Στο πλαίσιο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων, των Σχολικών Δραστηριοτήτων, των Δράσεων του Ενεργού Πολίτη και της Φιλαναγνωσίας της Β΄ Δημοτικού, με θέμα:
«Σαν ρώγες από σταφύλι, καρδιά και αγκαλιά,
φίλοι, χαμόγελα, ζεστή ματιά.
Αγάπη, σεβασμός, παιχνίδι, φωνή,
ενσυναίσθηση, όνειρο, χρώμα, ζωή!!!»,
πραγματοποιήθηκε μια σειρά παιδαγωγικών, δημιουργικών και βιωματικών δράσεων, που στόχευαν στην καλλιέργεια ενεργών, υπεύθυνων και ευαίσθητων πολιτών, καθώς και στην ενίσχυση της φιλαναγνωσίας και της αγάπης των μαθητών για την ελληνική γλώσσα.
Υπεύθυνη του προγράμματος ήταν η δασκάλα της τάξης Γαλατίδου Χρυσούλα ΠΕ70, με πολύτιμη αρωγό τη δασκάλα της Παράλληλης Στήριξης ΠΕ70 ΕΑΕ Δανιηλίδου Ζωή, σε ένα κλίμα συνεργασίας, αποδοχής και κοινής παιδαγωγικής φροντίδας.
Με αφορμή το ποίημα «Η Ξανθούλα» του Διονυσίου Σολωμού, το οποίο είχε επεξεργαστεί η τάξη σε προηγούμενο χρόνο, οι μαθητές και οι μαθήτριες συμμετείχαν σε ένα όμορφο ταξίδι λέξεων, δημιουργίας και συναισθημάτων, τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη του εθνικού μας ποιητή, αποτέλεσε την αφετηρία, για να γνωρίσουν τα παιδιά τον πλούτο και τη δύναμη της γλώσσας μας.
Οι δράσεις οργανώθηκαν σε τρεις βασικούς άξονες: την ιστορία της ελληνικής γλώσσας, τη δημιουργική έκφραση και τη συναισθηματική αγωγή μέσα από τη λογοτεχνία.
Αρχικά τα παιδιά γνώρισαν τη ζωή και το έργο του Διονυσίου Σολωμού, ο οποίος έθεσε τα θεμέλια της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας. Μελέτησαν το ποίημα «Η Ξανθούλα» και αποσπάσματα από τον «Ύμνο εις την Ελευθερία», τον Εθνικό μας Ύμνο, και συζήτησαν για τη σημασία της γλώσσας ως φορέα πολιτισμού. Εμπνευσμένα από το έργο του ποιητή, τα παιδιά έγιναν μικροί δημιουργοί, γράφοντας τα δικά τους δίστιχα και τετράστιχα ποιήματα με ομοιοκαταληξία, εκφράζοντας σκέψεις, συναισθήματα και εικόνες μέσα από τον ρυθμό και τη μουσικότητα των λέξεων. 
Παράλληλα δημιούργησαν την Ακροστιχίδα της Ελληνικής Γλώσσας, αναδεικνύοντας αξίες όπως η Ελευθερία, η Ελπίδα, η Συνεργασία και η Αγάπη. Με ενθουσιασμό γνώρισαν τη μεγαλύτερη ελληνική λέξη με 172 γράμματα από το έργο «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη και παρατήρησαν την εξέλιξη της ελληνικής γραφής από την αρχαιότητα έως σήμερα.
Σημαντικό μέρος των δράσεων αποτέλεσε και ο εμπλουτισμός του λεξιλογίου των μαθητών/-τριών. Μέσα από δραστηριότητες με ουσιαστικά, επίθετα, συνώνυμα και αντώνυμα, τα παιδιά κατανόησαν πως οι λέξεις δίνουν μορφή στη σκέψη και φωνή στα συναισθήματα. Επιπλέον γνώρισαν τη σοφία της λαϊκής παράδοσης μέσα από παροιμίες και αινίγματα, τα οποία συγκέντρωσαν στο «πουγκί της τάξης», δημιουργώντας ένα δημιουργικό και παιγνιώδες περιβάλλον μάθησης. 
Ιδιαίτερη θέση στο πρόγραμμα είχε η φιλαναγνωσία, με την αξιοποίηση του λογοτεχνικού βιβλίου «Το Τζάτζαλο», μέσα από το οποίο αναδείχθηκε ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας και η σύνδεσή της με τη διαχείριση των συναισθημάτων. Η ιστορία της Ρούθυ, ενός κοριτσιού που ταλαιπωρείται από ένα «Τζάτζαλο», μια μορφή άγχους και εσωτερικής αναστάτωσης, έδωσε την ευκαιρία στους μαθητές να αναγνωρίσουν, να συζητήσουν και να κατανοήσουν τα συναισθήματά τους. Μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες και διαδικτυακά παιχνίδια Kahoot, κατανόησαν το κείμενο, εμπλούτισαν το λεξιλόγιό τους, ξεχώρισαν ουσιαστικά και επίθετα ή μετοχές και πειραματίστηκαν με τα αντίθετα, μετατρέποντας συμβολικά τα αρνητικά σε θετικά, το «άγριο» «Τζάτζαλο», σε «ήρεμο» και τη «λυπημένη» Ρούθυ σε «χαρούμενη». Κατόπιν εμπνευσμένοι από τη στάση της ηρωίδας, που, αντί να αποκρύψει το πρόβλημά της, το ζωγράφισε και το μοιράστηκε με την τάξη, οι μαθητές αποτύπωσαν εικαστικά τα δικά τους «Τζάτζαλα», εκφράζοντας σκέψεις, συναισθήματα και προσωπικά βιώματα σε ένα περιβάλλον αποδοχής, δημιουργικότητας και ενσυναίσθησης. 
Μέσα από τις εν λόγω δράσεις οι μαθητές συνειδητοποίησαν ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι μόνο κανόνες και ορθογραφία, αλλά ένα ζωντανό μέσο δημιουργίας, έκφρασης και επικοινωνίας, που τους ενώνει με τον πολιτισμό, τους άλλους ανθρώπους και τον εαυτό τους.
Εν κατακλείδι πραγματοποιήθηκε ένα ταξίδι καρδιάς και πνεύματος. Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Β΄ Δημοτικού ανακάλυψαν ότι οι λέξεις μπορούν να γίνουν φως, γέφυρα και αγκαλιά, ενισχύοντας την έκφραση, τη δημιουργικότητα και την κοινωνική τους αλληλεπίδραση. Όπως οι ρώγες ενός σταφυλιού ενώνονται στο ίδιο τσαμπί, έτσι κι εκείνοι-ες, μέσα από τις ιστορίες, τα ποιήματα που δημιούργησαν και τα βιβλία που αγάπησαν, διαμόρφωσαν μια πιο ισχυρή και ενωμένη ομάδα. Η εμπειρία αυτή απέδειξε ότι, όταν ένα παιδί βρίσκει τη φωνή του μέσα από τις λέξεις, ανακαλύπτει ταυτόχρονα τη θέση του στον κόσμο, έναν κόσμο γεμάτο φιλία, ελπίδα, αποδοχή και σεβασμό!
Αρθρογράφοι: Δανιηλίδου Ζωή ΠΕ70 ΕΑΕ & Γαλατίδου Χρυσούλα ΠΕ70.