«Κάποτε σε ένα πανέμορφο δάσος ζούσε ένας πράσινος, μεγάλος δράκος.
Κάθε πρωί που ξυπνούσε έβλεπε τα δέντρα του δάσους, έπαιρνε βαθιές αναπνοές και ένιωθε ευτυχισμένος! Το δάσος ήταν τόσο όμορφο που γρήγορα απέκτησε τεράστια φήμη, με αποτέλεσμα να έρχονται από παντού ζώα να μείνουν εκεί.Από τότε ο δράκος έχασε την ησυχία του. Και όχι τίποτα άλλο, άρχιζε να νευριάζει εύκολα και να θυμώνει. Την πρώτη φορά που θύμωσε ήταν επειδή τα σκιουράκια μάζεψαν βελανίδια και τα αφήσανε παντού στο έδαφος. Πήγε ο δράκος να κάνει τον περίπατό του, τα πάτησε και άρχισε να χοροπηδά από τον πόνο.Θύμωσε τόσο πολύ που από το στόμα του βγήκε φωτιά. Το αποτέλεσμα ήταν να καεί το δέντρο δίπλα του…
…αλλά και η γλώσσα του. Για μέρες δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει ούτε να φάει. Μόλις συνήλθε, συνέβη κάτι άλλο που τον έκανε να θυμώσει.Ένας λαγός έφαγε καρότα και πέταξε τα κοτσάνια έξω από την σπηλιά του δράκου. Ξαναθύμωσε ο πράσινος δράκος, έβγαλε φωτιά από το στόμα του, έκαψε δυο δέντρα αυτή την φορά και έκανε μεγαλύτερη ζημιά στην γλώσσα του.Όσο για την γλώσσα του, είχε γεμίσει φουσκάλες και τον έκανε να τρώει μόνο γιαούρτι και να μιλάει …πθεβδά!
Μια μέρα ήρθε στο δάσος ένα ξωτικό που μόλις είδε την μεγάλη καταστροφή, έψαξε να βρει τι έφταιγε.
Δεν άργησε να βρει τον δράκο να θυμώνει και να βγάζει φωτιά από το στόμα του, όταν ένας τυφλοπόντικας είχε γεμίσει τον τόπο με τρύπες.Τότε το ξωτικό πήγε κοντά και του έδωσε το «μαγικό κουτί».
Από εκείνη την ημέρα ο δράκος όχι μόνο δεν θύμωνε, αλλά και σταμάτησε να βγάζει φωτιές και να καίει τα δέντρα. Σήμερα το δάσος έχει γίνει καταπράσινο, όπως παλιά».
Μετά την αφήγηση του παραπάνω παραμυθιού, το επεξεργαστήκαμε συναισθηματικά και καταλήξαμε ότι όταν θυμώνουμε ανεξέλεγκτα κάνουμε κακό στους άλλους αλλά και στον εαυτό μας!
- Φτιάξαμε λοιπόν το μαγικό κουτί του ξωτικού και ζωγραφίσαμε ό,τι μάς θυμώνει. Συγκεντρωθήκαμε στον κύκλο και χορέψαμε γύρω από το μαγικό κουτί λέγοντας μαγικά λόγια!
“Άμπρα κατάμπρα τραλαλά, διώχνω τα νεύρα μακριά:”
“Δε θυμώνω, δε μαλώνω, φίλους θέλω να ‘χω μόνο!” και ρίξαμε τους θυμούς μας μέσα!(Ευχαριστούμε το 5ο Νηπιαγωγείο Τρίπολης)
- Επεξεργαστήκαμε τα 5 βήματα διαχείρισης του θυμού μας
Τι παθαίνει όμως το παιδί που εισπράττει συνεχώς το θυμό των άλλων πάνω του;
- Τα παιδιά φαντάστηκαν άσχημους διαλόγους και τις πληγές που προκαλούνται στον αποδέκτη της βίας
Άραγε αυτές οι πληγές επουλώνονται ποτέ;
- Βρήκαμε λύσεις για την αντιμετώπιση των ανθρώπων που ασκούν σωματική ή λεκτική βία πάνω μας
- Παρατηρήσαμε στο youtube το τραγούδι των Locomondo “Χέρια σαν κι αυτά”. Καταλήξαμε πως τα όμορφα χέρια αγαπούν, αγκαλιάζουν, φιλούν, χαϊδεύουν, φυτεύουν, γιατρεύουν, βοηθούν, προσφέρουν, σηκώνουν όταν κάποιος πέφτει και κρατιούνται σφιχτά φτιάχνοντας έναν ήλιο!
Συμφωνήσαμε όλοι ότι δε θέλουμε Βία αλλά Φιλία!
Οι παραπάνω δράσεις αφιερώθηκαν στην Παγκόσμια Ημέρα Κατά Της Σχολικής Βίας( 6 Μαρτίου).
