Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας (1 Οκτωβρίου) διαβάσαμε το παραμύθι «Ο παππούς και η γιαγιά θέλουνε μια αγκαλιά». Οι μαθητές και οι μαθήτριες έφεραν στο σχολείο φωτογραφίες με τη γιαγιά και τον παππού και συζητήσαμε για συναισθήματα που νιώθουν όταν βρίσκονται μαζί τους ή πώς νιώθουν εάν είναι μακριά τους, τι τους αρέσει να κάνουν μαζί τους.

Αποφασίσαμε να προσκαλέσουμε στο σχολείο κάποιον ηλικιωμένο. Ετοιμάσαμε μια επιστολή στον υπολογιστή και τη στείλαμε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον καλεσμένο μας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία παρατηρούν πώς η επικοινωνία έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου και διαπιστώνουν τις δυνατότητες που προσφέρει η σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία.

Έτσι, ήρθε στο σχολείο ο κύριος Ηλίας ο οποίος είναι παππούς μιας μαθήτριάς μας. Αρχικά, μας μίλησε πώς περνά το χρόνο του με τα εγγονάκια του αλλά και για τις αναμνήσεις του από τους παππούδες και τις γιαγιάδες του. Μοιραστήκαμε τέτοιες αναμνήσεις μαθητές και εκπαιδευτικοί. Έπειτα, τα παιδιά έκαναν κάποιες ερωτήσεις που είχαν προετοιμάσει για τα παιδικά του χρόνια, τα παιχνίδια, τις συνήθειες και τις αναμνήσεις του, όπως: «Τι παιχνίδια παίζατε έξω με τους φίλους σας; Είχατε πολλά παιχνίδια ή τα φτιάχνατε μόνοι σας; Είχατε τηλεόραση όταν ήσασταν μικρός; Είχατε αυτοκίνητο τότε; Τι θυμάστε περισσότερο από τον παππού ή τη γιαγιά σας;». Αυτό που συμβούλεψε τους μαθητές είναι να μην ξεχνούν τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, να περνούν περισσότερο χρόνο μαζί τους και να τους δείχνουν πόσο πολύ τους αγαπούν και τους νοιάζονται γιατί αυτό θα είναι το μεγαλύτερο δώρο για εκείνους! Φεύγοντας του δώσαμε ένα αναμνηστικό δωράκι που είχαμε φτιάξει.

Μετά την επίσκεψη, αποδελτιώνοντας την «συνέντευξη», συγκρίναμε το τότε και το τώρα και αναλογιστήκαμε πόσο διαφορετικές είναι πλέον οι συνθήκες, τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής αλλά παρά τις διαφορές, η ανάγκη για παιχνίδι, επικοινωνία, φιλία και συντροφικότητα παραμένει κοινή σε όλες τις γενιές. Αναστοχάζοντας οι μαθητές/τριες όλα όσα έμαθαν για τους ηλικιωμένους, έφτιαξαν μια ομαδική κατασκευή «Το Δέντρο των Υποσχέσεων». Κάθε παιδί επιλέγει μία υπόσχεση και η εκπαιδευτικός γράφει τη φράση σε πολύχρωμη καρδιά, π.χ. «θα τους λέω συνέχεια Σ’αγαπώ», «θα τους τηλεφωνώ συνέχεια», «θα τους προσφέρω τη βοήθειά μου», «θα τους επισκέπτομαι συχνά» κ.ά.

Αγαπημένοι μας παππούδες και γιαγιάδες σας ευχαριστούμε για όλα και σας αγαπάμε πολύ. Κύριε Ηλία σας ευχαριστούμε πολύ που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μας και μοιραστήκατε μαζί μας τις αναμνήσεις σας και τις εμπειρίες σας!