IToday.GRin

Η Europeana επιτρέπει στους ανθρώπους να εξερευνούν τις ψηφιακές πηγές μουσείων, βιβλιοθηκών, αρχείων και συλλογών οπτικοακουστικού υλικού της Ευρώπης. Προωθεί τις ευκαιρίες ανακάλυψης και δικτύωσης σε ένα πολύγλωσσο περιβάλλον, όπου οι χρήστες μπορούν να απασχολούνται, να μοιράζονται και να εμπνέονται από την πλούσια ποικιλομορφία της πολιτιστικής και επιστημονικής κληρονομιάς της Ευρώπης.

Οι ιδέες και η έμπνευση εμπεριέχονται σε περισσότερα από 14.6 εκατομμύρια τεκμήρια στη Europeana. Στα αντικείμενα αυτά περιλαμβάνονται:

• Εικόνες – πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, χάρτες, φωτογραφίες και εικόνες μουσειακών αντικειμένων
• Κείμενα – βιβλία, εφημερίδες, επιστολές, ημερολόγια και αρχειακά έγγραφα
• Ήχοι – μουσική και προφορικός λόγος από κυλίνδρους, ταινίες, δίσκους και ραδιοφωνικές εμπομπές
• Βίντεο – ταινίες, επίκαιρα και τηλεοπτικές εκπομπές.

Ορισμένα τεκμήρια και θέματα είναι παγκοσμίου φήμης, όπως το βιβλίο του Ισαάκ Νεύτωνα με τίτλο Νόμοι της Κίνησης, τα σχέδια του Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο πίνακας ζωγραφικής του Γιοχάνες Βερμέερ Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι ή αντικείμενα για το Τείχος του Βερολίνου. Άλλα είναι κρυμμένοι θησαυροί, περιμένοντας εσάς να τους ανακαλύψετε.

Περίπου 1500 ιδρύματα έχουν συνεισφέρει στη Europeana. Επιφανή ονόματα όπως η Βρετανική Βιβλιοθήκη στο Λονδίνο, το Rijksmuseum στο Άμστερνταμ και το Λούβρο στο Παρίσι παρουσιάζονται παράλληλα με μικρότερους οργανισμούς από όλη την Ευρώπη. Όλες μαζί οι συγκεντρωμένες συλλογές τους σάς επιτρέπουν να εξερευνήσετε την ιστορία της Ευρώπης από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή.

Ανεξαρτήτως αν βρείτε ένα διάσημο έργο ή ένα λιγότερο γνωστό αντικείμενο, η Europeana σας συνδέει πάντα με την αρχική πηγή του υλικού ώστε να μπορείτε να είστε σίγουροι για τη γνησιότητά του.

Αμερικανοί ερευνητές του πανεπιστημίου ΜΙΤ δημιούργησαν μια επαναστατική φωτογραφική μηχανή που φωτογραφίζει ακόμα και πίσω από γωνίες, αν και η τεχνική χρειάζεται ακόμα τελειοποίηση. Η κάμερα χρησιμοποιεί πολύ βραχείς και υψηλής έντασης παλμούς λέιζερ για να φωτίσει μια σκηνή. Η συσκευή δημιουργεί μια εικόνα, που περιλαμβάνει ακόμα και αντικείμενα κρυμμένα πίσω από μια γωνία και έξω από το οπτικό πεδίο του φωτογράφου, συλλέγοντας τις ανεπαίσθητες ποσότητες του φωτός λέιζερ που αντανακλώνται από ένα τοπίο ή άλλη σκηνή.

Οι επιστήμονες του εργαστηρίου Media Lab του ΜΙΤ, με επικεφαλής τον καθηγητή Ραμές Ρασκάρ, σύμφωνα με το BBC, πιστεύουν ότι η νέα μηχανή μπορεί να αξιοποιηθεί μελλοντικά σε αποστολές έρευνας και διάσωσης, στη ρομποτική όραση και στην ιατρική ενδοσκόπηση. “Είναι σαν να έχεις όραση με ακτίνες Χ, χωρίς τις ακτίνες Χ”, δήλωσε ο Ρασκάρ, ο οποίος πρόσθεσε ότι όταν ξεκίνησε τη σχετική έρευνα πριν από τρία χρόνια, το σημερινό επίτευγμά του εθεωρείτο αδύνατο από τους άλλους. Στην “καρδιά” της φωτογραφικής μηχανής βρίσκεται ως πηγή φωτός ένα λέιζερ που εκπέμπει παλμούς με συχνότητα 1 femtosecond, δηλαδή ένα εκατομμυριοστό του νανο-δευτερολέπτου ή 0,000000000000001 δευτερόλεπτα. Τέτοια λέιζερ συνήθως χρησιμοποιούνται από χημικούς για την απεικόνιση χημικών αντιδράσεων σε ατομικό ή μοριακό επίπεδο. Το λέιζερ εκπέμπει παλμούς φωτός στη σκηνή που πρόκειται να φωτογραφηθεί. Τα σωματίδια φωτός του λέιζερ διασκορπίζονται και αντανακλώνται από όλες τις επιφάνειες, ενώ ακόμα κι αν υπάρχει κάποια γωνία, λίγα σωματίδια πάλι θα αντανακλαστούν, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα κι αν ένας άνθρωπος κρύβεται πίσω από μια γωνία, ο αισθητήρας της κάμερας, που “συλλαμβάνει” το αντανακλώμενο φως, θα μπορέσει να τον “δει”. Στη συνέχεια, η φωτογραφική μηχανή χρησιμοποιεί πολύπλοκους αλγόριθμους -παρόμοιους με αυτούς στις ιατρικές τομογραφίες- για να κατασκευάσει ένα πιθανό τρισδιάστατο μοντέλο της γύρω περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των κρυμμένων αντικειμένων και προσώπων πίσω από μια γωνία.

Προς το παρόν πάντως, η νέα τεχνική είναι εφικτή μόνο σε ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες και μπορεί να “μπερδευτεί”, αν η προς φωτογράφηση σκηνή είναι πολύπλοκη. Ο καθηγητής Σρι Ναγιάρ του πανεπιστημίου Κολούμπια, ειδικός στην υπολογιστική όραση, χαιρέτισε τη νέα ανακάλυψη, όμως εμφανίστηκε επιφυλακτικός κατά πόσο είναι δυνατό να δημιουργηθεί μια φωτογραφική μηχανή που, σε πραγματικές συνθήκες, θα μπορεί να φωτογραφήσει με ακρίβεια πίσω από γωνίες μια ολόκληρη σκηνή. “Φαίνεται πως (η ομάδα του Ρασκάρ) απέχουν πολύ ακόμα από το φωτογραφίζουν κανονικές σκηνές”, τόνισε. Όπως είπε, επειδή η κάμερα αξιοποιεί πολύ μικρές ποσότητες φωτός για να κάνει στη συνέχεια τους αλγοριθμικούς υπολογισμούς της, έχει να “επιλέξει” ανάμεσα σε μια ποικιλία πιθανών λύσεων για να απεικονίσει, πράγμα που στην πράξη μπορεί να σημαίνει λανθασμένη φωτογράφηση. “Παρόλα αυτά, πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον πρώτο βήμα”, πρόσθεσε. Παύλος Δρακόπουλος

© 2010 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Του Ματθαιου Tσιμιτακη

…«Ο τέλειος χάρτης δεν θα μπορούσε παρά να είναι σε διαστάσεις ένα επί ένα. Και τότε ακόμα θα μιλούσε για πραγματικότητες που αλλάζουν την ίδια στιγμή», μου λέει λίγες ώρες μετά στο γραφείο του ο Ούλριχ Ομπριστ. «Στην πραγματικότητα, οι χάρτες όσο τεκμηριώνουν πραγματικότητες γύρω μας, άλλο τόσο παράγουν δικές τους. Από τα χρόνια των περιηγητών του Μεσαίωνα, των μεγάλων εξερευνητών του 17ου και 18ου αιώνα, έως την αποικιοκρατία και την εποχή μας, την εποχή των δορυφόρων και του Διαδικτύου, τόσο η φύση, η αισθητική, όσο και η λειτουργία τους, αλλάζει σύμφωνα με τα τεχνολογικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και ιδεολογικά δεδομένα.

«Σήμερα η ψηφιακή χαρτογραφία, οι χάρτες της Google που όλοι χρησιμοποιούμε από τους υπολογιστές ή τα κινητά μας δοκιμάζουν την ιδέα ότι οι χάρτες αναπαριστούν γεωγραφικές επικράτειες. Μια προσέγγιση που ούτως ή άλλως είναι ανιστορική. Οι χάρτες μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως αθροιστικές ή απόλυτες οπτικές πάνω στην πραγματικότητα του κόσμου μας, όμως ταυτόχρονα καλούν τη διαρκή αναθεώρησή τους», λέει ο Ούλριχ Ομπριστ.

Η ψηφιακή τεχνολογία και το Διαδίκτυο

O Ερικ Σμιτ της Google υπολογίζει πως παράγονται περίπου πέντε exabytes δεδομένων κάθε δυο μέρες (πέντε δισ. γιγαμπάιτ). Τόσα όσα υπολογίζεται ότι παρήγαγε όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός από την αρχή του έως το 2003. Πώς λαμβάνουμε αυτά τα δεδομένα και πώς μπορούμε να τα κάνουμε χρήσιμα; «Μέσω της οπτικοποίησης πάνω σε ζωντανούς, δυναμικούς χάρτες», λέει ο Ντέιβιντ Ρόουαν, συντάκτης του περιοδικού Wired. «Παίρνεις για παράδειγμα δεδομένα της κίνησης των μέσων μαζικής μεταφοράς και ενημερώνεις ζωντανά όσους κινούνται στην πόλη. Παίρνεις δεδομένα δορυφόρων που είναι δημόσια διαθέσιμα και φτιάχνεις δρόμους πιθανών δρόμων σε περιοχές που έχουν υποστεί φυσική καταστροφή, όπως έγινε στην Αϊτή κ. ο. κ.».

Η τάση αυτή είναι βεβαίως κυρίαρχη και βασίζεται στα μοντέλα που το κοινωνικό Διαδίκτυο έχει εισαγάγει εδώ και αρκετά χρόνια, όπου οι χρήστες μοιράζονται πληροφορίες. Παράδειγμα, ο «κύκλος της Κοπεγχάγης», ένα ερευνητικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου ΜΙΤ, όπου διάφοροι ποδηλάτες καταγράφουν πάνω σε ένα χάρτη τις διαδρομές τους αλλά και τα επίπεδα της ρύπανσης στα σημεία όπου επισκέπτονται. Ενα άλλο παράδειγμα είναι η ιστοσελίδα marrinetraffic. com που ανέπτυξε το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και καταγράφει την κίνηση εμπορικών και επιβατηγών πλοίων σε όλη τη Μεσόγειο.

«Αν θες ας πούμε να δεις την κίνηση των αεροπλάνων στον ευρωπαϊκό χώρο, αντί να κοιτάζεις καταλόγους επί καταλόγων με στοιχεία, φτιάχνεις ένα ζωντανό χάρτη όπως κάνει το flightradar24, και έτσι καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα τι συμβαίνει, όπως έγινε με την έκρηξη του ηφαιστείου της Ισλανδίας», λέει ο Ντέιβιντ Ρόουαν. «Είμαστε μια όλο και πιο οπτική κουλτούρα. Ο λόγος για τον οποίο το Twitter είναι τόσο πετυχημένο είναι επειδή οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να περάσουν πολύ χρόνο να γράφουν λέξεις. Το ίδιο με το YouTube. Αυτό το φαινόμενο προφανώς δίνει μια ώθηση στον σχεδιασμό χαρτών».

Πλήρες άρθρο (Καθημερινή 14/11/2010)

welcome 2 Eminent 2010 …

Οι TOP – 50 συμμετοχές που υποβλήθηκαν στο eLearning Awards 2010 ανακοινώθηκαν επίσημα, με 3 ελληνικές συμμετοχές ανάμεσα τους. Για να κατεβάσετε τη λίστα, κάντε κλικ στο σύνδεσμο κάτω από το άρθρο.
Οι νικητές για κάθε κατηγορία θα ανακοινωθούν στο συνέδριο EMINENT στις 8 Νοεμβρίου στην Κοπεγχάγη.

TOP 50 Βραβεία eLearning 2010