Η μεσογειακή διατροφή αποτελεί ένα διατροφικό πρότυπο που ξεκίνησε από την Ελλάδα. Για πρώτη φορά το παρατήρησε ένας Αμερικανός γιατρός, ο AnselKeys, τη δεκαετία του 1950, όταν μελέτησε τις διατροφικές συνήθειες και την κατάσταση της υγείας των ανθρώπων από επτά χώρες (Ελλάδα, νότια Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία, Αλβανία, Αίγυπτος, Αλγερία, Ισραήλ). Στη Διεθνή Διάσκεψη για τις Μεσογειακές Διατροφές το 1993 αποφασίστηκε τι θα θεωρείται υγιεινή, παραδοσιακή Μεσογειακή διατροφή και το 1995 μια ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ δημιούργησε την “Πυραμίδα της Μεσογειακής Διατροφής.”

Μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά της μεσογειακής διατροφής είναι τα εξής:

• Υψηλή κατανάλωση ελαιόλαδου, χαμηλή κατανάλωση βουτύρου και γενικότερα κορεσμένων λιπαρών
• Υψηλή κατανάλωση μη επεξεργασμένων δημητριακών, όπως όσπρια, φρούτα και λαχανικά
• Μέτρια κατανάλωση γαλακτοκομικών, αυγών, πουλερικών και ψαριών
• Χαμηλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος
• Μέτρια κατανάλωση κόκκινου κρασιού στο μεσημεριανό γεύμα και το δείπνο
• Το φαγητό θα πρέπει να είναι κυρίως φυτικής προέλευσης
• Το φαγητό να προετοιμάζεται στο σπίτι και να μην αγοράζεται έτοιμο

Τα οφέλη τα οποία προκύπτουν από την Μεσογειακή Διατροφή είναι πολλαπλά :

• Η χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων, παχυσαρκίας, διαβήτη λόγω της χαμηλής πρόσληψης κορεσμένου λίπους.
• Μείωση εμφάνισης ορισμένων τύπων καρκίνου.
• Αύξηση του ορίου ηλικίας για όσους καταναλώνουν κρασί έναντι άλλων αλκοολούχων ποτών.
• Ρύθμιση σωματικού βάρους
• Μείωση της ανάγκης για κατανάλωση ορισμένων φαρμάκων και γενικότερα καλή ποιότητα ζωής

Γενικά πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η Μεσογειακή διατροφή δεν είναι απλές διαιτητικές συμβουλές. Είναι ολόκληρη φιλοσοφία, κουλτούρα και τρόπος ζωής , ο οποίος σε συνδυασμό με την υγιεινή διατροφή ενθαρρύνει την τακτική σωματική δραστηριότητα καθώς και την μειωμένη κατανάλωση κόκκινου κρασιού.

“Η μεσογειακή διατροφή είναι κληρονομιά του παρελθόντος και πηγή για το μέλλον”.

ΟΙΚΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Α4: Δ.Μ. –  Χ.Μ. –  Α.Ν. – Μ.Ν. – Α.Ν.

RECETTE TRADITIONELLE DE KARDITSA

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

ingrédients

500gr   de courgettes   râpés

400gr de   fromage feta

Deux œufs

120ml de lait

100ml d’huile d’olive

250gr de farine pour tout usages

3 cuillères à soupe de beurre

Du sel

Υλικά

500 γρ.  κολοκυθάκια τριμμένα

300-400 γρ. τυρί φέτα

2 αυγά

120ml γάλα

100ml ελαιόλαδο

250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

3 κουταλιές της σούπας βούτυρο

Αλάτι

Préparation

Préchauffez le four à 200°

Râpez les courgettes sur la partie épaisse de la râpe et mettez-le dans unpassoire.Pressezbien les courgettes râpés avec votre main pour retirer le liquide et ajoutez du sel.

Mélangez dans un saladier les œufs ,le lait,l’huile d’olive,lescourgettes râpés et le fromage.

Ajoutez la farine petit à petit

Versez  la préparation  dans un moule beurré  et après mettez  au four jusqu’à ce que  le batzina soit dorer.

Προετοιμασία

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 200°

Τρίψτε τα κολοκυθάκια στο χοντρό μέρος του τρίφτη και βάλτε τα μέσα σε ένα τρυπητό σκεύος. Πιέστε  τα κολοκυθάκια με τα χέρια σας για να αφαιρέσετε τα υγρά και προσθέστε αλάτι.

Ανακατέψτε σε μια σαλατιέρα τα αυγά, το γάλα, το ελαιόλαδο, τα τριμμένα κολοκυθάκια και το τυρί.

Προσθέστε λίγο λίγο το αλεύρι.

Ρίξτε το μείγμα μέσα σε ένα βουτυρωμένο ταψί και βάλτε το στο φούρνο μέχρι που η μπατζίνα να χρυσήσει.

Η ιστορία της ασπιρίνης ξεκινάει από την αρχαία Ελλάδα. Εκεί χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, όχι βέβαια με την σημερινή της μορφή.

Βρισκόμαστε στην αρχαία Ελλάδα όπου μία  γυναίκα υποφέρει από τους πόνους της γέννας, οι φωνές έβγαιναν από μέσα της σαν να την έκοβαν στα δύο. Στο προσκέφαλο της, ο πατέρας της ιατρικής Ιπποκράτης το μόνο που μπορούσε να κάνει για να της απαλύνει τον πόνο ήταν να της δώσει να μασήσει μερικές φλούδες από κορμό ιτιάς, ενός δέντρου που βρισκόταν παντού.

Αυτό το πρωτόγονο γιατροσόφι, που ο Ιπποκράτης έδωσε στην έγκυο είναι ό,τι ακριβώς δίνει και σήμερα ένας σύγχρονος γιατρός, την  Ασπιρίνη.

Ο Ιπποκράτης είχε παρατηρήσει την καταπραϋντική δράση του δέντρου από τον 5ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο  χρειάστηκε  να περάσουν πολλά χρόνια για να φτιαχτεί το διασημότερο παυσίπονο όλων των εποχών και να πάρει τη μορφή που όλοι ξέρουμε σήμερα.

Το 1763 ο Έντμουντ Στόουν σύστηνε στους πιστούς, όταν έχουν αφόρητους πόνους, να μασάνε φλοιό από δέντρα ιτιάς. Αργότερα οι επιστήμονες θα ανακαλύψουν ότι το σαλικυλικό οξύ είναι δυνατό παυσίπονο, που μπορεί να προστατεύει ταυτόχρονα τον ανθρώπινο οργανισμό από τις μολύνσεις.

Εντελώς τυχαία, το 1853, ο Γάλλος χημικός Σαρλ Φρεντερίκ Γκέρχαρντ προκάλεσε τη χημική ένωση του σαλικυλικού οξέως με το χλωρίδιο του ακετυλίου.

Είχε δημιουργήσει χωρίς να το ξέρει, την ασπιρίνη.

Τον τίτλο του πατέρα της ασπιρίνης πήρε λίγα χρόνια αργότερα, το 1897, ο χημικός Φέλιξ Χόφμαν, ο οποίος δούλευε για τη γερμανική φαρμακοβιομηχανία Bayer.

Η Bayer κατοχύρωσε το φάρμακο το Μάρτιο του 1899, ο Χόφμαν δεν πήρε ούτε μία δεκάρα από τα κέρδη, αντιθέτως αποσύρθηκε και σπούδασε στην Ελβετία ιστορία της τέχνης.

Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο καταναλώνονται στις ΗΠΑ 80.000.000.000 ταμπλέτες, και 50.000.000.000 στην Ευρώπη.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Καμπουράκη «Μια Σταγόνα Ιστορίας» από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ