Ξέρετε τα ποσοστά ανεργίας στη Μακεδονία εξαιτίας αυτού του γεγονότος;
Πού ήσασταν όταν οι ολιγάρχες παίρνανε τις επιδοτήσεις και βάζανε λουκέτα και τα μεταφέρανε σε άλλες χώρες των Βαλκανίων , στα Σκόπια και στη Βουλγαρία;

Πού ήσασταν όταν ξένα άρματα μάχης είχαν κάνει τη Θεσσαλονίκη ορμητήριο φονιάδων ενάντια στη Γιουγκοσλαβία το 1999 καταπατώντας το Σύνταγμα της χώρας μας, και διαλύοντας μιά φιλική μας χώρα;

Πουθενά δεν ήσασταν ,ας μην το παιδεύουμε.
Και τι ειναι η Μακεδονία για εσάς τελικά;
Ένα όνομα μόνο να χατε να λέγατε , τώρα που μας έχουν κάνει αποικία.
200 επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων πήγανε στα Σκόπια.
Το ελληνικό κεφάλαιο με το σκοπιανό κάνουν χρυσές δουλειές.
Λέτε να τους ενοχλεί η ονομασία;
Αυτό δε σας πειράζει; Δε σας απασχολεί πώς συμβαίνει αυτό;

Το ίδιο πρόβλημα γιατί δεν το έχετε με την Ανατολική Θράκη που ανήκει στην Τουρκία ή τη Βόρεια Ήπειρο που ανήκει στην Αλβανία;

Αιώνες είναι γνωστό, από το Μέγα Αλέξανδρο ακόμη, ότι η Μακεδονία ήταν μια τεράστα έκταση στα Βαλκάνια και δεν περιορίζοταν στη Μακεδονία την ελληνική.
Και όλοι όσοι κατοικούσαν σε αυτή την έκταση ονομάζονταν από τότε Μακεδόνες.

Δεν διαβάσατε ποτέ για τις τρεις Μακεδονίες; Σχολείο δεν πήγατε; Εγώ θα σας τα λεω;
Τη Μακεδονία του Πιρίν (Βουλγαρία), τη Μακεδονία του Αιγαίου (τη δική μας) και τη Μακεδονία του Βαρδάρη (Σκόπια); Έτσι μοίρασαν οι Μεγάλες Δυνάμεις και οι αρχηγοί των Βαλκανικών κρατών όλη εκείνη την έκταση της Μακεδονίας το 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, με την οποία τερματίστηκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι.H Mακεδονία σαν ιστορική & πολιτιστική έννοια είναι Ελληνική.
Σαν γεωγραφική όμως θέση δεν είναι μόνο Ελληνική αν και κατέχουμε το μεγαλύτερο μέρος της , περίπου το 52%.
Το αναγνωρίσαμε αυτό, υπογράφοντας την συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13), αποδίδοντας μέρος της στη Σερβία (Ν. Σερβία 38%) & στη Βουλγαρία 10%, με τον χαρακτηρισμό Βόρεια Μακεδονία.

Δεν σκεφτήκατε ποτέ αλήθεια ότι τα Σκόπια για πολλές δεκαετίες ονομάζονταν Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας (από το 1945) και ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας; και μάλιστα καμία ελληνική κυβέρνηση δεν είχε εγείρει θέμα ποτέ.
Ούτε κι εσείς είχατε θέμα. Είχατε σοβαρότερα θέματα να ασχοληθείτε.

Βέβαια και οι Γιουγκοσλάβοι δεν είχαν καμία επεκτατική διάθεση εις βάρος μας. Και εκεί είναι η ουσία.
Η ουσία είναι να μην διεκδικούνται εδάφη.
Δηλαδή αν λέγονται Σκόπια με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, όλα καλά;
Γιατί στα συλλαλητήρια που σας καλούνε, οι διοργανωτές ενδιαφέρονται το νέο κράτος μόνο να μην έχει το όνομα Μακεδονία και τίποτα άλλο.
Όλα τα άλλα δεν ενοχλούν…

Δεν κοιτάτε λέω εγώ, που κι οι γείτονες μας ζουν μια εργασιακή κόλαση όπως κι εμείς κι αντί να τρώγεστε με τους άλλους λαούς, κι αυτοί με μας, να κάνετε καμιά διαδήλωση για πιο σοβαρά προβλήματα όπως είναι να μην αλλάξουν τα σύνορα.
Για να υπάρχει ειρήνη.Για να μη γίνει ποτέ πόλεμος. Για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη και προοδευτική ανάπτυξη των Βαλκανικών χωρών μακρυά από επιθετικούς οργανισμούς τύπου ΝΑΤΟ….
Αλλά εκεί που υπογράφετε , να ξέρετε ότι τέτοια σοβαρή διαδήλωση δεν θα κάνουν.
Να προσέχετε πού υπογράφετε…

(Με βάση το κείμενο του φίλου Nikos Kitmeridis)

Βασίλειος Γούλας

Δεἶτε τι λέει ἐδῶ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου γιά το Μακεδονικό, ἀπομαγνητοφώνησα μερικά και τα μοιράζομαι μαζί σας.
“Ὁ Τίτο ἔπαιξε πολύ ἔξυπνα το θέμα.
Τι ἔκανε; προσπαθοῦσε νά δημιουργήσει συνείδηση ἐθνική.
Και τι κάνει; Δημιουργεῖ ἀκαδημία Μακεδονικῶν σπουδῶν, ἀρχίζει: γλώσσα, παιδεία, ἐκκλησία.
Προσέξτε: ἕνας κομμουνιστής ἄθεος ἰδρύει ἐκκλησία. 
Γιατί; γιατί μέα ἀπό τήν ἐκκλησία θέλει νά περάσει ὅλα τ΄ἄλλα.
Καί ἑνῶ αυτοί κάνουν αὐτό, ἐμεῖς ἐδῶ κάνουμε ἀποδόμηση τῆς παιδείας…
Αὐτά εἶναι τα βασικά λάθη, ένῶ ἔκανε ὅλα αὐτά, ὁ Τίτο, ἐμεῖς ἐδῶ τι κάναμε; λέγαμε: ἡ ἱστορία δέν θά τους δικαιώσει.
Αὐτά τα ὁποία ἐνίσχυε ὁ Τίτο ἐμεῖς ἐδῶ τά ἀποδομούσαμε.”
Δικό μου τα σχόλια αὐτά:
1) Αὐτά που ἀναφέρει ὁ Ναυπάκτου ἔγιναν ἀπό τους δικούς μας πολιτικούς, κυρίως δέ, ἰδιαζόντως από τη δεξιά-τη λεγόμενη πατριωτική-ἡ ὁποία ἐν μία νυκτι το 1976 καταργεῖ την συνέχεια τοῦ ἑλληνισμοῦ, δηλαδή τη γλώσσα, ἡ ὁποία καταστροφή εἶναι χειρότερη, σημειώνει ὁπολύς Γιανναράς, και ἀπό την Μικρασιατική καταστροφή, ἐκεῖ χάσαμε κοιτίδες πολιτισμοῦ, ἐδῶ χάσαμε την ἱστορική συνέχεια, που εἶναι ἡ γλώσσα.
2) Ἕνας ἄθεος δεἶτε τι ἔκανε, οι δικοί μας ὁρκίζονταν στο εὐαγγέλιο δεκαετίες τώρα και δέν ἄφησαν τίποτε ὄρθιο.
3) Πολλοί κατηγοροῦν τον σημερινό πρωθυπουργό γιά ἄθεο κλπ.,στέκεται και σέβεται την ἐκκλησία, καί ὁ ὁποῖος εἶναι εἰλικρινέστερος τῶν προηγουμένων.
4) Ενῶ ὁ Τίτο ἔκανε αὐτά ἡ δική μας ἐκκλησία δέν ἔπαιρνε τα μηνύματα, ὅπως και τώρα:ζεῖ ἐκτός ἐποχῆς, ἐγκλωβισμένη σε ἕνα μουσειακό ἀπολίθωμα, που λέγεται παράδοση και ἀδυνατεῖ να συνυπάρξει με το παρόν τῆς ἱστορίας.
5) Ὁ Ναυπάκτου ἔκλεισε τη συνέντευξη ὡς ἐξῆς: πολιτικοί και ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες να μήν χρησιμοποιῦν τα ἐθνικά και ἐκκλησιαστικά θέματα χάριν τῆς δικῆς τους φιλοδοξίας καί τῶν δικῶν τους σκοπιμοτήτων.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ 
το λιμάνι της ξεπουλήθηκε στους Κινέζους
Το αεροδρόμιο στους Γερμανούς 
Τα Σπίτια στα ξένα funs
Το χρυσάφι στο υπέδαφος της στους Καναδούς
Αλλά το κυριώτερο είναι αυτό που γράφει το πανό στην εξέδρα των Ιερολοχιτών οπαδών του ΑΡΗ .
“Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ στα Σκόπια όμως έχει αμόλυβδη φτηνή”
Και super market και αθλητικά καθώς και αστακομακαρονάδες θα πρόσθετα .
Για πόσα απο τα παραπάνω ξεσηκωθήκαμε ?
Συγνώμη ξέχασα . 
“Τα μνημόνια είναι ευλογία “

 

 

Στην πραγματικότητα, το ίνδαλμά τους, ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε εγγράφως τα Σκόπια ως «Μακεδονία» σκέτο!

Το 1959, επί καραμανλοκρατίας, υπογράφηκε συμφωνία αμοιβαίων δικαστικών σχέσεων μεταξύ της Ελλάδος και της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο. Στο άρθρο 7 της συμφωνίας, αναφέρεται ότι η συνεργασία αφορά το υπουργείο Δικαιοσύνης της Ελλάδος από την μια κι από την άλλη, τα υπουργεία Δικαιοσύνης των ομόσπονδων κρατιδίων της τότε Γιουγκοσλαβίας, ήτοι της Σερβίας, της Κροατίας, της Σλοβενίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, του Μαυροβουνίου και της Μακεδονίας!

Αυτά και σκασμός!

koinonikosethnikismos.wordpress

Iannis Carras

21 Ιανουαρίου

In 1991 with my friend Theodore I found myself visiting Mount Athos for the first time. Our task was to accompany the then eighty-eight-year old Sir Steven Runc…

Δείτε περισσότερα

Το 1991 με τον φίλο μου τον θίοντορ, βρήκα τον εαυτό μου να επισκέπτεται το όρος άθως για πρώτη φορά. Η αποστολή μας ήταν να συνοδεύσουμε τον χρονο σερ Στίβεν ράνσιμαν σε αυτό που υποτίθεται ότι θα ήταν η τελευταία του επίσκεψη στο ιερό βουνό. Η επίσκεψη ήταν κατόπιν πρόσκλησης του ελληνικού κράτους, αλλά καθώς το κράτος, ή μάλλον οι υπάλληλοι του, αποφάσισαν να κάνουν απεργία την ημέρα που φτάσαμε, βρήκα τον εαυτό μου να διαπραγματεύεται με τους μοναχούς σχετικά με τους καλύτερους τρόπους μεταφοράς ενός ογδόντα οκτώ ετών. – Παλιά από το ένα μοναστήρι ή το άλλο από το άλλο. Θα σε αυτό από τους ίδιους τους μοναχούς, και επίσης από την αξιοσημείωτη επιδεξιότητα του ίδιου του ανθρώπου, και αυτό παρά το γεγονός ότι είχε ξεχάσει να φέρει μια ζώνη και έτσι χρησιμοποίησε έναν από τους δεσμούς του για να τραβήξει το παντελόνι του.
Αυτό, όπως είπα, ήταν το 1991. Σε πολλά μοναστήρια μοναχοί και προσκυνητές ήθελαν ο Sir Steven Ράνσιμαν να επιβεβαιώσει ότι οι ελληνικές επίσημες απόψεις για το ζήτημα της Πγδμ ήταν σωστές. Σε ένα, τον λογομάχησε ένας θυμωμένος μοναχός οπλισμένος με προφητείες μιας Συρίας-Ελληνικής Συμμαχίας. Σε μια άλλη περίπτωση, στην μεγάλη λαβρα, ήταν περικυκλωμένος από μια ομάδα διαπεραστική προσκυνητών που απαίτησαν να πει ότι η Μακεδονία ήταν ελληνική. Λυπάμαι, αρνήθηκε. Για το είδος του εθνικισμού που έθεσε αυτό το ζήτημα ήταν το αντίθετο από αυτό που ο Sir Steven Ράνσιμαν ήρθε να προσφέρει για την άνοιξη του 1991, το αντίθετο από αυτή την κοινοπολιτεία που έχει ξοδέψει τόσα πολλά από τη ζωή του γράφοντας για το – Ναι. Μια κοινωνία και μια θρησκεία είχαν στραφεί από μόνη της, και στη διαδικασία γινόταν όλο και πιο κακός. Δεν ξέρω αν ο λόγος γι ‘ αυτή τη στροφή είναι κυρίως ενοχή, ή κάτι άλλο. Αλλά βλέποντας τα ίδια λάθη να γίνονται πάλι, με κάνει κάτι παραπάνω από θλιβερό. Γιατί αν και η Μακεδονία είναι και ελληνική, δεν είναι μόνο ελληνική. Ποτέ δεν ήταν, και ποτέ δεν θα είναι, όσο πολλοί εθνικιστές μοναχοί διαδηλώνουν σε υπερπλήρεις πλατείες.

 

· 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΜΑΣ κατά Γερμανών και επόμενων ντόπιων και ξένων καταχτητών μας .

Δημοσιεύτηκε από Yorgos mi

Στις 4/2/1948, στις περιοχές που έλεγχε ο Δημοκρατικός Στρατός, ολοκληρώθηκε η δουλειά διαφώτισης του 2ου σεμιναρίου για δασκάλους για τα σχολεία όπου θα φοιτούσαν τα παιδιά της σλαβομακεδονικής μειονότητας. Συγκεκριμένα 120 Μακεδόνες και 40 Έλληνες δάσκαλοι/ες χειροκρότησαν τον Υπουργό Παιδείας (Πέτρο Κόκκαλη) ο οποίος είπε τα εξής:

“Αν θέλουμε να δούμε τη σημασία της σημερινής γιορτής, θα πρέπει να δούμε το γεγονός, ότι Έλληνες και Μακεδόνες, μαζί, με τη βοήθεια του ΔΣΕ βάζουν τις βάσεις για το νέο σχολείο. Η κοινή τους πάλη είναι το γεγονός το οποίο έγινε το ορόσημο και η αρχή για να πάψει το τρομερό δράμα το οποίο εκτυλισσόταν εναντίον αυτού του λαού σ’ αυτή τη γη. Αυτό το σεμινάριο, η δουλειά του κι η διαφώτισή του δείχνουν το σεβασμό μας προς τη μακεδονική μειονότητα στην οποία για πρώτη φορά στη ζωή της, της δίνονται όλες οι δυνατότητες να αναπτύξει τη μητρική της γλώσσα και την εθνική της κουλτούρα. Όλο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ανθρωπισμού, παρά είναι αποτέλεσμα βαθιάς ιδεολογίας και κοινής πάλης Ελλήνων και Μακεδόνων”

“Επιστρατεύτηκες αυτοβούλως να συνεργαστείς με το σύστημα”: Γράμμα στον Μίκη Θεοδωράκη

Ένα γράμμα της Ιωάννας Κατσίμπα προς τον Μίκη Θεοδωράκη με αφορμή την  τοποθέτησή του, αναφορικά με το συλλαλητήριο της Κυριακής .

Όπως μας πληροφορεί το tetartopress.gr , η θέση της Ι. Κατσίμπα είναι ξεχωριστή και για έναν ακόμη λόγο, καθώς είναι απόγονος του αντάρτη του ΕΛΑΣ Γιώργου Κατσίμπα (μετέπειτα βουλευτή της ΕΔΑ) που πήρε μέρος στην επιχείρηση ανατίναξης του Γοργοπόταμου. Επίσης, τον αδερφό του τον έκαψαν στο σχολείο του Μικρού Χωριού.

Το γράμμα:

“Τόσα γράμματα έγραψες, ας σου γράψω κι εγώ ένα…

 

Πρόθυμος να στηρίξεις το σύστημα, είπες το: «Καραμανλής ή τανκς».

 

Όταν η κυβέρνηση Σημίτη παρέδωσε τον Οτσαλάν, στήριξες το σύστημα, την παράδοση του Οτσαλάν και την Κυβέρνηση.

 

Όταν το ’89 σε έχρισαν υπουργό της συνεργασίας με το σύστημα, τη δεξιά, έβγαλες λόγους για το «μεγάλο έργο» που ερχόταν, περνώντας πάνω από τη Γυάρο και τη Μακρόνησο.

 

Σήμερα, επιστρατεύτηκες αυτοβούλως, να συνεργαστείς με το σύστημα, στην παραγωγή εθνικισμού, εξυπηρετώντας τα σχέδια του, και πλάι στις παρελάσεις της Χ.Α, να νομιμοποιήσεις αυτό το έγκλημα, περνώντας για άλλη μια φορά πάνω από τη Γυάρο και τη Μακρόνησο…

 

Δεν θα ξεχωρίσω τον «Μίκη της καρδιάς» μας σαν να είναι άλλος από εσένα. Θα σε καταγγείλω για συνεργασία με το σύστημα, ενάντια στον λαό της Γυάρου και της Μακρονήσου, ενάντια στον λαό που ο αγώνας του σε ενέπνευσε να γράψεις τη μουσική του, ενάντια στον λαό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, θα σε καταγγείλω ως αυτόν που στρώνει το κόκκινο χαλί στον εθνικισμό… Έχω κι εγώ μια πατρίδα, αλλά είναι πολύ μακριά εννοιολογικά από τη δική σου.

 

Τα στερνά λένε, τιμούν τα πρώτα. Τα δικά σου πρώτα, είναι πολύ μακριά… και τα στερνά τα σκέπασαν…”

Tellos FilisΑκολουθήστε

8 ώρες · Θεσσαλονίκη, Central Macedonia · 

“Λέγεται ότι η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Όλοι όμως, γνωρίζουν ότι δίπλα στην ελληνική Μακεδονία υπάρχουν σλαβικές Μακεδονίες, που διαμορφώθηκαν ιστορικά και την ύπαρξη των οποίων ουδείς ποτέ θεώρησε ότι μπορεί να αμφισβητήσει.
Προχωρούμε: «Η ελληνική Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική». Γιατί θέλουμε να ξεχνούμε ότι η ελληνική Μακεδονία έγινε ελληνική κατά τον διανυόμενο αιώνα, μέσα από ένα σπαρακτικό ξερίζωμα πληθυσμών, με αμοιβαίες ανταλλαγές πληθυσμών, με τον ερχομό των μικρασιατών Ελλήνων μετά από την καταστροφή; Η σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση της Μακεδονίας είναι, κατά κύριο λόγο, αποτέλεσμα των ανταλλαγών πληθυσμών και όχι της επιβίωσης γηγενών ελληνικών πληθυσμιακών συνόλων.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πάντα μπορούμε να εμφανίζουμε στοιχεία, πολλά από τα οποία μπορεί να είναι βάσιμα, για να τεκμηριώσουμε μια άποψη. Το σημαντικό όμως είναι ότι, χωρίς να εξηγούμε τι αντιπροσωπεύει και πώς πραγματοποιήθηκε η διαδικασία της ελληνοποίησης της ελληνικής Μακεδονίας, καλλιεργούμε έναν «εθνικό φανατισμό» στους πολίτες, μέσα από ένα σύνθημα που δεν έχει αντιστοιχία προς τις ιστορικές πραγματικότητες. Αν, στη θέση των συνθημάτων που ευνοούν την αμάθεια, φανατίζουν και αποπροσανατολίζουν, είχαν αναδειχθεί τα στοιχεία της ιστορικότητας των φαινομένων, και ιδίως των εθνικών φαινομένων, τότε οι πολίτες αυτής της χώρας θα είχαν τη δυνατότητα να αντιληφθούν ευκολότερα πόσο κοινές σε όλους τους λαούς είναι οι εθνοκεντρικές τάσεις και πόσο αυτά που θεωρούνται ελληνικές μοναδικότητες ή ελληνικές θαυματουργίες αποτελούν κοινούς τόπους στην Iστορία όλων των λαών, όταν, σε συγκεκριμένες φάσεις της ιστορικής διαδρομής τους, θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν το κέντρο της γης και τον ομφαλό του κόσμου. Αλλά φαίνεται ότι αυτή η ιστορικοποίηση της γνώσης κάποιους δεν τους συνέφερε. Και οδηγηθήκαμε στους παραλογισμούς και τις παραδοξολογίες…
Το πρόβλημα είναι πώς θα αναγνωρίσουμε τις ιδιαιτερότητες μέσα από τις οποίες διαμορφώθηκαν οι εθνότητες στη Βαλκανική. Να καταλάβουμε σε τι δράματα οδήγησε η αντιπαράθεση, με ευθύνη όλων των εθνοτήτων και όλων των κρατών, γιατί όλοι με το ίδιο πρότυπο και τους ίδιους μηχανισμούς λειτούργησαν προκειμένου να εξασφαλίσουν και την ύπαρξή τους και την επιβίωσή τους. Έχω την εντύπωση ότι με τον τρόπο που χειρίστηκε τα προβλήματα η ελληνική εξωτερική πολιτική υπονόμευσε τον ιδιαίτερο ρόλο που θα μπορούσε, για ιστορικούς λόγους, να έχει η Ελλάδα στα Βαλκάνια. Η χώρα μας, έχοντας αποφύγει το στάδιο του υπαρκτού σοσιαλισμού, με ένα δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται σε αξίες οι οποίες τείνουν να γίνουν κυρίαρχες στη διεθνή κοινότητα, θα μπορούσε να έχει, όχι έναν ανώτερο ρόλο, αλλά έναν πρόσκαιρα οδηγητικό, υπό τον όρο ότι θα έπαιζε το παιχνίδι της σύγκλισης και του σεβασμού των ιδιαιτεροτήτων και όχι το παιχνίδι της αντιπαλότητας.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κατόρθωσαν να διαμορφώσουν ένα κλίμα ανομολόγητου ρατσισμού, είτε με την περιφρόνηση του τρίτου είτε με την εικόνα ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο της γης και όλοι οι άλλοι την επιβουλεύονται. Όμως όποτε έχουμε υπάρξει ελληνοκεντρικοί και ομφαλοσκόποι, αυτό συνοδεύτηκε από εθνική πτώση και συχνά καταστροφές, στο μέτρο ιδίως που μια τέτοια τάση μας απομόνωσε από τα στοιχεία που, διασταυρούμενα με τις δικές μας ιδιαιτερότητες, ενίσχυαν την πολιτισμική μας φυσιογνωμία. Όταν βγαίνουμε και αποκαλούμε τους γείτονες κρατίδιο, έχουμε ποτέ σκεφτεί ότι η Κύπρος είναι το ένα τέταρτο του «κράτους των Σκοπίων» Θα θέλαμε να την αποκαλούν κρατίδιο;
Η αναζωπύρωση του εθνικισμού στην Ελλάδα εντάσσεται σε έναν κύκλο που έχει τα ομόλογά του και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στις χώρες του Ισλάμ, όπου ξαναζωνταντεύουν οι θρησκευτικές και οι εθνικιστικές αδιαλλαξίες. Φάνηκε ότι, παρά τις επιφάσεις κάποιου εκσυγχρονισμού, η κοινωνία μας απέχει πολύ από το να ζήσει με την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και των πολιτών του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα.”

Φίλιππος Ηλιού
” Ψηφίδες Ιστορίας και Πολιτικής του 20ού αιώνα”
Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2007

Βασίλης Ξυδιάς

20 ώρες · 

“Μαρτύρων καὶ ἡρώων αἷμα” 
Avesta Xabûr, Παύλος Μελάς, Ίων Δραγούμης, Χρήστος Βακαλόπουλος

Αν δυσκολεύομαι να συγκινηθώ από τον όψιμο μακεδονισμό που έχει κατακλύσει τις ψυχές των Ελλήνων – και δεν μιλώ μόνο για τις μέρες μας, αλλά για όλα αυτά που ξεκίνησαν ήδη από τη δεκαετία του 90 – δεν είναι από κανέναν διεθνιστικό ή αντεθνικιστικό καημό. Κάθε άλλο!

Σκέφτομαι απλώς ότι αν ζούσε σήμερα ο Παύλος Μελάς θα βρισκόταν κάπου στα κουρδικά βουνά, εκεί που έδωσε τη ζωή της την περασμένη βδομάδα η Avesta Xabûr, ανατινάζοντας το τανκς των εισβολέων με το ίδιο της το κορμί, ζωσμένο με εκκρηκτικά.

Επιβεβαίωσε έτσι με τη θυσία της πως «Ὁ θάνατος δὲν εἶναι λόγια, εἶναι ἀλήθεια, ὁ θάνατος εἶναι ζωή».

Είναι μια φράση από το “Μαρτύρων καὶ ἡρώων αἷμα”, το βιβλίο του Ίωνα Δραγούμη για τον Παύλο Μελά.

Με την ίδια φράση κλείνει ο Χρήστος Βακαλόπουλος τους τίτλους αρχής στην ταινία του, Όλγα Ρόμπαρντς.

Δεν το είχα προσέξει ως τώρα. Το συνειδητοποίησα μόλις σήμερα, ξαναβλέποντας την ταινία του στο Αντίφωνο που την ανάρτησε για την 25η επέτειο από τον θάνατό του Χρήστου.

Ηθικόν δίδαγμα: Τα πατριωτικά συλλαλητήρια (όπως και οι εκδηλώσεις μνήμης για τον Χρήστο Βακαλόπουλο) δεν έχουν αξία αν δεν συνδέουν στην ίδια εξίσωση τον θάνατο, την αλήθεια και τη ζωή.

Τα υπόλοιπα είναι λόγια, που, όπως λέει ο Ίων Δραγούμης, μένουν λόγια «ὥσπου νὰ ἔλθη ὁ θάνατος νὰ τὰ ζωντανέψη».

Μεσσηνίας: «Τι γυρεύει η Εκκλησία στο θολό «παζάρι» των συλλαλητηρίων;»

Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή την αναζωπύρωση των διπλωματικών κινήσεων προς επίλυση των διμερών διαφορών της Ελλάδος με το κράτος των Σκοπίων (FYROM) (αλυτρωτισμός, ονοματοδοσία, erga omnes και άλλα τινά εξίσου σοβαρά που ίσως δεν πολυσυζητούνται δημοσίως) γίνεται επίσης αρκετή συζήτηση ως προς την διοργάνωση συλλαλητηρίων και τη θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος έναντι αυτών.

Ο καταιγισμός δηλώσεων, υποδείξεων, προτροπών, «αναταράξεων» εκκλησιαστικών, συνηγορούν ή μάλλον επιβεβαιώνουν, ότι -δυστυχώς- και παρά τις όποιες διευκρινιστικές προσεγγίσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 26ης Ιανουαρίου ε.έ., κινούμεθα στο επικίνδυνο όριο της εκκοσμίκευσης και του εκπροτεσταντισμού του εκκλη-σιαστικού μας ήθους. Και γίνομαι πιο συγκεκριμένος:

Η Εκκλησία της Ελλάδος, πράγματι, και κατά το παρελθόν οργάνωσε συλλαλητήρια ή λαοσυνάξεις και μολονότι θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, ότι τότε, τόσο ο λόγος όσο και ο τρόπος της οργάνωσής τους Της παρείχαν κάποια δικαιολογία, εντούτοις τις “εξαργύρωσε”, αρκετές δεκαετίες αργότερα, πολύ ακριβά. Δεν αδικώ μάλιστα την ιστορική ακρίβεια, εάν ισχυριστώ, ότι το ανταποδοτικό “όφελος” ήταν αρκετά χαμηλό σε σχέση προς τον “αγώνα” και η ζημία αρκετά υψηλή σε σχέση προς τις επιδιώξεις Της.

Στην παρούσα όμως συγκυρία, σύνολη η διοργάνωση των συλλαλητηρίων είναι παντελώς διαφορετική και ξένη προς τον όλο θεσμό της Εκκλησίας. Η οργάνωσή τους κινείται σε ένα θολό περιβάλλον, εκμετάλλευσης της αδιαμφισβήτητης και αμετακίνητης θέσης του ελληνικού λαού ως προς τη μή χρήση του ονόματος «Μακεδονία» για το γειτονικό κράτος των Σκοπίων. Γι’ αυτό και τολμώ να θέσω καλόπιστα κάποια ερωτήματα και προβληματισμούς :

Ποιοι είναι άραγε οι “άθεσμοι” οργανωτές των συλλαλητηρίων; Πρόεδροι οργανώσεων και ομάδων, οι οποίοι προφανώς εκπροσωπούν μια μερίδα του λαού μας. Επιτρέπεται, συνεπώς, να σταθεί θεσμικά δίπλα τους η Εκκλησία, ως “θεραπαινίδα”; Ξεχνάμε, ότι η Εκκλησία εκφράζει το όλον και όχι το μέρος, με το οποίον δεν μπορεί να ταυτίζεται ;

Ποιους εκπροσωπούν οι “άγνωστοι” συνδιοργανωτές, οι οποίοι επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν τη θεσμική Εκκλησία και να την “καπελώσουν“ για την ικανοποίηση δικών τους πολιτικών σκοπιμοτήτων, άλλοθι και επιδιώξεων ;

Ποιοι είναι οι ανεύθυνοι εκείνοι ομιλητές, τους οποίους μάλιστα εξουσιοδοτούν επιπόλαια και ανεπίγνωστα κάποιοι επίσκοποι, για να διαβάσουν προς τον λαό το προσωπικό τους μήνυμα και τι τάχα εκπροσωπούν ή με ποια ιδιότητα απευθύνονται με τρόπο προκλητικό προς τον Προκαθήμενο και την Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας προσκαλώντας τους να συμμετάσχουν στα δικά τους συλλαλητήρια;

Ποιος είναι όμως και εκείνος ο εκκλησιολογικά ανυπόστατος συνδικαλιστικός οργανισμός ιερέων – κληρικών, ο οποίος προτρέπει τους κληρικούς να συμμετάσχουν σε ένα συλλαλητήριο για το οποίο η Εκκλησία θεσμικά έχει ήδη αποφανθεί; Πού βρίσκεται άραγε η κανονική συγκατάθεση των επισκόπων, στους οποίους ανήκουν κανονικά και εκκλησιολογικά οι εν λόγω κληρικοί; Δεν διαβλέπετε, αγαπητοί μου, ότι η κατ’ αυτόν τον τρόπο αντιμετώπιση του όλου θέματος εκφράζει έναν αμιγώς εκκλησιολογικό εκπροτεσταντισμό πρεσβυτεριανού και συγχρόνως δημοσιοϋπαλληλικού τύπου ιερωσύνης, η οποία ιεροκανονικά είναι μετέωρη;

Θεωρώ, όπως όλοι άλλωστε, δεδομένη και σεβαστή την επιθυμία κάθε Έλληνα πολίτη να συμμετάσχει σε οποιο-δήποτε συλλαλητήριο, προκειμένου να εκφρασθεί με τον πλέον δυναμικό τρόπο η λαϊκή βούληση για το συγκεκριμένο ζήτημα της ονοματοδοσίας. Πρέπει όμως να αναζητείται η θεσμική στήριξη της Εκκλησίας και μάλιστα με την συμμετοχή και παρουσία των επισκόπων Της; Μια τέτοια έκφραση αποτελεί καθαρά μια εκκοσμικευμένη αντίληψη λειτουργίας του ίδιου του εκκλησιαστικού σώματος μέσα στα “του κόσμου πράγματα”.

Όταν μάλιστα αυτή η εκκοσμίκευση συνεπάγεται και τον -έστω δυσδιάκριτο για κάποιους- εκπροτεσταντισμό του εκκλησιαστικού μας ήθους, τότε κινδυνεύουμε να αλλοιωθούμε εκκλησιολογικά και να εκφυλιστούμε σε μια “θεραπαινίδα” διαφόρων ομάδων, πολλές φορές άγνωστης ιδεολογίας, τοποθέτησης και αρχών αλλά και επιδιωκόμενων σκοπιμοτήτων.

Θεωρώ, επομένως, ότι οι οποιεσδήποτε ενθουσιαστικές τάσεις θα πρέπει να περιοριστούν, προκειμένου να διαφυλάξουμε τον θεσμικό ρόλο της Εκκλησίας μέσα στην κοινωνία.

Ο ιστορικός, αποφασιστικός και πρωτοποριακός ρόλος της Εκκλησίας στους αγώνες του Έθνους δεν αναγνωρίζεται, ούτε καταξιώνεται στα συλλαλητήρια. Αρκεί και υπεραρκεί η επιβίωση του και η αναγνώριση του από την ίδια την Ιστορία, διαχρονικά.

Όταν μάλιστα τα συλλαλητήρια αυτά διοργανώνονται, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πρόσωπα και σκοπιμότητες “έξωθεν και έσωθεν”, τότε η Εκκλησία δεν μπορεί να έχει λόγο συμμετοχής, ούτε και τρόπο παρουσίας.

Ας προβληματιστούμε λίγο περισσότερο και ας αναλογι-στούμε το μέλλον του θεσμού και όχι την εξέλιξη και ικανο-ποιηση των προσωπικών μας επιδιώξεων και οραματισμών !!!

ΚΑΛΑΜΑΤΑ 30-1-2018
+ Ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος

 Μαριος Μπεγζος ελπίδα στην πόλη Αθήνα.

15 ώρες · 

ΑΝΤΆΞΙΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΏΝ ΜΑΣ!
Σώζει την τιμή του κλήρου στο παλλαίκό συλλαλητήριο πατριωτών

Ομιλήτης στο συλλαλητήριο ο Σύρου Δωρόθεος! ΑΞΙΟΣ!

Ανάμεσα στους ομιλητές του μεγάλου συλλαλητηρίου της Αθήνας για τη Μακεδονία και την ονομασία των Σκοπίων θα είναι και ο Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος Β’.

ROMFEA.GR

Petros Vassiliadis

20 ώρες · 

ΠΕΣΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ, ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!
Πριν από 10 μέρες εύχαρις διατύπωνα την ικανοποίησή μου για την στάση της Εκκλησίας μας ως εξής: “Μετά την σώφρωνα στάση της επίσημης Εκκλησίας, τόσο της κεντρικής (ΔΙΣ και Αρχιεπίσκοπος), όσο και της τοπικής (Μητροπολίτης Άνθιμος) – ίσως για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό – πολλοί ελπίζουν ότι θα ομαλοποιηθεί πλέον η κατάσταση και με ηρεμία θα προχωρήσει η χώρα στο πεπρωμένο της, που δεν είναι – ή μάλλον δεν πρέπει να είνα άλλο – από την πολιτιστική εξωστρέφεια. Την μεταλαμπάδευση πανταχού της οικουμένης του Ορθόδοξου και Ελληνικού μας πολιτισμού. Αυτό που άλλωστε έκανε επί Βυζαντίου, με τους – πάλι από την Θεσσαλονίκη – φωτιστές των Σλάβων, και όλης της Ευρώπης Κύριλλο και Μεθόδιο”.
Καταλαβαίνει κανείς την πλήρη απογοήτευσή μου, όχι τόσο για την αλλαγή πλεύσεως της Εκκλησίας σε λιγότερο από μια εβδομάδα, πριν αλέκτορα φωνήσαι, όσο γιατί – με ελάχιστες εξαιρέσεις – θεολόγοι και κυρίως εκκλησιαστικοί ταγοί κατάπιαν τη γλώσα τους.
Ημέρα των Τριών Ιεραρχών σήμερα, με θάρρος, σωφρωσύνη και πυρίως εκκλησιολογική πληρότητα, ου μην αλλά και προφητικό πνεύμα, ο αγαπητός φίλος και ακαδημαϊκός συνάδελφος, μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, απεκατέστησε ως άλλος χρυσορρήμων την εκκλησιαστική μας αξιοπρέπεια.

Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Τι γυρεύει η Εκκλησία στο θολό «παζάρι» των συλλαλητηρίων…;;; – Messinia Live

MESSINIALIVE.GR

Ιδού ποιοι διοργανώνουν το συλλαλητήριο (και μια κουβέντα για τον Μίκη) – των Νίκου Μπογιόπουλου/Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ ΚΑΡΟΥΖΕΛΠΟΛΙΤΙΚΗ • 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ – Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

    Όσοι μιλάμε για τους διοργανωτές των συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό» και τον εθνικιστικό τους χαρακτήρα έχουμε διάφορους σοφιστές της πλάκας να μας ρωτούν όλο αθωότητα: «Μα καλά, τους εκατοντάδες χιλιάδες που ήταν στη Θεσσαλονίκη τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»…

    Απαντάμε (άλλη μια φορά): Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ναζί. Όμως οι Κασιδιάρης, Παππάς και το υπόλοιπο χρυσαυγίτικο ασκέρι – που ήταν εκεί – είναι ναζί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Αυτοί που βεβήλωσαν όμως το Μνημείο του Ολοκαυτώματος – και ήταν εκεί – είναι χιτλερικοί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Όμως αυτοί που έκαψαν το κτίριο στην πόλη – και ήταν εκεί – είναι φασίστες. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ακροδεξιοί. Όμως αυτοί που από βήματος του συλλαλητηρίου έβγαζαν κορώνες κατά των «γυφτοσκοπιανών», όπως ο Φράγκος Φραγκούλης, και κραύγαζαν από εξέδρας και δίπλα στους διοργανωτές το «αλήτες, προδότες, πολιτικοί» είναι ακροδεξιοί.

    Πατριώτη, λοιπόν, εσύ που πήγες στο συλλαλητήριο και νιώθεις (ή παριστάνεις) τον θιγμένο, ότι τάχα αναφερόμαστε σε σένα όταν σου μιλάμε για τους διοργανωτές και κάποιους από τους συμμετέχοντες, να αφήσεις τα «σάπια», και εφόσον δεν είσαι φασίστας – που δεν είσαι – να πάρεις θέση για το γεγονός ότι μετατρέπεσαι στο υπόστρωμα για να κάνουν οι φασίστες τη δουλίτσα τους (για περισσότερα επ’ αυτού εδώ: http://www.imerodromos.gr/patrioti-ase-ta-sapia/).

    Τώρα που συνεννοηθήκαμε (;) ας πάμε να δούμε ποιοι είναι τόσο οι διοργανωτές του νέου συλλαλητηρίου της Αθήνας, όσο και εκλεκτοί φορείς που καλούν σε αυτό.

Μιχάκης

Για τη παροχή άδειας χρήσης της πλατείας Συντάγματος την Κυριακή κατατέθηκαν στον δήμο Αθηναίων δυο αιτήσεις. Η μια (που απορρίφθηκε) ήταν από τον Δημήτριο Μιχάκη, ο οποίος κατά δήλωσή του εκπροσωπεί τα σωματεία «Ελληνορθόδοξο Κίνημα Σωτηρίας», «Πολιτιστικό Οδοιπορικό», την «Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας», την «Επιστημονική Επιτροπή Εθνικών Ζητημάτων» και τον σύλλογο «Οι μωμόγεροι».

Για το «ποιόν» του Μιχάκη ως «δεξιός ψάλτης» και εμπροσθοφυλακή του ναζιστή χρυσαυγίτη Παππά στα προ διετίας επεισόδια που προκάλεσαν οι φασίστες στο θέατρο «Χυτήριο», και ως επικεφαλής των ισλαμοφάγων κατά των προσφυγόπουλων στο Ωραιόκαστρο έχουμε ήδη αναφερθεί στον Ημεροδρόμο αναλυτικά: http://www.imerodromos.gr/pii-diorganonoun-to-syllalitirio-makedonomachi-i-kryfonazi-ichitikovinteo/
Να προσθέσουμε ότι ο Μιχάκης τον Ιανουάριο του 2015 ήταν υποψήφιος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στην Α’ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης (τερμάτισε προτελευταίος…).

Ο συγκεκριμένος το 2010 είχε συντονιστικό ρόλο σε ένα συλλαλητήριο (το «πλήθος» δεν ξεπερνούσε τα 20 άτομα…) στην παραλία της Θεσσαλονίκης με κεντρικό ομιλητή τον ίδιο. Πίσω του στέκονταν τρεις λεβέντες με περικεφαλαία, ασπίδες και ακόντια ( https://www.youtube.com/watch?v=8fZLwwgieLE).

Παμμακεδονική

Ως διοργανωτής του συλλαλητηρίου της Αθήνας κατακυρώθηκε, τελικά, η «Συντονιστική Επιτροπή Πανεθνικού – Παλλαϊκού Συλλαλητηρίου Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου». Οι διοργανωτές δήλωσαν επίσημα ότι εκπροσωπούνται από τέσσερα άτομα. Συγκεκριμένα: Τη Νίνα Γκατζούλη, εκπρόσωπο των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου. Τον Μιχάλη Πατσίκα, εκπρόσωπος του «Θερμαϊκός Ωρα Μηδέν – Ακομμάτιστοι Πολίτες». Τον Γιώργο Τάτσιο, πρόεδρο όλων των Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδονίας στην Ελλάδα. Τη Γεωργία Μπιτάκου, δημοσιογράφος – διοργανώτρια του συλλαλητηρίου.

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου, των οποίων ηγείται η Νίνα Γκατζούλη, έχουν βασική συνιστώσα την «Παμμακεδονική Α.Ε.» (Pan-Macedonian Association Inc.) των ΗΠΑ. Association Inc.) των ΗΠΑ.  Η εν λόγω οργάνωση ιδρύθηκε το 1947 εν μέσω εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, για να εξυμνήσει τον Τρούμαν (που εκτός από ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα έριχνε ναπάλμ στην Ελλάδα) και με σκοπό, φυσικά, την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Στους ύμνους της Παμμακεδονικής για τις ΗΠΑ και τον Τρούμαν και τις οιμωγές της κατά της «Κομμουνιστικής απειλής» περιλαμβάνονται και τα εξής:

• «Το 1947 υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ το Δόγμα/Σχέδιο Τρούμαν-Μάρσιαλ, σύμφωνα με το οποίο θα παρεχόταν βοήθεια στην Ελλάδα ούτως ώστε οι Έλληνες να καταπολεμήσουν το Κομμουνιστικό κίνημα το οποίο απλωνόταν με αστραπιαίο ρυθμό στον Ελλαδικό χώρο. Η Κυβέρνηση Τρούμαν, μέσω του προαναφερθέντος Δόγματος/Σχεδίου και η οικονομική ενίσχυση της Αμερικής μαζί με τις τόσες θυσίες του Ελληνικού λαού και το Ελληνικό αίμα που χύθηκε κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, έσωσε την Μακεδονία από τα πλοκάμια της Κομμουνιστικής απειλής» (αναλυτικότερα εδώ: http://panmacedonian.info/history-of-the-pan-macedonian-association-greek/)

Η «Παμμακεδονική Α.Ε.» των ΗΠΑ, έχει κατά καιρούς ευθυγραμμιστεί απόλυτα με τη δολοφονική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ τόσο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία όσο και στην εισβολή του Μπους στο Ιράκ:

• «Χαρακτηριστικές οι επίσημες διακηρύξεις που υιοθετήθηκαν στα ετήσια συνέδρια του 2004 («υποστηρίζουμε τις ένοπλες δυνάμεις της Αμερικής που βρίσκονται σε πολεμικά θέατρα στο εξωτερικό») και του 2005 («καταδικάζουμε την τρομοκρατία σε όλες τις μορφές της και υποστηρίζουμε τις προσπάθειες των Αμερικανών ανδρών-γυναικών των ενόπλων δυνάμεων οι οποίοι υπηρετούν στην πρώτη γραμμή διεθνώς»). Σε μια εποχή, θυμίζουμε, που οι αποκαλύψεις για τη φρίκη του Αμπού Γκράιμπ και των «αντιτρομοκρατικών» επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού ξεσήκωναν τη δημοκρατική κοινή γνώμη στο εσωτερικό των ίδιων των ΗΠΑ»

(26/9/2009, Ιός, http://www.iospress.gr/iospress/iospress200909.htm.)

Η Παμμακεδονική συνιστώσα του συλλαλητηρίου έχει παλιά… «δημοκρατική» παράδοση. Για παράδειγμα το 22ο «παμμακεδονικό» συνέδριό της, τον Αύγουστο του 1968 στη Θεσσαλονίκη, οργανώθηκε από τις χουντικές αρχές . Στην οργανωτική επιτροπή («Εφημερίδα των Συντακτών», Τάσος Κωστόπουλος, 24/4/2016) «μετείχαν ο υπουργός Βορείου Ελλάδος, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου (και μέλος του «επαναστατικού συμβουλίου» της χούντας) Νίκος Γκαντώνας (…) την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου κήρυξε αυτοπροσώπως ο β’ αντιπρόεδρος της χουντικής κυβέρνησης Δημήτριος Πατίλης (πάλαι ποτέ αξιωματικός του Τάγματος Ασφαλείας Ναυπάκτου επί Κατοχής και μέλος, επίσης, του «επαναστατικού συμβουλίου»), ενώ διαβάστηκε και «χαιρετιστήριο μήνυμα» του άλλου αντιπροέδρου –του γνωστού Παττακού». Στο ίδιο άρθρο (αναλυτικά εδώ: http://www.efsyn.gr/arthro/ellas-ellinon-makedonoamerikanon-0) πληροφορούμεθα ότι η «Παμμακεδονικής» είχε ένα πλήρες… χουντικό καλοκαίρι το 1968 όταν είχαμε «επίσκεψη της ηγεσίας της στον δικτάτορα Παπαδόπουλο και πανηγυρική φωτογράφησή της μαζί του (28/8/1968)».

Σε ό,τι αφορά τον «ύπατο προέδρο» Παναγιώτη Αϊβάζη της Παμμακεδονικής, έλεγε (όπως διαβάζουμε στο άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών»):

• «Εκ μέρους της Υπάτης Δ/σεως της Παμμακεδονικής Ενώσεως Αμερικής-Καναδά, με εθνικήν υπερηφάνειαν εκφράζω τον ενθουσιασμόν μας διά την επελθούσαν πραγματικήν αλλαγήν εις τον πολιτικόν και κοινωνικόν βίον της φιλτάτης πατρίδος μας εκ της επεμβάσεως του εθνικού μας στρατού και υπό της Εθνοσωτηρίου Επαναστατικής Κυβερνήσεως της 21 Απριλίου 1967. Διακηρύττω προς πάσαν κατεύθυνσιν την ύπαρξιν εις την Πατρίδα μας υγιούς και πραγματικής Δημοκρατίας πλέον και την επικράτησιν πλήρους ελευθερίας, γαλήνης, τάξεως και ασφαλείας. […] Προς πάντας απευθύνω θερμόν και εγκάρδιον πατριωτικόν χαιρετισμόν, με αισθήματα αφοσιώσεως εις την Εθν. Κυβέρνησιν, τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και τα πεπρωμένα του Εθνους και με την διαβεβαίωσιν ότι η Παμμακεδονική Αμερικής-Καναδά θα αποτελή πάντοτε τμήμα της Πατρίδος εν τη Ξένη, προκεχωρημένον φυλάκιον του Εθνους μας και ακοίμητον φρουρόν της Ελλάδος και της Μακεδονίας μας» («Φωνή της Καστορίας», 25/8/1968, σ.1).

Ο δε «κυβερνήτης Ν. Υόρκης» της Παμμακεδονικής (και πρόεδρος των εκεί εισαγωγέων-εξαγωγέων) Γεώργιος Ζίας, μετέπειτα «ύπατος πρόεδρος» κατά το μεγαλύτερο μέρος της δικτατορίας (1971-1974)», έλεγε σε πρωτοσέλιδη συνέντευξή του στην ίδια εφημερίδα:

• «Διακηρύττω με ιδιαιτέραν χαράν και υπερηφάνειαν ότι συναντήσαμεν εις την πατρίδα μας πλήρη τάξιν, ειρήνην, ομόνοιαν και ασφάλειαν, πράγματα τα οποία εις ουδεμίαν άλλην χώραν συναντά κανείς. Και ταύτα χάρις εις την εθνοσωτήριον επέμβασιν του ηρωικού μας στρατού και την Επαναστατικήν Κυβέρνησιν της 21 Απριλίου 1967. Οι απανταχού Ελληνες πρέπει να τους ευγνωμονούμεν» (Πηγή: ο.π.)

Βασική συνιστώσα των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου είναι και Παμμεκοδονική της Αυστραλίας. Η τελευταία, χωρίς περιστροφές διαδηλώνει – από την επίσημη ιστοσελίδα της – τα εξόχως… «πατριωτικά»:

• «Διεκδικούμε πολιτισμικά, εθνογραφικά και ιστορικά το Μοναστήρι, Γευγελή, Στρώμνιτσα, Κρούσοβο, Αχρίδα, Πετρίτσι,  Άνω Τσουμαγιά, Ανατολική Ρωμυλία, Kωνσταντινούπολη, Μ.Ασία, Πόντο, Κύπρο, Β.Ήπειρο…»! (http://pamakedonikienwsiellados-australias.blogspot.gr/p/blog-page_23.html)

Θερμαικός

Στους συνδιοργανωτές του συλλαλητηρίου περιλαμβάνεται η Κίνηση «Θερμαϊκός Ώρα Μηδέν – Ακομμάτιστοι Πολίτες» με εκπρόσωπο τον κ.Μιχάλη Πατσίκα, ο οποίος υπήρξε γενικός γραμματέας της «Σπίθας» του Μίκη Θεοδωράκη.

Ο κ.Πατσίκας μαζί με τον κ.Οθωνα Ιακωβίδη υπήρξαν βασικοί προπαγανδιστές του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης στα ΜΜΕ της Βορείου Ελλάδας. Ο δεύτερος ήταν ομιλητής επί 14 λεπτά στην συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης. Εκεί ήταν που ζήτησε από το ακροατήριο «να θυμηθούμε ότι είμαστε Ελληνες» διότι όπως εξήγησε «δεν γίνεται να έχουμε προγόνους λιοντάρια κι εμείς να είμαστε κότες»… Εκεί ήταν που φώναξε από μικροφώνου την απειλή «να επιβάλλουμε την βούλησή μας με κάθε τρόπο», η οποία συμπεριλήφθηκε στο εμφανιζόμενο σαν «ψήφισμα» του συλλαλητηρίου. Περιττό να σημειώσουμε πως ο συγκεκριμένος τυγχάνει ιδιαίτερης προβολής στον επίσημο ιστότοπο του «Θερμαικού».

Μερικές από τις θέσεις – αναρτήσεις του κ.Ιακωβίδη στην ηλεκτρονική σελίδα του είναι οι ακόλουθες:

• «ΌΣΟ ΑΝΑΘΈΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΈΠΟΥΜΕ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΉΣΕΙΣ ΔΩΣΙΛΌΓΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΉ ΑΝΔΡΕΙΚΈΛΩΝ να χειρίζονται και να διαπραγματεύονται εθνικές υποθέσεις, είναι βέβαιο ότι η συνθήκη της Λωζάνης (μέσα από μία νέα “ερμηνεία” της, όπως ο ΠτΔ άφησε να αιωρείται ότι μπορεί να συμβεί) θα καταλήξει σε παραχώρηση και της Κοζάνης …..» (8/12/2017 – με αφορμή την επίσκεψη Ερντογαν στην Αθήνα)
• «ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΜΙΛΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ; ΣΕ ΧΑΧΟΛΟΥΣ ;;; Όταν ο προκαθήμενος της χούντας της κομματοκρατίας και της εθελοδουλείας μιλά για Δημοκρατία, ξεπερνά και τον δικτάτορα Παπαδόπουλο που επίσης μας παρουσίαζε τη χούντα του για Δημοκρατία !!» (18/11/2017 – αναφερόμενος στον Τσίπρα με αφορμή ομιλία του)
• «Ο ΚΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΛΗΔΕΣ* (με αφορμή τη χθεσινή «αρχηγική εμφάνιση» του Κούλη, στην πασαρέλα της ΔΕΘ) Τη μόνη κοινωνία που μπορεί να διαμορφώσει ο Κούλης μας, είναι μία κοινωνία κούληδων * «κούλης» : (στην Ινδική αποικιοκρατία) σκλάβος, παρίας, άνθρωπος/ζώο, που γεννήθηκε για να υπηρετεί τους αφεντάδες του» (17/9/2017 – αναφερόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη).
• «ΑΡΧΗ, ΑΝΔΡΑ ΔΕΙΚΝΥΣΙ» Ο ΖΟΥΡΑΡΙΣ (με τα «μέζεα» του) ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΜΟΥΝΟΨΕΙΡΑ !!! ΕΓΙΝΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΒΡΑΚΙ ΤΗΣ ΡΕΠΟΥΣΗ !!! (25/5/2017)

Επίσης ο κ.Ιακωβίδης τυγχάνει λάτρης δημοσιευμάτων – τα οποία αναδημοσιεύει στην σελίδα του (10/10/2017) – του τύπου : «Κι όμως η Ιερουσαλήμ ιδρύθηκε από… Έλληνες» (PRoNEWS.GR)

Όσο για την σελίδα του «Θερμαικού» σε περίοπτη θέση αναπαραγάγει καλέσματα υπέρ συλλαλητηρίου κινήσεων εφέδρων (πχ Σύλλογος Εφέδρων Πελοποννήσου», «Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων» κλπ) ή δήμων όπως ο Δήμος Σκύδρας που βάζει λεωφορεία για το συλλαλητήριο της Αθήνας.

Θυμίζουμε ότι η Δήμαρχος Σκύδρας, συνηθίζει να καλεί με κάθε επισημότητα χρυσαυγίτες βουλευτές στο δημαρχείο της και φιλοξενείται επαινετικά στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής (εδώ η δήμαρχος Σκύδρας υποδέχεται τον βουλευτή της ΧΑ 13/1/2016 http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/drasthriothtes-topikwn383)

Γεωργία Μπιτάκου

Η κυρία Γεωργία Μπιτάκου δηλώνει δημοσιογράφος και είναι εκπρόσωπος – διοργανώτρια του συλλαλητηρίου σύμφωνα με την ανακοίνωση των οργανωτών. Κύρια ενασχόληση της ωστόσο είναι η διοργάνωση των «No Limits» δηλαδή των «εκτός ορίων» αγώνων Kick boxing που συνήθως διεξάγονται μέσα σε κλουβιά – αρένες κλεισμένα με συρματοπλέγματα. Στους αγώνες που κατά καιρούς έχει διοργανώσει στην Ελλάδα υπάρχει αισθητή παρουσία μελών της «Χρυσής Αυγής». Ηταν μάλιστα τον Ιούνιο του 2017 σε αγώνα ανάμεσα στον Σταμάτη Μπιτάκο (αδελφός της) και τον Αλβανό αθλητή Florian Marku που οι χρυσαυγίτες βρήκαν την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν από την κερκίδα όλο το φασιστικό και ρατσιστικό «ρεπερτόριο» τους. 

Στην προσωπική της σελίδα στο Facebook  η κυρία Μπιτάκου χρησιμοποιεί πολύ ενδιαφέρουσα φρασεολογία για να διατυπώσει τις απόψεις της και να προπαγανδίσει το συλλαλητήριο. Για παράδειγμα:

•  «Αυτούς ταΐζουμε μέσα στη Βουλή !!!! Της ίδιας στόφας ΕΦΙΑΛΤΕΣ!!!!!!» (26/1/2018 – με αφορμή την δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη ότι δεν θα πάει στο συλλαλητήριο) .
• «Ο αγώνας για λευτεριά τώρα ξεκίνησε και πρέπει να λήξει όταν τελειώσουμε με την κατοχή , όταν αδειάσει η Βουλή από το κηφηναριό των δωσίλογων… Αυτό το συλλαλητήριο πρέπει να έχει όλο τον πληθυσμό της χώρας από κάτω και η εξέδρα θα είναι μόνο μπροστά στο Ναό της Δημοκρατίας στη Βουλή που τώρα μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι υπάλληλοι εβραϊκού τραπεζικού λόμπι… Το επόμενο συλλαλητήριο που από σήμερα ετοιμάζεται και που έρχεται να σας αποτελειώσει ΠΡΟΔΟΤΕΣ!!!!!!!» (22/1/2018)
• «Όπου κίτρινο ήταν Μακεδονία στην Αυτοκρατορία του μεγαλύτερου Στρατηλάτη όλων των εποχών , του Έλληνα Μεγάλου Αλεξάνδρου!!!! Τους κατακτούσε παρέα με δοξασμένους στρατηγούς, καλλιτέχνες και φιλοσόφους γιατί ο στόχος ήταν ένας: εξάπλωση και διάδοση, απόλυτη κυριαρχία του Ελληνισμού!!!! Με τη λογική των Σκοπιανών λοιπόν να επιδιώξουν και οι υπόλοιποι του χάρτη να ονομαστούν Μακεδονία μέχρι και οι βορειοδυτικοί Ινδοί, ΑΛΛΑ να μάθουν Ελληνικά να προσαχθούν στο Ελληνικό κράτος… Πρέπει να τους τελειώσουμε και μπορούμε πριν μας αφανίσουν ολοκληρωτικά !!!!» (19/1/2018 – «Μακεδονία» μέχρι την… Ινδία θέλει η κυρία Μπιτάκου…)
• «…να απαλλαγούμε από όλους αυτούς τους επονείδιστους, ξεδιάντροπους, ανήθικους, αναίσχυντους κηφήνες …. τις εφιαλτικά σιχαμερές και αισχρές κεφαλές του τόπου ….» (8/12/2017 – από τις πολιτικές αποτιμήσεις της κυρίας Μπιτάκου)
• «Αποφάσισα να σταματήσω να πηγαίνω στο θέατρο χαμένος χρόνος και χρήμα γιατί οι καλύτερες «παραστάσεις» είναι δωρεάν και είναι αυτές που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Αλέξης και ειδικά όταν βάζει τον Παυλόπουλο να ανοίγει την αυλαία … πολύ καλά έκανε (σσ: ο Ερντογάν) και τους χόρεψε στο ταψί αφού ξέρει ότι μπροστά σε απάτριδες και προσκυνημένους…Αφού κετέστρεψε οικονομικά , στρατιωτικά, πολιτισμικά και ηθικά τη χώρα , ο σαλτιμπάγκος «εκπρόσωπός» μας (σσ: ο Τσίπρας), ετοιμάζεται να δώσει και τα κλειδιά της Θράκης… Για άλλη μια φορά ΟΣΚΑΡ λοιπόν για τον Αλέξη και σε πολλές κατηγορίες : καλύτερος ανθέλληνας , καλύτερος υποτακτικός , καλύτερος ανιστόρητος , καλύτερος παραχαράκτης , καλύτερος εκποιητής , καλύτερος Γενοκτόνος και εύχομαι πολύ σύντομα ….να πάρει και τον τελευταίο ρόλο της δωσίλογης καριέρας του : αυτόν του καταζητούμενου για το έγκλημα της ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ!!!!!!!» (7/12/2017 – με αφορμή την επίσκεψη Ερντογαν στην Ελλάδα)

Πολιτιστικοί Σύλλογοι

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδονίας (ΠΟΠΣΜ) με πρόεδρο τον κ.Γιώργο Τάτσιο είναι επίσης εκ των διοργανωτών. Όπως αναφέρει στην επίσημη ιστοσελίδα της «ιδρύθηκε το 2014 από εκπροσώπους Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων που εδρεύουν σε όλη την Ελλάδα. Κύριος στόχος αυτής της ενωτικής κίνησης είναι η διαφύλαξη και διάδοση της γνήσιας Μακεδονικής Παράδοσης ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης Ελληνικής Παράδοσης».

Σε πρόσφατη ανοιχτή επιστολή της προς τη Βουλή, η ΠΟΠΣΜ (21/12/2017), δίνοντας το στίγμα της όσον αφορά την «διαφύλαξη της γνήσιας πολιτιστικής ταυτότητας» φαίνεται να θεωρεί ότι αυτή περνάει κυρίως μέσα από την απαγόρευση σλαβικών τραγουδιών και χορών στην Ελλάδα και ειδικά στη Μακεδονία διότι πιστεύει ότι συμπατριώτες μας «παρασύρονται» από «πολλές ορχήστρες που έχουν απήχηση στο νεανικό κοινό»… Ο δε κ.Γ. Τάτσιος δεν φείδεται δηλώσεων κατά «των προδοτών της ενδοχώρας» όσον αφορά το «Μακεδονικό».

Εξέχουσα μορφή της ΠΟΠΣΜ μέχρι τον Μάη του 2017 ήταν κάποιος κύριος Δημήτρης Ευαγγελίδης ο οποίος – μέχρι να αποχωρήσει – έφερε επί τριετία τον τίτλο του «Έφορου Τεκμηρίωσης» της Ομοσπονδίας.

• Ο περί ου ο λόγος είναι αυτός για τον οποίο η ΕΝΕΚ, το εθνικιστικό – φασιστικό κόμμα, εξέδωσε ανακοίνωση (7/6/2009) για να τονίσει επί τη επετείω της ίδρυσής της ότι «την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Αθανάσιος Πλεύρης και ο Συναγωνιστής και συγγραφέας Εθνικιστικών βιβλίων Δημήτρης Ευαγγελίδης».
• Ο εν λόγω φαίρεται συνοδοιπόρος του ναζιστή – χουντικού Κώστα Πλεύρη ως στέλεχος της «4ης Αυγούστου (http://www.efsyn.gr/arthro/ellas-ellinon-makedonoamerikanon-0) ενώ ειδικεύεται σε άρθρα του τύπου «Πως θα γίνει ο δοαμελισμός του σκοπιανού προτεκτοράτου» και εισηγείται την κατάληψη από την Ελλάδα της νότιας FYROM: «Η Ελλάδα έχει όλα τα νόμιμα δικαιώματα να διεκδικήσει την πεδιάδα της Πελαγονίας (περιοχή Μοναστηρίου-Βιτώλια) και την περιοχή Γευγελής-Δοϊράνης δηλ. τα εδάφη (20-15%) νοτίως της νοητής γραμμής Αχρίδα-Περλεπές-Στρώμνιτσα μέχρι τα σημερινά ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, λόγω της ύπαρξης ακόμα και σήμερα ελληνικών πληθυσμών» (https://hellas-now.com/pos-tha-gini-o-diamelismos-tou-skopianou-protektoratou-analysi/)

Ο Ευαγγελίδης, όπως φαίνεται στις αναρτήσεις του στο facebook, δηλώνει υποστηρικτής του «Θερμαικού» και των πρωτοβουλιών του για τα συλλαλητήρια, αναπαράγει άρθρα υπέρ του «ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ;», λατρεύει κείμενα όπως «Σήμερα, 73 χρόνια μετά, με καθαρή ματιά, ας αντιληφθούμε τι διακυβεύθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 στους δρόμους της Αθήνας και ας κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στους χωροφύλακες του Μακρυγιάννη, στους άνδρες της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας του Θρ.Τσακαλώτου και στον «πατέρα της νίκης» Ουίνστων Τσώρτσιλ, που κράτησαν την Ελλάδα στον Ελεύθερο Κόσμο». (3/12/2017) και  – λογικό – αποθεώνει τις απόψεις του Φαήλου Κρανιδιώτη…

Αυτοί είναι οι επίσημοι διοργανωτές του συλλαλητηρίου στην Αθήνα. Ωστόσο στην «πρώτη γραμμή» αυτών που καλούν με όλες τους τις δυνάμεις τον κόσμο να πάρει μέρος είναι πολύ και διάφοροι. Χαρακτηριστικό το παρακάτω παράδειγμα:

Ενώσεις Απόστρατων Αξιωματικών

Από το συλλαλητήριο δεν απουσιάζουν οι Ενώσεις των Αποστράτων Αξιωματικών οι οποίες παρεμπίπτοντος χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό και βρίσκονται υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του εκάστοτε ΥΠΕΘΑ. Σε πρόσφατη συνεδρίαση του το Συντονιστικό Συμβούλιο των Τριών Ενώσεων Αποστράτων  Αξιωματικών, αποφάσισε τη συμμετοχή του (βλέπε εδώ https://www.facebook.com/people/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%A1%CE%BF%CE%B6%CE%AE%CF%82/100008331211459) στο συλλαλητήριο της Αθήνας, αφού εξάλλου είχε προηγηθεί και αυτή στο αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης. Ως συντονιστή της εκδήλωσης στην Αθήνα όρισαν τον Πρόεδρο της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού Αντιστράτηγο ε.α. Βασ. Ροζή. Πρόεδρος του Συντονιστικού τους είναι ο Αντιναύαρχος Π.Ν.ε.α. Σ.Περβαινάς.

Ο Περβαινάς είναι αυτός που έχει δηλώσει:

•  “Καλώς ψήφισαν όσοι στρατιωτικοί ψήφισαν Χρυσή Αυγή” αφού “όταν την ψήφιζαν δεν ήταν εγκληματική οργάνωση”. Ερωτηθείς, δε, αν θεωρεί ή όχι ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση απαντά ότι “επειδή εγώ είμαι θεσμικός θα περιμένω να αποφανθεί η Δικαιοσύνη”… (http://www.stoxos.gr/2013/12/blog-post_7569.htmlhttp://www.onalert.gr/stories/kalos-psifisan-xrysi-aygi-oi-stratiotikoi)

Ο Ροζής είναι αυτός που φέρεται ως ομιλητής εκ μέρους του Αποστράτων στο συλλαλητήριο. Εχει περιπλανηθεί στο πρόσφατο παρελθόν σε μια σειρά από ακροδεξιά κόμματα.

• Τον Ιούλιο του 2016 είχε οριστεί γενικός διευθυντής της Νέας Δεξιάς, με απόφαση του προέδρου του κόμματος Φαήλου Κρανιδιώτη (Πηγή: http://www.naftemporiki.gr/story/1123990/nea-deksia-genikos-dieuthuntis-o-antistratigos-ea-b-rozis)
• Είχε προηγηθεί το πέρασμα του, από τις «ΡΙΖΕΣ», το κόμμα του άλλοτε στενού συνεργάτη του Αν. Σαμαρά, Π. Μπαλτάκου.
• Στον… ελεύθερο χρόνο του συμμετέχει και ως βασικός ομιλητής σε εκδηλώσεις που γίνονται στο Γράμμο και στο Βίτσι, αλλά και σε πρόσφατη εκδήλωση στου «Μακρυγιάννη» https://www.facebook.com/people/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%A1%CE%BF%CE%B6%CE%AE%CF%82/100008331211459

Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους, έδωσε την ευλογία του ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και θα συμμετάσχει η Εκκλησία της Ελλάδος δια του αντιπροέδρου της Δ.Ι.Σ., Μητροπολίτη Σύρου Δωροθέου, ο οποίος και θα αναγνώσει το σχετικόανακοινωθέν της Δ.Ι.Σ., πλαισιουμένου από τους Σεβ. Μητροπολίτες Δράμας κ. Παύλο και Χίου κ. Μάρκο. 

Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους, καλούν οι ΑΝΕΛ συγκυβερνήτες του κ.Τσίπρα, η «Ένωση Κεντρώων» του Βασίλη Λεβέντη και (ανεπίσημα) η ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σε αυτό το συλλαλητήριο, με αυτούς τους διοργανωτές και με αυτούς τους συνοδοιπόρους δεν είναι καθόλου περίεργο ότι διαφημίζουν την συμμετοχή τους οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής.

    ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο Μίκης Θεοδωράκης σύμφωνα με ανακοινώσεις που έχουν γίνει – και δεν έχουν μέχρι τώρα διαψευστεί από τον ίδιο – θα είναι κεντρικός ομιλητής στο εν λόγω συλλαλητήριο. Πράγμα που ήδη αξιοποιούν πολλοί και διάφοροι για το «ξέπλυμά τους». Εφόσον αυτό συμβεί, δύο κουβέντες. Πρώτη κουβέντα: Κρίμα… Δεύτερη κουβέντα: Ο μουσικοσυνθέτης Θεοδωράκης δεν έχει το αλάθητο. Κι αν αυτό ισχύει για τον παγκόσμιο μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, πόσω μάλλον για τον «πολιτικό» Θεοδωράκη. Η άποψη που έχει για το «Μακεδονικό» ο Μίκης είναι λαθεμένη. Μεγαλύτερο, όμως, θα είναι το λάθος να υπερασπιστεί αυτή τη λάθος θέση του με το ασύγγνωστο λάθος μιας συμμετοχής του σε ένα συλλαλητήριο με τέτοιους διοργανωτές και με τέτοια συνθήματα. Από εκεί και πέρα τον μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, αλλά και τους αγώνες του, δεν μπορεί να τους «κοντύνει» κανείς. Ούτε καν ο ίδιος.

Εγκώμια στάση Α΄ και Β΄και Γ :΄

https://www.youtube.com/watch?v=lDD0Mj7M0oQ

https://www.youtube.com/watch?v=p8Tg-gWHfWQ

https://www.youtube.com/watch?

time_continue=25&v=Rt6Wf3QcVHA

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Η μάνα του Ιούδα

Με αργό το βήμα η Παναγιά κι αμέτρητο τον πόνο,

τη νύχτα από το Γολγοθά κατέβαινε και μόνο

τον Ιωάννη πλάι της, μες στο σκοτάδι εκείνο,

κι οι πέτρες ανατρίχιαζαν στο μυστικό της θρήνο.

Όλα τριγύρω σιωπηλά, βουβός είναι κι ο δρόμος,

λες και τον κόσμο νέκρωσε ένας μεγάλος τρόμος.

Κι όσο βαδίζουν σαν σκιές στ’ άχαρα εκείνα μέρη,

και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει

τα λέει κι ο αντίλαλος, απ’ όπου κι αν διαβαίνει,

κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει.

Πώς να μην κλάψει, που ’γινε γι’ αυτήν σκοτάδι η μέρα;

Κι αν είν’ Αυτός θεάνθρωπος, κείνη είναι μητέρα.

Ξάφνου ακούει μια φωνή, που την ερμιά ταράζει.

«Ω! τι φωνή να είν’ αυτή, ποια κλαίει, ποια στενάζει;

Ποια μάνα σαν κι εμέ πονεί και μοιρολόγια λέει

και του παιδιού της το χαμό ποια άλλη μάνα κλαίει;»

Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή, που μοναχή στην άκρη

απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ.

Και τούτη σαν και τη Μαριάμ το γιο της έχει χάσει

και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει.

Κλαίει, αλλά το κλάμα της δεν συγκινεί κανένα,

τον πόνο της αισθάνεται η Παναγιά η Παρθένα.

Σιμώνει και την ερωτά: «Πες μου ποιος είν’ ο γιος σου;»

Μα η μάνα, που είναι ένοχη, τα μάτια χαμηλώνει.

Σκύβει, δειλά της απαντά, της λέει: «Αδελφή μου,

Ιούδας ονομάζεται το άμοιρο παιδί μου.

Στους πέντε δρόμους ρίχτηκα, Χριστέ μου, σα ζητιάνα,

ω! που να μην έσωνα ποτέ, ποτέ να γίνω μάνα.»

Η Παναγιά κατάλαβε, το γιο της τον γνωρίζει,

μα η μητέρα του Χριστού δε φεύγει, δε γογγύζει.

Η Παναγία το Χριστό τον είδε σταυρωμένο

κι εκείνη είδε το γιόκα της στο δέντρο κρεμασμένο.

Το δικό της τον καημό ξεχνά την ώρα εκείνη

και για τη μάνα τώρα αυτή τα δάκρυά της χύνει.

Έσκυψε και τη φίλησε, χάιδεψε τα μαλλιά της

και την επήρε με στοργή γλυκά στην αγκαλιά της.

Της λέει λόγια της καρδιάς και τη γλυκομερώνει,

της δίνει θάρρος, δύναμη κι απάνω τη σηκώνει.

«Σήκω», της λέει, «άμοιρη, πρέπει να ξαποστάσεις,

πάμε μαζί στο σπίτι μου, τη νύχτα να περάσεις.

Εκεί οι δυο τον πόνο μας το μητρικό θα πούμε,

θα σμίξουμε τα δάκρυα και θα προσευχηθούμε.

Η μια στης άλλης το πλευρό σκυφτές συλλογισμένες,

οι δυο μανάδες περπατούν αδερφαγκαλιασμένες.

Γιατί ο Χριστός, που σήμερα στο Γολγοθά κρεμάται

έδωσε τέτοια εντολή «αλλήλους ν’ αγαπάτε»».

Αναρτήθηκε από π. Ιουστινος Κεφαλουρος στις Σάββατο, Απριλίου 30, 2016 

 https://www.youtube.com/watch?v=R13y-mPLoUs

Παιδί μου σε περιμένω…

Με τα μάτια καρφωμένα στο δρόμο περίμενε. Δεν του είχε αρνηθεί να φύγει μακριά από το σπιτικό του για να ζήσει τη ζωή όπως ο ίδιος την ονειρευόταν. Πάντοτε μιλούσε στα παιδιά του για την ελευθερία. Μόνο ελεύθερους ανθρώπους ήθελε κοντά του. Όχι σκλάβους και φυλακισμένους. Ήξερε πως όποιος νιώθει φυλακισμένος κάποτε θα δραπετεύσει.  Πήγαινε του είπε και μάθε τον κόσμο. Μάζεψε εμπειρίες. Γίνε σοφός από το ταξίδι. Αλλά πάντα να θυμάσαι πως θα υπάρχει το σπιτικό στο οποίο γενήθηκες και μεγάλωσες. Πάντα θα υπάρχει η εστία.

Κι ένα πρωινό έφυγε, παίρνοντας μαζί του ό,τι του αναλογούσε. Πέταγε από τη χαρά του. Ήταν ελεύθερος να κάνει κάθε του όνειρο πραγματικότητα. Κι έζησε. Μερόνυχτα ολόκληρα βρέθηκε σε πολιτείες φωτεινές γεμάτες από όλα εκείνα που κάνουν το νου του ανθρώπου να ξεχνάει ποιος είναι. Γνώρισε ανθρώπους, από άλλους τόπους και με άλλες συνήθειες. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Ζούσε ένα όνειρο. Κι όσο ξόδευε χρήματα τόσο το όνειρο γινόταν πιο γλυκό. Μέχρι που όλα άλλαξαν και το όνειρο έγινε εφιάλτης.

Ξάφνου άνοιξε τα μάτια και είδε πως ήταν μόνος. Έφυγαν όλοι εκείνοι που είχαν γίνει φίλοι και κολλητοί. Χωρίς χρήματα δεν τον χρειάζονταν. Έπρεπε να ψάξουν τον επόμενο ονειροπαρμένο για να περάσουν  καλά. Αυτός πλέον τους ήταν άχρηστος. Τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν δάκρυα. Ένιωθε τόσο μόνος σε τούτη τη μεγαλούπολη με τους πολλούς ανθρώπους και τους τεράστιους δρόμους. Κλαίγοντας αποκοιμήθηκε…

– Πατέρα γιατί μ΄ άφησες να φύγω; Γιατί δε με σταμάτησες;

– Γιατί σε μεγάλωσα να είσαι ελεύθερος. Γιατί έπερεπε να μάθεις. Τα δικά μου τα παιδιά είναι αετοί. Σας έδωσα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να πετάτε ψηλά και να έχετε στόχους.

– Δες όμως. Δεν τα κατάφερα. Τα κατέστρεψα όλα.

– Όχι παιδί μου. Τίποτε δεν καταστράφηκε. Είσαι πιο έμπειρος τώρα. Όλοι μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Ξέρεις να ζυγίζεις τους ανθρώπους. Ο θυσαυρός σου είναι η ψυχή σου και όχι το πορτοφόλι σου.

– Πατέρα, ντρέπομαι να σε κοιτάξω στα μάτια. Νομίζω πως δεν την αξίζω την αγάπη σου.

– Η αγάπη του γονιού για το παιδιά του είναι δεδομένη. Μπορεί κάποιες φορές να μην καταλαβαίνουμε οι γονείς τα παιδιά μας, και τα παιδιά τους γονείς, αλλά δεν έχουμε πιότερο  από εσάς σε τούτη τη ζωή.

– Πατέρα, κρυώνω εδώ που είμαι μόνος.  Θέλω να γυρίσω πίσω…

– Παιδί μου σε περιμένω. Πάντα σε περίμενα και πάντα θα σε περιμένω…Εσύ απλά πάρε την απόφαση.

«Απόντες» πατεράδες, «χαμένοι» γιοι. Η αναζήτηση της αντρικής ταυτότητας

Δρ. Γιώργος Γιαννούσης Ψυχοθεραπευτής, Οικογενειακός θεραπευτής  Ιουλ 9, 2018  6147  0

Οι συμβολικές ταυτίσεις του πατέρα με το «όριο» και της μητέρας με το «συναίσθημα» λειτούργησαν ως ένας άρρηκτος δεσμός συγκρότησης της ελληνικής οικογένειας ως σήμερα. Οι σύγχρονες ανάγκες, όμως, απαιτούν την ανάμειξη των ρόλων και τη συνεργασία των δύο συντρόφων στις ευθύνες που έχει το μεγάλωμα των παιδιών.

---

Τα θέματα που οδηγούν τους ανθρώπους στην ψυχοθεραπεία αφορούν σε ένα σημαντικό βαθμό τη δυσλειτουργία των σχέσεων. Λόγω της τελευταίας και των προβλημάτων που αυτή συνεπάγεται, παρατηρείται μια αύξηση των αντρών που αναζητούν βοήθεια με αίτημα κυρίως να χτίσουν μια υγιή ταυτότητα, να μάθουν να συντροφεύονται και να σχετιστούν λειτουργικά με τα παιδιά τους.

Αυτό που κυρίως παρατηρώ σε όλους αυτούς τους άντρες είναι μια σιωπηλή απουσία του δικού τους πατέρα, ενός πατέρα παρόντα – απόντα. Με αφορμή, λοιπόν, αυτή την «απουσία» θα επιχειρήσω να σας μεταφέρω μερικές σκέψεις για την πολύ σημαντική και καθοριστική, θα έλεγα, σχέση πατέρα – γιου. Παρατηρούμε, ειδικότερα, πολλές φορές στην ελληνική οικογένεια, τους πατεράδες να είναι φυσικά, μόνο, παρόντες, ενώ ταυτόχρονα, απουσιάζουν ή αποδεικνύονται ανεπαρκείς σε συναισθηματικό επίπεδο.

Το φαινόμενο αυτό, ενυπάρχει όχι επειδή είναι αδιάφοροι ή δεν αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά επειδή μεταφέρουν μια διαγενεακή δυσκολία συναισθηματικής σύνδεσης. Μεταφέρουν, με άλλα λόγια, το στερεότυπο της κυριαρχίας της μητρότητας, η οποία επιτελούσε, στη συνείδηση των κοινωνιών, ένα ρόλο αυτοδύναμο για την συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Σύμφωνα με την ανωτέρω αντίληψη, ο ρόλος του πατέρα ήταν συνδεδεμένος με τις υλικές υποχρεώσεις της ανατροφής και σχεδόν απέκλειε τις συναισθηματικές αποχρώσεις του ρόλου.

Ήταν, κατά μία έννοια «το τρίτο πρόσωπο» στη στενή δυαδική σχέση της μητέρας με τον γιο, στραμμένος στην ευθύνη της ανάπτυξης του βιοτικού επιπέδου της οικογένειας. Οι κοινωνικές αλλαγές, ωστόσο, καθιστούν την επιδίωξη των ανδρών, για ένα ρόλο εξίσου πρωταγωνιστικό στις ενδοοικογενειακές σχέσεις, πιο επιτακτική από ποτέ.

Πιο συγκεκριμένα, στην κυρίαρχη αντίληψη ο πατέρας αποτελεί ένα αρχετυπικό πρόσωπο που πρεσβεύει τα όρια και την ποιότητα των αρχών και των αξιών και ως εκ τούτου τις αποδεκτές και μη αποδεκτές συμπεριφορές. Εκφράζει την Αρχή, την πραγματικότητα και την τάξη, με συνέπεια η απουσία και η σιωπή του να καταλύει τις εσωτερικές συνδέσεις και τη συγκρότηση της προσωπικότητας του παιδιού.

Οι συμβολικές ταυτίσεις του πατέρα με το όριο και της μητέρας με το συναίσθημα λειτούργησαν ως ένας άρρηκτος δεσμός συγκρότησης της ελληνικής οικογένειας ως σήμερα. Οι σύγχρονες ανάγκες, όμως, απαιτούν την ανάμειξη των ρόλων και τη συνεργασία των δύο συντρόφων στις ευθύνες που έχει το μεγάλωμα των παιδιών. Στο πλαίσιο αυτό, κρίσιμος είναι ο μετασχηματισμός τόσο της γυναικείας όσο και της αντρικής ταυτότητας. Παρότι όμως η γυναικεία απόπειρα μετασχηματισμού ήδη συντελείται με την ισχυροποίηση των γυναικών στο κοινωνικό και οικογενειακό γίγνεσθαι, οι άντρες βρίσκονται μετέωροι μεταξύ της παλιάς ταυτότητας και της αναζήτησης ενός νέου αποτυπώματος.

Ο δυνατός άντρας – κουβαλητής χάνει το θρόνο που του έδινε ο παλαιός του ρόλος και, συγχρόνως, συνειδητοποιεί την αδυναμία του στο να έχει ενεργό συμμετοχή στη συναισθηματική ζωή της οικογένειας. Με λίγα λόγια, ενώ η γυναίκα συνθέτει στη δική της ταυτότητα «αντρικά» χαρακτηριστικά συνυφασμένα με την δύναμη και την κοινωνική ισχύ, ο άντρας ακόμη δυσκολεύεται να εξοικειωθεί με τη συναισθηματική του πλευρά.

Δε θα ήταν μάλιστα υπερβολή, να πούμε πως οι άντρες αντλούσαν κάποτε την ισχύ τους και αποτελούσαν ένα υγιές πρότυπο για τους γιους τους μέσω της «απουσίας», η οποία ταυτιζόταν με την αποτελεσματικότητά τους στο  κοινωνικό και επαγγελματικό πεδίο. Σήμερα, εντούτοις, η συναισθηματική παρουσία του πατέρα στο μεγάλωμα του παιδιού είναι επιβεβλημένη και, παρά την αμηχανία τους, πατέρας και γιος έχουν την ευκαιρία να χτίσουν μια σχέση μεγαλύτερης οικειότητας εμπλουτισμένη με τρυφερά συναισθήματα, αποδοχή και φροντίδα.

Στις μέρες μας, ο πολιτισμικός ρόλος που είχε ο άντρας στην οικογένεια ως κουβαλητής – παιδαγωγός – προστάτης και πρότυπο ταύτισης καταρρέει, επιτρέποντας έτσι την ανάδυση ενός νέου, που συνθέτει τις προηγούμενες ταυτίσεις με μια μεγαλύτερη συναισθηματική εμπλοκή του πατέρα στο μεγάλωμα του γιου. Διαμορφώνεται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, το πρότυπο του συναισθηματικού πατέρα, ο οποίος μέσα από το μεγάλωμα του γιου του έχει τη μοναδική ευκαιρία να ξαναδεί τον εαυτό του, γεγονός που συνεπάγεται, βέβαια, εσωτερικές συγκρούσεις και ενδεχόμενες αναθεωρήσεις των δεσμών με τον δικό του πατέρα.

Όπως είναι φυσικό, αυτές οι αλλαγές συμβάλλουν και στη διαφοροποίηση της μορφής και της ποιότητας των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Ο πατέρας και η μητέρα δεν αντιπροσωπεύουν πλέον ένα μόνο ρόλο, τα παιδιά δεν αποτελούν αυτοσκοπό και η λειτουργική συναλλαγή μέσω των ξεκάθαρων σχέσεων μεταξύ των μελών της οικογένειας αποτελεί το σημαντικότερο διακύβευμα αυτής. Σ’ αυτή τη νέα οικογένεια η «ανακάλυψη» του πατέρα αποτελεί το πλέον σημαντικό ζητούμενο για την ανάπτυξη και την εξέλιξη της ταυτότητας του γιου.

Αξίζει βέβαια να επισημανθεί το γεγονός πως η νέα αυτή σχέση πατέρα – γιου ελλοχεύει ένα κίνδυνο. Ειδικότερα, ο σύγχρονος άντρας στην προσπάθειά του να απορρίψει το παραδοσιακό ανδροκρατικό μοντέλο του παρελθόντος μπορεί να φτάσει στο άλλο άκρο της πλήρους αποδιοργάνωσης του ρόλου. Μια αποδιοργάνωση που αναπαράγει με άλλους όρους το μοντέλο του απόντα πατέρα, τοποθετώντας στη θέση του τον αδύναμο πατέρα και η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια αντιστροφή ταυτοτήτων, δημιουργώντας συγχύσεις προτύπων στους γιους.

Η νέα σχέση πατέρα – γιου διανύει την πρώτη της φάση και, εύλογα, αυτή η πρώτη γενιά μεγαλωμένων γιων με τα νέα αντρικά πρότυπα αποτελεί τη γέφυρα για την πραγματική σύνθεση των παραδοσιακών γυναικείων και αντρικών αξιών σε ένα νέο τύπο άντρα που θα σπάσει τα δεσμά της παράδοσης, δίχως όμως να χάσει τον αντρικό του προσανατολισμό. Η σχέση πατέρα – γιου καθιστά επιβεβλημένη τη συνειδητοποίηση πως η πατρότητα δεν απαιτεί άντρες ντυμένους με την πανοπλία της ρωμαλεότητας, αλλά άντρες που είναι έτοιμοι να  αποδεχθούν την συναισθηματική τους πλευρά και να μπουν σε μια διαδικασία προσωπικής βελτίωσης μεγαλώνοντας (με) τους γιους τους.

Ταϊλάνδη: Γράμμα από τους γονείς στα παγιδευμένα παιδιά τους – Στηρίζουν τον προπονητή

07|07|2018 | 19:16

Κόσμος

Με τα παιδιά τους εγκλωβισμένα σε ένα σπήλαιο στην Ταϊλάνδη για 15η μέρα, οι γονείς τους δείχνουν μεγαλείο ψυχής. Πολλοί ήταν εκείνοι που με τα παιδιά εγκλωβισμένα στο σπήλαιο και τη ζωή τους σε κίνδυνο, έσπευσαν να κατηγορήσουν τον 25χρονο προπονητή τους πως επέδειξε αμέλεια και ουσιαστικά ευθύνεται για την περιπέτειά τους. Όμως οι γονείς των 12 αγοριών δεν τον κατηγορούν.

Λίγες ώρες μετά τα σπαρακτικά γράμματα που έστειλαν τα ίδια τα παιδιά στους γονείς τους, γράμματα που συγκλόνισαν τους πάντες στην Ταϊλάνδη κι όχι μόνο, οι γονείς τους θέλησαν να τους απαντήσουν. Να τους «μιλήσουν» έστω και με αυτόν τον τρόπο. Να τους πουν ότι δεν είναι θυμωμένοι μαζί τους. Πως θέλουν να προσέχουν τους εαυτούς τους και πως τους περιμένουν γρήγορα κοντά τους.

Κυρίως, όμως, ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα στον 25χρονο προπονητή. Τον άνθρωπο που κατηγορήθηκε γιατί πήγε τα παιδιά στο σπήλαιο σε περίοδο μουσώνων. Εκείνον που για πολλούς, όμως, κατάφερε να τα κρατήσει ζωντανά τις ημέρες που κανείς δεν ήξερε που ήταν.

Η συγγνώμη και το «μην κατηγορείς τον εαυτό σου»

Ανάμεσα στα γράμματα των παιδιών ήταν κι εκείνο του προπονητή προς τους γονείς. «Ευχαριστώ για όλη την ηθική υποστήριξη, ζητώ συγγνώμη απ’ όλους τους γονείς» έγραψε ο 25χρονος Εκαπόλ Τσανταουόνγκ, στην επιστολή που δόθηκε στη δημοσιότητα από τους διασώστες.

«Θέλουμε να ξέρεις ότι δεν είναι θυμωμένος μαζί του κανένας από τους γονείς, οπότε, μην ανησυχείς γι’ αυτό» ήταν η απάντηση των γονιών.

Οι γονείς έστειλαν ένα και μοναδικό γράμμα και τους 13. Το έγραψε η μητέρα του 14χρονου Nattawut Takamsai. Απευθύνεται «σε όλα τα παιδιά».

«Δεν είμαστε καθόλου θυμωμένοι μαζί σας. Να προσέχετε τους εαυτούς σας. Μην ξεχνάνε να ζεσταίνεστε με τις κουβέρτες γιατί το νερό είναι κρύο», γράφουν. Δεν κρύβουν πως ανησυχούν. Αλλά φροντίσουν να καθησυχάσουν τα παιδιά: «θα βγείτε σύντομα».

«Μαμά, μπαμπά, θα ξανάρθω να σας βοηθήσω στο μαγαζί»!

Τα γράμματα που αντάλλαξαν τα παιδιά με τους γονείς τους είναι η πρώτη μορφή επικοινωνίας που είχαν από την ημέρα που χάθηκαν. Είναι επίσης η τρίτη απόδειξη πως τα παιδιά είναι καλά στην υγεία τους. Η τελευταία φορά που υπήρχε «απόδειξη ζωής» ήταν την περασμένη Τρίτη όταν δόθηκε ένα δεύτερο video στη δημοσιότητα και τα έδειχνε να λένε τα ονόματά τους και να μιλούν με δύτες.

«Μην ανησυχείτε, μπαμπά και μαμά, πάνε δύο εβδομάδες που έφυγα, αλλά θα ξανάρθω να σας βοηθήσω στο μαγαζί», γράφει ο Μπιού, οι γονείς του οποίου έχουν ένα μικρό παντοπωλείο.

«Είμαι καλά, απλά κάνει λίγο κρύο. Μην ανησυχείτε και μην ξεχάσετε τα γενέθλιά μου» έγραψε ο 13χρονος Duangpetch Promthep.

Με πληροφορίες από Guardian, newsit.gr

Αρχιμ. Ανδρέας Κονάνος: «Μακάριοι οι γονείς που δεν βαράνε τα παιδιά τους»

Του Αρχιμ. Ανδρέα Κονάνου

Μακάριοι οι γονείς
που δεν βαράνε
τα παιδιά τους,
μα τα εμπνέουνε
με το ταπεινό
παράδειγμά τους.

Είναι τραγικό να χτυπάς το παιδί σου.
Δείχνει πόσο ξόφλησες
ως προς την αξία και δύναμη της ψυχής
και της πειθούς σου.
Δεν μπορείς να πείσεις,
γι’ αυτό πιέζεις.
Δεν μπορείς να εμπνεύσεις,
και επιδεικνύεις μπράτσα,
και δύναμη χεριών.
Είναι κάτι γονείς που ‘χουν χέρια σα τανάλιες,
βαριά και σκληρά.
Ψυχή όμως, ψόφια.
Και βαράνε τα παιδιά τους μ’ αυτό το χέρι.
Και προκαλούν τραύματα,
και στο κορμί και παντού.
Να ξέρουν ότι έτσι χάνουν το παιδί τους για πάντα.
Αν όχι σήμερα που είναι μικρό και τους έχει ανάγκη,
σίγουρα αύριο που θα μεγαλώσει λίγο,
με την πρώτη ευκαιρία θα φύγει από κοντά τους.

Ψυχικά βέβαια,
ήδη φεύγει από σήμερα
κιόλας.

Και γίνεσαι, συ,
ο γονιός,
σα ξένος,
με το σπλάχνο σου.

Δεν αρκεί να λες ότι το αγαπάς.
Είναι ανάγκη να μάθεις
και τρόπους ανθρωπιάς!!
Δεν είσαι πλέον πρωτόγονος,
κανίβαλος,
ούτε ζεις στα βουνά,
ή σε σπηλιές…

Μάθε τη δύναμη του λόγου.
Και μίλα όμορφα.

https://www.youtube.com/watch?v=b2nf-iHqg_4

 https://www.youtube.com/watch?v=ej0mZvydmvc

20 Ιαν Για Να Κρίνεις Το Ταξίδι Πρέπει Να Το Ζήσεις Για Αυτό Σήκω | Psychologos-MariaKoraka.Gr

Αυτογνωσία

Βολεμένος είσαι.

Άκουσέ με που σου λέω…

Βολεμένος στη ζωούλα σου, στη δουλίτσα σου, ακόμα – ακόμα και στον έρωτα.

Ναι στον έρωτα.

Ακόμη κι εκεί βολεμένος είσαι…

Βολεύεσαι μες τη μικρή, κρυφή χαρά σου και όλα εκείνα που σιγά – σιγά σαπίζουν μέσα σου, δεν τα παίρνεις χαμπάρι.

Χαμπάρι δεν τα παίρνεις.

Κάθεσαι άπραγος κι αντί να «φουσκώνεις» τη ζωή σου με εμπειρίες, με ταξίδια, με γεύσεις, με όνειρα, στριμώχνεσαι στα τετραγωνικά σου και πετσοκόβεις καθετί που μπορεί να σε οδηγήσει στη προσωπική σου εξέλιξη.

Πετσοκόβεις καθημερινά τα ονειρά σου, καταλαβέ το!

Οφείλεις να τα προσέχεις τα όνειρά σου.

Να τα προστατεύεις και να τα κρατάς ανέγγιχτα από βρώμικα χέρια.

Η αδράνεια στην οποία εμένεις όμως, σε φθείρει, σε μειώνει.

Σε κάνει λίγο, σε κάνει ελάχιστο.

Κι αυτό είναι το χειρότερο όλων…

Κάπως έτσι αρχίζει η συστηματική κατάρευση όλων όσων έχεις χτίσει μέχρι σήμερα.

Όσα με κόπο έχτισες, τώρα μεθοδικά τα γκρεμίζεις.

Γιατί;

Σήκω! Σήκω και ξεβολέψου!

Από εδώ και πέρα, δώσε ζώσα σημασία σ’ όλες σου τις αισθήσεις.

Αφησέ τες ανοιχτές.

Ανοιχτές σε νέα ερεθίσματα, σε νέες εμπειρίες.

Δώσε στις αισθήσεις σου πραγματικούς λόγους για να υπάρχουν, για να είναι σε συνεχή επιφυλακή.

Συνεργάσου αρμονικά μαζί τους.

Νιώσε το «πέταγμα» εκείνο, τη μελωδία τους.

Πάρε μέρος στο χορό.

Γίνε εσύ «χορός», γίνε εσύ «μεθύσι».

Θα ‘ρθουν χιλιάδες στιγμές χαράς μα και λύπης.

Θα ‘ρθουν στιγμές φόβου αλλά και στιγμές υπέρτατης ευχαρίστησης.

Μια ευχαρίστηση που θα απορέει από το θάρρος που επέδειξες στις δύσκολες στιγμές.

Θα ‘ρθουν ήττες. Μεγάλες ήττες.

Αλλά θα σου χτυπήσουν την πόρτα και τα «δώρα» εκείνα που κατέκτησες με τον προσωπικό σου αγώνα.

Στο τέλος κάθε ταξιδιού, θα καταλαβαίνεις πόση αξία είχαν όλες εκείνες οι στιγμές που ένιωσες τις αισθήσεις σου να ξυπνούν και να ξεσηκώνονται.

Στο τέλος κάθε ταξιδιού θα βλέπεις με καθαρή πιά ματιά πως είσαι… έστω ένα μικρούλι εκατοστό πιο μπροστά, πιο κοντά σε αυτό που ονειρευόσουνα.

Τότε και μόνο τότε θα κρίνεις αν άξιζε ή όχι το ταξίδι…

Ξεβολέψου λοιπόν και αφέσου σύγκορμος στο επόμενο…

Ξεβολέψου!

 

«Μην κάνεις κύκλους ψελλίζοντας ότι αυτός ο κόσμος σου χρωστάει μια καλύτερη ζωή.
Δεν σου χρωστάει τίποτα. 
Ήταν εδώ πριν από εσένα.»

Τα πρωτότοκα παιδιά κρύβουν μέσα τους τεράστια δύναμη…

On Απρ 6, 2018

Αν μπορούσε να γραφτεί το όνομά τους δίπλα σε μια λέξη, θα πήγαινε και θα κολλούσε στην «προσδοκία».

Γιατί η προσδοκία, τυλίγει αυτά τα παιδιά από την ώρα που γεννιούνται και δεν τα αφήνει ποτέ να περπατήσουν χωρίς να τα καλύπτει η σκιά της.

Έχουν μάθει να περπατούν περήφανα με το κεφάλι όρθιο στους ώμους κι ας τρέμει από μέσα κάθε χιλιοστό τους. Δε θα το δείξουν, έχουν εκπαιδευτεί καλά, βλέπεις οι συναναστροφές τους ήταν πάντα με τους «μεγάλους» και άκουγαν ενήλικες συζητήσεις αντί για αδελφικά γέλια, όταν έπαιζαν με τα παιχνίδια τους.

Είναι τα πρωτότοκα παιδιά, που γεννήθηκαν από έναν πηγαίο έρωτα κάποια στιγμή στα είκοσι, γεννήθηκαν μέσα στην αμφιβολία και την αβεβαιότητα, μα υπήρχε η θέληση και η άγνοια κινδύνου για να τα μεγαλώσει. Μεγάλωσαν με γονείς που τότε μάθαιναν κι αυτοί τον τίτλο τους για πρώτη φορά, με γονείς που ενθουσιάστηκαν ή φοβήθηκαν τόσο με τη νέα τους ιδιότητα, που άθελά τους πειραματίστηκαν, δοκίμασαν όρια που έθεσαν αυστηρά, έκαναν λάθη που δεν παραδέχτηκαν ποτέ, μέχρι να γεννηθεί το επόμενο παιδί.

Κι αν το σκεφτείς το πρωτότοκο παιδί είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο πείραμα. Σηκώνει πάντα το βάρος από ένα όνειρο, μια ευχή για οικογενειακή ευτυχία κι επιτυχία, πολλές φορές δείχνει να μην έχει καν επιλογή, σαν όλα αυτά τα πρότυπα και οι θεωρίες να εντυπώθηκαν οργανικά στο χαρακτήρα του.

Δε ζητάνε εύκολα συγγνώμη αυτά τα παιδιά, άλλωστε η συγγνώμη δείχνει λάθος και το λάθος αδυναμία. Κι αν σταθούν ποτέ αδύναμα, το κρύβουν από τον κόσμο, μέχρι να ελευθερωθούν πίσω από κλειστές πόρτες και δυνατή μουσική. Δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, είναι μοναδικά και αξεπέραστα, γιατί δεν υπάρχει ακόμα το μικρότερο παιδί για να γίνει το καινούριο αγαπημένο παιχνίδι των συγγενών και φίλων. Είναι μουσειακό έκθεμα και απολαμβάνει την αμέριστη προσοχή όλων, τα δώρα και τα παιχνίδια που είναι καινούρια και δε μοιράζονται στα δύο, το δωμάτιο που έχει το όνομά του και είναι αποκλειστικά δικό του.

Μα κι όταν έρχεται το δεύτερο παιδί, αλλάζουν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά παύει να δικαιούται τον τίτλο του παιδιού, γιατί πια θα είναι ο μεγάλος. Ο μεγάλος που οφείλει να μοιράζεται, να παραχωρεί, να δίνει το καλό παράδειγμα, να φροντίζει να είναι οδηγός και καθοδηγητής για το νέο μέλος της οικογένειας. Τα πρωτότοκα παιδιά έχουν κάτι από αδέλφια και κάτι από γονείς, παίρνουν τον τίτλο τους καμιά φορά και τον χειρίζονται σπασμωδικά, μα με τεράστια ευθύνη που δεν αντιλαμβάνονται καν μέχρι να μεγαλώσουν. Και τα καταφέρνουν, γιατί αυτό μόνο έχουν μάθει να κάνουν.

Κι όταν είναι το παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή, φοβούνται μήπως αυτός τους ο τίτλος τα βάλει και πάλι σε ένα βάθρο. Κάθε φορά που ένα «ο αδερφός σου ποτέ δεν» ακούγεται στην οικογένεια. Ένας κρίκος της αδελφικής αλυσίδας ραγίζει και είναι ευθύνη του μεγάλου, του πρωτότοκου να τον επαναφέρει.

Αγαπάνε πολύ αυτά τα παιδιά, μπορεί να μην το δείξουν με τον συνηθισμένο τρόπο, μπορεί να μη σ” αγκαλιάσουν όπως θα ήθελες, γιατί έχουν μάθει να είναι συγκρατημένα. Ακόμα κι αν θεωρούνται από πολλούς αντιδραστικά και ανυπόμονα, πίσω απ” αυτήν την εικόνα κρύβεται μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου της συμπεριφοράς τους. Μέσα τους πάντα θα κρύβεται ο φόβος της απογοήτευσης, που με τη σειρά του θα δίνει θέση σε ένα μεγάλο «θέλω» για να είναι οι γονείς τους περήφανοι για κείνα.

Βιάζονται να μεγαλώσουν, γιατί είναι ήδη μεγάλα στο μυαλό τους, χάνουν κάτι από την παιδικότητά τους, για να τη χαρίσουν αργότερα στα αδέρφια τους, που θα κερδίζουν πάντα πιο εύκολα αυτό που διεκδίκησαν οι προηγούμενοι.

Μα ονειρεύονται, κι ονειρεύονται πολύ, ζωγραφίζουν, χορεύουν, μιλάνε και μετά σωπαίνουν γιατί φοβήθηκαν μήπως είπαν πολλά, μέχρι να φουντώσουν και να πουν όσα ποτέ δε φαντάστηκες ότι θα μπορούσες να ακούσεις. Μπορεί να μη φόρεσαν ποτέ ζακέτα, μα θα φωνάξουν στο μικρότερο αδερφό να πάρει μια μαζί του για να μην κρυώσει. Ερωτεύονται πάντα βαθιά και μοναχικά και κρατούν ένα «θα τα καταφέρω» ανάμεσα στα δόντια τους.

Και ξέρεις κάτι; Με κάποιον περίεργο τρόπο, πάντα τα καταφέρνουν.

Επιμέλεια Κειμένου Γιοβάννας Κοντονικολάου: Σοφία Καλπαζίδου

Τί μας οδηγεί στην αναβλητικότητα και πώς μπορούμε να τη σταματήσουμε;

 

Αρθρογράφος: Θεογνωσία Μεϊτανή

Με τον όρο αναβλητικότητα εννοούμε τη διαδικασία κατά την οποία δημιουργούμε λόγους για τους οποίους μπορούμε να αφήσουμε σημαντικά πράγματα για αργότερα και να δώσουμε προτεραιότητα σε άλλα πράγματα, λιγότερο σημαντικά και πιο ευχάριστα για μας.

Η αναβλητικότητα σε μεγάλα χρονικά διαστήματα, μπορεί να μας προκαλέσει άγχος και ενοχές, ακόμα και να επηρεάσει τη δουλειά μας ή τις σχέσεις μας. Άτομα που τείνουν να αναβάλλουν σημαντικά πράγματα στο χώρο εργασίας τους μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με μια κακή φήμη από τα άτομα του εργασιακού τους περιβάλλοντος. Άλλη συνέπεια της αναβλητικότητας είναι η πιθανότητα το άτομο που αναβάλλει να χάσει τη φιλοδοξία του για επιτυχία, με αποτέλεσμα να μην πετύχει τα όνειρα που έχει, με αποτέλεσμα αυτό να προκαλέσει άγχος και χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Λόγοι που μας ωθούν στην αναβλητικότητα

• Η τελειομανία είναι ένας σημαντικός παράγοντας ο οποίος μας ωθεί πολλές φορές στο να αφήσουμε τα πράγματα για αύριο. Πολλές φορές η πεποίθηση ότι αν είναι να κάνουμε κάτι πρέπει να γίνει τέλεια βάζει εμπόδια στο να αρχίσουμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε.

• Έλλειψη κινητοποίησης. Πολλές φορές μπορεί ο στόχος μας να μην είναι αρκετά ισχυρός έτσι ώστε να μας κινητοποιήσει. Αυτό που θα μας βοηθήσει είναι να θέσουμε ένα στόχο αρκετά ισχυρό και να συνειδητοποιήσουμε γιατί θέλουμε να πετύχουμε αυτό το στόχο.

• Δε ξέρουμε από που να ξεκινήσουμε, γιατί δεν έχουμε σπάσει το στόχο μας σε μικρά βήματα.

• Αποσπάται εύκολα η προσοχή μας. Την ώρα που αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε κάτι ασχολούμαστε με το τηλέφωνο μας και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

• Χάνουμε το ενδιαφέρον μας, μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι χρειάζεται προσπάθεια, για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε.

• Δεν έχουμε εκτιμήσει σωστά πόσο χρόνο χρειαζόμαστε για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. Πολλές φορές αναβάλλουμε σημαντικά πράγματα γιατί πιστεύουμε ότι έχουμε αρκετό χρόνο στη διάθεση μας.

• Δυσκολευόμαστε να θέσουμε προτεραιότητες και να οργανωθούμε.

• Αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στο να πάρουμε αποφάσεις.

Πως μπορούμε να σταματήσουμε την αναβλητικότητα:

1. Διαχειριστείτε τις αρνητικές σκέψεις που σας εμποδίζουν από το να πετύχετε τους στόχους σας.

2. Μη φοβάστε να κάνετε λάθη.

3. Σπάστε το στόχο σας σε μικρά βήματα. Κάθε φορά που θα πετυχαίνετε ένα στόχο θα είναι πιο εύκολο να πάτε στο επόμενο.

4. Κάντε λίστα με τα πράγματα που αποφεύγετε να κάνετε και όχι με τα πράγματα τα οποία θα κάνατε έτσι και αλλιώς.

5. Οργανώστε καλύτερα το χρόνο σας και θέστε ένα χρονικό όριο στο οποίο θα δεσμευτείτε για να ασχοληθείτε με όσα έχετε να κάνετε και ένα χρονικό όριο για διάλειμμα.

6. Ασχοληθείτε με τα σημαντικότερα πράγματα την ώρα που έχετε περισσότερη ενέργεια.

7. Απαλλαγείτε από περισπασμούς. Σβήστε το τηλέφωνο σας, την τηλεόραση και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

8. Εστιάστε στην επιτυχία που θα έχετε όταν τελειώσετε και στο συναίσθημα που θα έχετε.

9. Επιβραβεύσετε τον εαυτό σας.

Μπήκα στο Πανεπιστήμιο Πατρών… Πότε θα βγω; (83% χωρίς πτυχίο το 2017)

Αγορά

Άρθρο του Κυριάκου Σκιαθά, Εκπαιδευτικός- Συγγραφέας

31/08/2018 10:20

 

 

Με την ανακοίνωση των βάσεων, τη Δευτέρα 27 Αυγούστου, εισάγονται στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση 74.692 υποψήφιοι. Την αγωνία της εισαγωγής και τα ερωτήματα την ώρα της συμπλήρωσης του Μηχανογραφικού Δελτίου «Ποιό επάγγελμα μου ταιριάζει;», «Ποιό επάγγελμα να διαλέξω για να βρω δουλειά;» διαδέχεται τώρα η αγωνία της αποφοίτησης από το Τμήμα εισαγωγής εντός της κανονικής από το νόμο διάρκειας σπουδών.

Στο Πανεπιστήμιο Πατρών από τα 24 Τμήματά του, (3 εδρεύουν στο Αγρίνιο) τα 14 έχουν κανονική διάρκεια σπουδών 4 έτη, τα 9 Τμήματα 5 και το 1 (Τμήμα Ιατρικής) 6 έτη. Όπως φαίνεται από τις Ετήσιες Εσωτερικές Εκθέσεις 2016-2017 των τμημάτων του Πανεπιστημίου Πατρών ο αριθμός των φοιτητών που καταφέρνουν να πάρουν πτυχίο με τη λήξη της κανονικής διάρκειας σπουδών τους είναι πολύ μικρός.

Για τα περισσότερα τμήματα του Πανεπιστημίου Πατρών, τα ποσοστά των φοιτητών που αποφοίτησαν στην κανονική διάρκεια σπουδών τους το ακαδημαικό έτος 2016-2017, είναι πάρα πολύ μικρά. Εξαίρεση στον Πίνακα 1 αποτελούν τα μεγαλύτερα ποσοστά των τμημάτων των Επιστημών της Εκπαίδευσης και της Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, του Παιδαγωγικού Δημοτικής Εκπαίδευσης και της Φαρμακευτικής. Το Τμήμα της Ιατρικής είναι ο «πρωταθλητής» όλων των Τμημάτων με 105 αποφοιτήσαντες, ποσοστό 60,34%. Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που αφορούν τον αριθμό των εγγεγραμμένων φοιτητών οι οποίοι θα μπορούσαν να αποφοιτήσουν το ακαδημαϊκό έτος 2016-2017.

Από το σύνολο των 16.847 εν δυνάμει πτυχιούχων του Πανεπιστημίου Πατρών στο συγκεκριμένο έτος αποφοίτησαν απ΄ όλα τα τμήματα 2.898, ενώ 13.949 παρέμειναν στην κατηγορία των αιώνιων φοιτητών, ποσοστό 82,80% (83,00%).

Στον πίνακα 2, τέσσερα Τμήματα (Βιολογίας, Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων, Θεατρικών Σπουδών, Μαθηματικών) εμφανίζουν ποσοστά αποφοίτησης κάτω από 10%. Ειδικότερα για το Τμήμα των Μαθηματικών από τους 2.615 εν δυνάμει πτυχιούχους αποφοίτησαν μόνο 176, ποσοστό 6,73%.

Από τα στοιχεία των Ετήσιων Εσωτερικών Εκθέσεων των Τμημάτων με την εξέλιξη του αριθμού των αποφοίτων του Προγράμματος Προπτυχιακών Σπουδών προκύπτουν πληροφορίες για την εκτιμώμενη μέση διάρκεια σπουδών (σε έτη) των αποφοιτησάντων του κάθε τμήματος.