ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ (από το 1821 ως σήμερα)
Η επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στάθηκε η αφορμή για ένα αφιέρωμα στο προσφυγικό ζήτημα που πήρε δυστυχώς μεγάλες προεκτάσεις στις μέρες μας. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας μπορούν να εμπλακούν σε αυτό με ευαισθησία καλύτερα από τον καθένα, μιας και για αυτά η προέλευση, η φυλή, το φύλο και η θρησκεία δεν αποτελούν κριτήρια κατηγοριοποίησης και απόρριψης των ανθρώπων. Στα μάτια των μικρών παιδιών μας όλοι είμαστε άνθρωποι με ίσα δικαιώματα στην Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, την Ειρήνη και τα Βασικά Αγαθά Επιβίωσης…
- Κάνοντας, λοιπόν, αναδρομή στο παρελθόν επεξεργαστήκαμε διάφορους πίνακες με θέμα τους πρόσφυγες
Διονύσιος Τσόκος «Οι φυγάδες της Πάργας»
Alphonse-Apollodore Callet «Το δράμα της Πάργας»
Cherubino Cornienti «Πρόσφυγες της Πάργας»
Sir Charles Lock Eastlake «Έλληνες διωκόμενοι μετά την καταστροφή Χίου»
Νικόλαος Γύζης «Μετά την καταστροφή της Σμύρνης»
Ποιοι απεικονίζονται στον πίνακα; Πού κοιτούν;
-βλέπω γυναίκες (Μαριέττα)
-βλέπω ένα πανί (Γεωργία)
-είναι σημαία (Δημήτρης Κ.)
-ένας άνθρωπος είναι σκεφτικός (Χάρης)
-αυτός ο άνθρωπος που είναι σκεφτικός μπορεί να είναι χτυπημένος (Δημήτρης Κ)
-οι άνθρωποι βρίσκονται σε μια παραλία (Χάρης)
-βλέπουν προς τα σπίτια τους που καίγονται (Θεοδώρα)
-οι Τούρκοι έκαψαν τα σπίτια τους και αυτοί έφυγαν , για να μην τους κάψουν (Γεωργία)
Τι κοινό χαρακτηριστικό έχουν;
–βάρκα (Όλγα)
-θάλασσα (Δημήτρης Κ)
Ποιοί φεύγουν κυρίως;
–οι γέροι (Ειρήνη)
-μωρά και γυναίκες (Δημήτρης Κ)
-οι άντρες θα μείνουν για να διώξουν τους Τούρκους (Χάρης)
Πού πηγαίνουν;
–σε άλλο κόσμο (Στέφανος)
-να βρούνε άλλο σπίτι (Ειρήνη)
-σε άλλη χώρα (Δημήτρης Κ)
Πού θα μείνουν τώρα;
–θα μείνουν σε ένα κτίριο του κράτους (Δημήτρης Κ)
-σε μια εκκλησία να προσευχηθούν (Νικόλας)
Πώς θα ζήσουν;
-θα πάνε σ’ ένα ασφαλές μέρος και θα κλειδωθούν (Ευτυχία)
-μπορεί να κολλήσουν στην άμμο (Νικόλας)
-μια φωτογραφία της Μικρασιατικής Καταστροφής – Χιλιάδες πρόσφυγες κατέφθασαν στην Ελλάδα πάνω σε βάρκα
Φωτογραφία από τη Μικρασιατική Καταστροφή
-δύο φωτογραφίες από τους πρόσφυγες του 2016
Φωτογραφία από πρόσφυγες το 2016
Φωτογραφία από πρόσφυγες το 2016
- Αν λόγω πολέμου αναγκαζόσουν να φύγεις με μία βάρκα τι θα έπαιρνες μαζί σου;
- Διαβάσαμε και επεξεργαστήκαμε (Το Σανταλάκι, Ελένη Αναστασοπούλου, εκδόσεις διάπλους)
Μια κούκλα είναι ο σύντροφος ενός παιδιού στο δρόμο της φυγής. Την πιο δύσκολη στιγμή η κούκλα πέφτει στα κύματα για να σώσει το φίλο της. Στα χέρια του παιδιού, έμεινε μόνο το Σανταλάκι της. Θα δει άραγε ξανά τη χαμένη κούκλας Θα της φορέσει το σανταλάκι για να γυρίσουν πίσω στο σπίτι τους; Θα βρει το παιδί ένα νέο φίλο να το βοηθήσει και να κάνει μαζί του την ευχή;
- Προσεγγίσαμε βιωματικά την τραγωδία των Προσφύγων:
Χρησιμοποιώντας 4 παγκάκια της τάξης φτιάξαμε μια αυτοσχέδια βάρκα στην οποία έπρεπε να μπούμε μέσα παίρνοντας τα μπουφάν μας, τις τσάντες μας και οτιδήποτε άλλο κρίναμε απαραίτητο για το μεγάλο ταξίδι της προσφυγιάς.
Η χρονική διάρκεια που τα παιδιά παρέμειναν στη βάρκα ήταν 30-40 λεπτά
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
-2 παιδιά δεν κατάφεραν να επιβιβαστούν στη βάρκα
-ένα παιδί έπεσε στη θάλασσα
-κάποιες τσάντες και μπουφάν έπεσαν στη θάλασσα
-στην αρχή τα παιδιά το διασκέδαζαν … καθώς όμως περνούσε η ώρα, άρχισαν να δυσανασχετούν
Σχόλια των παιδιών:
-φοβάμαι μήπως βουλιάξει η βάρκα, νιώθω άσχημα και είμαι θυμωμένη (Γεωργία)
-κατουριέμαι , πώς θα κατουρήσω;
-είμαι αλλεργικός στο να κάθομαι τόση ώρα στριμωγμένος (Χάρης)
-έσκασα, με στριμώξατε ,νιώθω λυπημένος που έχασα την πόλη μου στον πόλεμο (Στέφανος)
-νιώθω χάλια (Θεοδώρα)
-νιώθω στενάχωρα και ζεσταίνομαι πολύ (Ματέο)
-θα αρρωστήσω εδώ μέσα, είμαι χάλια (Ευτυχία)
-πεινάω (Όλγα, Μπριάν)
-δεν έχω φαγητό, έπεσε η τσάντα μου στη θάλασσα (Μαριέττα)
-θα σου δώσω εγώ το μισό δικό μου (Χάρης)
-εγώ δεν μπορώ να φάω (Γεωργία)
-τι θα παίξουμε τώρα (Μαρία)
-να τελειώσει αυτό το παιχνίδι (Μπριάν)κ.α.
Στα μάτια των παιδιών είδαμε την απορία ,το θυμό, τη στενοχώρια, την απόγνωση…
Η βάρκα ράγισε, τα νερά μπήκαν μέσα, πολλοί έπεσαν στη θάλασσα…
Μετά το ναυάγιο ακολούθησε σιωπή και χρειάστηκαν αρκετά λεπτά για να μπορέσουμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας:
– ένα παιδί έκλαψε
– έπαιρνα πολλές ανάσες για να μην κλάψω
-ένιωσα άσχημα που έμεινα πίσω
-δεν μπορούσα να το φανταστώ αυτό
-είμαι λυπημένος και θυμωμένος
-ήταν ένα κακό όνειρο
Όλοι συμφωνήσαμε ότι χαιρόμαστε που έχουμε ΕΙΡΗΝΗ και γράψαμε σε μια βάρκα τι χρειάζονται οι πρόσφυγες
-φαγητό (Γεωργία)
-νερό (Νικολέτα)
-σπίτι (Νικόλας)
-ρούχα (Μαρία)
-κουβέρτες (Θεοδώρα)
-κρεβάτι (Ματέο)
-γάλα (Όλγα)
-παιχνίδια (Δημήτρης Π)
-ζεστασιά (Μπριάν)
-αγάπη (Γεωργία)
-σχολείο (Χάρης)
-χρήματα (Νικόλας)
-μαξιλάρια(Στεφανία)
-ειρήνη (Γεωργία)
-παπούτσια (Ραφαήλ)
Ευχόμαστε κι ελπίζουμε η βάρκα αυτή να ταξιδέψει τα παιδιά σε καλύτερα μέρη και σε μια καλύτερη ζωή!
Να γίνουν φίλοι οι εχθροί
Ειρήνη να΄χει όλη η γη
Γιατί κάθε παιδί έχει δικαίωμα να μεγαλώνει στο σπίτι του με ασφάλεια, σ΄έναν κόσμο δίκαιο, με φίλους και παιχνίδια, σ΄έναν κόσμο χωρίς βία και φτώχεια. (Το Σανταλάκι, Ελένη Αναστασοπούλου, εκδόσεις διάπλους)
Ευχαριστούμε τις συναδέλφους popi-it και Pitsina-Περήφανη Νηπιαγωγός
– Αναλύσαμε τον πίνακα, τον αναπαραστήσαμε και υποθέσαμε τα λόγια που ψιθυρίζει η μαμά στο μωρό της
– Γίναμε ζωγράφοι και ζωγραφίσαμε τη δική μας μανούλα
– Ζωγραφίσαμε με το δικό μας τρόπο τη μητρική στοργή και δώσαμε τίτλους
