Δεν υπάρχει τίποτα, χαμηλές θερμοκρασίες, έντονη βροχόπτωση και ύπνος έξω στην ύπαιθρο σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες… Ερείπια και θάνατος..
Οι δύσκολες ώρες πόνου δημιουργούν έντονα συναισθήματα, ιδίως σε ανθρώπους ευαίσθητους.
Ευαίσθητος άνθρωπος ο ποιητής, πιάνει την πένα κι ανοίγει την καρδιά να ζωγραφίσει με τις λέξεις…

ΣΕΙΣΜΟΣ

Ξύπνησα και το χώμα των ονείρων έλειπε κάτω απ’ το κρεβάτι μου.
Μια τυφλή στήλη στάχτης ταλαντευόταν στη μέση της νύχτας,
και σε ρωτάω: πέθανα;
Δώσ’ μου το χέρι σου σε τούτη τη ρωγμή του πλανήτη
καθώς τώρα του μενεξεδένιου ουρανού η ουλή γίνεται άστρο.
Αχ! Θυμάμαι όμως, πού είναι; πού είναι όλοι;
Γιατί βράζει η γη και γεμίζει με θάνατο;
Ω προσωπεία μες στα γκρεμισμένα καταλύματα, χαμόγελα
που δεν πρόλαβαν τη φρίκη, όντα κομματιασμένα
κάτω από τα δοκάρια, σκεπασμένα από τη νύχτα.
Και σήμερα χαράζεις, ω γαλάζια μέρα, και είσαι ντυμένη
για χορό, με τη χρυσή ουρά σου
πάνω από τη σβησμένη θάλασσα των μπάζων, είσαι πύρινη,
και των άταφων νεκρών να βρεις τη χαμένη όψη γυρεύεις.
Πάμπλο Νερούδα
[Από την ποιητική συλλογή Canto General (1950).]

Εικόνες εμπνευσμένες από τον καταστροφικό σεισμό της Λισαβόνα το 1755. Εκείνο το πρωινό της 1ης Νοεμβρίου, όλα επρόκειτο να γίνουν συντρίμμια. Λίγο πριν τις 10, μια ισχυρότατη σεισμική δόνηση συντάραξε την πόλη. Ο σεισμός σήμερα εκτιμάται πως ήταν γύρω στους 8 με 9 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ. Τα αποτελέσματά του, πάντως, ήταν καταστροφικά.
