Η Κυρά- βιβλιοθήκη μας έστειλε το παρακάτω γράμμα που έγινε πηγή μεγάλης χαράς και ενθουσιασμού, αλλά συγχρόνως και ανυπομονησίας για τις ατελείωτες βιβλιοεκπλήξεις που μας περίμεναν.
Κάθε εβδομάδα μια παραμυθοπεριπέτεια μας περιμένει
στην βιβλιοθήκη μας.
1. “Να σε κάνω μια αγκαλιά;”
Το ομορφότερο πράγμα πάνω στη γη…η ΑΓΚΑΛΙΑ! Η αγκαλιά που μας
κάνει να νιώθουμε χαρά, ενθουσιασμό, ζεστασιά και ασφάλεια! Αυτή την
αγκαλιά αποφασίσαμε στο σχολείο μας ότι χρειαζόμαστε! Το
σημαντικότερο…πρέπει να ρωτήσω πριν αγκαλιάσω ή φιλήσω κάποιον:
“Μπορώ να σε κάνω μια αγκαλιά;” , “Μπορώ να σου δώσω ένα φιλάκι;”.
Με τα παιδιά μάθαμε για τα όρια που μπορούμε να βάλουμε και να έχουμε
τον προσωπικό μας χώρο. Χωριστήκαμε σε δυο ομάδες, οπού τους χώριζε
μεταξύ τους μια κορδέλα. Ήταν ο προσωπικός χώρος του καθενός! Με την
βοήθεια του τυμπάνου η μια ομάδα πλησίαζε την άλλη, και ο καθένας
ρωτούσε το ζευγάρι του αν θέλει μια αγκαλιά. Είχε δικαίωμα να απαντήσει
ναι ή όχι. Μάθαμε να είναι αποδεκτές και οι δυο απαντήσεις! Αργότερα,
κάναμε το περίγραμμα του σώματος ενός παιδιού και κολλήσαμε μέσα στο
σώμα ποιο άγγιγμα μας κάνει να νιώθουμε όμορφα, και κολλήσαμε έξω από
το σώμα ποιο άγγιγμα μας κάνει να μην νιώθουμε όμορφα και να μην το
θέλουμε!
Μάθαμε να λέμε όχι σε ότι μας κάνει να μην νιώθουμε καλά, και να κάνουμε
τη σημαντικότερη αγκαλιά καθημερινά….στον ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!
Στο τέλος, τοποθετήθηκε ένα χαρτί στη κάθε τάξη με τις «Δωρεάν Αγκαλιές»
που κάθε παιδί μπορούσε να προσφέρει σε όποιο συμμαθητή του ήθελε!!!!
2. “Γέτι, η δύναμη του Α Κ Ο Μ Η!!”
Γνωρίσαμε τον νέο φανταστικό φίλο του αγοριού, το Γέτι!! Το Γέτι μας έμαθε
την μαγική του λέξη «Α Κ Ο Μ Η», που βοηθούσε το αγόρι στις δύσκολες
στιγμές να μην τα παρατάει και να συνεχίζει την προσπάθεια. Με τα παιδιά
διαβάσαμε το βιβλίο και ζωγράφισε κάθε παιδί πάνω στο δικό του Γέτι τι δεν
έχει καταφέρει ΑΚΌΜΗ αλλά δε θα σταματήσει την προσπάθεια! Οι ιδέες
ήταν πολλές και διαφορετικές: “να δένω τα κορδόνια μου”, “να κολυμπάω
χωρίς μπρατσάκια”, “να κάνω ποδήλατο”. Έπειτα, το Γέτι του καθενός έγινε
ρομπότ και με τις οδηγίες που έδιναν τα παιδιά, το κατεύθυναν προς τον
στόχο τους: να καταφέρουν αυτό που θέλουν και να μην τα παρατάνε! Στο
τέλος, το Γέτι χάρισε στον καθένα ξεχωριστά από ένα βραβείο για να μην
ξεχάσουν ποτέ το μεγάλο του μυστικό: “Δεν μπορώ, Α Κ Ο Μ Η!!
3. “Με μια κουβέρτα στο διάστημα!”
Είμαι μια μικρή κουβέρτα και πάνω μου έχω έναν ήλιο και μερικούς
πλανήτες! Είμαι η παρέα του Σταύρου, για να νιώθει ασφάλεια όταν είναι
μακριά από το σπίτι του. Όπως η πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, που είναι μια
δύσκολη μέρα για τα περισσότερα παιδιά. Μοιράστηκε μαζί μας τις
ανησυχίες του και την ανάγκη του να κάνει νέους φίλους στο σχολείο όταν
νιώσει ασφαλής! Τελικά τα κατάφερε αφού η κουβέρτα του τον έκανε σούπερ
ήρωα!
Με τα παιδιά φτιάξαμε τη κουβέρτα της κάθε τάξης, με τον ήλιο και τους
πλανήτες της, την δική μας ασφάλεια! Παίξαμε κρυμμένο θησαυρό σε ομάδες
όπου τα παιδιά έβρισκαν τα κρυμμένα μέρη της κουβέρτας σε διάφορα σημεία
μέσα στη τάξη. Μετά, κάθε παιδί πήρε από μια ακτίνα του ήλιου και
ζωγράφισε πάνω με ποιο φίλο του από την τάξη θα ήθελε να μοιραστεί τον
ίδιο πλανήτη. Αφού ολοκληρώθηκε η κουβέρτα μας, κλείσαμε τα μάτια μας
και ένα παιδί κρυβότανε κάτω από την κουβέρτα και οι υπόλοιποι έπρεπε να
βρουν ποιος κρύβεται. Μπήκαμε όλοι στο δικό μας πλανήτη, στη δική μας
ασφάλεια, στο δικό μας σχολείο!!
4. “Το ξενοδοχείο των συναισθημάτων”
Σήμερα, μας επισκέφτηκαν τα συναισθήματα που κατοικούν στα δωμάτια
ενός ξενοδοχείου. Κάθε συναίσθημα, μένει στο δικό του δωμάτιο με τα δικά
του διαφορετικά χαρακτηριστικά. Το δωμάτιο της λύπης πλημμυρίζει συχνά
από τα δάκρυα και το δωμάτιο του θυμού είναι γεμάτο ρωγμές από τις φωνές
του. Όλα έχουν το δικό τους χώρο, είτε είναι μεγάλος είτε μικρός. Όλα τα
συναισθήματα είναι αποδεκτά και πρέπει να τους δίνουμε το χώρο που
χρειάζονται.
Με τα παιδιά φτιάξαμε τα δικά μας ξενοδοχεία και σε ομάδες δημιουργήσαν
τα δικά τους δωμάτια συναισθημάτων. Τα τοποθετήσαμε στη έξοδο του
σχολείου ώστε τα παιδιά πριν φύγουν να τοποθετούν την φωτογραφία τους
στο δωμάτιο του συναισθήματος που νιώθουν φεύγοντας από το σχολείο.
Κάθε μέρα, περνάνε από το ξενοδοχείο μας (το σώμα μας) όλα τα
συναισθήματα και πρέπει να τους δίνουμε όσο χώρο χρειάζονται! Στο σχολείο
μας, μας επισκέπτονται καθημερινά όλα τα συναισθήματα και τους δίνουμε το
χώρο και το χρόνο που τους αξίζει!
5. “Ο λύκος Ζαχαρίας και τα συναισθήματα”
Σήμερα, ο λύκος Ζαχαρίας μας επισκέφτηκε στο σχολείο μας για να μας
μιλήσει για το πως νιώθει. Τι είναι η χαρά, τι είναι η λύπη, τί είναι η γαλήνη
και η ηρεμία; Αναπαραστήσαμε με το πρόσωπο μας κάθε συναίσθημα που
ένιωσε και ο λύκος Ζαχαρίας. Μιλήσαμε στη παρεούλα για το πότε νιώθουμε
το κάθε συναίσθημα και πως το βιώνει το σώμα μας;
Στη συνέχεια, με την βοήθεια του λύκου Ζαχαρία φτιάξαμε σε ομάδες τα
συναισθήματα που θα θέλαμε να έχουμε μέσα στη τάξη ώστε όταν μπαίνουμε
το πρωί στη τάξη να τοποθετούμε το μανταλάκι με το όνομα μας στο
συναίσθημα που νιώθουμε εκείνη τη στιγμή και αργότερα στη παρεούλα να
συζητήσουμε γιατί νιώθουμε έτσι σήμερα;
Επειδή σε αυτό το σχολείο, αγαπάμε όλα μας τα συναισθήματα και πάνω από
όλα αγαπάμε τον εαυτό μας!
6. “Τρώγεται η ενσυναίσθηση;”
ΕΝ-ΣΥ-ΝΑΙ-ΣΘΗ-ΣΗ…μια λέξη που κρύβει μέσα της πολλά συναισθήματα,
κρύβει κατανόηση, αποδοχή και αγάπη. Μάθαμε να ακούμε τον άλλον
ουσιαστικά, να δείχνουμε κατανόηση στα συναισθήματα του και να
μπαίνουμε στα «παπούτσια» του.
Με τα παιδιά αφού διαβάσαμε το βιβλίο, καθίσαμε σε δυάδες απέναντι και
φορέσαμε το καπέλο με τα αυτιά. Ο ένας μαθητής καθόταν στη καρέκλα με το
στόμα οπού περιέγραφε μια κατάσταση που βίωσε και τι συναισθήματα του
προξένησε και ο μαθητής που φορούσε το καπέλο με τα αυτιά, άκουγε
προσεκτικά τον συμμαθητή του και έμπαινε στη θέση του: «Σε καταλαβαίνω,
έχω νιώσει και εγώ έτσι!» «Σε συναισθάνομαι», «Είμαι εδώ να σε ακούσω,
μίλησε μου».
Έπειτα, παίξαμε ένα ομαδικό επιτραπέζιο με τα παιδιά με ζάρια. Όποιο παιδί
έπεφτε στα γυαλιά πάνω στο ταμπλό έπαιρνε μια κάρτα που έπρεπε να
απαντήσει σε μια ερώτηση: Εσύ τι θα έκανες αν έβλεπες ένα συμμαθητή σου
να κλαίει; Πως θα ένιωθες αν κέρδιζε το βραβείο η αντίπαλη ομάδα; Τι θα
έκανες αν έβλεπες ένα παιδάκι να κοροϊδεύει ένα άλλο παιδάκι;
Η ενσυναίσθηση δεν είναι φαγητό τελικά, είναι εκείνη η μαγική ΔΥΝΑΜΗ
που κάνει τις καρδιές μας να χτυπούν στον ίδιο ρυθμό!!!Είναι η μαγική
δύναμη που μας κάνει ΟΜΑΔΑ!
7. “Το φλαφ της ευτυχίας”
Σήμερα ήρθε στο σχολείο μας, το ρομπότ ΟΧΙ και η φίλη του η ΝΑΙ! Ο Ο-Χ-Ι
ήθελε τόσο πολύ ένα φλαφ από αυτά τα λαμπερά που έβλεπε καθημερινά να
λάμπουν στον ουρανό. Ονειρευόταν ότι κάποτε θα πάει στο διάστημα και θα
τα δει από κοντά. Όταν ένα φλαφ έπεσε και έγινε δικό του, ενθουσιάστηκε
στην αρχή, όμως μετά από λίγο δε το χρειαζόταν και το «πέταξε» μαζί με τα
υπόλοιπα του παιχνίδια. Τότε ήρθε η Ν-Α-Ι, και του έδειξε πόσο σημαντικό
ήταν το φλαφ όταν του δώσεις την πραγματική σημασία που του άξιζε. Όταν
αυτό το φλαφ το μοιράστηκαν η Ν-Α-Ι και ο Ο-Χ-Ι τους βοήθησε να φτάσουν
εκεί που ήθελαν…στο διάστημα!
Η Ν-Α-Ι και ο Ο-Χ-Ι μας έδειξαν ότι είναι σημαντικό να είμαστε ευγνώμων
με τον εαυτό μας, να σταματήσουμε να μετράμε αυτά που δεν έχουμε και να
είμαστε ευγνώμων με αυτά που έχουμε! Φτιάξαμε το δέντρο της
ευγνωμοσύνης οπού τα παιδιά ζωγράφισαν σε κάθε φύλλο για τι είναι
ευγνώμων: για την οικογένεια μου, το σχολείο μου! Στην συνέχεια, έφτιαξε
κάθε παιδί το δικό του φλαφ της ευτυχίας για να μην ξεχνάνε ότι τα
σημαντικά πράγματα κρύβονται στα μικρά πράγματα! Τέλος, κάναμε το φλαφ
του σχολείου μας για να είμαστε ευγνώμων για αυτά που έχουμε και έτσι να
καταλήξουμε να έχουμε περισσότερα!!
