e-εφημερίδα 5ου Γυμνασίου Γαλατσίου 

της μαθήτριας Λυγνού Ιωάννας (Γ2)

Θα της αρέσουν οι κούκλες; Μήπως να της πάρω κάποιο βιβλίο για παιδιά; Δεν ξέρω τι προτιμάει. Δύσκολο που είναι να αγοράζεις δώρο για κάποιο μικρό φίλο! Θα δυο δείξει απλόχερα τον ενθουσιασμό του, αν τον ευχαρίστησε η επιλογή σου, και δεν μπορεί να κρατήσει την απογοήτευσή του, αν δεν εκπλήρωσες τις επιθυμίες του. Άμα του αρέσει πάντως, η χαρά που παίρνει κανείς είναι τεράστια, από εκείνο το χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη τους.

    “Σας ενημερώνουμε πως το κατάστημά μας σε λίγο θα κλείσει.”, ακούστηκε μια φωνή από τα μεγάφωνα.

Μήπως να της πάρω κάποιο ηλεκτρονικό;

-Νονά, από εδώ, από εδώ!, φώναξε ένα μικρό αγοράκι, τρέχοντας.

-Περίμενε, Παναγιωτάκη, θα σε χάσω, ακούστηκε μια φωνή από πίσω, που υποθέτω πως ήταν της νονάς.

-Νονά, αυτό θέλω!, είπε ο Παναγιωτάκης και έδειξε ένα παιχνίδι από την πτέρυγα των ηλεκτρονικών.

-Τι είναι αυτό;, ρώτησε εκείνη.

της μαθήτριας Καπετάνου Νεφέλης (Γ2)

Το ρολόι του διαδρόμου χτύπησε 7 ακριβώς. Ο ήχος, αυτό το “τικ τακ” που κάνει το ρολόι, μου θύμιζε, μου ηχούσε, όπως το χρονόμετρο στην οθόνη οπού καθόταν και έπαιζε η Μαρίνα

• Άντε, δέκα δευτερόλεπτα ακόμα για να πατήσω το skip και να συνεχίσω να συλλέγω φρούτα, είπε ανυπόμονα

Μας είχε καλέσει σπίτι της εμένα και τον Δημήτρη, να την περιμένουμε μέχρι να ετοιμαστεί και να πάμε επιτέλους σε εκείνο το ωραίο μαγαζί που είχε δει στο κέντρο -απορώ πώς το πρόσεξε, διότι, πλέον, δεν παρατηρεί και πολλά εκτός της οθόνης του υπολογιστή της.

• Τελειώνεις; , ρώτησε ο Δημήτρης
• Τώρα μισό λεπτό θέλω ακόμα, να προλάβω να μαζέψω και αυτές τις φράουλες. Τέσσερις ολόκληρες ώρες τις περιμένω, του απάντησε με την πλάτη γυρισμένη προς την άλλη μεριά
• Μα αφού δεν είναι η εποχή τους, είπε με ένα χιουμοριστικό, θα λέγαμε, τόνο ο Δημήτρης.

Η ώρα είχε πια περάσει και αυτή δεν έλεγε να σηκωθεί από την καρέκλα της. Είχα πάρει ένα σκαμπό και είχα καθίσει διπλά στην ντουλάπα της και της έβρισκα ρούχα για να βάλει. Ούτε αυτό δεν μπορούσε να κάνει. Με το που πήγαινε να σηκωθεί, χτυπούσε αυτό το ενοχλητικό ρολογάκι της οθόνης και της έλεγε : «Τα πορτοκαλιά είναι έτοιμα για μάζεμα». «Η βατομουριά θέλει πότισμα». «Ο τάδε αγόρασε εκείνο και το άλλο». Πολύ κουραστικό αυτό. Αγροτική ζωή, σου λέει μετά. Ποτέ δεν της άρεσε, το θυμάμαι. Οχτώ η ώρα.

• Μαρίνα, εγώ φεύγω, δεν μπορώ να σε περιμένω άλλο αγανακτισμένος της είπε ο Δημήτρης
• … Τι είπες, Δημήτρη; Δεν σε άκουσα.
• Τίποτα , άσε μην σε απασχολώ. Κάνεις “σοβαρή” δουλειά εκεί πέρα, απάντησε ειρωνικά
• Ευχαριστώ που το κατανοείς!