ΠΡΩΙΝΟ 1
Βρήκαμε λέξεις που μας θυμίζουν την άνοιξη και συζητήσαμε για την εποχή αυτή.
Αφήγηση του παραμυθιού «Η ΚΥΡΙΑ ΜΙΝΑ ΚΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ» του Χ. Μπουλιώτη.
Τα παιδιά ζωγράφισαν λουλούδια και φτιάξαμε το δικό μας ευωδιαστό πέπλο σε κολλάζ.
Διαβάσαμε το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη «Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις» από την ποιητική συλλογή «Εκ του πλησίον». Συζητήσαμε για το νόημα του ποιήματος που προτρέπει στην εσωτερική αναγέννηση και την αισιοδοξία του ανθρώπου ακόμα και μέσα στις πιο σκοτεινές συνθήκες.
Φτιάξαμε λουλούδια με τέμπερα.
ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΤΜΗΜΑ
ΟΙ ΚΟΥΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
Μιλήσαμε για το πανάρχαιο έθιμο που συνδέεται με τον ερχομό της άνοιξης και την αναγέννηση της φύσης: Η αιώρα των Αθηναίων κοριτσιών γίνονταν κατά τη διάρκεια της γιορτής των Ανθεστηρίων (ανοιξιάτικη γιορτή προς τιμή του θεού Διονύσου στην Αττική) και αποσκοπούσε στην ευφορία των καρπών/αμπελιών και στη γονιμότητα των γυναικών. Με την «αιώρα» πετύχαιναν τον καθαρμό μέσω του αέρα, ενώ τραγουδούσαν το τραγούδι «αλήτις» ένα λυπητερό τραγούδι που αναφερόταν στις περιπλανήσεις της Εριγόνης (το όνομα παραπέμπει στην αναγέννηση της φύσης: έαρ + γεννώ).
Στην πορεία του χρόνου, το έθιμο μετατράπηκε σε πανηγύρι με παραδοσιακά όργανα (κυρίως σε νησιωτικές περιοχές την περίοδο του Πάσχα ή στη γιορτή του ‘Αι – Γιώργη) από την ανάγκη των ανθρώπων για κοινωνική ζωή: οι κούνιες στολισμένες με λουλούδια περίμεναν τις κοπέλες και τους νέους. Το αγόρι έπρεπε να κουνήσει το κορίτσι δείχνοντας το ενδιαφέρον του για πρώτη φορά δημόσια, αφού οι κοινωνικές συμβάσεις της ημέρας το επέτρεπαν. Τα τραγούδια της κούνιας που διαφέρουν από τόπο σε τόπο, δεν είναι λυπητερά, είναι όμως αργόσυρτα.
Τα παιδιά στόλισαν με λουλούδια τις κούνιες και ζωγράφισαν τον εαυτό τους να αιωρείται πάνω τους.





















































