Το πρωινό στην τάξη μας ξεκίνησε όπως όλα τα άλλα. Η κυρία είχε στρώσει το χαλί, οι μαρκαδόροι ήταν στη θέση τους και η μυρωδιά της φρέσκιας πλαστελίνης γέμιζε το δωμάτιο. Όμως, υπήρχε κάτι διαφορετικό στον αέρα. Η κυρία μας είχε πει από το πρωί: «Σήμερα θα υποδεχτούμε έναν φύλακα θησαυρών».
Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε. Δεν φορούσε κάπα, ούτε κρατούσε σπαθί. Φορούσε μια μπλούζα στο χρώμα του καθαρού ουρανού και είχε το πιο λαμπερό χαμόγελο που είχαμε δει ποτέ. Ήταν η οδοντίατροςη κ. Κατερίνα και μαζι της η βοηθός της η κ. Σοφία
Στο κέντρο του κύκλου μας, άνοιξε μια βαλίτσα που έμοιαζε με σεντούκι. Μέσα δεν είχε χρυσά νομίσματα, αλλά παράξενα, γυαλιστερά εργαλεία.
- Ένα μικρό καθρεφτάκι που έμοιαζε με στρογγυλό φεγγάρι, φτιαγμένο για να βλέπει στις πιο κρυφές γωνιές του στόματός μας.
- Μια τεράστια οδοντόβουρτσα, που έμοιαζε με το κοντάρι μιας σημαίας.
- Και το πιο περίεργο απ’ όλα: ένα πλαστικό στόμα με κάτασπρα, μεγάλα δόντια,
Με φωνή μαλακή σαν παραμύθι, η οδοντίατρος μας εξήγησε πως τα δόντια μας είναι μικρά μαργαριτάρια που χρειάζονται φροντίδα για να μην χάσουν τη λάμψη τους. Μας έδειξε πώς η οδοντόβουρτσα κάνει έναν «χορό» πάνω στα ούλα, διώχνοντας μακριά τους μικροσκοπικούς «τεμπέληδες» της ζάχαρης που θέλουν να ανοίξουν τρύπες.
Ένας-ένας, καθίσαμε στην καρέκλα. Η καρδιά μου χτυπούσε λίγο γρήγορα, σαν μικρό τύμπανο, αλλά όταν η οδοντίατρος μου είπε να κοιτάξω τον ήλιο και να δείξω πόσο μεγάλο στόμα έχω , ο φόβος έφυγε.
«Ας δούμε πόσα διαμαντάκια έχεις εδώ μέσα», είπε ψιθυριστά.
. «Είσαι ένας επίσημος προστάτης του χαμόγελου», μου είπε και μου χάρισε μια όμορφη οδοντόβουρτσα .
Όταν η οδοντίατρος μάζεψε τα πράγματά της και μας αποχαιρέτησε, η τάξη δεν ήταν πια η ίδια. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον και γελούσαμε δυνατά, δείχνοντας τα δόντια μας. Υποσχεθήκαμε πως κάθε βράδυ, πριν ο ύπνος μας πάρει, θα κάνουμε αυτόν τον μαγικό χορό με την οδοντόβουρτσα που μας χάρισε , για να κρατάμε τα μαργαριτάρια μας λευκά και δυνατά.
