Μαθητική Κυψέλη

Στον Άη Στάθη των κυνηγών…. η πρώτη εξόρμηση της Περιβαλλοντικής Ομάδας

    Θα μπορούσε να λέγεται και “Άγιος Ευστάθιος ο… κρυφός”, αφού είναι πνιγμένος μέσα στην πυκνή βλάστηση του δάσους του Μεσαγρού και κάτω από τη σκιά πανύψηλων θαλλερών πεύκων. Λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξή του και λίγότεροι το επισκέπτονται, αφού για να φτάσεις ως εκεί πρέπει να περπατήσεις αρκετά, εκτός κι αν διαθέτεις όχημα ικανό και κακοτράχαλο δρόμο.

   Ποτισμένο από την υγρασία και σε σκιερό σημείο το εκκλησάκι ξεχωρίζει κάτασπρο μέσα στο συνεχές πράσινο του δάσους. Οι άνθρωποι που το αγαπούν όπως οι κυνηροί  της Αίγινας και οι επισκέπτες του, έχουν διαμορφώσει όμορφα το περιβάλλοντα χώρο, φτιάχνοντας πεζούλια πέτρινα τραπεζάκια, βρυσάκια. Αν κάτι εντυπωσιάζει  τον επισκέπτη είναι η οροφή του ναού που είναι από πλάκες και όχι από κεραμίδια. Στη μια πλευρά οι πλάκες είναι ασπρισμένες ενώ στην νότια έχουν μείνει απείραχτες  και κάποιες έχουν ξεκολλήσει. Κάτι που μπορεί να προκαλέσει φθορές στο εσωτερικό του ναού. Επίσης σε αυτή την πλευρά πολλά αγριόχορτα και άγριες περικοκλάδες έχουν φυτρώσει στην οροφή και υπάρχει κίνδυνος διάβρωσης της.

   Επισκεφθήκαμε  τον Άη – Στάθη με μέλη της Περιβαλλοντικής Ομάδας  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας σήμερα Κυριακή 22 Νοεμβρίου. Απολαύσαμε τη θέα αλλά και τον περίπατο μέσα στο δάσος.

    ΄΄Ενας μικρός οδηγός” για να φθάσεις ως εκεί:

    Στη σκιά  της Παλιαχώρας και πνιγμένο μέσα στο πευκοδάσος με δυσκολία διακρίνεται από  τον κεντρικό δρόμο το κάτασπρο ξωκκλήσι  του Αγίου Ευσταθίου που εορτάζει σήμερα.  Για  την ακρίβεια βρίσκεται στην αντικρινή πλαγιά μετά το αμαξοστάσιο των οχημάτων του Δήμου στην περιοχή  που τελευταία εκδηλώθηκε φωτιά. Έχουμε  φύγει αρκετά από τον Άγιο Νεκτάριο και τη λεκάνη του Κοντού και οδεύουμε προς Μεσαγρό. Όμως αν  κάποιος θελήσει να φθάσει ως το ξωκκλήσι  θα πρέπει  να στρίψει στο νεκροταφείο του Μεσαγρού δεξιά, και να ακολουθήσει  το δρόμο που οδηγεί προς Άλωνες. Κατεβαίνοντας  προς  την πηγή του Αγίου Παντελεήμονα θα στρίψει και πάλι δεξιά ακολουθώντας ένα χωμάτινο δρόμο μέσα στα πεύκα. Η διαδρομή θα αποζημιώσει  τον επισκέπτη καθώς και το σημείο που βρίσκεται  η εκκλησούλα.

   Ο Άη – Στάθης  στο δάσος  του Μεσαγρού  αποτελεί  τα τελευταία χρόνια ιδανικό προορισμό  για Περιβαλλοντικές Ομάδες και πεζοπόρους. Οι κυνηγοί  της Αίγινας έχουν θέσει υπό την προστασία  τους  το ξωκκλήσι και έχουν φροντίσει το χώρο.

   Μην ξεχνάμε ότι ο Άγιος εκτός από αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού ήταν και ο ίδιος κυνηγός

    Το εκκλησάκι ανήκει  στην ενορία  του Μεσαγρού.

   Τα  παιδιά θέλησαν να τακτοποιήσουν κάποια αντικείμενα (σκουριασμένα τραπέζια, καθίσματα, πάγκους, σκούπες) που ήταν σκόρπια στο χώρο. Απομεινάρια από προηγούμενες επισκέψεις κάποιων όταν ο ναός πανηγυρίζει.

Αυτές  οι εικόνες αμαυρώνουν  την ομορφιά  του χώρου και βάζουν σε κίνδυνο το δάσος.

.

Δεκαπενταμελές μαθητικό συμβούλιο.

Μετά τη ψηφοφορία  για την ανάδειξη του νέου δεκαπενταμελούς συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε  την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, τα αποτελέσματα  έχουν ως εξής:
Ψήφοι
1. Πάλλης Παναγιώτης 38
2. Μεθενίτη Γεωργία 35
3. Χρυσοχόος Μιχάλης 30
4. Κρεούζη Ηλιάνα…… 27
5. Τσιριγώτη Ελευθερία 27
6. Μπήτρου Αθηνά 26
7. Σοφιανού Έλενα 25
8. Τρίμη Αντωνία 21
9. Παλαμιδόπουλος Β. 21
10. Καλαμάκη Κατ. 20
11. Πάλλη Ευαγγελία 19
12. Τζίτζη Κωσταντίνα 18
13. Σώρρου Νεκταρία 16
14. Γιαννούλης Εμμαν. 16
15. Μαρίνη Μαρίνα 15.

Αναπληρωματικοί:

1. Γιάννι Άννα 15
2. Μπήτρου Αθηνά 14
3. Γιόβαντσεφ Νίκος 14
4. Λαμανιάκου Μάριος 14
5. Νικολαΐδου Λήδα 12

Διασχίζουν το Ιόνιο για να πάνε σχολείο!

Οκτώ μαθητές φεύγουν ξημερώματα με καΐκι και γυρίζουν το απόγευμα

Του Νίκου Δημητριάδη από  το Arxipelagos.com

Για να πάνε στο σχολείο μπαίνουν καθημερινά στο καΐκι. Φεύγουν από τα σπίτια τους στις 6:30 και με τα πόδια φτάνουν στο λιμάνι. Λίγο πριν τις 7:00 σαλπάρουν για την απέναντι ακτή, όπου θα φτάσουν 45 λεπτά αργότερα.

Αν έχει απαγορευτικό, χάνουν το μάθημα. Γυρίζουν το απόγευμα στο μικρό καταπράσινο νησάκι τους. Είναι «τα παιδιά του Καλάμου», που βρίσκεται νότια της Λευκάδας. Είναι οι πέντε μαθητές του γυμνασίου και οι 3 του λυκείου, οι οποίοι καθημερινά έχουν «κοινή πορεία» για να μάθουν γράμματα στα σχολεία του Μύτικα και της Κανδήλας, στην Αιτωλοακαρνανία.

Συναντήσαμε τα «παιδιά του Καλάμου» μεσημέρι στον Μύτικα. Μπήκαμε μαζί στο καΐκι και είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί τους. Μέχρι να ξεκινήσει το σκάφος, οι μαθητές κάθονται όλοι μαζί στην πλώρη και αστειεύονται. Είναι ο Γεράσιμος, η Άννα, η Εύη, ο Φάνης και η αδελφή του η Γεωργία, ο Γιάννης, η Μαρία και ο Φάνης.

«Είμαστε μία οικογένεια, πολύ αγαπημένοι. Ο ένας προσέχει τον άλλον», λένε με ένα στόμα τα παιδιά και προτείνουν τη Μαρία, ως μεγαλύτερη, να μιλήσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τον καθημερινό αγώνα που δίνουν, προκειμένου να μάθουν γράμματα.

«Η διαδρομή για το σχολείο είναι κουραστική, όμως, πλέον, έγινε συνήθεια», λέει η Μαρία και καταθέτει τη δική της πορεία: «Μένω στην άκρη του νησιού. Ξυπνάω έξι παρά τέταρτο το ξημέρωμα. Περπατώ 20 λεπτά με τα πόδια. Είναι νύχτα, δεν έχει βγει ο ήλιος. Μαζί με τον αδελφό μου πηγαίνουμε ποδαράτα. Όταν έχει κακοκαιρία, βροχή, εφοδιαζόμαστε με αδιάβροχα και αντιανεμικά. Δεν φοβάμαι τη νύχτα, μπορεί να είναι λίγο κάπως, αλλά εντάξει και αυτό συνήθεια είναι».

Η 15χρονη Εύη παρεμβαίνει στη συζήτηση και συμπληρώνει την εικόνα: «Θα θέλαμε να είχαμε σχολείο στον Κάλαμο. Είναι κουραστικό. Ο χρόνος μάς πιέζει. Πρέπει να ξυπνήσεις πολύ νωρίς και όταν επιστρέφουμε είμαστε πολύ κουρασμένοι.

Πρέπει να φάμε, να ξεκουραστούμε και δεν μας μένει ο χρόνος που χρειάζεται για το διάβασμα, καθώς πρέπει να κοιμηθούμε νωρίς». Η Εύη είναι μαθήτρια του γυμνασίου και μας αποκαλύπτει ότι για την ίδια και τους άλλους τέσσερις συμμαθητές της (στο γυμνάσιο) η ταλαιπωρία δεν σταματά στο λιμανάκι του Μύτικα. «Οι μαθητές του γυμνασίου συνεχίζουμε για να πάμε στο σχολείο μας. Περιμένουμε 20 λεπτά στον δρόμο για να έρθει το λεωφορείο που θα μας μεταφέρει, ένα τέταρτο αργότερα, στο επόμενο χωριό, την Κανδήλα, όπου λειτουργεί το γυμνάσιο. Την ίδια διαδρομή ακολουθούμε και το μεσημέρι στην επιστροφή» προσθέτει.

Όταν οι καιρικές συνθήκες είναι άσχημες και το Λιμεναρχείο της Λευκάδας δίνει απαγορευτικό, το καΐκι δεν κάνει το δρομολόγιο. Το θέμα απασχολεί έντονα τους μαθητές. «Όταν έχει απαγορευτικό χάνουμε το μάθημα. Για παράδειγμα, χθες που μείναμε στο νησί. Παίρνουμε απουσίες δικαιολογημένες, αλλά είναι απουσίες. Θα θέλαμε να είχαν φροντίσει το θέμα. Ίσως να υπάρχει κάποιο σπίτι στον Μύτικα, ώστε όταν έχει το μεσημέρι απαγορευτικό και δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στα σπίτια μας να μην αναζητούμε μέρος για να μείνουμε. Ίσως, λύση να έδινε και ένα θαλάσσιο ταξί, όταν έχει άσχημο καιρό. Μία φορά μείναμε στο καΐκι. Κάποια άλλη, ύστερα από πίεση των οικογενειών μας, ήρθε το Λιμεναρχείο για να μας πάρει πίσω στο νησί» αναφέρουν οι μαθητές.

Η διαδρομή προς το σχολείο έχει εισητήριο για τους μαθητές. Το κάθε παιδί πληρώνει καθημερινά 0,80 λεπτά. Μπορεί το ποσό να φαίνεται μικρό, όπως επισημαίνουν, όμως για τις οικογένειές τους, αθροιστικά, είναι ένας λογαριασμός κάθε μήνα.

Επίσης, στον Κάλαμο δεν υπάρχει η δυνατότητα βοήθειας των μαθητών. Δεν υπάρχουν καθηγητές, δεν λειτουργεί κάποιο φροντιστήριο. Η Άννα θα δώσει πανελλήνιες, θέλει να σπουδάσει Βιολογία και κάνει, όπως μας λέει, μία μεγάλη προσπάθεια για να προετοιμαστεί και να τα καταφέρει.

«”Κρίμα τα παιδιά…” λένε στο νησί. Όμως, δεν κάνουν κάτι για να μας βοηθήσουν. Έχουμε εμείς ίσες ευκαιρίες με τους συμμαθητές μας στην Ελλάδα; Μήπως η πολιτεία να δει και εμάς;». Με αυτά τα λόγια η 17χρονη Άννα ολοκληρώνει τη συνομιλία που είχε με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, καθώς το καΐκι φτάνει στο λιμανάκι του νησιού και πρέπει, γρήγορα, με τα άλλα παιδιά να φύγουν για τα σπίτια τους

Στην Ύδρα δεν σκοτώνουν τα ζώα όταν γεράσουν, τα περιθάλπουν

    Η είδηση συγκινεί για την ευαισθησία της. Στην Ύδρα τα μουλάρια είναι συνυφασμένα με την εικόνα του νησιού. Τα συναντάς στο λιμάνι, στα στενά να είναι φορτωμένα με κάθε είδους αντικείμενο από ψυγεία και πλυντήρια έως τρόφιμα και υλικά οικοδομής. Τα μουλάρια στην Ύδρα είναι το απόλυτο μεταφορικό μέσο στη στεριά. Είναι απαραίτητα γι΄αυτό και απολαμβάνουν της φροντίδας και της αγάπης ντόπιων και επισκεπτών.

    Η  είδηση που ακολουθεί την αλιεύσαμε από το Saronic Magazine και τη “Φωνή της Ύδρας” και αφορά την απόσυρση δύο μουλαριών λόγω ηλικίας. Η είδηση είναι γεμάτη τρυφερότητα και ευαισθησία.

Ήταν στην υπηρεσία του Δήμου Ύδρας για πολλά χρόνια. Είχαν εργαστεί άπειρες ώρες στην καθαριότητα και ήταν πλέον κατάκοπα. Ο λόγος για τα δύο ιπποειδή, μουλάρια που αποχαιρέτησαν χθες το νησί μας, για να μεταφερθούν στον Ελληνικό Σύλλογο Προστασίας Ιπποειδών στο Κορωπί.

Η Κτηνίατρος που τα είχε εξετάσει πριν 20 μέρες –με πρωτοβουλία της «Κιβωτού της Ύδρας» και της Animal Action– είχε συστήσει στους υπεύθυνους του Δήμου να τα απομακρύνουν από τα εργασιακά τους καθήκοντα. Άνω των 30 χρόνων και τα δύο, βρίσκονταν σε άσχημη θρεπτική κατάσταση, όχι εξαιτίας του υποσιτισμού, όπως γράφει στη γνωμάτευσή της η Κλεοπάτρα Τριανταφύλλου, αλλά κυρίως γιατί δεν μπορούσαν πλέον να μασήσουν σωστά την τροφή λόγω απώλειας και αυξημένης φθοράς των δοντιών τους. Παράλληλα είχαν έρθει αντιμέτωπα με την οστεοαρθρίτιδα.

Καθώς λοιπόν έπρεπε να απομακρυνθούν τα ιπποειδή λόγω γήρατος, αποφασίστηκε να γίνει τελικά και η μεταφορά τους. Μετακινήθηκαν χθες από τους στάβλους τους στο λιμάνι και έπειτα πέρασαν με το φέρρυ στην Ερμιόνη. Εκεί τους περίμενε ειδικό φορτηγό, το οποίο μετέφερε τα ζώα στο Κορωπί, στον Ελληνικό Σύλλογο Προστασίας Ιπποειδών (ΕΣΠΙ). Το κύριο κόστος της μεταφοράς τους προς τον ΕΣΠΙ, καλύφθηκε μέσω ενεργειών της Κας Saskia Balke. Ο Δήμος Ύδρας συμμετείχε με το συμβολικό ποσό των 30 ευρώ για τη μεταφορά τους μέχρι την Ερμιόνη. Μέχρι εκεί συνόδευσαν τα ζώα η Κα Balke και ο Πρόεδρος της «Κιβωτού της Ύδρας», κ. Αργύρης Καλαματιανάκης. 

Μια νέα ήρεμη και ξεκούραστη ζωή περιμένει πλέον τα δυο ζώα, τα οποία είχε στη δούλεψή του ο Δήμος Ύδρας, και που αγόγγυστα και υπάκουα πρόσφεραν υπηρεσίες όλα αυτά τα χρόνια. Το φιλοζωικό σωματείο «Η Κιβωτός της Ύδρας» ευχαριστεί την κυρία Saskia Balke για τις ενέργειες που έκανε εθελοντικά και τη μέριμνά της, ώστε τα δυο ιπποειδή να τοποθετηθούν στον Ελληνικό Σύλλογο Προστασίας Ιπποειδών (ΕΣΠΙ), όπου και θα παραμείνουν εκεί για την υπόλοιπη ζωή τους.

Το Δ.Σ. της «Κιβωτού της Ύδρας», η κα Balke και εθελοντές της Κιβωτού θα επισκεφτούν τον ΕΣΠΙ τον επόμενο μήνα για να ευχαριστήσουν τη διοίκηση αλλά και τους υπεύθυνους εθελοντές.
Πιστεύουμε ότι θα πρέπει να υπάρξει μια ενδεικτική δωρεά από τον Δήμο Ύδρας προς τον Ελληνικό Σύλλογο Προστασίας Ιπποειδών, καθώς θα περιθάλψει στο εξής με φροντίδα τα ζώα του Δήμου. Θα είναι αναμφισβήτητα η ελάχιστη προσφορά για τα χρόνια που αυτά δούλεψαν ακούραστα και υπομονετικά για την καθαριότητα του νησιού μας.

Ανθρωπιστική βοήθεια από το 2ο Γυμνάσιο για τους πρόσφυγες της Λέσβου.

  29  μεγάλοι μπόγοι – δέματα και κούτες ετοιμάστηκαν και θα  ταξιδέψουν στην  Λέσβο για να ανακουφίσουν  τις ανάγκες  των προσφύγων που καταφέυγουν στο νησί.

   Η πρωτοβουλία ανήκει στους μαθητές  της Γ΄ Γυμνασίου οι οποίοι ανέλαβαν  την πρωτοβουλία της συγκέντρωσης ρούχων, καλτσών, σκεσπασμάτων , κουβερτών αλλά και τροφίμων. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε αμέσως  και σε σύντομο χρονικό διάστημα συγκεντρώθηκε ένας πολύ σημαντικός αριθμός πραγμάτων.

   Αρωγός στην προσπάθεια  των  παιδιών ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και η μεταφορική εταιρεία του κ. Λαδά, ο οποίος και ανέλαβε τη μεταφορά  των πραγμάτων μέχρι τη Λέσβο.

Με σύνθημα: “Ψωμί – παιδεία – ελευθερία”

    Ποιός θα περίμενε ότι μετά από 42 ολόκληρα χρόνια το απόλυτο σύνθημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα ήταν τόσο επίκαιρο όσο ποτέ.

     Το αίτημα για παιδεία, όταν επικρατεί η απαιδευσιά αλλά και η κατάσταση με τα χιλιάδες κενά στα σχολεία που αρχίζει να εξομαλύνεται μετά από δύο μήνες σχολικής ζωής.

     Το αίτημα για ελευθερία στην έκφραση, στο λόγο, στη σκέψη, στη ζωή στις επιλογές μας.

    Το αίτημα  για ψωμί όταν ακόμα λειτουργούν συσσίτια για άνεργους, απόρους, πρόσφυγες και μετανάστες.

     Το σύνθημα αυτό κυριάρχησε και στην εκδήλωση για την επέτειο της εξέγερσης  του Πολυτεχνείου στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας σήμερα Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2015.

    Είκοσι πέντε παιδιά κυρίως της Γ΄  Γυμνασίου με την εμπνευσμένη  καθοδήγηση  των καθηγητριών Ρόδη Λεμονιάς και Χαρπίδου Ρεβέκκας κατόρθωσαν να περάσουν το μήνυμα  της επετείου μέσα από κείμενα, τραγούδια αλλά κυρίως κινηματογραφικά ντοκουμέντα. Μέσα από τα βίντεο που προβλήθηκαν συνέδεσαν την εξέγερση των φοιτητών με τα επανασταστικά κινήματα  των νέων της Ευρώπης εκείνης της εποχής, ενώ προβλήθηκαν επίσης ντοκουμέντα μέσα από  το αρχείο της ΕΡΤ  με άγνωστα ρεπορτάζ  και συνεντεύξεις απλών ανθρώπων στους δρόμους της Αθήνας που αποκάλυπταν την τρομοκρατία και το φόβο που είχε επιβληθεί στους Έλληνες εκείνη τη μαύρη επταετία.

Εκδρομή στην Αφαία, τον Άγιο Μηνά και την Αγία Μαρίνα

Της μαθήτριας Βίκυς Κουνάδη.

Όλοι ισχυριζόμαστε πως γνωρίζουμε την Αίγινα σαν την παλάμη του χεριού μας. Ωστόσο λίγοι σήμερα ξέρουμε για μερικές κρυφές ομορφιές του νησιού ή ιστορίες «φθαρμένες» από τη σκουριά του χρόνου. Έτσι οι καθηγητές μας αποφάσισαν να μας λύσουν όλες τις απορίες για το βορειοανατολικό τμήμα της Αίγινας. Για να το πετύχουν αυτό οργάνωσαν μια μαθητική εκδρομή. Φάνηκε πάντως ότι ο ήλιος συμφώνησε μαζί μας για να μας χαρίσει ένα τόσο ζεστό πρωϊνό. Έτσι επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο, γεμάτοι ενθουσιασμό και ανυπομονησία για την υπόλοιπη ημέρα.
Πρώτη μας στάση ήταν το μοναστήρι του Αγίου Μηνά όπου οι καλόγριες μας υποδέχθηκαν παρά τις ετοιμασίες τους για το πανηγύρι που θα έχουν σε λίγες μέρες. Μία από τις αδελφές της Μονής μας αφηγήθηκε την ιστορία του Μοναστηριού και μας εξήγησε τη ζωή του Αγίου Μηνά. Αναφέρθηκε επίσης στον γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή από την Πάτμο που είχε επισκεφθεί την περιοχή του μοναστηριού αλλά επίσης αναφέρθηκε και στον Όσιο Ονούφριο στον οποίο έχει αφιερωθεί ο μικρότερος ναός. Επιπλέον πληροφορηθήκαμε πως οι αδελφές της Μονής έχουν ειδικευτεί στην ιεροραπτική και είναι πολύ καλές στην ψαλτική τέχνη. Στο τέλος μας πρόσφεραν κέρασμα.
Όσο για τη συνέχεια της εκδρομής, υπήρχαν δύο επιλογές. Η πρώτη να πάμε , όσοι θέλαμε, περπατώντας μέσα από το δάσος στην Αγία Μαρίνα και η δεύτερη να επιβιβαζόμασταν στα λεωφορεία. Όσοι επιλέξαμε να περπατήσουμε, ακολουθώντας τους καθηγητές μας, πορευτήκαμε μέσα στο πυκνό δάσος. Εκεί μάλιστα συναντήσαμε το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του κρυφού, το οποίο πραγματικά είναι κρυμμένο μέσα στο δάσος. Η διαδρομή ήταν δύσκολη, το μονοπάτι περνούσε κάτω από τα κλαδιά, ανάμεσα σε θάμνους και πέτρες και ήταν κατηφορικός και τραχύς. Παρά τις δυσκολίες μετά από λίγο φθάσαμε στην Αγία Μαρίνα.
Στην Αγία Μαρίνα, άλλοι επέλεξαν να καθίσουν για να πιούν καφέ, ενώ άλλοι αποφάσισαν να πάρουν κάτι «στο χέρι», και να περπατήσουν στα στενά. Δυστυχώς δεν υπήρχε πολύς κόσμος στους δρόμους κι έτσι η γραφικότητα του χωριού ήταν ορατή στα μάτια μας. Στο λιμάνι μας περίμενε μια μεγάλη πρόκληση: να βουτήξουμε στη θάλασσα ή όχι.
Τελευταία μας στάση ήταν ο Ναός της Αφαίας. Εκεί η φιλόλογος κ. Γεννίτσαρη, μας έκανε ξενάγηση ενώ ο καθηγητής καλλιτεχνικών κ.Κωστόπουλος, περιέγραψε το ναό από την αρχιτεκτονική του πλευρά. Η ιστορία του ναού είναι πέρα για πέρα συναρπαστική. Η «Βριτόμαρτις», φίλη της Θεάς Άρτεμις, την οποία ερωτεύτηκε ο βασιλιάς της Κρήτης, Μίνωας, αρνούνταν να τον παντρευτεί. Έτσι, για να γλιτώσει από αυτόν, μπήκε σε ένα καράβι ψαράδων, όμως ένας από αυτούς μόλις την είδε, ήθελε να την κυνηγήσει. Όταν το καράβι έφτασε κοντά στην Αίγινα, η Βρυτόμαρτις κολυμπώντας έφτασε στο νησί και ανέβηκε στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα ο ναός και κρύφτηκε για να μην τη δουν. Το όνομα «Αφαία» προέρχεται από το «α» το στερητικό και «φαία» (αυτή που φαίνεται)΄
Με την επίσκεψη στην Αφαία ολοκληρώθηκε η εκδρομή μας. Ήταν πραγματικά μια αξέχαστη εμπειρία για τους μαθητές αλλά και για τους νέους καθηγητές μας που φέτος τους δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουν την Αίγινα. Ένα μόνο ευχόμαστε: κάποια στιγμή να επαναλάβουμε αυτή τη διαδρομή.
Μια διαφορετική βόλτα στην Αίγινα.

Της μαθήτριας Κοπανά Νεκταρίας.

Πίσω από τις αφροστεφανωμένες θάλασσες και τα πράσινα δάση της Αίγινας, υπάρχουν κάποια σημεία που δεν γνωρίζουν πολλοί άνθρωποι την ύπαρξή τους. Είναι μοναδικά και ανεπανάληπτα.
Επισκεπτόμενοι την Ιερά Μονή του Αγίου Μηνά, που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού της Αφαίας μέσα στα πεύκα, μια από τις μοναχές του μοναστηριού είχε την ευγενική πρόθεση να μας μιλήσει για το πώς δημιουργήθηκε η Μονή από το γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή το 1952, ενώ ο Άγιος Νεκτάριος είχε προβλέψει την ίδρυση της Μονής ακόμα πιο πριν (40 χρόνια).
Η επόμενη στάση μας ήταν σε έναν από τους κρυφούς θησαυρούς του νησιού μας. Σε ένα από τα αμέτρητα κρυφά μονοπάτια που βρήκαμε και ακολουθήσαμε ήταν αυτό για να φτάσουμε στο λιμάνι της Αγίας Μαρίνας. Κατεβαίνοντας λοιπόν τη βουνοπλαγιά το μονοπάτι μας οδήγησε στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του κρυφού. Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας είχαμε την τύχη να αναπνεύσουμε το οξυγόνο του δάσους, μακριά από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων, να ακούσουμε τα τρυφερά κελαηδίσματα των πουλιών και να θαυμάσουμε τη μαγευτική θέα που συνδύαζε το υγρό στοιχείο της θάλασσας με το βουνό, σε μια μόνο ματιά μέσα από τον απέραντο ορίζοντα.
Μόλις φτάσαμε στο λιμάνι της Αγίας Μαρίνας κάναμε μια στάση για να ξεκουραστούμε και έπειτα ξεκινήσαμε για την τελευταία στάση που ήταν ο ναός της Αφαίας. Ο ναός της Αφαίας είναι ένα από τα παλαιότερα και σημαντικότερα μνημεία όχι μόνο της Αίγινας αλλά όλης της Ελλάδας, καθώς οικοδομήθηκε μεταξύ 400 -600 π.Χ. και μαζί με το ναό του Παρθενώνα και του Σουνίου σχηματίζουν ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Επίσης οι φιλόλογοι του σχολείου μας κυρίες Γεννίτσαρη,Πετρίτου και Ρόδη είχαν την καλοσύνη να μας ξεναγήσουν και να μας εξιστορήσουν το μύθο που σύμφωνα με αυτόν η Αφαία, πήρε το όνομά της από μια νύμφη της θεάς Άρτεμις την οποία ήθελε να παντρευτεί ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνωας και προκειμένου να γλυτώσει έπεσε στη θάλασσα και κολύμπησε μέχρι που κάποιοι ψαράδες την έσωσαν και την πήραν στην Αίγινα. Εκεί κρύφτηκε και γι’ αυτό το λόγο ονομάστηκε «Αφαία» από το στερητικό «Α» και τη λέξη «φαία» που σημαίνει φανερός- ή. Δηλαδή ονομάστηκε «άφαντη» και πολλοί αποκαλούν το ναό, ναό της Αφαίας – Αθηνάς.
Τελικά πρέπει να είμαστε περήφανοι που ζούμε στην Αίγινα γιατί δεν ξέρεις ποια νέα ανακάλυψη σε περιμένει στην επόμενη διαδρομή.

Ο Άγιος Ιωάννης ο κρυφός στο δάσος της Αφαίας

   Το δάσος  της Αφαίας  μπορεί να κρύβει εκπλήξεις. Δεν έδωσε καταφύγιο μόνο στην άφαντη Θεά (Αφαία) που ήρθε από την Κρήτη αλλά  και χώρο για να κτιστεί ένα χαριτωμένο ναΰδριο κρυμμένο και σκεπασμένο από πανύψηλα πεύκα. Είναι ο Άγιος Ιωάννης ο κρυφός γιατί είναι κρυμμένος μέσα στα πεύκα, γιατί πρέπει να ξέρεις  το μονοπάτι για να φθάσεις μέχρι την πόρτα του.

    Η  ομάδα  της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης  του 2ου Γυμνασίου στα πλαίσια  της εκδρομής στην Αφαία και στην Αγία Μαρίνα, Αίγινας ακολούθησε ένα άλλο  μονοπάτι. Αυτό που ξεκινά  από τη δυτική πύλη του μοναστηριού του Αγίου Μηνά και χάνεται μέσα στην πλούσια βλάστηση. Το φιδίσιο μονοπάτι μετά από λίγο μας αποκάλυψε  το μικρό εκκλησάκι  και  το πλάτωμα  του ασβεστωμένο και περιποιημένο. Εντύπωση μας προκάλεσε  το “πανηγυρόσπιτο”, το οίκημα που εφάπτεται  της εκκλησίας  και χρησιμοποιείται  για την προετοιμασία  του πανηγυριού  του ναού. Ένα  στοιχείο  που συναντάμε έντονα  στις Κυκλάδες  και που εδώ στην Αίγινα βρίσκουμε  στον Άγιο Αντώνιο  ή στο Όρος, στην Ανάληψη. Οι παλαιότεροι φρόντιζαν δίπλα στα μακρινά εκκλησάκια που απείχαν χιλιόμετρα από  τους οικισμούς  τους,  να έχουν ένα οίκημα   που να  χρησιμοποιείται  ακόμα  και για  διανυκτέρευση. Σε  ένα χάραγμα  διακρίναμε  την ημερομηνία: 1959, χωρίς να διευκρινίζεται τι σημαίνει αυτό.

   Το  εκκλησάκι αυτό ανήκει  ως παρεκκλήσιο  στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά.

    Ακολουθώντας  το μονοπάτι  μέσα  στο δάσος οδηγηθήκαμε  στον παραθεριστικό οικισμό της Αγίας Μαρίνας. Η ηλιόλουστη μέρα το φρέσκο και μυρωδάτο χώμα μετά από τόσες βροχές  μας αποζημίωσε  και μας έκανε  να αναλογιστούμε και πάλι την ομορφιά  του τόπου μας

Δεκαπενταμελή μαθητικά συμβούλια

Πραγματοποιήθηκαν  την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου  οι εκλογές  για  την ανάδειξη  μαθητικών συμβουλίων σε κάθε τμήμα και τάξη. Τα αποτελέσματα  έχουν ως εξής:

Α1:
Γκαρής Νικόλαος
Γιαννούλης Εμμανουήλ
Μοίρας Χρήστος
Λαμανιάκου Μάριος
Γιαννίτση Αθανασία
Αναπληρωματικοί:
Λαμπρινού Ειρήνη
Γιάννι Άρτεμις
Θωμοπούλου Βασιλική
Α2:
Χρυσοχόος Μιχάλης
Πρένγκα Αρμάντο
Τζουρά Αθανασία
Χρυσοχόου Μαρία
Νικολαΐδου Λήδα
Αναπληρωματικοί:
Ρουσσέα Χριστίνα
Στάθης Ηλίας
Τσέλα Έρβεχε.
Β1:
Κοπανά Νεκταρία
Γκίκα Κωνσταντίνα
Λαμανιάκου Νίκος
Γκαρής Βασίλης
Μπήτρου Αθηνά
Αναπληρωματικοί:
Κουνάδη Βασιλική
Κανάκης Παναγιώτης
Γιόβαντσεφ Νίκος

Β2:
Μπήτρου Αθηνά
Προκοπίου Άρτεμις
Χαλδαίου Ελένη
Παλαμιδόπουλος Βασίλης
Φράτνικ Ρικάρντο
Αναπληρωματικοί:
Παπμιχαήλ Κωσταντίνος
Τσελάι Αμίρ
Στενάκης Ευάγγελος
Γ1:
Καλαμάκη Κατερίνα
Λορέντζος Γιάννης
Βατικιώτη Στεφανία
Σοφιανού Έλενα
Μαϊστρέλη Χριστίνα
Αναπληρωματικοί:
Λορέντζου Μυρτώ
Ζαχαρίου Γιώργος
Λυκούρης Γιώργος

Γ2:
Πάλλης Παναγιώτης
Τσιριγώτη Ελευθερία
Νέζα Μέλι
Πάλλη Έυα
Τζόκα Μαρίνος
Αναπληρωματικοί:
Παπασεβαστού Σωζία
Μπουρδουκλής Δημήτρης
Μπόγρης Σπύρος

η εορτή της 28ης Οκτωβρίου στο σχολείο μας

Η καθιερωμένη σχολική εορτή για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έλαβε χώρα στο σχολείο μας την Τρίτη 27 του μήνα και ώρα 09.00 π. μ.

Το πρόγραμμα της εορτής περιείχε αποσπάσματα  από πεζά και ποιήματα καθώς και εικόνες από τα χρόνια  του Ελληνοϊταλικού πολέμου και της Κατοχής.

Στο τέλος της εορτής έγινε η παράδοση της σημαίας από τον περσινό σημαιοφόρο Γαλάνη Ηλία στη νέα σημαιοφόρο Μυρτώ Λορέντζου ενώ απονεμήθηκαν τα αριστεία και τα βραβεία για τη σχολική χρονιά  2015 -16. Συνολικά απονεμήθηκαν 14 αριστεία και 6 βραβεία.