Δραστηριότητες για την σημερινή ημέρα:
Τα παιδιά χρησιμοποίησαν τις σφραγίδες, τις βούτηξαν σε διάφορα χρώματα και έκαναν στάμπες σε λευκό χαρτί.
Έπειτα έκαναν το ίδιο και στον υπολογιστή. Με τo λογισμικό ζωγραφικής “tux paint” έκαναν τις σφραγίδες τις επιλογής τους, έγραψαν το όνομα τους και εκτύπωσαν την δημιουργία τους.
Η Επέτειος του Όχι, αφορά την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις επί τελεσιγράφου που επιδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, στον Έλληνα Πρωθυπουργό, συνέπεια της οποίας ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.
Η ελληνική σημαία:Μια θεωρία λέει ότι το κυανό χρώμα συμβολίζει το γαλάζιο της θάλασσας του Αιγαίου και το λευκό σιμβολίζει τα κύματα. Άλλη θεωρία λέει ότι οι πέντε κυανές λωρίδες συμβολίζουν τις συλλαβές “ε-λευ-θε-ρί-α” και οι τέσσερις λευκές τις συλλαβές “ή θά-να-τος.
Κατασκευές των παιδιών:
Δραστηριότητες για το φθινόπωρο:
Σήμερα δώσαμε για πρώτη φορά στα παιδάκια μας ψαλίδια.
Συζητήσαμε μαζί τους και δείξαμε τον τρόπο που τα χρησιμοποιούμε , ώστε να έχουμε ένα ασφαλές και όμορφο αποτέλεσμα.
Το κάθε παιδάκι πήρε το ψαλιδάκι και προσπάθησε να κόψει το σπιτάκι που τους δώσαμε ακλουθώντας τις γραμμές. Σαν πρώτη προσπάθεια τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλά.
Αφού λοιπόν χρωμάτισαν και έκοψαν το σπιτάκι, το κόλλησαν είτε σε χαρτόνι για να φτιάξουμε ομαδικά ένα χωριό, είτε ατομικά το κάθε παιδί το δικό του σπιτάκι.
Ολοκλήρωσαν την δημιουργία τους χρησιμοποιώντας δακτυλομπογιές.
Μαζί με τα παιδιά αποφασίσαμε να κάνουμε μια πρώτη απόπειρα να γράψουμε το όνομά μας.
Γράψαμε και πλαστικοποιήσαμε καρτελάκια με το όνομα του κάθε παιδιού. Τα ρίξαμε στο πάτωμα και ένα ένα κάθε παιδί προσπαθούσε να βρει το όνομα του, είτε αναγνωρίζοντας το πρώτο γραμματάκι, είτε χρησιμοποιώντας σαν πίνακα αναφοράς τα ονόματα τους στα συρτάρια. Αν κάποιο παιδί δεν ήταν σίγουρο ότι είχε το σωστό όνομα τοποθετούσε το καρτελάκι πάνω από το όνομα του στο συρτάρι του και έτσι με μεγάλη του χαρά έβρισκε το σωστό.
Έπειτα τα παιδιά προσπάθησαν να αντιγράψουν το όνομά τους.
Οι καρτέλες αυτές θα χρησιμοποιηθούν όλη την χρονιά σε διάφορα παιχνίδια με τα ονόματα, αλλά και σαν βοηθητικό εργαλείο των παιδιών όταν θέλουν να υπογράψουν την ζωγραφιά τους.
Μ’ αυτόν τον τρόπο θα παρακολουθούμε την εξέλιξη της γραφής καθ΄ όλη την διάρκεια της χρονιάς.
Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων πρωτογιορτάστηκε το 1931 σ’ ένα συνέδριο περιβαλλοντιστών στη Φλωρεντία, ως ένας τρόπος για την ευαισθητοποίηση κοινού και ειδικών για τα υπό εξαφάνιση ζώα. Από τότε, η γιορτή διευρύνθηκε και περιλαμβάνει όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου.
Στο νηπιαγωγείο μιλήσαμε για αυτήν την ημέρα, αναφέραμε τα δικαιώματα των ζώων και πως ο άνθρωπος πρέπει να τα αντιμετωπίζει. Γι’ αυτό τον λόγο φτιάξαμε μια όμορφη και απλή καρτούλα για να δείξουμε την αγάπη μας στα ζώα.
H Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων (1978)
Άρθρο 1
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.
Άρθρο 2
1. Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου.
2. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων.
3. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο.
Άρθρο 3
1. Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά.
2. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνεις στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.
Άρθρο 4
1. Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους,
2. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.
Άρθρο 5
1. Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. 2. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.
Άρθρο 6
1. Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα.
2. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.
Άρθρο 7
Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.
Άρθρο 8
1. Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κλπ. Αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό.
2. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.
Άρθρο 9
Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.
Άρθρο 10
1. Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων. 2. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.
Άρθρο 11
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.
Άρθρο 12
1. Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί «γενοκτονία», έγκλημα απέναντι στο είδος.
2. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.
Άρθρο 13
1. Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο.
2. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται.
Άρθρο 14
1. Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση.
2. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ’ τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Αφόρμηση: Ένα παιδάκι είχε φέρει για πρωινό μουστοκούλουρα. Τα έδειξε στα άλλα παιδιά, τα μύρισαν και άρχισαν να αναρωτιούνται από τι έχουν φτιαχτεί. Έτσι ξεκίνησε το νέο μας θέμα με τίτλο: ο Τρύγος.
Σαν πρώτη φάση συζητήσαμε με τα παιδιά τι σημαίνει τρύγος και βλέποντας σχετικές φωτογραφίες τα παιδιά ανέφεραν εμπειρίες τους, αλλά και ότι άλλο είχαν ακούσει για το θέμα. Έτσι μέσα από την συζήτηση το θέμα άρχισε να γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον και τα παιδιά θέλησαν πολύ να ασχοληθούμε μ’ αυτό.
Έτσι προχωρήσαμε στη δεύτερη φάση του προγράμματος και κατασκευάσαμε ένα ιστόγραμμα με έννοιες σχετικές με τον τρύγο, τις οποίες θα γνωρίσουμε, άλλα και με προτάσεις δραστηριοτήτων που μας είπαν τα ίδια τα παιδιά:
Τρύγος:
Τρίτη Φάση: Υλοποίηση δραστηριοτήτων:
Να φτιάξουμε σταφύλια με χαρτί:
Να ζωγραφίσουμε:
Να παίξουμε:
Δραματοποίσαμε το τραγούδι “σε μια ρώγα από σταφύλι καθώς επίσης παιξαμε το πάτημα των σταφυλιών.
Να φάμε σταφίδες και σταφύλια:
Να φτιάξουμε μουστοκούλουρα:
Τα παιδιά έφεραν συνταγές και υλικά από το σπίτι τους.
Συνταγή
Ανακατεύετε τα υλικά και τα ζυμώνεται προσθέτοντας όσο αλεύρι χρειαστεί μέχρι η ζύμη να γίνει μαλακή. Στη συνέχεια πλάθετε και ψήνετε να μουστοκούλουρα σε ταψί ελαφρά λαδωμένο.
Να τραγουδήσουμε:
Μάθαμε το τραγούδι «σε μια ρώγα από σταφύλι».
Συνεχίζουμε αυτήν την εβδομάδα με την οργάνωση των γωνιών στις τάξεις:
Τα παιδάκια όλο χάρη,
με πινέλα και μολύβια,
με χαρτιά και με ψαλίδια
σχεδιάζουν, χρωματίζουν
και λεξούλες σχηματίζουν.
Παραμύθια, ιστορίες,
ποιήματα με απορίες
θα μας κάνουν συντροφιά
όλη τούτη τη χρονιά.
Ξεκίνησε και η φετινή σχολική χρονιά και καλωσορίσαμε με μεγάλη χαρά όλα τα παιδάκια νέα και παλιά.
Αυτή την εβδομάδα βρισκόμαστε σε φάση προσαρμογής στο πρόγραμμα και στην λειτουργία του νηπιαγωγείου.
Τα παιδιά ξεναγούνται στον χώρο, έρχονται σε επαφή με τα υλικά, μαθαίνουν την χρησιμότητα και την λειτουργία τους, γνωρίζονται με εμάς και μεταξύ τους και δημιουργούν φιλίες.
Πολλά από τα περσινά παιδάκια βοηθούν τα νέα να προσαρμοστούν και να γνωρίσουν το νηπιαγωγείο.
Συνεχίζουμε την φάση της προσαρμογής και με την συμμετοχή των παιδιών οργανώνουμε τις τάξεις, δημιουργούμε γωνιές και τακτοποιούμε τα υλικά.
Ευχόμαστε σε όλους, καλή σχολική χρονιά, με γέλια, αγάπη και πολλές δημιουργίες.
Δείτε το βίντεο:
Ήλιος, θάλασσα και διακοπές
Όλες οι φατσούλες είναι πλέον χαρωπές.
Χρυσή θάλασσα τα στάχια
Στου πελάγου τα χωράφια.
Φως γεμίζει η πλάση
Με χαρά, δροσιά και δράση.
Τα δέντρα μας στη γειτονιά
Έχουν όλα πάνω τους από μια φωλιά.
Οι ναύτες στα καράβια λευκά ρούχα φορούν
Και τη θάλασσα τη γαλανή πάντα τήνε θωρούν.
Τα δελφίνια τριγυρίζουν χαρωπά
Και τη θάλασσα γεμίζουν με χαρά.
Όλα τα παιδιά χορεύουν, τραγουδούν,
Αγαπημένα όλα μαζί τις διακοπές τους τις περνούν.
Σαν την καλοκαιρινή βραδιά
Δεν υπάρχει πιο γλυκιά!!!
Καραγιάννη Λήδα,
Φατούρου-Σιψή Άννα
Τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου οι περισσότερες χώρες του κόσμου γιορτάζουν μια γιορτή αλλιώτικη από τις άλλες. Μια γιορτή που μας θυμίζει πώς ήρθαμε στον κόσμο. Μια γιορτή φόρο τιμής σ’ εκείνη που μας έφερε στη ζωή, που μας έδωσε πνοή και αποτελεί το κέντρο του δικού μας κόσμου, όπως κι εμείς το κέντρο του δικού της.
Η ημέρα αυτή σκοπό έχει να τιμήσει την προσφορά της μητέρας στη ζωή, να τιμήσει αυτή που μας προσφέρει ακούραστα την αγάπη της και τη βοήθειά της και το μόνο που περιμένει από εμάς είναι ένα γλυκό χαμόγελο.
Νάτην η λαμπρή με τα λουλούδια.
κόψετε παιδιά την πασχαλιά
κι όλα με χαρές και με τραγούδια
τρέξετε ν᾿ αλλάξωμε φιλιά.
Σήμαντρα γλυκά βαρούν ακόμα
και μοσχοβολούν οι εκκλησιές,
μόσχος τα φιλιά στο κάθε στόμα,
τα φιλιά της άνοιξης δροσιές.
Πάμε να στρωθούμε στο χορτάρι
και τ᾿ αρνί μας ψήνεται σιγά.
Και με της Ανάστασης τη χάρη
φέρτε να τσουγκρίσουμε τ᾿ αυγά.
Στέλιος Σπεράντσας
Έθιμα του Πάσχα
Σήμερα στο νηπιαγωγείο μας κατασκευάσαμε με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό έναν όμορφο κήπο με λουλούδια που έφεραν τα παιδιά.
Ένα νέο θέμα ξεκίνησε αυτήν την εβδομάδα έπειτα από προτροπή των ίδιων των παιδιών.
Δραστηριότητες:
Οι αρχαίοι Έλληνες πρόβαλλαν πάνω στους δώδεκα Θεούς τα δικά τους ελαττώματα και προτερήματα, τα πάθη τους εφιάλτες και τα όνειρά τους.
Ο “Πατήρ Θεών τε και Ανθρώπων”, ο Ζευς / Δίας, ο βασιλιάς του Ολύμπου και αρχηγός του δωδεκάθεου, άρχοντας των κεραυνών, τιμωρός και προστάτης, εραστής και πολέμαρχος, νίκησε τον πατέρα του Κρόνο και έριξε τους Τιτάνες και τους Γίγαντες στα Τάρταρα. Ήταν ο αδιαμφισβήτητος κυβερνήτης του σύμπαντος και ήλεγχε τα πάντα. Οι Έλληνες του απέδιδαν αρκετά προσωνύμια, με γνωστότερο όλων το Ξένιος Δίας, καθώς ήταν ο προστάτης της φιλοξενίας.
Αδελφοσύζυγος του Δία, ήταν η Ήρα, η οποία ως κύριο σκοπό της είχε να προστατεύει τις γυναίκες και το γάμο.
Ο Ποσειδώνας, Θεός της θάλασσας, των πόσιμων υδάτων και πηγών, κυρίαρχος των θαλασσών και των γεωλογικών φαινομένων. Σε ένα ναυτικό λαό όπως οι Έλληνες, ο Ποσειδώνας λατρευόταν ως ο κατεξοχήν Θεός των ναυτικών. Η προσωπική του έχθρα με τον Οδυσσέα, ήταν η αιτία που ο τελευταίος χρειάστηκε να θαλασσοδέρνει για δέκα χρόνια ώσπου να καταφέρει να επιστρέψει στην Ιθάκη.
Η Αθηνά, η οποία ξεκίνησε ως πάνοπλη Θεά του πολέμου και στη συνέχεια εξελίχτηκε σε πολιούχο Θεά της Αθήνας και σύμβολο της σοφίας. Σύμφωνα με τον μύθο, ξεπετάχτηκε μέσα από το κεφάλι του Δία κρατώντας δόρυ και ασπίδα, φορώντας περικεφαλαία. Αγαπημένη της πόλη ήταν η Αθήνα, η οποία πήρε και το όνομά της. Τα σύμβολά της ήταν το δόρυ, η κουκουβάγια και η ελιά.
Η Δήμητρα, Θεά της βλάστησης και της γεωργίας, προστάτευε ιδιαίτερα τις καλλιέργειες δημητριακών και τους αγρότες. Ήταν επίσης αυτή που θέσπισε τα Ελευσίνια Μυστήρια. O Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρο κατόρθωσε να την ξεγελάσει κι από την ένωσή τους προέκυψε η Περσεφόνη.
Ο Ήφαιστος, ο δύσμορφος Θεός, που όμως ήταν πανέξυπνος και εφευρετικότατος, άρχοντας των κατασκευών και της μεταλλουργίας, επιδέξιος και δυνατός τεχνίτης.
Ο Απόλλωνας, γιος του Δία και της Λητώς, ήταν ο Θεός του φωτός, της μουσικής και της Αρμονίας. Γεννημένος στο ιερό νησί της Δήλου, ανέβηκε από την πρώτη κιόλας μέρα στον Όλυμπο. Κάποτε, ύστερα από πολλές περιπλανήσεις, έφτασε στους Δελφούς, σκότωσε το φοβερό Πύθωνα που φύλαγε τις πηγές (εξ’ ου και το επίθετο “Πύθιος” και η ιέρεια “Πυθία”) και ίδρυσε το πρώτο μαντείο.
Η Άρτεμη, δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, ήταν η Θεά της άγριας φύσης και του κυνηγιού, προστάτιδα της υπαίθρου. Έτσι οι περιοχές όπου λατρεύονταν ήταν πάντα εύφορες ενώ στα μέρη που δεν την τιμούσαν, αντιμετώπιζαν την οργή της. Γι’ αυτό και ένα από τα χαρακτηριστικά της ήτανε η σκληρότητά της απέναντι στους παραβάτες των δικών της κανόνων. Το τόξο και το ελάφι την χαρακτήριζαν σαν εικόνα στην μυθολογία των Ελλήνων.
Ο φτεροπόδαρος Ερμής, ήταν ο αγγελιοφόρος που έφερνε μηνύματα σε Θεούς και ανθρώπους, ιδιότητα που τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή ανάμεσα τους. Προστάτης των εμπόρων, των οδοιπόρων και των παλαιστών, εξελίχθηκε σε Θεό του πνεύματος.�
Ο αιμοδιψής Άρης, ήταν πολεμικός Θεός, ο οποίος εκπροσωπούσε τη μανία και το παράλογο του πολέμου. Όπως ήταν φυσικό, καμία πόλη δεν τον έκανε πολιούχο της ενώ δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός και στον κύκλο των υπόλοιπων Θεών. Χαρακτηριστικό του οι πολλές διαμάχες με την έτερη πολεμική Θεά, την Αθηνά, έτσι όπως μας τις περιγράφει και ο Όμηρος στην Ιλιάδα.
Η Αφροδίτη, η οποία αναδύθηκε από τη θάλασσα, ήταν η Θεοποίηση της γυναικείας ομορφιάς, Θεά του έρωτα και της αγάπης.
Τέλος, η Εστία ήταν η μεγαλύτερη κόρη και το πρώτο παιδί του Κρόνου και της Ρέας, γι’ αυτό και τέθηκε επικεφαλής όλων των μεγάλων Θεοτήτων. Προστάτιδα της οικογενειακής ευτυχίας, είχε ως ιερό της το κέντρο του σπιτιού και δεν της προσφερόταν μόνο η πρώτη, αλλά και η τελευταία θυσία σε κάθε γιορταστική σύναξη του ανθρώπου.
http://www.elassona.com.gr/m_olympos/myth.php
ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ
Η 25η Μαρτίου είναι μέρα αργίας
που έχει διπλή σημασία για τους
Έλληνες. Είναι θρησκευτική και
εθνική γιορτή.
Είναι θρησκευτική, γιατί
γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της
Θεοτόκου και εθνική, γιατί η ημέρα
αυτή σηματοδοτεί την έναρξη της
ελληνικής επανάστασης ενάντια στην
οθωμανική κυριαρχία το 1821.
Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ
Σαν θα ξημερώσει η μέρα
Καθαρή τη λεν Δευτέρα,
Θα κινήσει η παρέα,
για να πάει εκδρομή.
Κει ψηλά αφού θα φτάσει
τον αϊτό θα ετοιμάσει
και σε λίγο θα τον βλέπει
σαν κουκίδα μοναχή
να πετάει κοντά στον ήλιο,
που θα βλέπει γελαστός,
μα δε θα ‘ναι αεροπλάνο,
θα ‘ναι ο χαρταετός.
Ελένη Παντελοδήμου
Η Καθαρά Δευτέρα είναι το τέλος των Απόκρεω και η πρώτη μέρα της Σαρακοστής.
Η λέξη Καθαρή εκκλησιαστικά σημαίνει το ξεκίνημα της κάθαρσης των Χριστιανών που αρχίζει με νηστεία.
Από την Καθαρά Δευτέρα ξεκινάει η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Απαραίτητα στοιχεία της αποκριάς θεωρούνται τα κούλουμα και ο χαρταετός.
Ο εορτασμός του καρναβαλιού κλείνει με τα κούλουμα και το πέταγμα του χαρταετού.
Με τον όρο κούλουμα, εννοούμε τη μαζική έξοδο του κόσμου στην ύπαιθρο και τον εορτασμό της Καθαράς Δευτέρας έξω στην φύση.
Τα κούλουμα είναι γνωστά και σαν κούλουμπα, κούμουλες, κουμουλάθες ή κούμουλα.
Είναι ένα παραδοσιακό λαϊκό πανηγύρι
Σύμφωνα με τον πατέρα της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαο Πολίτη η προέλευση της λέξης είναι λατινική, από το cumulus που εκτός από την σημασία του σωρού,
σημαίνει και την αφθονία, το περίσσευμα, το πέρας, αλλά και τον επίλογο.
Η γιορτή της Καθαράς Δευτέρας θεωρείται ο επίλογος των βακχικών εορτών της αποκριάς, οι οποίες ουσιαστικά αρχίζουν την Τσικνοπέμπτη και τελειώνουν την Καθαρά Δευτέρα.
Σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος την Καθαρά Δευτέρα καθαρίζουν ό,τι απόμεινε από τα μη νηστίσιμα φαγητά της αποκριάς, διότι και τέτοιου είδους λιχουδιές γεύονται μερικοί, αντί για λαγάνες, χαλβά, ελιές και πίκλες που προτιμούν οι πιο πολλοί, σαν αποτοξίνωση από τα πλούσια φαγοπότια της αποκριάς.
Σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως π.χ. στην Ήπειρο, οι νοικοκυρές καθαρίζουν τις κατσαρόλες και όλα τα χάλκινα σκεύη από τα λίπη της αποκριάς με ζεστό σταχτόνερο μέχρι ν’ αστράψουν και βάφουν άσπρα τα πεζοδρόμια.
Αντίθετα άλλοι βάφουν μαύρα τα πρόσωπά τους με καπνιά ή μπογιά παπουτσιών,
καθώς χορεύουν και μεθούν όλη την ημέρα σε υπαίθριες συγκεντρώσεις.
Απαραίτητο συμπλήρωμα της Καθαράς Δευτέρας αποτελεί το πέταγμα του χαρταετού, του αστεριού στα ψηλώματα. Τους χαρταετούς τους κατασκεύαζαν παλιά μόνοι τους με καλάμια και χαρτί. Ήθελαν μαστοριά στο ζύγισμα. Αν δεν τα κατάφερνες να τα ζυγιάσεις χαρταετό ψηλά δεν έβλεπες.
Με το χαρταετό πέταγαν μακριά κάθε έγνοια του χειμώνα, με τον ερχομό της άνοιξης.
πηγή:www.paidika.gr
Να και οι δικοί μας χαρταετοί!
Το τέλος του Χειμώνα και τον ερχομό των χελιδονιών γιόρταζαν τα παιδιά από την αρχαιότητα με τα “χελιδονίσματα”.
Σε κάθε μεριά της Ελλάδας, την 1η του Μαρτη τα παιδιά ξεχύνονταν στους δρόμους για να καλωσορίσουν τα χελιδόνια τους, τους αγγελιοφόρους της Άνοιξης. Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ξύλινο χελιδόνι και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια . Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα “χελιδονίσματα” ενώ τα κουδουνάκια συνόδευαν το τραγούδι τους.
Ήρθε ήρθε χελιδόνα κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις
ήρθε και άλλη μεληδόνα καλοκαίρι θα μυρίσεις.
κάθησε και λάλησε Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις,
και γλυκά κελάηδησε: πάλιν άνοιξη θ’ ανθίσεις.
“Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,
και Φλεβάρη φοβερέ
Με το ίδιο τρόπο, στο νηπιαγωγείο μας, υποδεχτήκαμε την 1η Μαρτίου, τον ερχομό της Άνοιξης. Κρατώντας ο καθένας στα χέρια του το χελιδόνι που κατασκευάσαμε, τραγουδήσαμε τα χελιδονίσματα.
Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν.Συνηθίζεται να φοριέται μέχρι τέλος του μήνα. Ύστερα αφού τον βγάλουν, τον κρεμούν στις τριανταφυλλιές, ώστε να γίνουν τα μάγουλά τους κόκκινα σαν τριαντάφυλλα.
Η λαϊκή φαντασία έδωσε στο Μάρτιο ένα σωρό παρατσούκλια, όπως Ανοιξιάτης (γιατί είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης), Γδάρτης, Παλουκοκάφτης Κλαψομάρτης, Πεντάγνωμος (για το ευμετάβλητο του καιρού), Βαγγελιώτης (λόγω της γιορτής του Ευαγγελισμού), Φυτευτής, και άλλα δηλωτικά της φυσιογνωμίας του, που έχουν σχέση με ιδιότητες ή πράξεις που του αποδίδονται.
Τα πιο πολλά από αυτά βρίσκονται μέσα στις παραδόσεις και τις παροιμίες που έπλασε ο λαός για να εξηγήσει τις απότομες μεταβολές του καιρού ή τις βαρυχειμωνιές που παρατηρούνται μέσα στο Μάρτη και που πάντα είναι επικίνδυνες για τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
«Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης,
τα παλιά παλούκια καίει, τα καινούργια ξεριζώνει».
στην οποία και χρωστάει τα παρατσούκλια γδάρτης και παλουκοκάφτης.
Για τις μεγάλες του παγωνιές λένε: «Τον Μάρτη χιόνι βούτυρο, μα σαν παγώσει μάρμαρο».
ενώ για την αντιμετώπιση του κρύου άλλες παροιμίες συμβουλεύουν:
«Φύλλα ξύλα για το Μάρτη να μην κάψεις τα παλούκια».
«Το Μάρτη φύλα άχερα μη χάσεις το ζευγάρι».
«Τσοπάνη μου την κάπα σου το Μάρτη φύλαγε την».
«Ο Αύγουστος για τα πανιά κι ο Μάρτης για τα ξύλα».
Το ίδιο φαινόμενο εξηγούν και άλλες παραδόσεις που αναφέρονται στη γυναίκα του Μάρτη.
Κάποτε οι μήνες αποφάσισαν να παντρευτούν. Ο καθένας βρήκε μια γυναίκα που του άρεσε και την παντρεύτηκε. Ο Μάρτης δε φρόντισε το ζήτημα μόνος του και έβαλε προξενητάδες να του βρούνε μια γυναίκα. Εκείνοι του φέρανε μια κοπέλα η οποία ήταν τυλιγμένη με ένα μαντίλι και του είπαν ότι είναι πολύ όμορφη. Ευκολόπιστος όπως ήταν, την παντρεύτηκε.
Όταν όμως έμειναν μόνοι και έβγαλε το μαντίλι της, τι να δει; Δεν υπήρχε πιο άσχημη στον κόσμο!
Από τότε κάθε φορά που τη θυμόταν άστραφτε, βροντούσε, έβρεχε, έριχνε μπόρες, έκανε παγωνιές. Μόνο όταν ξεχνιόταν μερικές φορές, ηρεμούσε, γαλήνευε κι έκανε καλό καιρό!
Στη Μεσσηνία, λόγου χάρη, λένε ότι η γυναίκα που παντρεύτηκε ο Μάρτης, από μπροστά ήταν πολύ άσχημη, ενώ από πίσω ήταν πολύ όμορφη. Όταν ο Μάρτης τη βλέπει καταπρόσωπο κλαίει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως την κοιτάζει από τις πλάτες ευχαριστιέται και ο καιρός καλοσυνεύει.
Γι’ αυτό λέγεται και η παροιμία: «Ο Μάρτης πότε κλαίει και πότε γελάει».
Σε άλλες περιοχές η παράδοση θέλει το Μάρτη νε έχει δύο γυναίκες, τη μια πολύ όμορφη και φτωχή και την άλλη πολύ άσχημη και πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση και όταν γυρίζει κατά την άσχημη, κατσουφιάζει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως γυρίζει κατά την όμορφη, χαίρεται και γελάει, και ο καιρός είναι καλός. ζεστός με ήλιο. Τις περισσότερες φορές όμως γυρίζει κατά την άσχημη επειδή αυτή είναι η πλούσια που τρέφει και την φτωχή, την όμορφη.
Έτσι άλλωστε προτιμούν το Μάρτιο και οι χωρικοί, βροχερό, επειδή η σοδειά τους θα είναι καλύτερη. Άλλωστε το βεβαιώνουν και αρκετές παροιμίες.
«Μάρτης έβρεχε, θεριστής χαιρότανε».
«Μάρτης βρέχει; Ποτέ μην πάψει».
«Κάλλιο Μάρτης στις γωνιές παρά Μάρτης στις αυλές».
«Κάλλιο Μάρτης καρβουνιάρης παρά Μάρτης λιοπυριάρης».
«Μάρτης βροχερός θεριστής κουραστικός».
«Μάρτης κλαψής θεριστής χαρούμενος».
«Μάρτης πουκαμισάς δεν σου δίνει να μασάς».
«Σαν ρίξει ο Μάρτης μια βροχή κι Απριλης αλλη μία, να δεις κουλούρες στρογγυλές και πίττες σαν αλώνι».
Το τελευταίο χρονικό διάστημα στο νηπιαγωγείο μας λειτουργεί η «Παιδική Ντουλάπα».
Έτσι ονομάσαμε την ανταλλαγή ρούχων.
Όσοι γονείς έχουν παιδικά ρούχα που δεν τα χρειάζονται τα φέρνουν στο νηπιαγωγείο και τα τοποθετούν σε μια συγκεκριμένη γωνιά έτσι ώστε να τα παραλάβουν άλλοι γονείς που το επιθυμούν.
O σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του 5ου νηπιαγωγείου Θήβας, θα πραγματοποιήσει εκπαιδευτική εκδρομή στο Ελληνικό Παιδικό Μουσείο (Κυδαθηναίων 14, Πλάκα, Αθήνα). Η περιήγηση στους χώρους του μουσείου θα διαρκέσει δύο ώρες (10-12 π.μ.). Θα ακολουθήσει ελεύθερος περίπατος στην Πλάκα.
Η εκδρομή θα διεξαχθεί την Κυριακή 20 Μαρτίου 2011 και η συγκένρωση θα γίνει στον προαύλιο χώρο του νηπιαγωγείου στις 8π.μ.
Η προκαταβαλλόμενη τιμή του εισιτηρίου είναι 6€ κατ’άτομο.
site παιδικού μουσείου: http://www.hcm.gr/
Η Τσικνοπέμπτη, είναι ένα έθιμο στην Ελλάδα την περίοδο του καρνάβαλου το οποίο έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στους αιώνες.
Για την ορθόδοξη παράδοση, οι νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής είναι σημαντικές, οπότε η Πέμπτη θεωρούνταν η καταλληλότερη μέρα για κραιπάλες.
Ονομάζεται τσικνοπέμπτη γιατί την ημέρα αυτή το δείπνο αποτελείται από κρέας ψημένο στα κάρβουνα ή τηγανισμένο, δυο τρόποι μαγειρέματος που βγάζουν έντονη τσίκνα. Στις μέρες μας η Τσικνοπέμπτη θεωρείται η αρχή της αποκριάς.
Κατά την πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου, επιτρέπεται η κατανάλωση κρέατος όλη την εβδομάδα, ακόμα και την Τετάρτη και την Παρασκευή.
Οι διάφοροι τρόποι ετοιμασίας των πιάτων με κρέας είναι τόσο ποικίλοι όσο και οι τοπικές παραδόσεις. Μαζί με αυτά, υπάρχει και η παράδοση του μασκαρέματος. Αυτή προέρχεται από την ειδωλολατρική παράδοση του μασκαρέματος για να διώξουν τα κακά πνεύματα του χειμώνα και να εξασφαλίσουν μια επιτυχημένη ανοιξιάτικη σοδειά από την σπορά του φθινοπώρου.
Η Τσικνοπέμπτη σε διάφορα μέρη της Ελλάδας
Πέρα από το ψήσιμο του κρέατος, κάθε τόπος έχει τα δικά του έθιμα για τον εορτασμό της Τσικνοπέμπτης. Αναφέρουμε κάποια από αυτά:
– Στην Αρκαδία η Τσικνοπέμπτη είναι μέρα κρεατοφαγίας (μέχρι σκασμού), οικογενειακής συγκέντρωσης και διασκέδασης.
-το περίφημο «τσίκνισμα» πραγματοποιούνταν μέσα από την τσίκνα που αναδύονταν από το αρτυμένο φαΐ, συνήθως κρέας (το οποίο σημειωτέων αποκαλείται «φαΐ» στο τοπικό ιδίωμα π.χ. «Κυριακή σήμερα έχουμε φαΐ μι πατάτσις στου φούρνου». Το να κάψει μια νοικοκυρά το φαγητό εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη πολυτέλεια.
– Στην Κοζάνη
– Στις Σέρρες ανάβονται μεγάλες φωτιές στις αλάνες, στις οποίες αφού ψήσουν το κρέας, πηδούν από πάνω τους. Στο τέλος κάποιος από την παρέα με χιούμορ, αναλαμβάνει τα «προξενιά» ανακατεύοντας ταυτόχρονα τα κάρβουνα με ένα ξύλο.
– Στην Κομοτηνή καψαλίζουν την κότα που θα φαγωθεί την επόμενη Κυριακή (της Απόκρεω). Αυτήν την ημέρα τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν δώρα φαγώσιμα. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του μια κότα, τον κούρκο, και εκείνη στέλνει μπακλαβά και μια κότα γεμιστή. Όλα αυτά πραγματοποιούν την παροιμία πως ο «έρωτας περνάει από το στομάχι».
Στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας, τελούνται τα «Κορφιάτικα Πετεγολέτσια» ή αλλιώς «Κουτσομπολιά» ή «Πέτε Γόλια».
Η πετεγολέτσα , το πετεγουλιό όπως το λένε οι Κερκυραίοι, δεν είναι άλλο από το γνωστότατο κουτσομπολιό. Η πετεγολέτσα πραγματοποιείται το βράδυ τής τελευταίας Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα κοντά στην τοποθεσία κουκουνάρα, τής πόλης τής Κέρκυρας.
Εδώ στήνεται ολόκληρη παράσταση και συμμετέχουν διάφορες νοικοκυρές από τα κοντινά σπίτια τής παλιάς πόλης, στην πιάτσα. Στήνεται ένα πραγματικό, πετεγουλιό, κουτσομπολιό, στα παράθυρα των σπιτιών από τις νοικοκυρές και με ξεκαρδιστικές ιστορίες βγαίνουν όλα τα άπλυτα εις την φόρα των υποτιθεμένων πού έπεσαν σε διάφορα αμαρτήματα. Παντρεμένες με ερωμένους, ανύπαντρες με νόθους ,παντρεμένοι με σχέση με παντρεμένες όλα τα εν οίκω εν δήμω.
-Σε όλη την περιφέρεια της Πελοποννήσου την Τσικνοπέμπτη σφάζουν χοιρινά από τα οποία φτιάχνουν διάφορες λιχουδιές. Πηχτή, τσιγαρίδες, λουκάνικα, γουρναλοιφή και παστό είναι μερικά από αυτά.
– Στην Πάτρα έχουμε το έθιμο της Κουλουρούς. Η Γιαννούλα η Κουλουρού πιστεύει λανθασμένα πως ο Ναύαρχος Ουίλσων είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και πως έρχεται να την παντρευτεί. Για αυτό ντύνεται νύφη και με την συνοδεία των Πατρινών πηγαίνει να προϋπαντήσει τον καλό της στο λιμάνι.
Γύρω της οι Πατρινοί διασκεδάζουν με τα καμώματα της.
– Στην Αμαλιάδα Η «Τσικνοπέφτη» ήταν η μέρα που ετοίμαζαν το «παστό». Έβραζαν το λίπος με λίγο νερό, ραντίζοντάς το συγχρόνως με νερό. Το σούρωναν στη συνέχεια.
Αυτή ήταν η «γουρναλοιφή». Φυλαγόταν σε δοχεία (πήλινα). Χρησιμοποιούνταν ως άρτυμα για όλη τη χρονιά. Στον πάτο του λεβετιού (καζανιού) έμεναν οι «τσιγαρίδες» που νοστίμιζαν τα φαγητά (με χόρτα, αυγά, όσπρια).
Σε «λεβέτι» έβραζαν το κρέας με λίγο κρασί για να βγάλει λίπος, που με αυτό έβραζε. Έριχναν τα μπαχαρικά για νοστιμάδα και τα λουκάνικα, αφού τα καθάριζαν από την καπνιά. Πρόσεχαν μη «τσικνιστούν» γιατί θα χάλαγε όλο το «παστό».
Μετά το βράσιμο καθάριζαν το κρέας από τα κόκαλα, έκοβαν τα λουκάνικα και τα τοποθετούσαν σε «λαγήνες» (δοχεία πήλινα) και τα περιέχεαν με λίπος για να σκεπαστούν οι μεζέδες. Ήταν το φαγητό για όλο το χρόνο.
Μʼ αυτό φίλευαν και τους ξένους.
Το βράδυ της Τσικνοπέμπτης μασκαράδες ζωσμένοι με κουδούνια προβάτων διασχίζουν με κέφι τη Χώρα, επισκεπτόμενοι σπίτια και καταστήματα. Χάρη στις προσπάθειες του Δήμου Ιητών και του Πολιτιστικού Συλλόγου Ίου «Η Φοινίκη», έχει αναβιώσει στην Ίο και το παραδοσιακό της Καρναβάλι, την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, με ποικίλες εκδηλώσεις.
– -Στην Ιο
-Στον Πόρο Την Τσικνοπέμπτη «τσίκνιζαν» το ψητό κρέας για να μυρίσει στη γειτονιά γιορτάζοντας την «κρεατινή» Αποκριά, και μετά την «Τυρινή», οι νέοι έκλεβαν ένα μακαρόνι και το έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι τους για να ονειρευτούν ποια θα πάρουν. Εκείνες τις μέρες οι νέοι έφτιαχναν και αερόστατα. Ένα ελαφρύ στεφάνι μια κόλα λεπτό χρωματιστό χαρτί κι ένα στουπί ποτισμένο με πετρέλαιο μέσα σε ένα τενεκεδάκι και ήταν έτοιμα. Τα άφηναν να πάνε ψηλά, και συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο και ποιο θα πάει ψηλότερα.
-Στη Σκόπελο Στο χωριό Κλήμα της Σκοπέλου, οι κάτοικοι, αφού φάνε και τραγουδήσουν στα σπίτια τους, ξεχύνονται στις γειτονιές και χορεύοντας συγκεντρώνονται όλοι στο Πεύκο όπου και συνεχίζουν το γλέντι μέχρι το πρωί.
Πηγή: InOut.gr
Έφτασαν λοιπόν και πάλι
οι απόκριες παιδιά,
το τρελό το καρναβάλι
με τα γλέντια τα πολλά.
Κομφετί και σερπαντίνες
και πολύχρωμες στολές,
μάσκες, γέλια και τραγούδια
αντηχούν στις γειτονιές.
Η νυφούλα η μυγδαλιά
έβαλε τα νυφικά της,
και μια γέρικη ελιά
καμαρώνει τα προικιά της.
Μυγδαλιά μου, μυγδαλιά,
άκουσε και με, να ζήσεις!
Γιατί βιάστηκες ν’ ανθίσεις;
Δε φοβάσαι το χιονιά;
Άκου μένα, που ‘χω χρόνια…
Μα η καλή μας μυγδαλιά
εστολίστηκε διπλά
με λουλούδια και με…χιόνια
Αλέξανδρος Κατακουζηνός
Πρόσκληση
Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του 5ου Νηπιαγωγείου Θήβας, σας προσκαλεί στην αποκριάτικη εκδήλωσή του, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011 και ώρα 11π.μ. στο κέντρο εστίασης «Έλατος» (Οπλ.Βόγκλη 35, πλησίον ιερού ναού Αγ.Λουκά). Τα παιδάκια μας θα μεταμφιεστούν, θα διασκεδάσουν, θα χορέψουν , θα παίξουν με κλόουν και θα περάσουμε ευχάριστα όλοι μαζί.
(Τιμή πρόσκλησης: 5€).
Κ Α Λ Ε Σ Α Π Ο Κ Ρ Ι Ε Σ
Ο πιο σημαντικός στόχος της εκπαίδευσης είναι το να αποκτήσουν τα παιδιά τις δεξιότητες εκείνες που χρειάζονται, όχι απλά για την επιβίωσή τους, αλλά και για την πλήρη ανάπτυξη των κοινωνικών και συναισθηματικών ικανοτήτων τους.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο το νηπιαγωγείο μας δουλεύει για δεύτερη συνεχή χρονιά κάθε Πέμπτη το καινοτόμο πρόγραμμα «Βήματα για τη Ζωή» της Νάντιας Κουρμούση, νηπιαγωγού, Msc Αγωγής Υγείας και υπ. διδάκτωρος του Παν/μίου Ιωαννίνων, και του Βασίλη Κούτρα, αν. καθηγητή Αγωγής Υγείας του Π.Τ.Ν. του Παν/μίου Ιωαννίνων. Το πρόγραμμα στοχεύει στην ανάπτυξη στα παιδιά δεξιοτήτων, όπως η αναγνώριση και διαχείριση συναισθημάτων, η ενσυναίσθηση, η ικανότητα για άρνηση αλλά και η επίλυση προβλημάτων.
Το πρόγραμμα αυτό ενσωματώνεται στο φανερό πρόγραμμα του νηπιαγωγείου:
αλλά κυρίως στο κρυφό πρόγραμμα του νηπιαγωγείου:
Παράλληλα ενημερώνονται και οι γονείς με επιστολές που δίνουμε στο σπίτι για το περιεχόμενο του κάθε μαθήματος, αλλά και για τις πρακτικές που μπορούν και εκείνοι να ακολουθήσουν για να ενισχύσουν τη μάθηση αυτή.
Τα συναισθήματα είναι βασικό κομμάτι του προγράμματος. Ως συναίσθημα ορίζεται κάθε οξεία αλλαγή στους σωματικούς και γνωστικούς μηχανισμούς μας.
Τα συναισθήματα που επεξεργαζόμαστε με τα νήπια είναι:
Όταν ένα συναίσθημα είναι έντονο, ενεργοποιούνται τρία συστήματα διεργασιών :
Δραστηριότητες
Ξεκινήσαμε με συζητήσεις σχετικά με τα σημάδια που φανερώνουν πως νιώθει ο άλλος, η αλλαγή στη φωνή, στο στόμα, στα μάτια, στο σχήμα του σώματος.
Επινοήσαμε και παίξαμε ένα παιχνίδι που μοιάζει με τη παραδοσιακή τυφλόμυγα και το ονομάσαμε «Μάντεψε πως νιώθω». Το νήπιο στη μέση με τα μάτια κλειστά από ένα μαλακό μαντήλι ακουμπάει τα κεφάλια των συμμαθητών του. Όταν σταματήσει σε κάποιο παιδί πρέπει εκείνο να εκφράσει ένα συναίσθημα με ήχο π.χ. κλάμα εάν λυπάται κ.λπ. Το παιδί με το μαντήλι πρέπει να μαντέψει τι νιώθει το παιδί που έχει ακουμπήσει. Εάν το βρει γίνεται αυτό αρχηγός.
Κατασκευάσαμε μάσκες με όλα τα συναισθήματα με τον εξής τρόπο:
Ζωγραφίσαμε πρόσωπα με τις αντίστοιχες εκφράσεις π.χ. θυμωμένο, τις κόψαμε, κολλήσαμε πάνω μαλλιά με τούλι, γκοφρέ, μαλλί κ.α. και τις στερεώσαμε σε ξυλάκια.
Παίξαμε κουκλοθέατρο με τις μάσκες αυτές επινοώντας αυτοσχέδια σενάρια σχετικά με τα συναισθήματα.
Κατασκευάσαμε σε ξύλινες επιφάνειες χαρούμενα πρόσωπα με πλαστελίνες όλων των χρωμάτων
Διαβάσαμε παραμύθια σχετικά με τα συναισθήματα με τους εξής τίτλους:
Και ακόμη συνεχίζουμε….
Κατασκευάσαμε με τα παιδιά το παρακάτω επιτραπέζιο παιχνίδι και το ονομάσαμε «Αγώνας Δρόμου». Είναι μια παραλλαγή του κλασσικού παιχνιδιού «τα σαλιγκαράκια». Τα παιδιά διασκεδάζουν πολύ παίζοντας αυτό το απλό παιχνίδι τις ελεύθερες ώρες και παράλληλα κάνουν εξάσκηση στα μαθηματικά. Επίσης τους αρέσει πολύ να κρατούν σημειώσεις με τα σκορ τους.
Οι κανόνες είναι απλοί: Στο παιχνίδι παίζουν από δύο έως τέσσερις παίχτες. Ρίχνει ο καθένας το ζάρι και μετακινεί το πιόνι του ανάλογα με τον αριθμό. Νικητής είναι αυτός που θα φτάσει πρώτος στο τέρμα.
Με αφορμή την συζήτηση που είχαμε στην τάξη για τα ζωάκια στους πόλους , τα παιδιά ενδιαφέρθηκαν πολύ να μάθουν περισσότερα πράγματα για τον πλανήτη γη και κατ΄ επέκταση για τους άλλους πλανήτες. Οπότε ένα νέο θέμα ξεκινά.
Ερωτήσεις στις οποίες απαντήσαμε μέσα από πειράματα, εικόνες, βιβλία και βίντεο:
Την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου στο νηπιαγωγείο μας έγινε ανάγνωση και συζήτηση του μύθου της Αλκυόνης. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν πολύ με την ιστορία και έτσι αποφασίσαμε να την δραματοποιήσουμε, κατασκευάζοντας κοστούμια , μοιράζοντας ρόλους και παρουσιάζοντας την στην τάξη.
Η Αλκυόνη (Alcedo atthis) είναι αναμφίβολα ένα πολύ εντυπωσιακό πουλί. Το εκθαμβωτικό μπλε ελεκτρίκ φτέρωμά της με την πορτοκαλοκόκκινη αντίθεση στο στήθος της δημιουργούν μοναδικό θέαμα.
Όταν βλέπει κάποιος μια Αλκυόνη να φτερουγίζει πάνω από το νερό, τον εντυπωσιάζουν τα φωτεινά χρώματά της. Ωστόσο, την παρουσία της την κάνει αισθητή με τη φωνή της, ένα διαπεραστικό “ζεεε”.
Ένας μεσαιωνικός μύθος της Βόρειας Ευρώπης λέει ότι το χρώμα της Αλκυόνης ήταν στην αρχή γκρίζο.
Όμως όταν έγινε ο βιβλικός κατακλυσμός, πέταξε κατευθείαν ψηλά στον ουρανό για να μπορέσει να παρατηρήσει τα νερά. Πετώντας όμως τόσο κοντά στον ήλιο το στήθος της τσουρουφλίστηκε και έγινε κόκκινο από τις ακτίνες του και η ράχη της έγινε μπλε από το χρώμα του ουρανού.
Παρά τα χρώματά της, η Αλκυόνη δεν διακρίνεται εύκολα στο φυσικό της περιβάλλον. Πρόκειται για ένα μικρό πουλί που αναπαράγεται σε περιοχές με ρυάκια με γλυκό νερό και βλάστηση στις όχθες τους.
Σκάβει βαθιές τρύπες στις όχθες ποταμών για την φωλιά του. Βουτάει στο νερό από κάποιο εμφανές σημείο ή μετά από ένα σύντομο φτερούγισμα επί τόπου. Πιάνει ψαράκια με το ράμφος του. Το πέταγμά του είναι πολύ γρήγορο, σε ευθεία γραμμή, χαμηλά πάνω από το νερό.
Η Αλκυόνη, το σημερινό ψαροπούλι με τα όμορφα φτερά σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο μας, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου -που ζούσε στ’ ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ηρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο.
Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχε από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της Κήυκα. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν και αυτήν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει το χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ’ άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσούν τ’ αυγά τους την άνοιξη αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, την άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.
Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δυο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσά τα αυγά της (“αλκυονίδες μέρες”).
Μια τέτοια ωραία και ποιητική ερμηνεία δόθηκε από τον πανάρχαιο αυτόν ελληνικό μύθο για την καλοκαιρινή αυτή παρεμβολή μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τη σημερινή επιστημονική εξήγηση του φαινομένου αυτού. Ο μύθος μιλάει για την απέραντη συζυγική αγάπη και την τρυφερή στοργή της γυναίκας, ενώ η μετεωρολογική υπηρεσία μιλάει για εξίσωση των βαρομετρικών πιέσεων μεταξύ της νοτίου και βορείου Ευρώπης.
Για τη συζυγική πίστη των Αλκυόνων ασχολήθηκε ο Πλούταρχος που αφηγείται ότι αν ο σύζυγος της Αλκυόνης γεράσει και δεν μπορεί να πετάξει, τότε η θηλυκιά Αλκυόνη τον παίρνει στους ώμους και τον φέρνει πάντοτε μαζί της, τον ταΐζει και τον περιποιείται ως το θάνατο.
