της μαθήτριας Κουλιέρη Ευανθίας (Γ2)
Από μικρή μου άρεσαν τα ταξίδια. Τα ταξίδια σε μακρινούς τόπους. Βέβαια, αν με ρωτήσετε τώρα, θα σας έλεγα ότι το τελευταίο μου ταξίδι με πήγε κυριολεκτικά “σε έναν άλλο κόσμο”.
Ήταν η ημέρα της μονοήμερης εκδρομής του σχολείου, στις Θερμοπύλες. Είναι ένα μέρος ιστορικά μαγευτικό, γι’αυτό λοιπόν η απόφασή μας να πάμε εκεί ήταν ομόφωνη. Ξύπνησα, έφτιαξα το σακίδιό μου και πήγα στο σχολείο για να μας πάρει το πούλμαν. Εκείνη την ημέρα είχα ένα περίεργο προαίσθημα που όλο και μεγάλωνε καθώς το πούλμαν άρχισε να κινείται. Έγειρα το κεφάλι μου στο παράθυρο του πούλμαν και άρχισα να σκέφτομαι γι’αυτό.
Μόλις φτάσαμε στον ιερό χώρο των Θερμοπυλών, μία ξεναγός μας περίμενε για να μας ξαναπεί την συνηθισμένη ιστορία. Ξέρετε, αυτή με τον Λεωνίδα και τους 300 που αν και λίγοι κατάφεραν να κάνουν μια ισχυρή ζημιά στο στρατό του Ξέρξη χάρη στο πείσμα τους και την επιμονή τους στη μάχη, και θα κέρδιζαν αν δεν ήταν ο Εφιάλτης. Εγώ αφού είχα ήδη ακούσει την ιστορία πολλές φορές στο σχολείο, θέλησα να ρίξω το βλέμμα μου γύρω από τις Θερμοπύλες. Εκεί υπήρχε μια πέτρινη αψίδα, απομεινάρι των Θερμοπυλών. Για μια στιγμή έχασα τους άλλους. Την άγγιξα. Ξαφνικά, όλα γύρω μου άλλαξαν.