Με αφορμή τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την εξέγερση των φοιτητών, τα παιδιά συστήθηκαν με έννοιες όπως ” Δημοκρατία”,  ” Δικτατορία”,  ” Ελευθερία” και μέσα από πλούσιο εποπτικό υλικό, δραματοποιήσεις  και δραστηριότητες μπήκαν στο κλίμα εκείνης της νύχτας του 1973.

Ξεκινήσαμε διαβάζοντας το βιβλίο ” Η κυρά Δημοκρατία” , έπειτα σε ομαδική εργασία ζωγραφίσαμε το σπίτι της κυρά Δημοκρατίας και το σπίτι της Ρίας της Δικτατορίας. Συζητήσαμε για αυτά που μας προσφέρει η δημοκρατία, όπως τη δικαιοσύνη, το διάλογο, τα δικαιώματα, την ελευθερία και τα συναισθήματα φυσικά που απορρέουν από αυτήν( χαρά). Αντίθετα, συνειδητοποιήσαμε ότι η δικτατορία φέρνει τη δυστυχία και τις διαταγές. Μας δόθηκε η αφορμή (από τις σκεπές των δύο σπιτιών) να γνωρίσουμε και να γράψουμε όπως μπορούμε το γράμμα “Δ”.

Κάναμε αναπαράσταση των γεγονότων και δημιουργήσαμε τη ” γωνιά” του Πολυτεχνείου.

Φωνάξαμε συνθήματα όπως ” ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΥΡΙΑ” και βάλαμε στη σειρά τα γράμματα των λέξεων.  Έπειτα, πάνω σε συρματόπλεγμα το οποίο συμβολικά κατέληγε στο πέταγμα των πουλιών και στην κατάρρευση της δικτατορίας γράψαμε τη λέξη “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

Διαβάσαμε το βιβλίο ” Ντενεκεδούπολη” και γίναμε εμείς οι ήρωες του παραμυθιού καθώς καταφέραμε να διώξουμε το δικτάτορα  “Λαδένιο ” και να είμαστε ελεύθεροι και χαρούμενοι.

Κατασκευάσαμε όλοι μαζί το περιστέρι της Δημοκρατίας γράφοντας ο καθένας λέξεις που είχε σκεφτεί ( πάνω σε ένα φτερό) από όλα αυτά που συζητήσαμε τις προηγούμενες ημέρες. Προσθέσαμε και ένα  κλαδί ελιάς στο ράμφος του περιστεριού καθώς η ελιά συμβολίζει την ειρήνη.

Ακούσαμε τραγούδια που αναφέρονται στο Πολυτεχνείο και μερικά παιδιά εμπνεύστηκαν από τα λόγια τους ( τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο…) και δημιούργησαν με την πλαστελίνη υπέροχα “έργα”

Μάθαμε για τον χαράκτη Τάσσο Αλεβίζο , ο οποίος εμπνεύστηκε από τα μάτια της προτομής του Πολυτεχνείου.

Στήσαμε το δικό μας ραδιοφωνικό σταθμό και γίναμε εκφωνητές όπως και οι φοιτητές.

Την ημέρα της γιορτούλας μας παίξαμε κουκλοθέατρο την Ντενεκεδούπολη και πήραμε την κατασκευή με τα χεράκια μας που κρατάνε ένα κόκκινο γαρύφαλλο όπως αυτό που καταθέτουμε κάθε χρόνο στο μνημείο για να αποδώσουμε φόρο τιμής στα θύματα.