“Το κόκκινο μπαλόνι” είναι μια μαγική ιστορία για την παράδοξη  φιλία που εξελίσσεται ανάμεσα σε ένα μικρό αγόρι και ένα μπαλόνι. Η τανία διαδραματίζεται  στο Παρίσι της δεκαετίας του 1950.
Ένα αγόρι, καθώς τριγυρίζει στους δρόμους, βρίσκει ένα κόκκινο μπαλόνι δεμένο σε έναν στύλο. Από εκείνη τη στιγμή το μπαλόνι ακολουθεί το παιδί, προκαλώντας έκπληξη σε όλη τη γειτονιά αλλά και τον φθόνο των φίλων του…

Η ταινία έχει βραβευτεί με όσκαρ σεναρίου και χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Τα διαλογικά μέρη της ταινίας είναι ελάχιστα, οπότε η απουσία υπότιτλων δεν θα δυσχεραίνει την παρακολούθησή της…

Ετικέτες: άλλες τέχνες

Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα.

 

Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. Και τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα-Γιώργης που μας τα ‘δινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα.

Ο κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. Η ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου και μπόρεσα να την αγκαλιάσω.

Τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες ώσπου να χαθεί, γιατί θ’ αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο.

Τηλέφωνο ούτε ακούγαμε ούτε βλέπαμε.

Για να το δει κανείς έπρεπε να φάει ξύλο. Αν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας.
Το φαΐ ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα.

Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις.

Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγκουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένους τους είχε κλέψει την καρδιά….Το μονοπάτι στη θάλασσα, Αντώνη Σουρούνη

Πηγή:afigisizois.wordpress.com

Ετικέτες: λογοτεχνία

Άνθρωποι διαφορετικών φύλων, ηλικιών, τάξεων και εθνικοτήτων περιμένουν σε εφτά διαφορετικές ουρές, δημιουργώντας μια τεράστια ανθρώπινη σειρά.

 Η μία άκρη της αποτελείται από εικόνες υπερ-καταναλωτισμού, ενώ η άλλη από φτώχεια και  συσσίτια.

Casus Belli σημαίνει Αφορμή Πολέμου. Στο τέλος της ανθρώπινης αλυσίδας, η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά.

Το Casus Belli έκανε την πρεμιέρα στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα ταινιών μικρού μήκους στο 67ο Φεστιβάλ της Βενετίας, πήρε έξι βραβεία στο Φεστιβάλ Δράμας 2011 και το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Ετικέτες: άλλες τέχνες, δικαιώματα

…Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου.

Το πίνω. Αργά αργά.

Ανακατεύοντας το συνεχώς/ προσεκτικά κι αργά.

Μη και χυθεί σταγόνα/ από την αίσθηση που ζω...Κική Δημουλά

Ετικέτες: μουσική

Φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου και του Δημήτρη Χαρισιάδη που αποτυπώνουν σκηνές κυρίως από ελληνικά σχολεία της υπαίθρου κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

Μαθήτριες σε σχολείο της Μεταπολεμικής Ελλάδας

Μαθητές σε σχολείο της Μεταπολεμικής Ελλάδας.

-Δείτε περισσότερα->

Ετικέτες: άλλες τέχνες