Οι φυσιοδίφες πάντα πίστευαν ότι τα τριαντάφυλλα ανέπτυξαν το κόκκινο χρώμα τους για να προσελκύουν έντομα και πουλιά, τα οποία αναλαμβάνουν την επικονίασή τους.

Φαίνεται όμως ότι το ρόδινο χρώμα εξυπηρετεί και αμυντικές λειτουργίες: περιέχει υψηλά επίπεδα δηλητηριώδους κυάνιου, το οποίο αποθαρρύνει τα φυτοφάγα ζώα.

Ειδικοί από δύο πανεπιστήμια της Βρετανίας (Πλίμουθ και Πόρτσμουθ) και ένα της Αυστραλίας (Κέρτιν), κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ανάγκη των ρόδων για άμυνα ήταν ο βασικός παράγοντας για την εξέλιξη λουλουδιών κόκκινου χρώματος. Υπάρχουν εξάλλου και άλλα φυτά που παράγουν κυάνιο για να κόψουν την όρεξη των φυτοφάγων ζώων και πουλιών.

Όπως δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Μικ Χάνλεϊ, τα ζώα που τρώνε τα φυτά μαθαίνουν να συσχετίζουν το χρώμα με τη γεύση, η οποία στην περίπτωση των κόκκινων τριαντάφυλλων είναι πιο πικρή λόγω της παρουσίας κυανιούχου άλατος. Αυτό σημαίνει ότι το κόκκινο χρώμα λειτουργεί τελικά ως προειδοποιητικό σήμα.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό φυτολογίας New Phytologist.

Οι φυσιοδίφες πάντα πίστευαν ότι τα τριαντάφυλλα ανέπτυξαν το κόκκινο χρώμα τους για να προσελκύουν έντομα και πουλιά, τα οποία αναλαμβάνουν την επικονίασή τους.

Φαίνεται όμως ότι το ρόδινο χρώμα εξυπηρετεί και αμυντικές λειτουργίες: περιέχει υψηλά επίπεδα δηλητηριώδους κυάνιου, το οποίο αποθαρρύνει τα φυτοφάγα ζώα.

Ειδικοί από δύο πανεπιστήμια της Βρετανίας (Πλίμουθ και Πόρτσμουθ) και ένα της Αυστραλίας (Κέρτιν), κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ανάγκη των ρόδων για άμυνα ήταν ο βασικός παράγοντας για την εξέλιξη λουλουδιών κόκκινου χρώματος. Υπάρχουν εξάλλου και άλλα φυτά που παράγουν κυάνιο για να κόψουν την όρεξη των φυτοφάγων ζώων και πουλιών.

Όπως δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Μικ Χάνλεϊ, τα ζώα που τρώνε τα φυτά μαθαίνουν να συσχετίζουν το χρώμα με τη γεύση, η οποία στην περίπτωση των κόκκινων τριαντάφυλλων είναι πιο πικρή λόγω της παρουσίας κυανιούχου άλατος. Αυτό σημαίνει ότι το κόκκινο χρώμα λειτουργεί τελικά ως προειδοποιητικό σήμα.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό φυτολογίας New Phytologist.

Η NASA αποφάσισε την Τρίτη να μην προχωρήσει στην προληπτική μετακίνηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, καθώς το θραύσμα ενός σοβιετικού δορυφόρου που είχε εντοπιστεί να πλησιάζει, τελικά δεν αποτελεί κίνδυνο.

«Δεν θα χρειαστεί να προχωρήσουμε στον ελιγμό αποφυγής» ενημέρωσε το Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον τόσο το πλήρωμα του σταθμού όσο και τους αστροναύτες του διαστημικού λεωφορείου Discovery, το οποίο κινείται προς το πολυεθνικό τροχιακό εργαστήριο.

Λίγες ώρες μετά την αναχώρηση του Discovery, τα ξημερώματα της Δευτέρας ώρα Ελλάδας, η NASA ανακοίνωσε ότι εντόπισε ένα διαστημικό σκουπίδι διαμέτρου 10 εκατοστών, το οποίο πιστεύεται ότι προέρχεται από έναν σοβιετικό δορυφόρο Kosmos 1275 που διαλύθηκε λίγο μετά την εκτόξευσή του το 1981.

Οι αρχικές προβολές της NASA έδειχναν ότι το θραύσμα θα πλησίαζε σε απόσταση περίπου 750 μέτρων από το σταθμό. Δεδομένου ότι κινείται με ταχύτητα δεκάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο, θα είχε προκαλέσει ρήγμα στον ISS σε περίπτωση πρόσκρουσης.

Νεώτεροι υπολογισμοί έδειξαν τελικά ότι το αντικείμενο δεν θα περνούσε μέσα από τη νοητική περίμετρο ασφαλείας που περιβάλλει το σταθμό. Το όριο αυτό εκτείνεται 732 μέτρα πάνω και κάτω από τον ISS και 24 χλμ προς τις δύο άλλες πλευρές του.

Ο Λίροϊ Κέιν, επικεφαλής της ομάδας διαχείρισης της αποστολής, διαβεβαίωσε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι το θραύσμα δεν σχετίζεται με το διαστημικό σκουπίδι που απείλησε την περασμένη εβδομάδα τον ISS, αναγκάζοντας το πλήρωμα να καταφύγει για περίπου 10 λεπτά στην κάψουλα διαφυγής Soyuz.

«Ένα ή δύο ή τρία [διαστημικά σκουπίδια] σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα δεν είναι τίποτα σημαντικό» είπε ο Κέιν.

Το Discovery, φορτωμένο με το τελευταίο ζεύγος ηλιακών συλλεκτών που θα εγκατασταθεί στον ISS, αναμένεται να προσδεθεί στο τροχιακό συγκρότημα στις 01.13 ώρα Ελλάδας την Τετάρτη.

Ένας γιγάντιος πλειόσαυρος που περιπολούσε στις θάλασσες πριν από 147 εκατομμύρια χρόνια είχε σαγόνια ικανά να μασήσουν θωρακισμένο τζιπ, υπερηφανεύονται οι παλαιοντολόγοι που ανακάλυψαν τα απολιθώματά του στα παγωμένα χώματα της αρκτικής.

Το άγνωστο μέχρι σήμερα είδος, με μήκος που υπολογίζεται στα 15 μέτρα, ονομάστηκε «Αρπακτικό Χ» και θα έκανε τον διαβόητο Τυραννόσαυρο Ρεξ να μοιάζει με αρνάκι: το δάγκωμά του ήταν τέσσερις φορές ισχυρότερο από του τυραννόσαυρου και περισσότερο από 10 φορές πιο ισχυρό από οποιουδήποτε σύγχρονου ζώου.

«Με το κρανίο του να υπερβαίνει τα 9 μέτρα, ήταν αναμενόμενο να έχει ισχυρό δάγκωμα, όχι όμως και να ξεπερνάει κάθε όριο» σχολίασε στο Reuters ο Τζόερν Χούρουμ, καθητής παλαιοντολογίας σπονδυλοζώων και επικεφαλής της ομάδας που ανακάλυψε τον γίγαντα στο νορβηγικό αρχιπέλαγος του Σβάλμπαρντ το 2008.

Η πίεση που ασκούσαν τα σαγόνια του Αρπακτικού Χ εκτιμάται στους 15 μετρικούς τόνους ανά τετραγωνική ίντσα.

Τα δόντια του είχαν μήκος 30 εκατοστά.

Όπως ανακοίνωσε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Όσλο, οι ερευνητές ανακατασκεύασαν στον υπολογιστή το θαλάσσιο ζώο βασισμένοι στο τμήμα ενός κρανίου και σε ακόμα 20.000 τμήματα του σκελετού.

Ο πλειόσαυρος εκτιμάται ότι ζύγιζε 45 τόνους. Είχε ίδιο μήκος αλλά στιβαρότερα οστά σε σχέση με το «Τέρας» έναν πλεισιόσαυρο που ανακαλύφθηκε επίσης στο Σβάλμπαρντ το 2007.

Σύμφωνα με τον Χούρουμ, το «Τέρας» θα μπορούσε άνετα να μασουλήσει ένα μικρό αυτοκίνητο. Όμως ο Κυνηγός Χ «θα μπορούσε να τσακίσει ένα Hummer» εκτίμησε ο ερευνητής.

Παρόλα αυτά, το Αρπακτικό ήταν μικρότερο από το μεγαλύτερο θαλάσσιο ερπετό που έχει ανακαλυφθεί ποτέ, έναν ιχθυόσαυρο 22,5 μέτρων που έζησε πριν 210 εκατ. χρόνια και είχε το ίδιο περίπου μήκος με το μεγαλύτερο απολίθωμα καρχαρία που έχει βρεθεί ως σήμερα.

Οι πλειόσαυροι γενικά πιστεύεται ότι τρέφονταν με ψάρια, με άλλα ερπετά, καθώς και με μεγάλα μαλάκια που έμοιαζαν με καλαμάρια. Το Αρπακτικό Χ είχε δύο ζεύγη πλευρικών πτερυγίων για την κίνησή του, ένα για να περιπολεί στο νερό και ένα για να αναπτύσει μεγάλη επιτάχυνση για επιθέσεις

Αμερικανοί επιστήμονες διαπίστωσαν ότι διάφορα διαστημικά εξερευνητικά σκάφη, τα οποία χρησιμοποίησαν τη βαρυτική δύναμη της Γης για να κερδίσουν ενέργεια και να «εκσφενδονιστούν» πιο μακριά στο ηλιακό σύστημα, φαίνεται ότι δέχτηκαν μία επιπλέον ώθηση από αυτήν που υπολογίστηκε αρχικά, η οποία πιθανότατα οφείλεται σε κάποια άγνωστη συνιστώσα της βαρύτητας.

Παρ’ ότι η βαρυτική έλξη είναι η πρώτη δύναμη, που μελετήθηκε επιστημονικά από τον Νεύτωνα και στον αιώνα μας περιγράφηκε ακόμα πιο θεμελιακά με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας από τον Αϊνστάιν, εξακολουθεί να αποτελεί ουσιαστικά ένα μυστήριο.Ειδικοί από το Jet Propulsion Laboratory υπολόγισαν τις τροχιές τριών σκαφών που επιταχύνθηκαν με την ίδια μέθοδο, του Galileo το 1990, του NEAR το 1998 και του Cassini to 1999, αλλά δεν μπόρεσαν να ερμηνεύσουν την επιπλέον ώθηση. Γι’ αυτόν το λόγο αποφάσισαν να πειραματιστούν με το εξερευνητικό σκάφος Stardust που αναμένεται να περάσει κοντά από τη Γη τον ερχόμενο Ιανουάριο.

Οι επιστήμονες σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν το δίκτυο τηλεσκοπίων Deep Space Network και να αξιοποιήσουν το φαινόμενο Doppler για να μετρήσουν την επιτάχυνση που θα δεχτεί το Stardust.

Αυτό που ενθουσιάζει ιδιαίτερα τους ερευνητές είναι το ενδεχόμενο το φαινόμενο να οφείλεται σε κάποια άγνωστη συνιστώσα της βαρύτητας. Για την ώρα, ωστόσο, οι αστρονόμοι είναι αναγκασμένοι να το αντιμετωπίζουν ως ένα από τα παράδοξα της φυσικής.

Σύμφωνα με μία εναλλακτική ερμηνεία του φαινομένου, τα σκάφη που πλησιάζουν τη Γη, προκειμένου να κερδίσουν ταχύτητα, ίσως «φορτίζονται» από το μαγνητικό της πεδίο και στη συνέχεια το φορτίο αυτό αλληλεπιδρά με το πεδίο βαρύτητας του πλανήτη μας. Ωστόσο, έχει ακόμα προταθεί και μία εξήγηση που βασίζεται στη θεωρία των υπερχορδών.

Δύο αστροφυσικοί, ο Εντ Φομαλόντ από το ραδιοαστεροσκοπείο της Σαρλότσβιλ, στην Βιρτζίνια, και ο Σεργκέι Κοπέικιν, από το πανεπιστήμιο του Μιζούρι, στην Κολούμπια, κατάφεραν για πρώτη φορά να μετρήσουν την ταχύτητα της βαρύτητας και την βρήκαν ίση με εκείνη του φωτός (300.000 χλμ το δευτερόλεπτο), επιβεβαιώνοντας εκ νέου τις προβλέψεις της γενικής θεωρίας της σχετικότητας.Όπως αναφέρει το NewScientist, οι δύο ερευνητές εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία που τους δόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2002, όταν ο Δίας πέρασε μπροστά από έναν κβάζαρ που εκπέμπει ισχυρά ραδιοσήματα. Συγκεκριμένα κατέγραψαν τις επιδράσεις που είχε το βαρυτικό πεδίο του Δία στα λαμβανόμενα σήματα από τον κβάζαρ και τις επεξεργάστηκαν με την βοήθεια των εξισώσεων της γενικής θεωρίας της σχετικότητας.

Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν απολύτως τις προβλέψεις του Αϊνστάιν. Η επίδραση της βαρύτητας διαδίδεται με συγκεκριμένη ταχύτητα και η ταχύτητα αυτή ισούται με την ταχύτητα της ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπίδρασης, δηλαδή με την ταχύτητα του φωτός.

Ο πρώτος που μίλησε για την βαρύτητα ως δύναμη που αναπτύσσεται μεταξύ των μαζών και δρα εξ αποστάσεως ήταν ο Νεύτωνας. Σύμφωνα με εκείνον κάθε μάζα ασκεί βαρυτική έλξη σε οποιαδήποτε άλλη μάζα. Με την βοήθεια της βαρυτικής έλξης ο Νεύτωνας ήταν σε θέση να ερμηνεύσει τις κινήσεις των πλανητών στο ηλιακό μας σύστημα, και εν τέλει τις κινήσεις όλων των ουράνιων σωμάτων στο σύμπαν.

Ο Νεύτωνας πίστευε ότι η δράση της βαρύτητας είναι ακαριαία, κάτι που αμφισβήτησε ο Αϊνστάιν με την γενική του θεωρία της σχετικότητας. Η έννοια της ταχύτητας διάδοσης της βαρύτητας μπορεί να γίνει κατανοητή αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε τι θα γινόταν αν ο ήλιος χανόταν ξαφνικά από το ηλιακό μας σύστημα. Ο Νεύτωνας θα έλεγε ότι η έλξη που ασκεί στην Γη θα εξαφανιζόταν την ίδια εκείνη στιγμή. Στην πραγματικότητα, όμως, η Γη θα συνέχιζε να υφίσταται την έλξη του για οχτώμιση ακόμα λεπτά -όση είναι η ώρα που χρειάζεται για να καλυφθεί με την ταχύτητα του φωτός η απόσταση που μας χωρίζει.

Όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους οι δύο ερευνητές που έκαναν την μέτρηση, μια επίπτωση του ότι η ταχύτητα της βαρυτικής αλληλεπίδρασης είναι ίδια με αυτή της ηλεκτρομαγνητικής, είναι ότι θέτει ορισμένους περιορισμούς σε θεωρίες που ερμηνεύουν το σύμπαν με την βοήθεια περισσότερων από τρεις διαστάσεων.

Δεδομένα που μετέδωσαν οι δίδυμοι αμερικανο-γερμανικοί δορυφόροι Τομ και Τζέρι επέτρεψαν τη δημιουργία του ακριβέστερου μέχρι στιγμής χάρτη των βαρυτικών ανωμαλιών της Γης, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη μελέτη των ωκεανών και του κλίματος.Το τρισδιάστατο μοντέλο απεικονίζει με κόκκινο χρώμα τις περιοχές του πλανήτη όπου η βαρύτητα είναι ελαφρώς ισχυρότερη και με μπλε τα σημεία όπου η βαρυτική έλξη εξασθενεί.

Οι τοπικές βαρυτικές ανωμαλίες οφείλονται στην κίνηση των πολικών πάγων, τα θαλάσσια ρεύματα και σε τοπικές μεταβολές στην πυκνότητα του γήινου φλοιού. Το όρος Έβερεστ, για παράδειγμα, απεικονίζεται στο χάρτη με έντονο κόκκινο χρώμα εξαιτίας της τεράστιας μάζας του, που συνεχίζει να αυξάνεται.

Αυτό όπως που ενδιαφέρει περισσότερο τους επιστήμονες είναι οι βαρυτικές ανωμαλίες στους ωκεανούς. «Η επιφάνεια των ωκεανών, παρόλο που φαίνεται επίπεδη, καλύπτεται στην πραγματικότητα με λόφους και κοιλάδες που οφείλονται σε ρεύματα, ανέμους και παλίρροιες, καθώς και από μεταβολές στο βαρυτικό πεδίο της Γης» εξηγεί στο BBC ο Δρ Λι-Λουένγκ Φου της NASA.

Τα νέα δεδομένα «θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε καλύτερα την κυκλοφορία στους ωκεανούς και πώς αυτή επηρεάζει το κλίμα» συνεχίζει.

Οι δίδυμοι δορυφόροι εκτοξεύτηκαν το Μάρτιο του 2002 στο πλαίσιο του προγράμματος Βαρυτικής Ανάκτησης και Περιβαλλοντικών Πειραμάτων (GRACE), μια συνεργασία της NASA και του Γερμανικού Κέντρου Ατμοσφαιρικής και Διαστημικής Πτήσης.

Καθώς οι δορυφόροι του GRACE μεταδίδουν νέα χαρτογραφικά δεδομένα κάθε 30 ημέρες, επιτρέπουν στους επιστήμονες να παρακολουθούν μεταβολές του γήινου βαρυτικού πεδίου.

Το 1998 παρατηρήθηκε η αποροσδόκητη αντιστροφή της συρρίκνωσης της περιφέρειας της Γης που συνεχιζόταν από την τελευταία Εποχή των Παγετώνων.

Το φαινόμενο αποδίδεται στο λιώσιμο των πολικών πάγων, που είχε ως αποτέλεσμα να μετακινηθούν προς τον ισημερινό τεράστιες μάζες νερού.

Ο Τομ και ο τζέρι κινούνται σε ύψος 500χλμ., στην ίδια τροχιά αλλά σε απόσταση 220χλμ. μεταξύ τους. Οι βαρυτικές ανωμαλίες προκαλούν μικρές αλλαγές στην ταχύτητα πρώτα του ενός και μετά και του δεύτερου δορυφόρου και έτσι μεταβάλλουν ελαφρώς τη μεταξύ τους απόσταση.

Η απόσταση αυτή μετράται με ακρίβεια μικρόμετρου (χιλιοστού του χιλιοστού) με αποστασιόμετρο μικροκυμάτων.

Οι δίδυμοι δορυφόροι συνέλεξαν σε 30 ημέρες περισσότερα δεδομένα από ό,τι είχαν αποκτηθεί με άλλες μελέτες τα προηγούμενα 30 χρόνια.