Σήμερα, 29 Ιανουαρίου 2026, με την ομάδα του πολιτιστικού προγράμματος της Βιβλιοθήκης δεν διαβάσαμε απλώς ποίηση· τη μαγειρέψαμε! Στον φιλόξενο χώρο της «Έβδομης Πύλης», το τραπέζι στρώθηκε αλλιώς: με λέξεις, σιωπές, μνήμες και αρώματα εσωτερικά. Η αγαπημένη μας συνάδελφος, φιλόλογος και ποιήτρια, Σταματίνα Μωραΐτη, δεν μπήκε απλώς στην αίθουσα· άνοιξε αθόρυβα ένα παράθυρο μέσα μας, σαν να άναψε το φως σε μια κουζίνα που περιμέναμε καιρό να χρησιμοποιήσουμε αλλά ίσως διστάζαμε.
Στάθηκε απέναντί μας όχι ως δασκάλα που μοιράζει συνταγές, αλλά ως συνοδοιπόρος που «μαγειρεύει» μαζί μας. Μας μίλησε για την εσωτερική ανάγκη που ζητά λέξεις για να ανασάνει, για εκείνη τη βαθιά πείνα της ψυχής που δεν χορταίνει με έτοιμα φαγητά. Στη δημιουργική της κουζίνα, οι λέξεις ψιλοκόβονται με προσοχή, οι σιωπές σιγοβράζουν, τα βιώματα γίνονται πρώτες ύλες και το συναίσθημα είναι το μπαχαρικό που δίνει νόημα σε όλα.
Η Ποίηση, μας έδειξε, δεν είναι πολυτέλεια ούτε επίδειξη· είναι καθημερινή πράξη φροντίδας του εαυτού μας . Είναι το μαγείρεμα που γίνεται αργά, με αγάπη, με δοκιμές και λάθη, με εμπιστοσύνη στη φωτιά που καίει μέσα μας. Και όταν στο τέλος το ποίημα σερβίρεται, δεν χορταίνει μόνο τον γράφοντα· γίνεται κοινό γεύμα, μια εμπειρία που μοιράζεται και μας ενώνει γύρω από το ίδιο τραπέζι.Αρχή φόρμας
Μας έδειξε τα υλικά της ποίησης: το σώμα που γράφει — χαρτί και μολύβι ή υπολογιστής- , το πνεύμα που γεννά ιδέες και σκέψεις, και το συναίσθημα, την ψυχή, που επιμένει να μιλήσει.
Μας θύμισε πως η ποίηση χρειάζεται λέξεις ∙ λέξεις που δεν φυλακίζονται ∙ χρειάζεται χώρο για έμπνευση,
θέα που ανοίγει τον νου και προβληματισμό που γίνεται γέφυρα προς τη λύτρωση.
Χρειάζεται και το απροσδόκητο. Το ανοίκειο, που ταράζει τη συνήθεια, που φωτίζει αλλιώς το γνώριμο και κάνει τον αναγνώστη να σταθεί, να νιώσει, να ξαφνιαστεί.
Χωρίς περιορισμούς, χωρίς τον φόβο του «δεν ξέρω αρκετά». Μόνο φιλτράρισμα της εμπειρίας και μοίρασμα του εσωτερικού μας κόσμου. Και εκεί, μέσα σε αυτή την απλότητα, η ποίηση έγινε πράξη ελευθερίας.
Με αφετηρία έξι λέξεις — Θάνατος, Απώλεια, Θαύμα, Χαρά, Φιλία, Αγάπη — τα παιδιά τόλμησαν να γράψουν. Και μέσα από αυτές τις λέξεις, ξεδιπλώθηκαν σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα με αλήθεια και δύναμη, γεννώντας τα δικά τους ποιήματα με μεγάλη επιτυχία.
Ευχαριστούμε τη φιλοξενούμενη που μας θύμισε πως η ποίηση καλλιεργείται με ανάγνωση και μελέτη, αλλά γεννιέται κάθε φορά που κάποιος τολμά να κοιτάξει μέσα του, να ακούσει τον εαυτό του και να δώσει φωνή σε αυτό που ζητά να ειπωθεί.
Οι καθηγήτριες –συντονίστριες
Διαμαντή Νεκταρία
Γώγου Αθανασία
