ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ (από το 1821 ως σήμερα)

Η επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στάθηκε η αφορμή για ένα αφιέρωμα στο προσφυγικό ζήτημα που πήρε δυστυχώς μεγάλες προεκτάσεις στις μέρες μας. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας μπορούν  να εμπλακούν σε αυτό με ευαισθησία καλύτερα από τον καθένα, μιας και για αυτά η προέλευση, η φυλή, το φύλο και η θρησκεία δεν αποτελούν κριτήρια κατηγοριοποίησης και απόρριψης των ανθρώπων. Στα μάτια των μικρών παιδιών μας όλοι είμαστε άνθρωποι με ίσα δικαιώματα στην Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, την Ειρήνη και τα Βασικά Αγαθά Επιβίωσης…

• Κάνοντας, λοιπόν, αναδρομή στο παρελθόν επεξεργαστήκαμε διάφορους πίνακες με θέμα τους πρόσφυγες

Διονύσιος Τσόκος «Οι φυγάδες της Πάργας»

Alphonse-Apollodore Callet «Το δράμα της Πάργας»

Cherubino Cornienti «Πρόσφυγες της Πάργας»

Sir Charles Lock Eastlake «Έλληνες διωκόμενοι μετά την καταστροφή Χίου»

Νικόλαος Γύζης «Μετά την καταστροφή της Σμύρνης»

Ποιοι απεικονίζονται στον πίνακα; Πού κοιτούν;

-βλέπω γυναίκες (Μαριέττα)

-βλέπω ένα πανί (Γεωργία)

-είναι σημαία (Δημήτρης Κ.)

-ένας άνθρωπος είναι σκεφτικός (Χάρης)

-αυτός ο άνθρωπος που είναι σκεφτικός μπορεί να είναι χτυπημένος (Δημήτρης Κ)

-οι άνθρωποι βρίσκονται σε μια παραλία (Χάρης)

-βλέπουν προς τα σπίτια τους που καίγονται (Θεοδώρα)

-οι Τούρκοι έκαψαν τα σπίτια τους και αυτοί έφυγαν , για να μην τους κάψουν (Γεωργία)

Τι κοινό χαρακτηριστικό έχουν;

–βάρκα (Όλγα)

-θάλασσα (Δημήτρης Κ)

Ποιοί φεύγουν κυρίως;

–οι γέροι (Ειρήνη)

-μωρά και γυναίκες  (Δημήτρης Κ)

-οι άντρες θα μείνουν για να διώξουν τους Τούρκους (Χάρης)

Πού πηγαίνουν;

–σε άλλο κόσμο (Στέφανος)

-να βρούνε άλλο σπίτι (Ειρήνη)

-σε άλλη χώρα (Δημήτρης Κ)

Πού θα μείνουν τώρα;

–θα μείνουν σε ένα κτίριο του κράτους (Δημήτρης Κ)

-σε μια εκκλησία να προσευχηθούν (Νικόλας)

Πώς θα ζήσουν;

-θα πάνε σ’ ένα ασφαλές μέρος και θα κλειδωθούν (Ευτυχία)

-μπορεί να κολλήσουν στην άμμο (Νικόλας)

• Παρατηρήσαμε:

-μια φωτογραφία της Μικρασιατικής Καταστροφής – Χιλιάδες πρόσφυγες κατέφθασαν στην Ελλάδα πάνω σε βάρκα

Φωτογραφία από τη Μικρασιατική Καταστροφή

-δύο φωτογραφίες από τους πρόσφυγες του 2016

Φωτογραφία από πρόσφυγες το 2016

Φωτογραφία από πρόσφυγες το 2016

• Αν λόγω πολέμου αναγκαζόσουν να φύγεις με μία βάρκα τι θα έπαιρνες μαζί σου;

• 
• Διαβάσαμε και επεξεργαστήκαμε (Το Σανταλάκι, Ελένη Αναστασοπούλου, εκδόσεις διάπλους)

Μια κούκλα είναι ο σύντροφος ενός παιδιού στο δρόμο της φυγής. Την πιο δύσκολη στιγμή η κούκλα πέφτει στα κύματα για να σώσει το φίλο της. Στα χέρια του παιδιού, έμεινε μόνο το Σανταλάκι της. Θα δει άραγε ξανά τη χαμένη κούκλας Θα της φορέσει το σανταλάκι για να γυρίσουν πίσω στο σπίτι τους; Θα βρει το παιδί ένα νέο φίλο να το βοηθήσει και να κάνει μαζί του την ευχή;

• Προσεγγίσαμε βιωματικά την τραγωδία των Προσφύγων:

Χρησιμοποιώντας 4 παγκάκια της τάξης φτιάξαμε μια αυτοσχέδια βάρκα στην οποία έπρεπε να μπούμε μέσα παίρνοντας τα μπουφάν μας, τις τσάντες μας και οτιδήποτε άλλο κρίναμε απαραίτητο για το μεγάλο ταξίδι της προσφυγιάς.

Η χρονική διάρκεια που τα παιδιά παρέμειναν στη βάρκα ήταν 30-40 λεπτά

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

-2 παιδιά δεν κατάφεραν να επιβιβαστούν στη βάρκα

-ένα παιδί έπεσε στη θάλασσα

-κάποιες τσάντες και μπουφάν έπεσαν στη θάλασσα

-στην αρχή τα παιδιά το διασκέδαζαν … καθώς όμως περνούσε η ώρα, άρχισαν να δυσανασχετούν

Σχόλια των παιδιών:

-φοβάμαι μήπως βουλιάξει η βάρκα, νιώθω άσχημα και είμαι θυμωμένη (Γεωργία)

-κατουριέμαι , πώς θα κατουρήσω;

-είμαι αλλεργικός στο να κάθομαι τόση ώρα στριμωγμένος (Χάρης)

-έσκασα, με στριμώξατε ,νιώθω λυπημένος που έχασα την πόλη μου στον πόλεμο (Στέφανος)

-νιώθω χάλια (Θεοδώρα)

-νιώθω στενάχωρα και ζεσταίνομαι πολύ (Ματέο)

-θα αρρωστήσω εδώ μέσα, είμαι χάλια (Ευτυχία)

-πεινάω (Όλγα, Μπριάν)

-δεν έχω φαγητό, έπεσε η τσάντα μου στη θάλασσα (Μαριέττα)

-θα σου δώσω εγώ το μισό δικό μου (Χάρης)

-εγώ δεν μπορώ να φάω (Γεωργία)

-τι θα παίξουμε τώρα (Μαρία)

-να τελειώσει αυτό το παιχνίδι (Μπριάν)κ.α.

Στα μάτια των παιδιών είδαμε την απορία ,το θυμό, τη στενοχώρια, την απόγνωση…

Η βάρκα ράγισε, τα νερά μπήκαν μέσα, πολλοί έπεσαν στη θάλασσα…

Μετά το ναυάγιο ακολούθησε σιωπή και χρειάστηκαν αρκετά λεπτά για να μπορέσουμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας:

– ένα παιδί έκλαψε

– έπαιρνα πολλές ανάσες για να μην κλάψω

-ένιωσα άσχημα που έμεινα πίσω

-δεν μπορούσα να το φανταστώ αυτό

-είμαι λυπημένος και θυμωμένος

-ήταν ένα κακό όνειρο

  Όλοι συμφωνήσαμε ότι χαιρόμαστε που έχουμε ΕΙΡΗΝΗ και γράψαμε σε  μια βάρκα τι χρειάζονται οι πρόσφυγες

-φαγητό (Γεωργία)

-νερό (Νικολέτα)

-σπίτι (Νικόλας)

-ρούχα (Μαρία)

-κουβέρτες (Θεοδώρα)

-κρεβάτι (Ματέο)

-γάλα (Όλγα)

-παιχνίδια (Δημήτρης Π)

-ζεστασιά (Μπριάν)

-αγάπη (Γεωργία)

-σχολείο (Χάρης)

-χρήματα (Νικόλας)

-μαξιλάρια(Στεφανία)

-ειρήνη (Γεωργία)

-παπούτσια (Ραφαήλ)

   Ευχόμαστε κι ελπίζουμε η βάρκα αυτή να ταξιδέψει τα παιδιά σε καλύτερα μέρη και σε μια καλύτερη ζωή!

Να γίνουν φίλοι οι εχθροί

Ειρήνη να΄χει όλη η γη

Γιατί κάθε παιδί έχει δικαίωμα να μεγαλώνει στο σπίτι του με ασφάλεια, σ΄έναν κόσμο δίκαιο, με φίλους και παιχνίδια, σ΄έναν κόσμο χωρίς βία και φτώχεια. (Το Σανταλάκι, Ελένη Αναστασοπούλου, εκδόσεις διάπλους)

Ευχαριστούμε τις συναδέλφους popi-it και Pitsina-Περήφανη Νηπιαγωγός

Τα ελληνάκια,  ένα παραμύθι της Ευγενίας Φακίνου, εμπνευσμένο από τα κεντήματα, τα λιθόγλυπτα και τα υφαντά της ελληνικής λαϊκής τέχνης

  Σε κάποιο νησί για χρόνια αφέντης ήταν ο Αγάς* και έκανε ό,τι αυτός ήθελε. Οι Έλληνες κάτοικοι έπρεπε να τον υπακούν, να του δίνουν μερίδιο από τη σοδειά χωρίς κανείς να τολμά να μιλήσει. Γι’ αυτό πολλά παλικάρια ξενιτεύονταν στα καράβια. Ανάμεσά τους κι ο Γιώργης. Όταν γύρισε μετά από καιρό, βρήκε το χωριό άδειο και το Παγόνι, το αγαπημένο πουλί της αδελφής του της Μαρίας, άρχισε να του διηγείται τι έγινε την Κυριακή, που γίνονταν οι γάμοι της Παγώνας και του Γιάννου:

“Eίχε πια νυχτώσει, αλλά το γλέντι συνεχιζότανε και θα συνεχιζότανε για πολύ ακόμα. Ο γαμπρός κι η νύφη χόρεψαν τον πρώτο το συρτό. Μετά χόρεψαν κι όλοι οι καλεσμένοι. Η Μαρία κι οι φίλες της τραγούδαγαν για την ομορφιά της νύφης. Το τουμπελέκι, το ούτι, το κλαρίνο συνόδευαν το χορό και το τραγούδι. Κι εκεί που όλα ήταν χαρούμενα, φάνηκε ο Αφέντης ο Αγάς με τους δικούς του. Συνηθισμένος να κάνει ό,τι θέλει, φώναξε:

— Κρασί και μεζέ για τα παλικάρια μου. Κι εσύ Μαρία, σήκω να χορέψουμε!

Όλοι πάγωσαν. Τέτοια προσβολή! Η Μαρία δεν τα ‘χασε και με σταθερή φωνή του είπε:

— Δε χορεύω με το ζόρι!

Αυτό ήτανε. Η συνοδεία του Αφέντη του Αγά σήκωσε τα όπλα, οι δικοί μας τράβηξαν τα σπαθιά…”

Του Γιώργη τα χείλια τρέμανε απ’ το κακό του…

— Αρκετά! φώναξε και τράβηξε το σπαθί του. Τώρα θα δει!…

— Μη! Του φώναξαν οι άλλοι και τον κράτησαν σφιχτά απ’ τα χέρια.

— Αφήστε με! Αρκετά πια με τον Αφέντη τον Αγά!

— Δεν έχει νόημα, Γιώργη, του είπαν οι άλλοι. Είμαστε λίγοι κι είναι πολλοί.

— Δεν είμαστε πια λίγοι, είπε ο Γιώργης. Και στ’ άλλα τα χωριά το ‘χουν αποφασίσει. Οι δικοί μας πού είναι τώρα;

— Οι ανήμποροι πήγανε σ’ άλλα χωριά πιο ήσυχα. Οι νέοι βγήκαν στο βουνό*, είπε το Παγόνι.

— Εμπρός, λοιπόν, για το βουνό!

Είχε ξεμυτίσει ο ήλιος απ’ την ανατολή, όταν έφτασαν στους πρόποδες του βουνού. Όλα ήταν ήσυχα. Τίποτε δε φαινόταν, τίποτε δεν ακουγόταν… και ξαφνικά… κοκκίνισε το βουνό απ’ τα φεσάκια* και μια ελληνική σημαία ξεδιπλώθηκε.

— Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!

• Έπειτα από την αφήγηση και τη συναισθηματική επεξεργασία του παραμυθιού, παρατηρήσαμε τις εικόνες, οι οποίες είναι εμπνευσμένες από δημιουργήματα της ελληνικής λαϊκής τέχνης.
• Κατασκευάσαμε κάρτες με ήρωες της επανάστασης του 1821

• Παρατηρήσαμε και αναλύσαμε τον Πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη, ” Η Ελλάς ευγνωμονούσα”, 1858

• Ζωγραφίσαμε την Ελευθερία, όπως τη φαντάστηκαν τα ίδια τα παιδιά

• Τι σημαίνει, όμως, Ελευθερία;

1. Ειρήνη και όχι Πόλεμος, είπε η Άρια
2. Να μη μας παίρνουν τα πράγματα, Αριστοτέλης
3. Να παίζουν τα παιδιά, Βασιλική
4. Να έχουμε φαγητό, Βίκυ
5. Όχι πόλεμο, Γιάννης
6. Να μην καταστρέφονται τα σπίτια, Δημήτρης
7. Όχι κακία, Νικόλας
8. Να έχουμε οικογένεια, Ευαγγελία
9. Να πηγαίνουμε στη θάλασσα, Θανάσης
10. Ψωμί-παιδεία-Ελευθερία, Θοδωρής
11. Να πηγαίνουμε βόλτες, Ίλμα
12. Να έχουμε βιβλία, Μικαέλα
13. Να κάνουμε ό,τι θέλουμε, Νεφέλη
14. Να είμαστε πάντα ελεύθεροι, Νίκος
15. Όχι άσχημες κουβέντες, Στέλιος
16. Να έχουμε σχολείο και δασκάλες, Χριστίνα
17. Να έχουμε αυτοκίνητα, Ρουσίτσα

Ευχόμαστε σε όλους ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και…