Επίκσεψη σε μια σύγχρονη μονάδα συσκευασίας λαδιού.

Phillipos Hellenic goods στην Κυψέλη

Μια υπερσύγχρονη μονάδα εμφιάλωσης και συσκευασίας λαδιού λειτουργεί εδώ και λίγο καιρό στην Κυψέλη.

   Τις εγκαταστάσεις της Phillipos Hellenic Goods είχαν  την ευκαιρία να επισκεφθούν οι μαθητές της Β΄ τάξης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας στην Κυψέλη στα πλαίσια  του μαθήματος της Τεχνολογίας συνοδευόμενοι από τον καθηγητή τους κ. Τσολάκο Γεώργιο. Οι μαθητές ξεναγήθηκαν στους χώρους της μονάδας και θαύμασαν τον τρόπο συσκευασίας και εμφιάλωσης καθώς και τα υπερσύγχρονα μηχανήματα και μέσα που έχει στη διάθεσή της η μονάδα αυτή. Αναφέρθηκε πως το λάδι που εμφιαλώνεται ελέγχεται για όλα τα συστατικά του, από το ειδικευμένο προσωπικό της μονάδας. Το λάδι προέρχεται από την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Ο ιδιοκτήτης της μονάδας που εδώ και χρόνια έχει εγκατασταθεί στην Αίγινα, την οποία λατρεύει είναι γόνος της μεγάλης και γνωστής οικογένειας Παπαστράτου. Λάτρεψε την Αίγινα και θέλησε να δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά στο νησί, ιδρύοντας αυτή την μονάδα  που είναι φιλική προς το περιβάλλον αλλά και δίνει την ευκαιρία σε νέους Αιγινήτες να εργαστούν σε αυτήν.

Ο παππούς Παναγιώτης Στενάκης μιλά για την τέχνη του κανατά

Απαραίτητο ήταν το κατάλληλο χώμα “πασπάρα” , το οποίο βρίσκεται σ’ ένα ύψωμα του Αγίου Θωμά στο Μεσαγρό.  Παίρναμε το χώμα με τα ζώα και το φέρναμε στο εργαστήριο.  Το χώμα αυτό το απλώναμε χάμω σε ένα δωμάτιο δίπλα στο εργαστήριο. Είχαμε ένα μεγάλο ξύλο- το λέγαμε “κόπανο”- το χτυπούσαμε για να το κάνουμε όσο πιο ψιλό ήταν δυνατόν. Μετά το κοσκινίζαμε με μια “κλεισάρα” (κόσκινο). Ανοίγαμε ένα λάκκο και μέσα ρίχναμε το χώμα. Προσθέταμε νερό και με μια τσάπα το ανακατεύαμε μέχρι να πήξει και να γίνει λάσπη. Το πατάγαμε με τα πόδια.  Κουβαλούσαμε με τα χέρια τη λάσπη αυτή σε ένα άλλο σημείο του δωματίου και την πατάγαμε για δεύτερη φορά , πολλές φορές και τρίτη. ‘Επειτα ¨κόβαμε¨ με μια τσάπα τη λάσπη, τη βάζαμε σε κατάλληλο μέρος ξύλινο, που το λέγαμε “μαλαχταριά”. Την ζυμώναμε με τα χέρια και φτιάχναμε ένα κομμάτι λάσπη , καλά ζυμωμένο όσο χρειαζόταν για κανάτι που επρόκειτο να φτιάξουμε μικρό ή μεγάλο. Τώρα ήταν έτοιμη η λάσπη για να φτιάξει ο τεχνίτης το κανάτι. ‘Επαιρνε το κομμάτι τη λάσπη , που το λέγαμε “σβούλο” και το έβαζε απάνω στον τροχό. Τι ήταν τώρα ο τροχός ; ‘Ενα ξύλο στρογγυλό ενός μέτρου, περασμένος μέσα ένας άξονας.  Στο απάνω μέρος του άξονα ήταν βιδωμένο ένα μικρό ξύλο στρογγυλό ¨πλάκα¨. Το λέγαμε “πανοτρόχι”. Ο τεχνίτης κλώτσαγε με το πόδι του το κάτω ξύλο που περιστρεφότανε απάνω σε μια σιδερένια μπάλα. Τώρα αφού βάζαμε με δύναμη το σβούλο απάνω στο πανοτρόχι, κλωτσάγαμε τον τροχό στην πλάκα και περιστρεφόταν με ταχύτητα. Σφίγγαμε το σβούλο με τα χέρια μας και το φέρναμε στο κέντρο του πανωτροχιού. Αφού δίναμε το σχήμα στο κανάτι βουτώντας συνεχώς όλο το χέρι μας μέσα στο νερό για να γλυστράει στο άνοιγμα το κανατιού. ΄Οταν  το τελειώναμε με μια κλωστή το κόβαμε στο κάτω σημείο για να μπορέσουμε να το βγάλουμε από το ¨πανοτρόχι¨. Το αφήναμε λίγες ώρες να στεγνώσει και μετά του βάζαμε το “χέρι” να το ψήσουμε. Αφού βάζαμε τα ¨χέρια¨ σε όλα τα κανάτια, στέγνωναν λίγο και τα βγάζαμε έξω να στεγνώσουν αρκετά (φυσικά έπρεπε να ήταν ο κατάλληλος καιρός). Τα μεταφέραμε 4 – 4 με τα δάχτυλα του ενός χεριού και τα βάζαμε  μέσα στο εργαστήριο όταν στεγνώνανε από τη μέση και πάνω. Μέσα τα ακουμπάγαμε με την ανάποδη χάμω ή τα κρεμάγαμε από πρόκες στα “πατερά”. Χρειαζόντουσαν 2-3 ημέρες για να στεγνώσουν καλά. Τότε “καμινιάζαμε” και τα ψήναμε.  Για το κάθε ¨καμίνιασμα¨ χρειαζόντουσαν τριακόσια ¨νούμερα¨ .  

 Τι ήταν το καμίνι ; Ανοίγαμε ένα λάκκο 1,5 μέτρο βάθος και τρία μέτρα μάκρος. Μέσα εκεί (από τη μέση και πέρα) χτίζαμε ένα  στρογγυλό γύρω-γύρω με πέτρες. Στη μέση αυτού του κύκλου στερεώναμε, με λάσπη, όρθια μια μακριά πέτρινη κολώνα. Γύρω -γύρω από την κολώνα προς την περιφέρεια ακτινωτά- στο ύψος του εδάφους- στερεώναμε μακριές πέτρες , που τις βρίσκαμε μόνο στο Μοναστήρι της Χρυσολεόντισσας και τις ονομάζαμε ¨κούλινες¨.  Τις σφινώναμε διξιά-αριστερά στον τοίχο και συμπληρώναμε με πιο μικρές έτσι που σχηματιζόταν μία ¨πλάκα¨.  Ανάμεσα στις πέτρες αφήναμε μερικές τρύπες (δέκα ή δώδεκα), τους φανούς, για να βγαίνει η θερμότητα προς τα κανάτια. Μέσα σε αυτό κυκλικό κομμάτι σαν φούρνο ρίχναμε τα κλαριά που τα είχαμε τοποθετήσει στο κενό μέρος του λάκκου σπρόχνωντας τα μέσα με το ¨τσατάλι¨ (ένα μακρύ σίδερο με μια διχάλα μπροστά). Πάνω τώρα από το ¨φούρνο¨ αυτό συνέχιζε ο τεχνίτης να κτίζει περιμετρικά και για δύο μέτρα περίπου ύψος πέτρες και όσο ανέβαινε επάνω , έκλεινε σιγιά-σιγά  μέχρι να δημιουργηθεί ένα φουγάρο. ΄Αφηνε ένα άνοιγμα μόνο  για να μπαίνει ο κανατάς και να τοποθετεί με μεγάλη τέχνη τα κανάτια. ΄Οταν τοποθετούσε τα κανάτια έκλεινε το άνοιγμα με μεγάλες πέτρες από την περιοχή της Χρυσολεόντισσας και τις επίχριζαν , όπως και το εσωτερικό του καμινιού, με λάσπωμα φτιαγμένο από χώμα μόνο από μια περιοχή της Σουβάλας. Για να μείνει όμως το καμίνι για πολλά χρόνια το χτίζαμε στο τέλος έτσι ώστε να πάρει το σχήμα ενός τετράγωνου δωματίου.

Άνοιξε το Τριώδιο

   Ωστόσο αν θέλουμε να σοβαρευτούμε και να δούμε  τι είναι πραγματικά το Τριώδιο, τότε θα πρέπει να  αναφέρουμε τα παρακάτω:

   Τριώδιο  λέγεται  η εποχή πριν από το Πάσχα, κατά την οποία η Εκκλησία   μας προετοιμάζει    για τον εορτασμό του Πάσχα.. Το  Τριώδιο έχει πάρει την ονομασία του από το βιβλίο της Εκκλησίας που περιλαμβάνει  την υμνολογία της περιόδου αυτής. Το βιβλίο του Τριωδίου ανοίγει το απόγευμα του Σαββάτου , στον Εσπερινό   για την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ. Όλη αυτήν την εποχή ότι διαβάζουμε και ψάλλουμε στην Εκκλησία προέρχεται από αυτό το βιβλίο.

     Κάθε Κυριακή του Τριωδίου η Εκκλησία με το ανάλογο Ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας    θυμίζει κάποιες αρετές τις οποίες πρέπει να αποκτήσουμε  όπως:

–          Την  Κυριακή  του Τελώνου και Φαρισαίου (η σημερινή) μας θυμίζει την ταπείνωση του Τελώνη.

–          Την  Κυριακή  του Ασώτου  μας θυμίζει  την μετάνοια και την επιστροφή.

–          Την Κυριακή  της Αποκριάς μας θυμίζει την αγάπη, η οποία είναι   το κριτήριο με το οποίο ο Θεός θα μας κρίνει κατά την Δευτέρα Παρουσία.

–          Την  Κυριακή  της Τυροφάγου μας θυμίζει την συγχωρητικότητα   και την συγνώμη.

Ο κήπος με τα πέτρινα γλυπτά του κ.Π.Μαρίνη στην Κυψέλη

    Το μεσαγρίτικο πουρί δουλεύεται πιο εύκολα. Τα πιο σκληρά βρίσκονται στο Όρος. Αυτές ήταν  οι δύο πρώτες πληροφορίες που άκουσε η ομάδα  της Περιβαλλοντικής του 2^ου Γυμνασίου Αίγινας, μπαίνοντας  στον κήπο  του κ. Παναγιώτη Μαρίνη.

    Ο  καιρός μπορεί να μην βοηθούσε όμως και μόνο η είδηση ότι θα επισκεφθούμε ένα χώρο όπου εκτίθενται έργα από Αιγινήτικη πέτρα που έχει φιλοτεχνήσει ο κ. Μαρίνης ήταν από μόνη της πραγματική πρόκληση. Πολλά παιδιά γνώριζαν ήδη τον κ. Μαρίνη  και από προηγούμενες επισκέψεις  τους αλλά και από τη μαθητεία τους κοντά του, στο πρόγραμμα που αναπτύχθηκε  στα πλαίσια  του Φεστιβάλ Φιστικιού πέρσι το Σεπτέμβριο.

   Πρόσωπα, σχήματα ανθρώπινα, γούρνες, καραβάκια, στόμια πηγαδιών, υδρορροές και πολλά άλλα θέματα συναντά κανείς μέσα στον κήπο. Ο κ. Μαρίνης μίλησε στα παιδιά  και για  την ύπαρξη των αρχαίων λατομείων, μας έδειξε τα εργαλεία  του, το πάτημα, τα φουρνάκια, και τη πλούσια συλλογή από παλαιά αντικείμενα καθημερινής χρήσης που είχαν στη διάθεσή τους και χρησιμοποιούσαν στην εργασία τους και μέσα στο σπίτι τους, οι παλαιοί Αιγινήτες.

Σύγχρονοι καλοί Σαμαρείτες Γ’ : Αλβέρτος Σβάϊτσερ

Από το μαθητή της Β΄ Γυμνασίου Γαλάνη Ηλία

    Ο Αλμπέρτο Σβάϊτσερ ήταν Αλσατός Θεολόγος, μουσικός, φιλόσοφος και γιατρός. Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1875 στο Κάϊζερμπουργκ της Αλσατίας – Λωραίνης. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Γκούνσμπαχ, όπου ο πατέρας του ήταν πάστορας σε μια Λουθηρανική Εκκλησία. Το ίδιο διάστημα διδάχθηκε από  τον ίδιο τον πατέρα του μουσική.

   Μαθήτευσε μέχρι το 1893 σε σχολεία στη Μυλούζ. Την ίδια χρονιά έλαβε το διεθνές απολυτήριο Μπακαλορεά. Κατόπιν πήγε στο Παρίσι για να μελετήσει φιλοσοφία και μουσική και κατόπιν μετέβη στο Στρασβούργο για να μελετήσει Θεολογία στο εκεί Πανεπιστήμιο.

   Σε  ηλικία  30 ετών ξεκίνησε  τις ιατρικές σπουδές του, ανταποκρινόμενος έτσι στο κάλεσμα  της Ένωσης Ευαγγελικών Αποστόλων από το Παρίσι που έψαχναν γιατρό για τη Γκαμπόν της Αφρικής.

   Όταν ήταν νέος απέκτησε μεγάλη φήμη δημοσιεύοντας ως Θεολόγος το βιβλίο «Η αναζήτηση του χαμένου Ιησού» (1906). Ο Σβάϊτσερ εδραίωσε περαιτέρω την αναγνώρισή του και ως ερμηνευτής της Καινής Διαθήκης και με άλλες Θεολογικές μελέτες όπως: «Η ψυχιατρική μελέτη του Ιησού» (1911), διατριβή για  το πτυχείο της ιατρικής, και «Μυστικισμός  του Αποστόλου Παύλου»

   Ο  Αλβέρτος Σβάϊτσερ ήταν και διάσημος οργανίστας για την εποχή του και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Με το βιβλίο «Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ» (1908) υποστήριξε ένα νέο ύφος της μουσικής του Μπαχ, το οποίο επηρέασε σημαντικά τον τρόπο  που αντιμετωπίζεται σήμερα  η μουσική του μεγάλου συνθέτη. Επίσης ο Σβάϊτσερ έδωσε διάφορες μουσικές παραστάσεις, ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα για ιατρικές προμήθειες στη Γκαμπόν.

   Πέθανε  στις 4 Σεπτεμβρίου του 1965. Έμεινε  στην ιστορία  για το μεγάλο ιατρικό και ιεραποστολικό  έργο που πρόσφερε  στους δοκιμαζόμενους κατοίκους  της Αφρικής, για  τους οποίους άλλαξε  τη ζωή του, αποφάσισε σε ηλικία 30 ετών  να σπουδάσει Ιατρική και να κατέβει  στην Αφρική για να σώσει ζωές.

Σύγχρονοι καλοί Σαμαρείτες Β’ – η μητέρα Τερέζα

Από τις μαθήτριες  της Β΄ Τάξης: Νιάτση Έλενα – Τριανταφύλλου Βασιλική

    Η  Μητέρα  Τερέζα ήταν μια καθολική μοναχή από την Αλβανία. Με σημαντικό φιλανθρωπικό έργο. Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου του 1910 στα Σκόπια  της  τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σημερινή πρωτεύουσα της Π.Γ.Δ.Μ. Πήγε στο Νταρτζιλινγκ της Ινδίας το 1929 και ορκίστηκε το 1931. Το 1937 δούλεψε ως δασκάλα σε ένα σχολείο στην Καλκούτα. Το 1950, πήρε την άδεια από το Βατικανό για να ξεκινήσει το Ιεραποστολικό της έργο. Το 1955 άνοιξε ένα ορφανοτροφείο στην Καλκούτα. Το 1979 κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο προκειμένου να βοηθήσει τους φτωχούς και τους άρρωστους σε όλο τον κόσμο. Βοήθησε τους πεινασμένους στην Αιθιοπία και τα θύματα της πυρηνικής έκρηξης  του Τσέρνομπιλ καθώς και τα θύματα του μεγάλου σεισμού στην Αρμενία. Το 1983 κατά τη διάρκεια επίσκεψης της στον πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ έπαθε καρδιακή προσβολή και έκτοτε κυκλοφορούσε με βηματοδότη.Πέθανε  το 1997  σε ηλικία 87 ετών στην Καλκούτα  της Ινδίας και αμέσως μετά  το θάνατό της αγιοποιήθηκε από τον πάπα Ιωάννη – Παύλο τον Β΄.

Σύγχρονοι καλοί Σαμαρείτες

Γερόντισσα Γαβριηλία

από τη μαθήτρια της Β΄τάξης Ρουσσέα Δήμητρα
Η Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη, γεννήθηκε στις 2/15 Οκτωβρίου του 1897 (ημέρα εορτασμού των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης) στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ήταν εύπορος  ξυλέμπορος κι έζησε σε ένα περιβάλλον με πολλές ανέσεις στην Πόλη, στο Φανάρι.
Ήταν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, γεμάτο αγάπη για όλον τον κόσμο. Τις ημέρες που το αρχοντικό των Παπαγιάννη «δεχόταν» η χαρά της μικρής Αυρηλίας (το όνομά της πριν δεχτεί την μοναχική κουρά) έτρεχε αμέσως για ν’ ανοίξει και να υποδεχθεί εκείνη τους επισκέπτες.

Ήταν το τέταρτο και το τελευταίο παιδί της οικογενείας. Από τα αδέλφια της η μεγάλη, η Βασιλική ήταν εκείνη που της πρωτομίλησε για τον Θεό. Μαζί με τα παραμύθια που της διάβαζε, της έλεγε ιστορίες από το Ευαγγέλιο και την Παλαιά Διαθήκη. Μια μέρα λοιπόν, της είπε ότι ο Θεός είναι «πανταχού Παρών» κι ότι κι αν κάνουμε Εκείνος το βλέπει… Τότε η μικρή Αυρηλία που ήταν 4-5 χρονών τα έχασε και με τρομαγμένη φωνή ρώτησε: « Κι αν πάω και κλειστώ μέσα σ’ εκείνο το ντουλάπι, θα με βρει»; «Ναι» της λέει. «καλά, κι αν γίνω μικρή-μικρή και μπω σε αυτό το σπιρτόκουτο κι εκεί θα με βλέπει»; «Κι εκεί». Τότε κατάλαβε ότι η ζωή είναι σοβαρή υπόθεση κι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε συνέχεια πράγματα του κεφαλιού μας κι αταξίες, μα πρέπει να είμαστε καλά παιδιά γιατί μας βλέπει «Εκείνος που-είναι παντού»! Ξέσπασε τότε σε κλάματα και χώθηκε στην αγκαλιά της αδελφής της. «Δηλαδή , πάει χάθηκα»!!!
Τα χρόνια περνούσαν και η μικρή Αυρηλία αγαπούσε όλον τον κόσμο κι όλος ο κόσμος την αγαπούσε! Μετά το γυμνάσιο, έφυγε για να συνεχίσει τις Σπουδές της στην Ελβετία στην Σχολή Γεωπονικής του Estavayer-Le-Lace ιδιαίτερα τα φυτά και κυριολεκτικά μέχρι το τέλος της ζωής της «μιλούσε» μαζί τους και λες κι έβλεπες κάθε φορά την ανταπόκριση τους.

Το 1923 βρίσκεται οικογενειακώς στην Θεσσαλονίκη. Εκεί μπαίνει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ως Ακροάτρια στην Φιλοσοφική Σχολή. Μετά το τέλος των σπουδών τις φθάνει στην Αθήνα και η πρώτη της φροντίδα ήταν να πιάσει κάποια δουλειά. Έπιασε λοιπόν δουλειά σε μια ψυχιατρική κλινική όπου παρέμεινε έναν μόνον χρόνο. Έπειτα ακολούθησε η Αγγλία, μόνη με μοναδική περιουσία μια χάρτινη Λίρα Αγγλίας… Η εν Χριστώ περιπέτεια της μόλις άρχιζε… Εκεί βρήκε διάφορες εργασίες ενώ παράλληλα βοηθούσε πλήθος απόρων και ανέργους, επίσης φρόντιζε δωρεάν πολλούς φτωχούς. Κι έρχεται το 1954 , η χρονιά σταθμός στην πνευματική της ζωή. Ήταν 24 Μαρτίου την ημέρα που έφυγε για την άλλη ζωή η μητέρα της. Για κείνη, μόλις άρχιζε η Μεγάλη περιπέτεια της Πίστης στον Χριστό.
Από κει και πέρα ξεκίνησε η μεγάλη ιεραποστολή της στις πέντε ηπείρους της υφηλίου. Το 1954 πήγε στην Ινδία όπου και παρέμεινε 5 χρόνια. Ήταν μεγάλος σταθμός στην ζωή της και η ίδια αγαπούσε ιδιαίτερα την Ινδία. Εκεί βοηθούσε ακατάπαυστα πλήθος λεπρών και αρρώστων και τους έδειχνε απεριόριστη αγάπη! Όλοι την αγαπούσαν και την φώναζαν αδελφή Λίλα. Στο καθημερινό της κουραστικό πρόγραμμα ήταν απαραίτητη η δίωρη ανάγνωση της Αγίας Γραφής και πολλές ώρες προσευχής. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και γι’ αυτό ποτέ δεν κρατούσε χρήματα πάνω της. Όλα της τα έδινε εκείνος, έλεγε, εκείνη το μόνο που έκανε ήταν να αφεθεί στα χέρια Του. Αεροπορικά εισιτήρια, τροφή, κατάλυμα και ότι άλλο της χρειαζόταν της το έδινε ο Θεός. Βοηθούσε πλήθος ανθρώπων ενώ ήταν η αιτία πολλοί άνθρωποι να βαφτιστούν Ορθόδοξοι. Ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι. Έκανε σημαντικές γνωριμίες (Μητέρα Τερέζα, Sivananda, Baba Amte).
Την καλούσαν σε διάφορες χώρες για να μιλήσει για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και πραγματικά άφηνε τα πλήθη άλαλα. Μετά την Ινδία βρέθηκε στα Ιμαλάια για έναν χρόνο με λιτή τροφή, μόνη μόνω τω Θεώ, σε ώρες ατελείωτης προσευχής. Η ίδια έλεγε αργότερα ότι εκείνο τον χρόνο έζησε τον ησυχαστικό μοναχισμό χωρίς καν να το γνωρίζει!

Πίστευε πλέον ότι έκανε το θέλημα του Θεού όταν ξαφνικά της ήρθε το μήνυμα από τους αγγέλους όπως η ίδια έλεγε, «τώρα είσαι σε θέση να πας για Μοναχή». Τότε κατάλαβε ότι ο μοναχισμός είναι ένας ιδιαίτερος και ανώτερος τρόπος ζωής. Η ίδια άφησε το θέμα ανοιχτό και πίστευε ότι ο Θεός για άλλη μια φορά θα την οδηγούσε. Συναντήθηκε λοιπόν με έναν κύριο ο οποίος της ζήτησε να την συνοδεύσει στην Βηθανία σ’ ένα μοναστήρι. Τα ναύλα για άλλη μια φορά βρέθηκαν με θαυματουργικό τρόπο κι έτσι πήγε στην Βηθανία, σε ηλικία 62 ετών(!)όπου ξεχώρισε για την αγάπη και την υπομονή της. Κι εκεί που νόμιζε ότι αυτή θα ήταν πλέον η ζωή της άρχισε πάλι τα ταξίδια για να βοηθήσει, να μιλήσει για τον Χριστό και να αγαπηθεί από όλον τον κόσμο. Ακολουθεί η Αθήνα όπου έκανε εγχείρηση για να θεραπευτεί από την 100% τύφλωση του αριστερού ματιού της. Όταν έγινε η εγχείρηση «εγένετο φως». Παρέμεινε στην Αθήνα στην Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας, την Νέα Ιερουσαλήμ όπως η ίδια έλεγε. Μέσα από το μοναστήρι αλληλογραφούσε και βοηθούσε πολλούς ανθρώπους. Ακολουθεί η Αφρική, η Αθήνα, όπου έμεινε στο σπίτι των αγγέλων όπως το αποκαλούσαν τα πνευματικά της παιδιά, όπου κάθε μέρα δεχόταν πονεμένους ανθρώπους και τους βοηθούσε, η Αίγινα και η Λέρος, όπου και εκοιμήθη σε ηλικία 95 ετών, στις 28 Μαρτίου του 1992 ανασηκώνοντας τα χέρια της στον ουρανό… Εκείνη την στιγμή τα πνευματικά της παιδιά άκουσαν καθαρότατα μια νεανική φωνή να τραγουδά μια μελωδία άγνωστη, χαρμόσυνη, Αγγελική… Αυτό κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα και μετά μια σιωπή πλημμύρισε το κελί της…
Όλες οι καμπάνες της Λέρου χτυπούσαν πένθιμα και στην κηδεία της παρευρέθη πολύς λαός. Εψάλλη η Εξόδιος Ακολουθία για Μεγαλόσχημο Μοναχή και την ώρα που την συνοδεύσανε Μοναχές στον τάφο ο Δεσπότης θέλησε να δει για τελευταία φορά το πρόσωπο της. Κανείς δεν ανέπνεε. Όσοι το είδανε, κάνανε τον Σταυρό τους και λένε ότι δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το πρόσωπο του ανθρώπου που είδανε…

Η Γερόντισσα Γαβριηλία ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος με απεριόριστη αγάπη προς τον πλησίον. Αξιώθηκε επίσης και της απόκτησης του διορατικού χαρίσματος. Έλεγε ότι κάποτε οι άγγελοι της είπαν ότι αυτό που μετράει πιο πολύ είναι το ποσόν και το ποιόν της αγάπης που δίνεις στους άλλους χωρίς διακρίσεις! Όλοι την ρωτούσαν πως ήταν δυνατόν να αγαπάει τόσο πολύ ακόμα και τους αγνώστους και πως ήταν δυνατόν να κάνει υπακοή σε όλον τον κόσμο και να ταξιδεύει συνεχώς για να βοηθήσει έστω και έναν μόνο άνθρωπο. Δίκαια λοιπόν η ζωή της χαρακτηρίζεται ως η ασκητική της αγάπης! Κάποτε την είχε χαρακτηρίσει ένας ξένος ιεραπόστολος «κακή χριστιανή», γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ιεραπόστολους στην Ινδία, άλλων θρησκειών που γνωρίζανε πολλές ντόπιες διαλέκτους εκείνη δεν ήξερε καμία και μιλούσε μόνο Αγγλικά και αυτή του απάντησε ότι ξέρει πέντε γλώσσες: Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Μ’ αυτές τις πέντε γλώσσες γύριζε όλον τον κόσμο. Τότε ο ιεραπόστολος της ζήτησε να ξαναπεί αυτές τις «πέντε γλώσσες» για να τις γράψει…

Οι μαθητές τίμησαν τον Ιωάννη Κπαοδίστρια

Χθες   Κυριακή απόγευμα στην αίθουσα  του Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση των εργασιών των μαθητών της Γ΄ τάξης και των τριών Γυμνασίων της Αίγινας με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια, τη ζωή και το Κυβερνητικό έργο του στην Αίγινα. Οι  τρεις ομάδες  των μαθητών παρουσίασαν αξιόλογες εργασίες αλλά και προτάσεις  για το μέλλον  των Καποδιστριακών κτιρίων και του εορτασμού της επετείου της 26ης Ιανουαρίου με σκοπό την προβολή της Αίγινας και την αξιοποίηση της ιστορικής γνώσης.

    Εμπεριστατωμένη η εργασία  του 1ου Γυμνασίου που συντόνισε ο διακεκριμμένος φιλόλογος και ομιλητής κ. Δημήτρης Νικολόπουλος. Εντυπωσιακή η  απόπειρα  του Γυμνασίου του Μεσαγρού να “ξεφύγει” από  τα ειωθότα τέτοιων εργασιών και να κινηματογραφήσει  τα Καποδιστριακά κτίρια με τη βοήθεια των κινηματογραφιστών Η.Γουζιώτη και Θ.Γκίνη. Την παρουσίαση της εργασίας συντόνισαν η Διευθύντρια  του Γυμνασίου κ. Αν. Μπέση και η καθηγήτρια κ. Α.Χαρτοφύλακα – Λεούση. Τέλος την παρουσίαση  του 2ου Γυμνασίου επωμίστηκε η μαθήτρια της Γ΄ τάξης Μεθενίτη Νεκταρία  η οποία  δημιούργησε μια παρουσίαση με τα κυριότερα σημεία  της πολιτικής δράσης  του Ι.Καποδίστρια. Την επιμέλεια της εργασίας είχε η φιλόλογος κ. Κ. Αλυφαντή.  Το οπτικοακουστικό υλικό όπως αναφέρθηκε, μπορεί κάλλιστα να παρουσιαστεί και να καλύψει τις ανάγκες μιας  γενικότερης εκδήλωσης  του Δήμου.

  Την εκδήλωση συντόνισε ο αντιδήμαρχος κ. Νεκτάριος Κουκούλης, πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας  του Δήμου ο  οποίος πρόσφερε στα σχολεία  δύο  τόμους από τον “Κήρυκα της Αίγινας”, που ο ίδιος έχει επανεκδώσει με δικά του έξοδα. Στους μαθητές απονεμήθηκε τιμητικός έπαινος  και από ένα βιβλίο  του πρωτ. Εμμανουήλ Γιαννούλη

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε είναι από παλαιότερες εκδηλώσεις  και επισκέψεις των μαθητών στα Καποδιστριακά Κτίρια.

Στην αυλή της κ.Μαργαρίτας

Στην αυλή της κ. Πετροπούλου Μαργαρίτας βρέθηκαν χθες το μεσημέρι τα μέλη της Περιβαλλοντικής Ομάδας του σχολείου μας. Είχαν την ευκαιρία να ξεναγηθούν  στο αλώνι, στα πέτρινα φουρνάκια, στα πεζούλια και στις αυλές  όπου η αιγινήτικη πέτρα κυριαρχεί. ότι βρίσκεται εκεί είναι δημιούργημα παραδοσιακών Αιγινητών πετράδων που τα δούλεψαν τους προηγούμενους αιώνες. Η κ. Πετροπούλου αγίορασε το σπίτι και  το γύρω κτήμα από την οικογένεια Κλώνου το 1976. Το κτιριακό συγκρότημα είναι μια παλιά αγροικία  που κάλυπτε  τις ανάγκες και τις συνθήκες ζωής της παλιάς αγροτικής ζωής.

Η  κ. Πετροπούλου δεν αρκέστηκε μόνο στη ξενάγηση αλλά  πρόσφερε κεράσματα στα παιδιά  δημιουργώντας με τον τρόπο της μια  ζεστή ατμόσφαιρα.

Θοδωρής Παπαλουκάς

Του μαθητή Γιάννη Πασχάλη της Β΄Τάξης

Ο Θοδωρής Παπαλουκάς ξεκίνησε την καριέρα του  στην ομάδα του Εθνικού Ελληνορώσων, συνέχισε έπειτα στους Αμπελόκηπους από το 1995-1997, ενώ από το 1997 έως το 1999 αγωνίστηκε στη Δάφνη. Το 1999 παραχωρήθηκε στον Πανιώνιο, μέχρι το 2001, οπότε και βρέθηκε στον Ολυμπιακό με μεταγραφή από τον Πανιώνιο και συμβόλαιο 4 χρόνων. Κάνοντας το αλμα στην καριέρα του . Το 2002, πήρε μεταγραφή ελευθέρας για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας έως το καλοκαίρι του 2008 που επέστρεψε ξανά στον Ολυμπιακό.Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε στην Μακάμπι Τελ Αβίβ. Το Δεκέμβρη 2012 υπέγραψε συμβόλαιο με τη ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχα κλείνοντας  την καριέρα του την σεζον 2012-2013 αποκτώντας πρωτάθλημα και κύπελο .Ενώ έχει αρνηθεί επανειλημμένα προτάσεις για συμμετοχή στο NBA. Ο Θοδωρής Παπαλουκάς θεωρείται (όχι άδικα) ένας από τους κορυφαίους Έλληνες μπασκετμπολίστες όλων των εποχών.

Ομαδικοί Τίτλοι 

·                    3 Κύπελλα Ελλάδας (τις περιόδους 2001/2002, 2009/10 και 2010/11 )

·                    6 Πρωταθλήματα Ρωσίας (τις περιόδους 2003-2008 με την ΤΣΣΚΑ)

·                    3 Κύπελλα Ρωσίας (τις περιόδους 2005-2007 με την ΤΣΣΚΑ)

·                    1 Πρωτάθλημα Ισραήλ

·                    1 Κύπελλο Ισραήλ

·                    2 φορές Πρωταθλητής Ευρωλίγκας (τις περιόδους 2005/06 και 2007/08 )

·                    1 Triple Crown (την περίοδο 2005/06 με την ΤΣΣΚΑ)

Εθνική Ελλάδος

·                    7 Τουρνουά Ακρόπολη (2000, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008)

·                    Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2005

·                    Αργυρό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ 2006

·                    Καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης για το  

·                    All-Europe Player of the Year

·                    MVP της Ευρωλίγκας για την περίοδο .

·                    MVP του Final 4 της Ευρωλίγκας της περιόδου .

·                    Μέλος της καλύτερης πεντάδας του Ευρωμπάσκετ 

·                    Μέλος της καλύτερης πεντάδας του Μουντομπάσκετ

·                    Μέλος της καλύτερης δεκάδας της Ευρωλίγκας

·                    2 φορές μέλος της καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας

·                    2 φορές μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας  

·                    Αναδεικνύεται ως ένας από τους 50 κορυφαίους συντελεστές στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ

·                    5ος στο σύστημα Tendex (με 2.412 πόντους) στην ιστορία της Ευρωλίγκας

·                    1ος σε ασίστ (με 921) στην ιστορία της Ευρωλίγκας  

·                    1ος σε ασίστ (με 135) στην Ευρωλίγκα

·                    1ος σε ασίστ (με 114) στην Ευρωλίγκα  

·                    1ος σε ασίστ (με 14) στη διάρκεια ενός αγώνα της Ευρωλίγκας  

·                    1ος σε ασίστ (με 13) στη διάρκεια ενός αγώνα play-off της Ευρωλίγκας  

·                    Έγινε ο πρώτος που έσπασε το φράγμα των 600 ασίστ στην ιστορία της Ευρωλίγκα.

·                    1ος σε ασίστ (με 42) στη φάση τορ-16 της Ευρωλίγκα  

·                    1ος σε ασίστ στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκα

·                    2ος σε ασίστ (με 13) στη διάρκεια ενός αγώνα της Ευρωλίγκα  

·                    2ος σε ασίστ στη φάση TOP 16 της Ευρωλίγκα

·                    3ος σε ασίστ (με 105) στην Ευρωλίγκα

·                    2ος σε κλεψίματα (με 319) στην ιστορία της Ευρωλίγκας  

·                    2ος σε ευστοχία σε δίποντα στη φάση TOP 16 της Ευρωλίγκα

·                    3ος σε ευστοχία σε δίποντα στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκα

·                    3ος σε κλεψίματα στη φάση TOP 16 της Ευρωλίγκα