Φέτος, ο εορτασμός της εθνικής μας επετείου στο Νηπιαγωγείο μετατράπηκε σε μια πλούσια βιωματική εμπειρία, γεμάτη χρώματα, μνήμες και αξίες. Μέσα από ένα πλέγμα ιστορικών, λαογραφικών και καλλιτεχνικών δράσεων, οι μαθητές μας επιβιβάστηκαν σε μια «μηχανή του χρόνου» με προορισμό την Ελλάδα του χθες.

Τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με τον καθημερινό μόχθο των προγόνων μας, ανακαλύπτοντας τα μυστικά της υφαντικής και του κεντήματος. Αναβίωσαν ήθη και έθιμα της παλιάς εποχής και γνώρισαν το  παραδοσιακό κρητικό σπίτι

Μελέτησαν τον συμβολισμό της γαλανόλευκης και τη μεγαλοπρέπεια της στολής του Εύζωνα, ενώ θαύμασαν την ποικιλομορφία των παραδοσιακών φορεσιών.

Η ιστορία ζωντάνεψε μέσα από το κουκλοθέατρο, τις δραματοποιήσεις και τα τραγούδια, δίνοντας φωνή στους θρύλους και τις παραδόσεις του τόπου μας.

Το σπουδαιότερο κέρδος αυτής της διαδρομής ήταν η ουσιαστική προσέγγιση της έννοιας της Ελευθερίας. Οι μικροί μας μαθητές αντιλήφθηκαν πως η συλλογική προσπάθεια για μια ζωή χωρίς περιορισμούς είναι το θεμέλιο της προόδου, αναγνωρίζοντας την Ειρήνη ως το πολυτιμότερο αγαθό που κάθε γενιά οφείλει να προστατεύει.

Ανάμεσα στις φυλλωσιές, τα μικρά χέρια των μαθητών ,  σήμερα έφεραν στο φως έναν κρυμμένο θησαυρό: ένα παλιό, ξύλινο σεντούκι που έμοιαζε να ψιθυρίζει ιστορίες αιώνων.

Όταν το βαρύ καπάκι άνοιξε, δεν ξεπήδησαν χρυσά νομίσματα, αλλά η ίδια η ψυχή της Ελλάδας. Ήταν το σεντούκι του Διονυσίου Σωλομού. Μέσα από κιτρινισμένα χαρτιά, μια παλιά πένα και αντικείμενα που μύριζαν θάλασσα και μπαρούτι, ο εθνικός μας ποιητής άρχισε να μας διηγείται το μεγάλο μυστικό: πώς μια πατρίδα άντεξε 400 χρόνια σκλαβιάς χωρίς να χάσει το φως της.

Τα παιδιά, με τα μάτια ορθάνοιχτα, «διάβασαν» στα ευρήματα τις αξίες που κράτησαν όρθιο τον ελληνισμό:

Την Ανδρεία, την Ομοψυχία, την Ελευθερία

Το ταξίδι αυτό στον χρόνο δεν ήταν απλώς ένα μάθημα ιστορίας. Ήταν μια συνάντηση με την αξιοπρέπεια. Τα νήπια, αγγίζοντας τα «κειμήλια» του Εθνικού μας Ποιητή , ένιωσαν πως η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, αλλά ένας πολύτιμος θησαυρός που οφείλουμε να φυλάμε στις καρδιές μας, όπως ακριβώς φυλάχτηκαν αυτά τα αντικείμενα μέσα στο σεντούκι.’