Κάρολος Ντίκενς
«Να έχεις μια καρδιά που ποτέ δεν σκληραίνει, ένα χαρακτήρα που ποτέ δεν κουράζει, ένα άγγιγμα που ποτέ δεν πονά». Αυτός ήταν ο Κάρολος Ντίκενς, ο Βρετανός συγγραφέας που έχει χαρακτηριστεί διαχρονικά ως λογοτεχνική διάνοια και μας έχει χαρίσει ορισμένους από τους γνωστότερους διεθνώς φανταστικούς χαρακτήρες, με αποκορύφωμα τον Όλιβερ Τουίστ.
Γεννήθηκε στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας στις 7 Φεβρουαρίου του 1812 και ήταν το δεύτερο από τα οχτώ παιδιά της οικογένειάς του. Όταν ο Κάρολος ήταν 12 χρονών, ο πατέρας του μπήκε στη φυλακή για χρέη και ο μικρός αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά. Οι παιδικές του εργασίες είναι παρόμοιες μ’ αυτές που περιγράφει στο βιβλίο του «Δαβίδ Κόππερφιλντ».
Το πρώτο του έργο, με τίτλο «Σκιαγραφήματα του Μποζ», τυπώθηκε το 1836. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν τα «Χαρτιά του Πίκγουικ», που έγιναν ανάρπαστα από το αναγνωστικό κοινό και αποτέλεσαν την πρώτη ένδειξη για τα θέματα, με τα οποία θα ασχοληθεί κατά την διάρκεια της συγγραφικής του πορείας: Σάτιρα και καταγγελτικό ύφος απέναντι στις κοινωνικές ανισότητες, κριτική απέναντι στους θεσμούς που ευνοούσαν μόνο τις υψηλές κοινωνικές τάξεις και την μεγάλη ανεπάρκεια τους, την συμπόνοια και την κατανόηση απέναντι στον άνθρωπο ανεξάρτητα από την ταξική προέλευση του. Με τον Όλιβερ Τουίστ (1837-1838) και τον Νίκολας Νίκλεμπι (1838-1838) η φήμη του θα εκτοξευθεί. Σε αυτά τα δύο έργα βλέπουμε ωμά το σκοτάδι μιας κοινωνίας βυθισμένης στην πορνεία, το έγκλημα, την εκμετάλλευση. Ο Όλιβερ Τουίστ ήταν μάλιστα το πρώτο μυθιστόρημα που είχε πρωταγωνιστή ένα παιδί.
Ο Ντίκενς είχε δηλώσει ότι: «με τις περιπέτειες και τη δυστυχισμένη ζωή του μικρού Όλιβερ, θέλησα ν’ αποδείξω ότι το πνεύμα του καλού καταφέρνει πάντα να υπερνικά κάθε αντίξοη περίσταση και τελικά να θριαμβεύει».
Στις 19 Δεκεμβρίου 1843 κυκλοφορεί το πιο δημοφιλές έργο του, η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, που είναι ο μοναδικός χριστουγεννιάτικος μύθος της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μόλις την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πούλησε 6.000 αντίτυπα, ασύλληπτο νούμερο για την εποχή εκείνη. Ο σπουδαίος άγγλος συγγραφέας το έγραψε σε μία περίοδο, που βρισκόταν και αυτός σε εξαιρετικά άσχημη οικονομική κατάσταση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δεθεί συναισθηματικά με τους ήρωες της ιστορίας του, δίνοντας εξαιρετική ζωντάνια στην αφήγηση. Μάλιστα, ο ίδιος έλεγε, ότι καθώς έγραφε γελούσε κι έκλαιγε ξανά και ξανά.Το βιβλίο του Ντίκενς ζέστανε τις καρδιές των ανθρώπων και συνεισέφερε στην αναζωογόννηση των Χριστουγέννων ως γιορτή αγάπης και συμπόνοιας, σε μια περίοδο απόλυτης ένδειας για την εργατική τάξη της Αγγλίας. Ο ίδιος πίστευε σε μία «φιλοσοφία Χριστουγέννων», δηλαδή ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων πρέπει να κυριαρχεί όλο τον χρόνο στις σχέσεις των ανθρώπων.
Το 1849, δημοσιεύει σε συνέχειες το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα Δαβίδ Κόπερφιλντ και ακολουθούν ο Ζοφερός Οίκος (1852-1853) και η Μικρή Ντόριτ (1855-1857) που κατακρίνουν για ακόμη μια φορά τους βικτωριανούς θεσμούς και την ανικανότητα τους να προστατεύσουν τον εργαζόμενο πολίτη. Το 1859, θα δημοσιεύσει επίσης δύο από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του: Την επική Ιστορία των δύο Πόλεων και τις Μεγάλες Προσδοκίες. Ένα έργο που παρουσιάζει ομοιότητες με τον Δαβίδ Κόπερφιλντ, ως αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο και από την άποψη ότι δίνουν το περίγραμμα κάποιων πλευρών της προσωπικότητας και των προσωπικών εμπειριών του Ντίκενς.
«Έχω υποφέρει, και αυτό με έχει κάνει πιο δυνατό από κάθε άλλο μάθημα. Έχω λυγίσει και έχω σπάσει παίρνοντας –ελπίζω– ένα καλύτερο σχήμα».
40 χρόνια χωρίς τη μαθητική ποδιά
Τη δεκαετία του 1960 οι μαθήτριες, κυρίως στις πόλεις, ήταν υποχρεωμένες να πηγαίνουν σχολείο φορώντας συγκεκριμένο ρούχο, τη μαθητική ποδιά.
Η μαθητική ποδιά, πριν αρχίσει να πουλιέται στα παζάρια και στα καταστήματα, ραβόταν τις περισσότερες φορές στη μοδίστρα. Ήταν από μπλε αλατζά και έμοιαζε με ρόμπα που έκλεινε μπροστά με φερμουάρ ή με κουμπιά. Αριστερά και δεξιά είχε τσέπες, όπου η μαθήτρια έβαζε το υφασμάτινο μαντίλι μύτης, αφού τότε χαρτομάντιλα δεν υπήρχαν. Η ποδιά έπρεπε οπωσδήποτε να καλύπτει το γόνατο, γι’ αυτό στο στρίφωμα οι μοδίστρες φρόντιζαν να αφήνουν αρκετό ύφασμα από μέσα, έτσι ώστε, αν την επόμενη χρονιά ψήλωνε το κορίτσι και κόνταινε η ποδιά, να μπορούν να τη «ρίξουν», να τη μακρύνουν δηλαδή με το ύφασμα που περίσσευε, αφού οι γονείς δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να ράβουν ή να αγοράζουν κάθε χρόνο καινούρια. Η τακτική όμως αυτή είχε ως αποτέλεσμα να εμφανίζει η ποδιά στο κάτω μέρος της ένα ή και δύο ξασπρισμένα «ζωνάρια» γιατί, από το συχνό πλύσιμο, το αρχικό ζωηρό μπλε χρώμα του υφάσματος ξεθώριαζε, προδίδοντας έτσι την ηλικία του.
Στη μέση δενόταν ένα λεπτό ζωνάκι από το ίδιο μπλε ύφασμα, ενώ στον γιακά της προσαρμοζόταν ένας δεύτερος γιακάς, άσπρος αυτή τη φορά, από «πικέ» ύφασμα ή δαντέλα που έπλεκαν οι μαμάδες και οι γιαγιάδες των κοριτσιών. Ραβόταν ή κούμπωνε πάνω ή κάτω από τον μπλε και έπρεπε να μπαίνει άλλος κάθε Δευτέρα, αφού την ημέρα αυτή, πριν ακόμα αρχίσει το μάθημα, ο δάσκαλος έκανε έλεγχο για καθαρά νύχια και γιακάδες.
Τη μαθητική ποδιά «στόλιζε» το στρογγυλό μεταλλικό σήμα του σχολείου, που είχε έμβλημα την κουκουβάγια και στερεωνόταν με μικρή παραμάνα αριστερά ή δεξιά του στήθους.
Τέλος, η 
κοριτσίστικη στολή συμπληρωνόταν με την άσπρη ή μπλε κορδέλα που υποχρεωτικά φορούσαν οι μαθήτριες στα μαλλιά, όχι μόνο για να μην πέφτουν στα μάτια τους, αλλά και για να παρουσιάζουν αξιοπρεπή εικόνα.
Τα κορίτσια έπρεπε οπωσδήποτε να φορούν τη μαθητική ποδιά το πρωί στο σχολείο, στις εκδρομές, ακόμα και το απόγευμα αν τύχαινε να βγούνε έξω, να πάνε, λόγου χάρη, για ψώνια με τη μητέρα τους. Έτσι η ποδιά λερωνόταν πιο γρήγορα, γι’ αυτό πολλές μαθήτριες είχαν δύο ποδιές, και έτσι μέχρι να πλυθεί η μία, φορούσαν την άλλη.
Τα αγόρια φορούσαν κι αυτά ποδιά σε μπλε χρώμα, η οποία έμοιαζε με ριχτό μπουφάν, έφτανε δηλαδή μέχρι το πάνω μέρος των μηρών και έκλεινε μπροστά με φερμουάρ από πάνω μέχρι κάτω. Μέσα από την ποδιά φορούσαν τα κανονικά τους ρούχα. Η μαθητική ποδιά, και ό,τι τη συνόδευε, καταργήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1982. Για τα αγόρια, όμως, τα τελευταία χρόνια ήταν προαιρετική.
«Το παλιό σχολειό», εκδόσεις Σαββάλας
Διαβάστε επίσης: H σχολική ποδιά καταργείται επισήμως στα σχολεία
Bιβλιοπροτάσεις: «Η Ιστορία της Βασιλόπιτας»
Με αφορμή την καθιερωμένη κοπή βασιλόπιτας που και φέτος πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας, το ανάγνωσμα που σας προτείνουμε να διαβάσετε από τη δανειστική μας βιβλιοθήκη είναι το βιβλίο: «Η Ιστορία της Βασιλόπιτας». (Συγγραφέας: Στέλιος Πελασγός, Εικονογράφηση: Χρήστος Δήμος, Εκδόσεις: Ελληνικά γράμματα.)
Γιατί την Πρωτοχρονιά φτιάχνουμε βασιλόπιτα; Γιατί την κόβουμε στην αρχή του χρόνου και κρύβουμε μέσα σ’ αυτή το φλουρί; Πίσω από κάθε έθιμο υπάρχει μια ιστορία. Την ιστορία, λοιπόν, της πίτας του Αγίου Βασιλείου σάς τη διηγείται σ’ αυτό το βιβλίο ένας παραμυθάς, που στην ψυχή του αντήχησαν οι ιστορίες παλιότερων παραμυθάδων και η αλήθεια της κρύβεται στα βάθη του χρόνου. Μιλά για τον Άγιο Βασίλειο, τη δύναμη της πραότητας και την αξία ενός αληθινού δώρου.
Κοπή Πρωτοχρονιάτικης πίτας – Ευχαριστίες
Ευχαριστούμε θερμά το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 5ου Δημοτικού Σχολείου Αγίου Ιωάννη Ρέντη γιά τις Πρωτοχρονιάτικες πίτες και τα δωράκια που τις συνόδευαν.
Ενώνουμε τη φωνή μας με την ευχή το 2022 να είναι μια χρονιά με υγεία, ασφάλεια και χαρά για μικρούς και μεγάλους, μια χρονιά κατά την οποία η εκπαιδευτική διαδικασία θα μπορέσει να λειτουργήσει απρόσκοπτα, στο φυσικό της χώρο, το Σχολείο.
179 χρόνια από το θάνατο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.»
Σαν σήμερα,179 χρόνια πριν, πεθαίνει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, η σημαντικότερη στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία της Επανάστασης του 1821. Για την ευφυΐα, την τόλμη, τη σύνεσή του, αλλά και για τη βαρύτητα του λόγου του, που από νέο τον χαρακτήριζαν, επονομάσθηκε “Γέρος του Μοριά”.
Γεννήθηκε στο Ραμαβούνι της Μεσσηνίας στις 3 Απριλίου 1770, ενώ η καταγωγή του ήταν από το χωριό Λιμποβίσι της Αρκαδίας. Η οικογένειά του, ανέδειξε πολλούς γενναίους κλεφταρματολούς-αγωνιστές και κατέβαλε βαρύ τίμημα στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Τούρκων.Σε νεαρή ηλικία έγινε και ο ίδιος αρματολός και γρήγορα απέκτησε τέτοια φήμη ώστε οι Οθωμανικές αρχές να τον επικηρύξουν, καταδικάζοντας τον σε θάνατο. Τον καταδίωξαν στην Πελοπόννησο, διέφυγε στη Ζάκυνθο όπου υπηρέτησε στο αποικιακό ελληνικό σώμα του αγγλικού στρατού και διακρίθηκε αγωνιζόμενος κατά των Γάλλων. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και από το 1821 πρωταγωνίστησε στον αγώνα για την ανεξαρτησία κυρίως ως στρατιωτικός διοικητής των επαναστατημένων Ελλήνων, αλλά και ως πολιτικός. Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1843 στην Αθήνα και κηδεύτηκε με κάθε επισημότητα, ενώ χιλιάδες πολίτες παρακολούθησαν τη νεκρώσιμη ακολουθία.
Ιστορικός έχει μείνει ο Λόγος του Θ. Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, ο οποίος απευθύνεται στους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας και αποτελεί την πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά. Εκφωνήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1838.
2 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Μεγαλόφωνης Ανάγνωσης
Η Παγκόσμια Ημέρα Μεγαλόφωνης Ανάγνωσης, εδώ και 11 χρόνια, ενώνει ανθρώπους από όλο τον κόσμο για να τονίσει τη σημασία του να διαβάζεις μεγαλόφωνα και να μοιράζεσαι ιστορίες…
Είναι ένας βασικός και παγκόσμιος θεσμός φιλαναγνωσίας. Άλλωστε, είναι μια εύκολη γιορτή: χρειάζεται απλώς να έχεις ένα βιβλίο, κάποιον να το διαβάζει φωναχτά, και κάποιον να το ακούει. Ένα παιδί, ας πούμε — ή πολύ περισσότερα.
Tα οφέλη των μεγαλόφωνων αναγνώσεων είναι πλεόν λίγο πολύ γνωστά, οι δε επιστημονικές έρευνες που μιλούν για το πόσο βοηθάει στην ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου η μεγαλόφωνη ανάγνωση από τη βρεφική κιόλας ηλικία πληθαίνουν χρόνο με τον χρόνο. Τα επτά πιο βασικά οφέλη της μεγαλόφωνης ανάγνωσης είναι: Βοηθάει στην εκμάθηση της γλώσσας και στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου, εξάπτει τη φαντασία, βοηθά τα παιδιά να αποκτήσουν κριτική σκέψη, να μένουν συγκεντρωμένα, προσφέρει έναν ασφαλή τρόπο να μπορούν τα παιδιά να εξερευνήσουν άγνωστα σε εκείνα δυνατά συναισθήματα χτίζοντας παράλληλα την ενσυναίσθηση και το πιο σημαντικό προσφέρει στιγμές ψυχαγωγίας και ευκαρίες να συνδεθούν τα παιδιά με τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.
Η καθηγήτρια Rebecca Bellingham, δασκάλα σε πολλά δημόσια σχολεία στη Νέα Υόρκη, μιλάει με πάθος για το πώς τα παιδιά ενθουσιάζονται όταν ο δάσκαλος τούς διαβάζει στην τάξη, χωρίς να υπάρχει απαίτηση για κάποια εργασία μετά. Ακόμα και παιδιά που δεν έχουν συνηθίσει να τους διαβάζουν ή που πλέον διαβάζουν μόνα τους αισθάνονται ότι όταν τους διαβάζουν δυνατά ζουν την ιστορία που ακούν. Παράλληλα, το να σου διαβάζει κάποιος δυνατά χωρίς εσύ να χρειάζεται να παρακολουθείς τις τυπωμένες λέξεις, δίνει στο εγκέφαλο χώρο και χρόνο να απορροφήσει την πληροφορία χωρίς να χρειάζεται να καταλώνει χρόνο και κόπο να αποκωδικοποιήσει τα γράμματα, να διαβάσει τις λέξεις και να πιάσει το νόημα του κειμένου. Τα παιδιά στην ηλικία του δημοτικού, ειδικά των πρώτων τάξεων, έχουν την ικανότητα να ακούν πολύπλοκες ιστορίες, ιστορίες που «δεν είναι για την ηλικία τους», που υπό διαφορετικές συνθήκες – αν έπρεπε δηλαδή να τις διαβάσουν μόνοι τους – δεν θα της κατανοούσαν και θα τις παρατούσαν. Παράλληλα, η μεγαλόφωνη ανάγνωση φέρνει τον ακροατή σε επαφή με πολλά και διαφορετικά λογοτεχνικά είδη, κείμενα και συγγραφείς, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις του, χωρίς να καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια και περίπλοκες τεχνικές εκμάθησης.
Πώς μπορούμε να ξεκινήσουμε; Χρειαζόμαστε μόνο 10 λεπτά την ημέρα και ένα βιβλίο.
Και να ξέρετε: δέκα λεπτά μεγαλόφωνης ανάγνωσης την ημέρα φτάνουν και περισσεύουν! Αρκεί να γίνει η αγαπημένη συνήθεια και των δύο μερών.
Ιδού και μερικά έξτρα tips:
Διαγωνισμός Αστέρι της Ευχής 2021 – 2022
Οι μαθητές του Σχολείου μας στηρίζουν θερμά το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Make-A-Wish» και συμμετέχουν ενεργά κάθε χρόνο.
Παίρνοντας έμπνευση από το Αστέρι της Ευχής και το μήνυμα που πρεσβεύει, δημιούργησαν το δικό τους Αστέρι, δηλώνοντας συμμετοχή στον δημιουργικό διαγωνισμό που υλοποιείται στα πλαίσια του προγράμματος, στέλνοντας παράλληλα ευχές σε όλα τα παιδιά του κόσμου!
ΚΑΛΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Ελόνα Παπαδοπούλου
Bιβλιοπροτάσεις: Η Βαλίτσα με τα Μυστικά του Κυρίου Μπένγιαμιν
Η αληθινή ζωή του Γερμανού φιλοσόφου Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο οποίος με την άνοδο στην εξουσία του Χίτλερ και την έναρξη των διωγμών κατά των Εβραίων εγκατέλειψε την χώρα, παρουσιάζεται μέσα από την γλαφυρή αφήγηση και την ιδιαίτερη εικονογράφηση της Pei-Yu Chang.
Το προφίλ του πρωταγωνιστή σκιαγραφείται στο χαρτί ως αυτό του κυρίου Μπένγιαμιν, ενός φιλοσόφου με αξιοσημείωτες ιδέες που αναγκάζεται να δραπετεύσει της χώρας του, όταν ξεκινά η τιμωρία όλων των «διαφορετικών» ανθρώπων. Γεμίζει μια τεράστια βαλίτσα και διασχίζει λόφους και κοιλάδες σε ένα συναρπαστικό ταξίδι.
Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1892 στο Βερολίνο και πέθανε, βάζοντας ο ίδιος τέλος στη ζωή του στις 26 Σεπτεμβρίου 1940 στα ισπανικά σύνορα, για να μην πέσει στα χέρια της Γκεστάπο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές του 20ου αιώνα.
27 Ιανουαρίου: Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος
“Η σιωπή μπροστά στο μίσος είναι συνενοχή. Σήμερα, ας δεσμευτούμε ότι ποτέ πια δεν θα αδιαφορήσουμε για τα βάσανα των άλλων ανθρώπων, ότι ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τι έγινε και ποτέ δεν θα αφήσουμε να ξεχαστεί.”
~ António Guterres, Γ.Γ. του ΟΗΕ
Η 27η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος. Είναι Ημέρα θρήνου για τα εκατομμύρια ανθρώπων που εξοντώθηκαν στα ναζιστικά κολαστήρια, Ημέρα περισυλλογής της ανθρωπότητας, αλλά και Ημέρα ευθύνης και υποχρέωσης όλων μας να προστατεύουμε για πάντα τη μνήμη όσων χάθηκαν, στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισότητας.
«Το φορτηγό σταμάτησε και είδαμε μια μεγάλη πύλη και πάνω της μια επιγραφή ζωηρά φωτισμένη (η ανάμνηση της με βασανίζει ακόμα στα όνειρα μου) : ARBEIT MACHT FREI, η εργασία απελευθερώνει.»
“Το μεγαλύτερο κακό σε αυτόν τον κόσμο δεν προέρχεται από ανθρώπους που επιλέγουν να είναι κακοί. Προέρχεται από ανθρώπους που απλώς δεν σκέφτονται καθαρά. Από ανθρώπους που βλέποντας τα πράγματα μονομερώς, μέσα από παραμορφωτικούς – ιδεολογικούς φακούς, κάνουν αδιανόητα πράγματα θεωρώντας τα προφανή και κανονικά. Στηριζόμενοι σε αυτήν την κανονικότητα, πραγματοποιούμε φοβερά πράγματα με έναν οργανωμένο και συστηματικό τρόπο. Αυτή είναι η διαδικασία με την οποία, άσχημες, εξευτελιστικές, δολοφονικές, απάνθρωπες και απερίγραπτες πράξεις καταλήγουν να αποτελούν ρουτίνα και γίνονται αποδεκτές ως “ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα”.
| Hanah Arendt | Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ • Η κοινοτυπία του κακού |
Σκέψεις ενός παιδιού για τον πόλεμο
Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου, η 12χρονη Eβραία Άννα Φρανκ έγραφε τις σκέψεις της στο ημερολόγιό της, ενώ κρυβόταν από τους Γερμανούς κατακτητές.
Τετάρτη 3 Μαρτίου 1944
Είναι μια φοβερή εποχή. Γύρω λυσσομανάει ο πόλεμος και κανένας δε γνωρίζει αν θα είναι ζωντανός την άλλη μέρα. Θυμάμαι που ζούσαμε όλοι μαζί στην πόλη και περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή να την αδειάσουν ή να φύγουμε. Οι μέρες μας ήταν γεμάτες κανονιές και πυροβολισμούς και τις νύχτες μυστηριώδεις ήχοι έρχονταν από τα βάθη. Αυτό συνεχίστηκε έτσι καμιά βδομάδα, ώσπου ένα βράδυ μάς σκέπασε μια νύχτα που κρατάει ακόμη και σήμερα.
Θυμάμαι σαν τώρα εκείνη τη στιγμή. Πρέπει να ήταν αργά το βράδυ, όταν ακούστηκαν ξαφνικά τρομερές εκρήξεις. Το βάλαμε στα πόδια όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Παντού γύρω μας έτρεχαν άνθρωποι που φώναζαν. Τα σπίτια καίγονταν, έτσι ώστε όλα τα πράγματα φαίνονταν πυρωμένα και κόκκινα. Δεν είναι δυνατό να πω πόση ώρα έτρεχα έτσι, πάντα με την εικόνα των σπιτιών που καίγονταν, των προσώπων που ούρλιαζαν παραμορφωμένα μπρος στα μάτια μου.
Συνέχεια αναρωτιόμαστε απελπισμένα: «Γιατί πρέπει να γίνεται ο πόλεμος; Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά; Γιατί όλη αυτή η καταστροφή;». Στο ερώτημα αυτό δεν είναι εύκολο να βρούμε απάντηση. Αλήθεια, γιατί φτιάχνουν ολοένα μεγαλύτερα αεροπλάνα με όλο και πιο βαριές βόμβες, ενώ την ίδια στιγμή χτίζουν τα κατεστραμμένα σπίτια; Γιατί σπαταλούν δισεκατομμύρια κάθε μέρα για τον πόλεμο, ενώ φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε μια δεκάρα διαθέσιμη για τα φάρμακα, τους φτωχούς και τους καλλιτέχνες; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν, ενώ σε άλλα μέρη της γης έχουν τόσα τρόφιμα που τα αφήνουν να σαπίζουν; Μήπως οι άνθρωποι είναι τρελοί;
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπεύθυνοι για τον πόλεμο είναι μόνο οι ισχυροί, οι πλούσιοι και οι πολιτικοί. Όχι, και οι απλοί άνθρωποι μπορεί να θέλουν τον πόλεμο, αλλιώς οι λαοί θα είχαν επαναστατήσει προ πολλού. Είναι το ένστικτο της καταστροφής που οδηγεί τους ανθρώπους στον πόλεμο, κι αν όλο το ανθρώπινο γένος, χωρίς εξαίρεση, δεν αλλάξει, οι πόλεμοι δεν πρόκειται να σταματήσουν. Οι πολιτισμοί θα καταστρέφονται, ό,τι ωραίο χτίζεται θα γκρεμίζεται και η ανθρωπότητα θα αρχίζει ξανά και ξανά από την αρχή.
Έχω νιώσει πολλές φορές παγιδευμένη αλλά ποτέ απελπισμένη. Στο ημερολόγιό μου μιλάω για τις στερήσεις σαν να πρόκειται για κάτι διασκεδαστικό. Έχω πάρει την απόφαση να ζήσω μια ενδιαφέρουσα ζωή, διαφορετική από τη ζωή του απλού κοριτσιού και, αργότερα, από τη ζωή της απλής νοικοκυράς. Είμαι νέα και δυνατή. Είναι ανάγκη να επιβιώσω και αρνούμαι να κλαίω όλη την ώρα. Κάθε μέρα ωριμάζω εσωτερικά και αισθάνομαι την ειρήνη να πλησιάζει.
Tο ημερολόγιο της Άννας Φρανκ
«Ο φασισμός ήταν ακόμα παρών, αλλά κρυμμένος μέσα στο κουκούλι του. Προετοίμαζε την αλλαγή του για να εμφανιστεί ξανά με καινούργιο πρόσωπο, μη αναγνωρίσιμο, πιο αξιοσέβαστο, προσαρμοσμένος στις καινούργιες συνθήκες ενός κόσμου ο οποίος έβγαινε από την καταστροφή που ο ίδιος ο φασισμός είχε προκαλέσει.»
~ Primo Levi
Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος.
Η ιστορική μνήμη ας γίνει το αντίδοτο στη μισαλλοδοξία και τον σκοταδισμό.
ΜΑΘαίνουμε ΜΑΘηματικά παίζοντας!
Πώς μπορούν άραγε τα μαθηματικά να γίνουν διασκεδαστικά για τα παιδιά; Πώς οι μαθηματικές πράξεις μπορούν να γίνουν ελκυστικές και ενδιαφέρουσες;
Τα μαθηματικά μαθαίνονται μόνο στην πράξη. Έτσι λοιπόν μια μεγάλη έκπληξη περίμενε τους μαθητές του Β2!
Ένα μαγαζάκι… Και το όνομα που δόθηκε από τους μαθητές: «Μπακαλικό-φασολάκι»!
Παίξαμε λοιπόν μαγαζάκι… Πελάτης – μπακάλης και ήρθαμε σε πρώτη επαφή με τα χρήματα και τι σημαίνει να παίρνουμε ρέστα. Αγοράσαμε φρέσκα φρούτα και λαχανικά, γίναμε ξεφτέρια στις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις και οπλισμένοι με νέες γνώσεις σας περιμένουμε στο «Μπακαλικό-φασολάκι» μας!
Το καλύτερο μαγαζάκι της πόλης!
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Ανάγνου Έφη
«…που Χριστούγεννα σημαίνει…»
Την Τετάρτη 22/12/2021 οι μαθητές του Β2 πρωτοτύπησαν και είπαν τα κάλαντα των Χριστουγέννων χρησιμοποιώντα καμπανάκια και μουσικούς σωλήνες boomwhackers.
Έφτιαξαν πήλινα στολίδια βάζοντας τη δική τους πινελιά…
Ευχήθηκαν στα αγαπημένα τους πρόσωπα με χριστουγεννιάτικες κάρτες…
«Ταξίδεψαν» με καραβάκια-γούρι για «Καλή χρονιά!».
Νέα χρονιά! Ώρα για αποφάσεις!
Η νέα χρονιά μπήκε και οι μαθητές του Β2 έφτιαξαν ένα σπιτάκι στο οποίο έγραψαν :
2 πράγματα που θα ήθελαν να μάθουν τη νέα χρονιά.
0 πράγματα που δε θα άλλαζαν τη νέα χρονιά
2 τρόπους για να δείξουν την καλοσύνη τους αυτή τη χρονιά
2 πράγματα που θα ήθελαν να βελτιώσουν αυτή τη χρονιά
(Η ιδέα από creativeskills4kids)
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Ανάγνου Έφη
Αλέκος Φασιανός
«Και όλον τον κόσμο αν γνωρίσεις, πρέπει σαν τη μέλισσα να παίρνεις ό,τι χρειάζεσαι για να δημιουργήσεις το δικό σου μέλι.”
| Αλέκος Φασιανός | 13 Δεκεμβρίου 1935 – 16 Ιανουαρίου 2022 |
Πρόγραμμα Καλλιέργειας Δεξιοτήτων: «Τρώω σωστά ; Μεγαλώνω σωστά!» Tάξη: A1
Υπεύθυνη Εκπαιδευτικός: Δημητρίου Βασιλική
4 Ιανουαρίου – Παγκόσμια Ημέρα Γραφής Μπράιγ
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη δύναμη του γραπτού λόγου και τη συμβολή του στη διάδοση του πολιτισμού πέρα από την προφορική παράδοση.
Με το πέρασμα των χρόνων, άνθρωποι από κάθε κοινωνική ομάδα και μορφωτικό επίπεδο αποκτήσαμε τη δυνατότητα πρόσβασης στον έντυπο λόγο, στο βιβλίο, στην εφημερίδα. Μια κατηγορία συνανθρώπων μας, όμως, έμενε στο σκοτάδι.
Ώσπου ο Λουί Μπράιγ αποφάσισε να βελτιώσει την ποιότητα εκπαίδευσης των μαθητών με προβλήματα όρασης. Τυφλός και ο ίδιος εξαιτίας μιας μόλυνσης από τραυματισμό σε μικρή ηλικία, ο Μπράιγ ανέπτυξε τον κώδικα ανάγνωσης και γραφής έξι σημείων. Φοιτώντας στο Εθνικό Ινστιτούτο Τυφλών στο Παρίσι βρήκε τη μέθοδο ανάγνωσης δύσχρηστη και τον αριθμό των διαθέσιμων βιβλίων απογοητευτικό. Γι’ αυτό τον λόγο εμπνεύστηκε ένα νέο αλφάβητο βασισμένο στο σύστημα «νυχτερινής γραφής» που είχε επινοήσει ο λοχαγός του γαλλικού στρατού Σαρλ Μπαρμπιέ για την επικοινωνία των στρατευμάτων. Μάλιστα, ο Μπράιγ ολοκλήρωσε το επίτευγμά του σε ηλικία δεκαπέντε ετών! Σύντομα ανέπτυξε αντίστοιχους κώδικες ανάγνωσης για τα μαθηματικά και τη μουσική.
Δυστυχώς, ακόμα και στις μέρες μας δεν έχουν όλοι οι τυφλοί ή οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης πρόσβαση στην εκμάθηση του Κώδικα Μπράιγ. Η εξέλιξη της τεχνολογίας με τα λογισμικά αναγνώρισης φωνής και μετατροπής text-to-speech δεν καθιστά προτεραιότητα τη μελέτη αυτού του συστήματος. Παρ’ όλα αυτά, διατίθενται πιστοποιημένα προγράμματα εκμάθησης της γραφής Μπράιγ σε πολλές χώρες. Στην Ελλάδα χορηγείται πιστοποίηση από το ΚΕΑΤ – Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών.
