Στο πλαίσιο του ομίλου «Ταξιδεύοντας με ένα βιβλίο» ασχοληθήκαμε με το βιβλίο «Τα μισά της Ματούλας», της Μαρίας Ρουσάκη. Το μισό και το ολόκληρο. Μια θεμελιώδης μαθηματική έννοια που μετά το νηπιαγωγείο και τους πρώτους μήνες του δημοτικού θα μας πάει στα κλάσματα. Καλογραμμένο, με το νάζι της Ματούλας δεσπόζον στη γραφή, με την παιχνιδιάρικη και ελκυστική στα χρώματά της εικονογράφηση της Έλλης Γρίβα, με ιδέες και ασκήσεις γλώσσας, μαθηματικών και μελέτης περιβάλλοντος στις τελευταίες σελίδες και ασφαλώς με το βιβλίο να αποτελεί συνολικά ένα υπέροχο ερέθισμα να ασχοληθείτε με τα μισά και τα ολόκληρα που αγαπάτε αλλά κι εκείνα που τα κοιτάτε με…μισό μάτι.
Στόχος μας ήταν, όπως η Ματούλα που μισεί τα μισά μέχρι που μαθαίνει να βλέπει το κάθε πράγμα στη ζωή με έναν αλλιώτικο τρόπο, έτσι και τα παιδιά εξετάζοντας το καθετί μισό γίνεται καταπληκτικό, όπως και το κάθε πράγμα ολόκληρο γίνεται διαφορετικό.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
«Όλα τα μισά τα μισώ», εξομολογείται με την πρώτη της φράση η Ματούλα. Όχι αναίτια. Έχει τους λόγους της. “Μισή σταλιά”, τη λέει ο θείος της, «μισή μπουκιά», συμφωνεί η μάνα της, «μισή μερίδα», επαυξάνει από δίπλα κι μπαμπάς. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα μισά που ασχολούνται μαζί της και τη θυμώνουν. Είναι κι άλλα: το καλοκαίρι που είναι μισός χρόνος, ο ήλιος που βγαίνει τη μισή μέρα, το παγωτό που γρήγορα τελειώνει από τη μέση και κάτω κι άλλα πολλά, παντού γύρω της, μισά που μισεί. Γιατί ο,τι είναι μισό, είναι κακό, όπως τα μισόλογα, οι μισές ματιές και άλλες «κακές» μισοδουλειές.
Όμως ο μπαμπάς της, ακούγοντας αυτόν της το θυμό για τα μισά, θα της δείξει τα μισά που δεν έβλεπε γύρω της, τα μισά που υπάρχουν πλάι μας και ομορφαίνουν τη ζωή μας, τα μισά που τους λείπει το άλλο τους μισό για να γίνουν ολόκληρα. Και θα τα καταφέρει με χιούμορ, φαντασία και λίγη ποίηση, απαραίτητο συστατικό να ομορφύνεις τη ζωή όσων αγαπάς.
Παίζει με το μισό και το ολόκληρο η Μαρία Ρουσάκη στην ιστορία της. Και παίζει μαζί τους, μέσα από τη Ματούλα, με έναν τρόπο που ωθεί το θυμό της καρδιάς να κάνει μαθηματικά, να βλέπει τα μισά με μισό μάτι κι ύστερα, μέσα από τα μάτια του πατέρα της, να αντικρίζει τα δυο μισά που φτιάχνουν ένα, το ένα μισό που στέκει όμορφο στην έλλειψή του και καθετί που μέσα στο δικό του σχήμα μας δείχνει ένα κομμάτι του κόσμου.
