Το διάστημα 9 – 13 Μαρτίου 2026 το σχολείο μας υποδέχτηκε τρεις εκπαιδευτικούς από την Ισπανία.
Πιο συγκεκριμένα το σχολείο μας επισκέφθηκαν:
– ένας καθηγητής ισπανικής γλώσσας και μία καθηγήτρια οικονομικών επιστημών από το CPI Val de La Atalaya στη Σαραγόσα.
– ένας καθηγητής ισπανικής γλώσσας από το CES Santiago Ramón y Cajal στη Γρανάδα.
Οι εκπαιδευτικοί:
-Ενημερώθηκαν για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, την οργάνωση, τον τρόπο λειτουργίας και τις δράσεις του σχολείου μας.
-Παρακολούθησαν μαθήματα και projects με χρήση ψηφιακών εργαλείων και διαδραστικών μεθόδων.
-Συζήτησαν με τους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας για το περιεχόμενο και τις μεθόδους διδασκαλίας μαθημάτων συναφών με τις ειδικότητες τους.
-Αποκόμισαν πολιτισμικές εμπειρίες με την περιήγηση τους στην παλιά Πόλη, το Ενετικό Λιμάνι, το Αρχαιολογικό Μουσείο και το ιστορικό χωριό Θέρισος.
Σχετικά με την εμπειρία τους οι ξένοι εκπαιδευτικοί έγραψαν
Νιώθω πολύ τυχερός που κατάφερα να περάσω αυτές τις μέρες στο 4ο Γενικό Λύκειο Χανίων. Ήταν μια πολύ πλούσια εμπειρία, καθώς καταφέραμε να ανταλλάξουμε ιδέες με τους καθηγητές, να μάθουμε για διαφορετικές παιδαγωγικές προσεγγίσεις και να σκεφτούμε πάνω στη δική μας διδακτική πρακτική. Είμαστε πολύ ευγνώμονες στους καθηγητές και στους μαθητές που άνοιξαν τις πόρτες των αιθουσών τους για εμάς, καθώς και για την φιλοξενία που μας πρόσφεραν. Ελπίζω ότι ήταν επίσης καλή εμπειρία και για εκείνους και ότι την επόμενη φορά αυτοί θα είναι οι επισκέπτες στο σχολείο μας στη Σαραγόσα.
Víctor Latorre Asensi
Η εμπειρία μου αυτή την εβδομάδα ήταν πραγματικά υπέροχη. Άνοιξε το μυαλό μου με πολλούς τρόπους και μου επέτρεψε να δω διαφορετικές οπτικές στην εκπαίδευση. Νιώσαμε πολύ ζεστά καλωσορισμένοι από όλους, και είμαστε πολύ ευγνώμονες για την καλοσύνη και τη φιλοξενία που λάβαμε.Ιδιαίτερα μου άρεσε η παρατήρηση των μαθητών. Μου έδωσε έμπνευση να βλέπω τους εφήβους στις μαθήματα επιστημών που παρακολούθησα: την πειθαρχία τους, τον σεβασμό προς τους καθηγητές και την θετική ατμόσφαιρα στις τάξεις. Αυτές οι πτυχές έκαναν την εμπειρία ακόμη πιο πλούσια για μένα ως δασκάλα.Ελπίζω ειλικρινά ότι θα μπορέσουν να επισκεφθούν την Ισπανία στο μέλλον ώστε να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε εμπειρίες, να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και να ενισχύουμε αυτήν την εκπαιδευτική ανταλλαγή.
Alejandra Lacueva Catalán
Υπάρχουν λέξεις που διαπερνούν τους αιώνες και, χωρίς να χάνουν το νόημά τους, συνεχίζουν να φωτίζουν τις πιο καθημερινές μας εμπειρίες. Μία από αυτές ανήκει στον ελληνικό κόσμο: η φιλοξενία (ξενία). Στα ποιήματα που αποδίδονται στον Όμηρο, η υποδοχή του ξένου δεν ήταν μόνο μια ευγενική συνήθεια, αλλά σχεδόν μια ιερή πράξη. Πριν ρωτήσουν ποιος ήταν ο ταξιδιώτης, πριν ακόμη γνωρίσουν την ιστορία του, του πρόσφεραν φαγητό, ξεκούραση και ένα μέρος δίπλα στη φωτιά. Μόνο μετά έρχονταν οι ερωτήσεις. Ήταν ένας τρόπος να αναγνωρίσουμε στον άλλον, ακόμη και στον άγνωστο, κάτι που μας συνδέει βαθιά.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο 4ο Γενικό Λύκειο Χανίων, είχα την αίσθηση ότι αυτή η αρχαία χειρονομία παραμένει ζωντανή. Από την πρώτη στιγμή, η Στέλλα, οι καθηγητές και οι μαθητές με υποδέχτηκαν με μια γενναιοδωρία που ξεπερνά την θεσμική ευγένεια.Βρήκα μια φιλοξενία που εκδηλώνεται στις κοινές συζητήσεις, στην αμοιβαία περιέργεια, στην προσοχή προς όσους έρχονται από αλλού. Σιγά-σιγά, αυτό που στην αρχή ήταν απλώς ένα άγνωστο σχολείο μετατράπηκε σε έναν οικείο χώρο.
Η ελληνική λογοτεχνία, και ειδικά η τραγωδία, μας υπενθυμίζει ότι το να υποδεχόμαστε τον άλλον δεν είναι ποτέ μια εντελώς απλή πράξη. Πάντα συνεπάγεται το άνοιγμα της πόρτας σε κάτι που δεν γνωρίζουμε πλήρως. Ωστόσο, ίσως ακριβώς εκεί βρίσκεται η βαθύτερη αξίατης: στην ικανότητα μιας κοινότητας να αναγνωρίζει τον εαυτό της και σε ό,τι προέρχεται από έξω. Ο φιλόσοφος Jacques Derrida έγραψε ότι η αυθεντική φιλοξενία περιέχει πάντα ένα μικρό παράδοξο. Υποδεχόμαστε τον άλλον στα σπίτια μας, στις γλώσσες μας και στα έθιμά μας, αλλά ταυτόχρονα η φιλοξενία συνίσταται στο να αφήνουμε χώρο γι’΄ αυτό που δεν είναι ακριβώς δικό μας. Είναι ένα άνοιγμα ψυχής που μεταμορφώνει τόσο αυτόν που φτάνει όσο και αυτόν που τον υποδέχεται.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στα Χανιά, ένιωσα αυτό το άνοιγμα ψυχής με πολύ συγκεκριμένο τρόπο: στη ζεστασιά των καθηγητών, στην περιέργεια των μαθητών, στην αίσθηση ότι το σχολείο μπορεί να είναι και ένας τόπος συνάντησης διαφορετικών πολιτισμών, εμπειριών και απόψεων.
Για όλα αυτά, θέλω να εκφράσω την ειλικρινή μου ευγνωμοσύνη στην Στέλλα, σε όλους τους καθηγητές και τους μαθητές του 4ου Λυκείου.Παίρνω μαζί μου όχι μόνο την ανάμνηση των ημερών κοινής εργασίας, αλλά και κάτι πιο δύσκολο να περιγράψω: την εμπειρία μιαςφιλοξενίας που, όπως στις αρχαίες ελληνικές ιστορίες, μετατρέπει τον ξένο σε φιλοξενούμενο και τον φιλοξενούμενο, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, σε φίλο. Όπως λέει η Αντιγόνη, υπενθυμίζοντάς μας την αξία αυτού που μας ενώνει πάνω από αυτό που μας χωρίζει: «Δεν γεννήθηκα για να μοιράζομαι το μίσος, αλλά την αγάπη» (οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν). Αυτή η φράση αντηχεί σήμερα τόσο στα Χανιά όσο και στη Γρανάδα: το να υποδεχόμαστε τον άλλον, να ανοίγουμε τον εαυτό μας στη διαφορετικότητα και να μοιραζόμαστε τη ζωή μαζί είναι, στην ουσία, μια μορφή αγάπης που διαπερνά τον χρόνο και τις κουλτούρες. Και που ίσως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, εν μέσω των πρόσφατων γεγονότων, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε.
Jorge Martínez Belda
