Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου
Σήμερα ήταν μια βροχερή μέρα. Αντί όμως να αφήσουμε την κακοκαιρία να μας χαλάσει τη διάθεση, είπαμε να την εκμεταλλευτούμε. Το ρίξαμε, λοιπόν, στα παραμύθια! Μιας και σήμερα, 2 Απριλίου, ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, αρχικά γνωρίσαμε τον μεγαλύτερο, ίσως, παραμυθά, τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, στον οποίο και αφιερώνεται αυτή η μέρα, καθώς ήταν η μέρα των γενεθλίων του. Ακόμη, μιλήσαμε για τους αδελφούς Γκριμ και τα παιδιά έμειναν έκπληκτα από το γεγονός ότι παραμύθια και ιστορίες που τους είναι τόσο οικεία, δημιουργήθηκαν πριν περίπου δύο αιώνες.
Δεν μείναμε όμως εκεί. Χω
ριστήκαμε σε δυο ομάδες και με πηγή έμπνευσης την εικόνα μιας φουρτουνιασμένης θάλασσας προσπαθήσαμε να γράψουμε τα δικά μας παραμύθια. Έτσι, με θέα τη δυνατή βροχή, φτιάξαμε τσάι, βγάλαμε τα γλυκίσματα μας και ακούγοντας ήχους της θάλασσας, δημιουργήσαμε την ιδανική ατμόσφαιρα για το εργαστήρι συγγραφής μας και αφήσαμε τη φαντασία μας να ξεδιπλωθεί.
Τα παιδιά έβαλαν όλη τη διάθεση και το ταλέντο τους, δημιουργώντας δύο υπέροχα παραμύθια.
Μια απίστευτη περιπέτεια στη θάλασσα
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν σε ένα γιγάντιο κάστρο, μια πριγκίπισσα, που την έλεγαν Χρυσάνθη και ένας πρίγκιπας που τον έλεγαν Αλέξανδρο. Μαζί τους έμενε και το κατοικίδιο τους, ο Βαγγέλης, ο οποίος ήταν ένας γάιδαρος με φτερά και με μεγάλα αυτιά σαν λαγού. Τόσο μεγάλα ήταν που κάθε φορά που πετούσε τα αυτιά έπεφταν στη μούρη του και εκείνος έπεφτε κάτω διότι δεν έβλεπε.
Μια μέρα, ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα πήραν το βασιλικό τους καράβι και πήγαν ένα ταξίδι. Άφησαν όμως το κατοικίδιο του πρίγκιπα, τον δράκο που τον έλεγαν Φαφούτη να προσέχει το κάστρο για να μην μπουν νάνοι, μονόκεροι και άλλα φανταστικά πλάσματα.
Ξεκίνησαν το ταξίδι τους ήσυχα και όμορφα αλλά δεν ήξεραν τι τους περιμένει! Μια τεράστια καταιγίδα! Ήταν πολύ δύσκολο να επιζήσουν γιατί κάποιοι είχαν αναγούλα και ναυτία. Μόλις τελείωσε η καταιγίδα, ο πρίγκιπας έκανε πρόταση γάμου στην πριγκίπισσα.
Όμως, ανάμεσα στο πλήθος των καλεσμένων υπήρχε μια μάγισσα που αγαπούσε τον πρίγκιπα. Τότε η μάγισσα πήρε την κανονική της μορφή και φώναξε το τέρας της, το Κράκεν, και του είπε να βυθίσει το καράβι. Όλοι φοβήθηκαν και έτρεχαν πέρα δώθε, αλλά ο πρίγκιπας πήρε ένα μαγικό κοχύλι και φύσηξε μέσα με όλη του τη δύναμη. Φύσηξε τόσο δυνατά που ακούστηκε μέχρι το κάστρο του.
Ο δράκος το άκουσε και άρχισε να
πετάει πολύ γρήγορα. Όταν έφτασε στο πλοίο, ο πρίγκιπας ανέβηκε στη ράχη του και τον διέταξε να κάψει το Κράκεν. Όταν το έκαψε, η μάγισσα εξοργίστηκε, γλίστρησε, έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε.
Μετά, πήγαν στο κάστρο και ο πρίγκιπας με την πριγκίπισσα έκαναν ένα παι
δί τον Στωικό και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Συγγραφείς: Γεωργαντής Νικόλας, Ξενοφονόβ Κωνσταντίνος, Πετρίδης Νικόλας
Οι χρωματιστές φάλαινες και το όνειρο
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια οικογένεια που ζούσε στην Ισπανία. Τη μαμά την έλεγαν Κασσιανή, τον μπαμπά Μιχάλη, τον μεγάλο γιο Άγγελο, τον μεσαίο Παντελή και τη μικρή κόρη, Χρυσή. Αυτή η οικογένεια ζούσε πολύ μακριά από τη θάλασσα. Μια μέρα όμως, αποφάσισαν να πάνε στην παραλία, έβαλαν μαγιό, ετοιμάστηκαν και σιγά σιγά ξεκίνησαν με το αυτοκίνητο για την παραλία. Μετά από δυόμισι ώρες έφτασαν.
Ο μεγάλος γιος, ο Άγγελος, μπήκε στη θάλασσα και κολύμπησε πολύ βαθιά στον Ατλαντικό ωκεανό! Εκεί στα βαθιά που ήταν βλέπει κάποιες χρωματιστές, φανταστικές φάλαινες όρκες. Έμοιαζαν σαν να είχαν έρθει από άλλον πλανήτη. Και εκεί που ο Άγγελος χάζευε τις όρκες και τον βυθό… εμφανίζεται ένα γιγάντιο χταπόδι, αρπάζει το παιδί και προσπαθεί να τον πνίξει. Τότε, μια από τις χρωματιστές φάλαινες κολυμπάει προς τον Άγγελο, φτάνει κοντά του και τραβάει το χταπόδι από πάνω του. Εκείνος, μόλις ελευθερώθηκε, ξεκίνησε να κολυμπάει όσο πιο γρήγορα μπορούσε και πήγε προς τους γονείς του.
Όπως πλησίαζε την οικογένεια του, τους άκουσε να μιλάνε με κάποιον.
«Κάτι χρωματιστό βλέπω εκεί. Τι λέτε να είναι;» ρώτησε η μαμά.
Ήταν ένα χρωματιστό ψαράκι που μιλούσε.
«Γεια. Είμαι ο Νέμο» είπε το ψαράκι.
«Μαμά, είναι υπέροχο! Να το πάρουμε στο σπίτι;» είπε η Χρυσή χοροπηδώντας.
«Δεν γίνεται, μικρή μου. Εδώ ζει το ψαράκι. Εδώ είναι το σπίτι του. Όχι σε μια γυάλα.»
«Έχει δίκιο η μαμά σου. Θα μείνω εδώ αλλά θα είμαι πάντα φίλος σου.» συμφώνησε και ο Νέμο.
Η οικογένεια γύρισε σπίτι, όλοι χαρούμενοι από την περιπέτεια τους στη θάλασσα. Σύντομα, όμως, η Χρυσή άρχισε να νιώθει πολύ άσχημα και να βήχει σαν να ήταν βαριά άρρωστη. Οι γονείς της την πήγαν αμέσως στο νοσοκομείο. Εκεί, έπειτα από πολλές εξετάσεις, οι γιατροί ανακοίνωσαν στην οικογένεια πως το μικρό κορίτσι έπασχε από
καρκίνο στους πνεύμονες.
Το κορίτσι έπεσε σε βαθύ ύπνο, ή μάλλον σε κώμα για δύο εβδομάδες. Μέχρι που κάποια στιγμή, είδε στον ύπνο της τις χρωματιστές φάλαινες να τραγουδάνε και το μικρό ψαράκι να την πλησιάζει και να της υπόσχεται ότι θα γίνει καλά. Πράγματι, η Χρυσή ξύπνησε. Οι γιατροί την εξέτασαν και την βρήκαν απόλυτα υγιή και όλη η οικογένεια ήταν πιο χαρούμενη από ποτέ. Έτσι, ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Συγγραφείς: Σουρή Καλλιόπη, Πιζάνιας Ιορδάνης, Κόκκινος Αποστόλης, Καραΐσκου Αναστασία
