των μαθητριών του Γ2 :Καπελλάκη Κασσάνδρας Κοντού Υακίνθης , Κουφοπούλου Σοφίας ,Κατσιρούμπα Αγγελικής & Θωμαή Χριστίνας
Η γυναίκα πάλεψε για την κατάκτηση συγκεκριμένων ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι γυναίκες σήμερα δεν είναι άφωνες, αλλά φορείς συγκεκριμένων απόψεων που παραπέμπουν στις αρχές μιας εναλλακτικής προσέγγισης της πολιτικής και της ζωής. Πρωταρχικό στοιχείο μιας τέτοιας προσέγγισης είναι η νέα αντίληψη για τη δημοκρατία και την εξουσία όπου ο σεβασμός και η ανοχή στην διαφορετικότητα του άλλου, ο διάλογος ως μέσο επίλυσης των διαφορών και η αποφυγή της βίας, η αλληλεγγύη ως πολιτική ανακατανομής πόρων και εξουσιών είναι τα βασικά στοιχεία της. Εκείνο που ποτέ τους δεν πρέπει να ξεχνούν είναι πως οι μεγαλύτερες ανθρώπινες ιδέες και αλλαγές ξεκίνησαν πάντα από μειοψηφίες. Σήμερα, η μέρα της γυναίκας γιορτάζεται στις 8 Μαΐου.
Το ζήτημα της γυναικείας ισότητας τίθεται ήδη από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν φημίζονταν για το φιλογυνισμό τους. Θαύμαζαν μόνο την πολυμηχανία των γυναικών. Η γυναίκα ήταν προορισμένη να φροντίζει το σπίτι και τα παιδιά. Η θέση της βρισκόταν στην οικογένεια, κάτω από την κυριαρχία του άνδρα, χωρίς συμμετοχή στο δημόσιο βίο και χωρίς δικαιώματα στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς της και τη διεκδίκηση μιας θέσης στην κοινωνία πέρα από τη θέση της μητέρας και συζύγου. Η θέση της ήταν κατώτερη μέσα στην οικογένεια και κάτω από την εξουσία του άντρα- συζύγου. Στην πραγματικότητα δεν της παρείχαν μόρφωση και την άφηναν πνευματικά ακαλλιέργητη ώστε να μπορούν να την χειραγωγούν.
Με την πάροδο των χρόνων οι γυναίκες καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες, αγωνιζόμενες για ένα καλύτερο μέλλον κατάφεραν να ενισχύσουν την θέση τους στην κοινωνία σε πολλούς τομείς. Ένας από τους κυριότερους είναι η εργασία. Η βιομηχανική επανάσταση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ένταξη των γυναικών στον εργασιακό τομέα. Εκείνη την περίοδο σημειώθηκαν κάποιες από τις πιο ριζικές αλλαγές με σαφές αντίκτυπο στην κοινωνική θέση των γυναικών. Η τεχνολογική έκρηξη και η μετατόπιση της γυναικείας εργασίας από το σπίτι στο εργοστάσιο, έδωσε στη γυναίκα την δυνατότητα να αρχίζει να δραστηριοποιείται ως μεμονωμένο άτομο και ξέχωρα από την οικογένεια. Άρχισε σιγά-σιγά να δημιουργείται η ανάγκη για μια ολοκληρωμένη μόρφωση των κοριτσιών. Σταδιακά οι γυναίκες άρχισαν να προωθούνται και σε μη παραδοσιακά επαγγέλματα αν και πολλά Πανεπιστήμια με κατά παράδοση αντρικούς τομείς επέμεναν να κρατούν τις θύρες τους κλειστές για τις σπουδάστριες. Σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα όμως οι γυναίκες εισχώρησαν σε όλους τους κλάδους των επαγγελμάτων. Με την εργασία η γυναίκα δημιουργεί. Η εργασία την εξασφαλίζει οικονομικά. Συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, πράγμα που την καθιστά ισότιμο μέλος της κοινωνίας. Διευρύνεται επίσης, ο ορίζοντας των ενδιαφερόντων της, καθώς οι επαφές δε σταματούν πλέον στο στενό οικογενειακό κύκλο.
Η σπουδαιότερη ένταξη των γυναικών ήταν στον πολιτικό τομέα ο οποίος αποτέλεσε βάση για την μετέπειτα ενσωμάτωση τους στην κοινωνία. Στις 11 Φεβρουαρίου του 1934 οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν, για πρώτη φορά, στις δημοτικές εκλογές. Οι εκλογές εκείνες, ήταν οι πρώτες στην ιστορία όπου οι γυναίκες, έστω και υπό όρους, είχαν το δικαίωμα ψήφου. Παρόλο το γεγονός ότι ο αριθμός των γυναικών που ψήφισαν ανέρχεται στις 240 , το βήμα αυτό ήταν καταλυτικό για την πορεία της στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων της. Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου του 1956. Ήταν η απαρχή της εφαρμογής στην πράξη της καθολικής ψηφοφορίας, που είχε κατοχυρωθεί ήδη στο Σύνταγμα του 1864, με την αναγνώριση της ιδιότητας του πολίτη στις γυναίκες. Η Λίνα Τσαλδάρη είναι η πρώτη γυναίκα – υπουργός. Η εξουσία δεν αποτελεί αυτοσκοπό, γεγονός που δίνει ένα νέο ουσιαστικό περιεχόμενο και μια νέα ηθική διάσταση στην πολιτική. Οι γυναίκες καθώς προσέρχονται στο χώρο της πολιτικής έχουν πολλά να δώσουν. Ο δρόμος τους είναι χωρίς επιστροφή.
Στους νεότερους χρόνους και συγκεκριμένα στο τέλος του 18ου αιώνα, λίγες μορφωμένες και μαχητικές γυναίκες κινητοποιούνται για ζητήματα ισότητας. Το κίνημα αυτό ονομάζεται Φεμινισμός και μαζικοποιείται οριστικά τον 20ο αιώνα με τη γενικότερη ανάπτυξη όλων των προοδευτικών κινημάτων. Ο Φεμινισμός είναι ένα κοινωνικό κίνημα το οποίο αποσκοπεί στην εξάλειψη της ανισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών μέσω της προώθησης των γυναικείων δικαιωμάτων σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Γεννήθηκε στη Γαλλία την περίοδο του Διαφωτισμού από στοχαστές και αφορούσε αρχικά τη συμμετοχή της γυναίκας στην εκπαίδευση και τις επιστήμες. Στα τέλη του 19ου αιώνα, λίγα χρόνια πριν τη γαλλική επανάσταση, ιδρύεται στο Μίντελμπουργκ της Ολλανδίας η πρώτη επίσημη γυναικεία επιστημονική κοινότητα και δημοσιεύονται οι πρώτες εφημερίδες που απευθύνονται στο γυναικείο φύλο. Η συνειδητοποίηση και η προβολή του αιτήματος για ουσιαστική ισότητα, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και δημόσια ζωή, η ηθική και κοινωνική απελευθέρωση της γυναίκας, μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να πραγματοποιείται.
Ο φεμινισμός ουσιαστικά δρα ενάντια στην αντίληψη του φαλλοκρατισμού. Φαλλοκρατισμός είναι η πεποίθηση που έχει το αντρικό φύλο ότι υπερτερεί του γυναικείου. Θεωρεί ότι οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν μόνο σε συγκεκριμένα πράγματα και ρόλους. Σαν φυσικό επακόλουθο αυτής της πεποίθησης είναι το γεγονός ότι η γυναίκα στερείται μια σειρά δικαιωμάτων. Ο πιο διάσημος μισογύνης στα νεότερα χρόνια, που αντιπροσωπεύει τα στερεότυπα του μέσου άνδρα είναι ο Σοπενχάουερ. Γι’ αυτόν ο άντρας είναι ο καθ’ αυτό άνθρωπος, ενώ τα κορίτσια ανατρέφονται μόνο για τον οικιακό βίο και την υποταγή. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις του, η λογική δόθηκε στις γυναίκες με μέτρο και γι’ αυτό είναι πλάσματα διανοητικώς ελλιπή. Αυτό εκφράζει τον προβληματισμό και την επανεξέταση παγιωμένων στερεοτυπικών αντιλήψεων για κοινωνικές ανισότητες που υφίστανται και διαιωνίζονται στον περιβάλλοντα χώρο.
Παρόλο που στη σύγχρονη κοινωνία η ισότητα των δύο φύλων έχει κατοχυρωθεί νομικά σε όλα τα δυτικά κράτη, στην πράξη το γυναικείο φύλο βρίσκεται ακόμα σε σχετικά μειονεκτικότερη θέση και αντιμετωπίζει προβλήματα όπως διακρίσεις στην αγορά εργασίας και χαμηλότερους μισθούς, μειωμένη πολιτική και επιχειρηματική αντιπροσώπευση κι άνισο φορτίο οικιακής εργασίας. Οι γυναίκες, ενώ πλήττονταν ήδη πριν από την οικονομική κρίση περισσότερο σε σχέση με τους άνδρες από την ανεργία, την επισφαλή απασχόληση και τους χαμηλούς μισθούς, υφίστανται πλέον την επίδραση των μέτρων που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις για να περιορίσουν τα δημόσια ελλείμματα. Ο αριθμός των ανέργων γυναικών έχει αυξηθεί δραματικά στην δεκαετία 1992-2002 το ποσοστό ανεργίας των γυναικών έχει ανέλθει από το 11,7 % το 1992 σε 15% το 2002 ,ενώ το αντίστοιχο των ανδρών ανήλθε από το 4,3 % στο 6,4 % .Βάσει των παραπάνω δεδομένων δεν είναι αξιοπερίεργο ότι πολλές νέες γυναίκες ανησυχούν για το μέλλον τους στον εργασιακό τομέα. Η κρίση οδηγεί σε αυξανόμενη εκμετάλλευση των γυναικών. Διαρκώς περισσότερες γυναίκες δέχονται να εργαστούν σε άτυπη και μη αμειβόμενη εργασία (εθελοντική ή μη) , προκειμένου να ξεφύγουν από την κρίση. Πολλοί παράγοντες υποχρεώνουν τις γυναίκες να επιστρέψουν στον παραδοσιακό τους ρόλο μέσα στην οικογένεια.
Ο ρόλος της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία είναι πολύπλοκος, διότι κατέχει το ρόλο της μάνας, της συζύγου, της εργαζόμενης και της νοικοκυράς. Δίνει πολλούς αγώνες στο οικογενειακό περιβάλλον, στον εργασιακό χώρο, στην κοινωνία και δείχνει να τα καταφέρνει επάξια. Η θέση της γυναίκας αναμφισβήτητα έχει βελτιωθεί καθώς απέκτησε το δικαίωμα μόρφωσης, εργασίας και διεκδίκησης των δικαιωμάτων της. Υπάρχουν βέβαια πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν. Σε πολλές χώρες τα δικαιώματα των γυναικών καταπατώνται κατάφορα. Γυναίκες πέφτουν θύματα διακρίσεων, βιασμών, κακοποίησης. Παράλληλα όμως εξακολουθεί να υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στα δυο φύλα, γεγονός που εμποδίζει την συνεργασία τους με σκοπό την βελτίωση της κοινωνίας σε κάθε τομέα. Η θέση της γυναίκας είναι ακόμα και σήμερα υποβαθμισμένη και μπορούν να γίνουν πολλές ενέργειες και να δοθούν περισσότερες, ώστε να εξισωθεί η θέση της γυναίκας.
Η παραπάνω εργασία αντανακλά τις ανησυχίες μας για το μέλλον. Από την απαρχή της ιστορίας, οι γυναίκες έχουν καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες προκειμένου να εξισωθούν τα δικαιώματα των δύο φύλων χωρίς επιτυχία. Στις μέρες μας, τα μεγαλύτερα κρούσματα ρατσισμού εντοπίζονται στον εργασιακό τομέα. Αρχικά, η πλειοψηφία των εργοδοτών επιλέγει άντρες εργαζόμενους με το σκεπτικό ότι είναι ικανότεροι και πιο παραγωγικοί από τις γυναίκες. Ένας επιπρόσθετος λόγος που επιλέγουν άντρες είναι η προσπάθεια να αποφύγουν την χορήγηση επιδομάτων που δικαιούνται οι εργαζόμενες , όπως είναι αυτό της μητρότητας. Επομένως , οι γυναίκες της γενιάς μας έρχονται αντιμέτωπες με αυτά τα προβλήματα και πρέπει να στοχεύουν στην επίλυση τους προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον.
