Ο Μάιος ήταν αφιερωμένος στην Τέχνη. Ήταν μία δράση των συστεγαζόμενων σχολείων με σκοπό να ενισχυθεί η δημιουργικότητα, η φαντασία και η αισθητική καλλιέργεια των παιδιών.
Στις 15/05/2025 η κα. Αθανασία Μαχαιρίτσα παρουσίασε έργα της με την τεχνική του ντεκουπάζ.
Στις 23/05/2025 ο κ. Αργύρης Γιαννακός, εκπαιδευτικός Εικαστικών του 18ου παρουσίασε έργα του με “πενάκι”
Στις 29/05/2025 ο κ. Άρης Βολιώτης παρουσίασε έργα του “ελαιογραφίες” & μπατίκ.
Τους ευχαριστούμε θερμά για το “ταξίδι στην Τέχνη”, που προσέφεραν στους μαθητές & τις μαθήτριες των Σχολείων μας.
Ο κ. Άρης Βολιώτης έγραψε σε ανάρτησή του στο fb
ΧΘΕΣ ΠΗΓΑ ΣΧΟΛΕΙΟ! ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ!
Και μη σκεφθείτε φίλες/οι μου εκείνο τοοο…”μάθε γέρο γράμματα τώρα στα γεράματα”. Προηγήθηκε μια πρόσκληση από τον ένα, εκ των δυο Διευθυντών, των δυο συστεγαζομένων Δημοτικών Σχολείων 18ο και 29ο, κ. Γεράσιμο Τσιμπλούλη. Αυτόν τον ακούραστο και πάντα δημιουργικό δράστη της Εκπαίδευσης! Υπήρξε η διοργάνωση στα δυο Σχολεία, της εκπαιδευτικής δράσης “Η ΤΕΧΝΗ ΠΑΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ” από την 15 έως την 29/05/2025. Σ’ αυτή προηγήθηκαν με την εικαστική τους συμμετοχή και δημιουργία, η κ. Αθανασία Μαχαιρίτσα και ο κ. Αργύρης Γιαννάκος. Εκθέτοντας ενδεικτικά, έργα από την ζωγραφική μου με την τεχνική του μπατικ και ελαιογραφίες σε καμβά, έκλεισα την όλη δράση. Ήταν μια πρωτοφανής εμπειρία να βρεθώ στον χώρο του Σχολείου, που το άρωμα και η ατμόσφαιρα, είχε χαθεί προ πολλού από τον νου και την καρδιά μου. Ένα μελίσσι από παιδόπουλα με τριγύριζαν εναλλακτικά, γεμάτα ερωτήματα, σχόλια, επιλογές, προτάσεις. Γεμάτα ευαισθησία ή και κάποια με αδιαφορία, όταν το αντικείμενο και το περιεχόμενο δεν ήταν αρεστό. Κυρίαρχη ήταν η ωριμότητα και η ευγένεια, αυτών των μικρών μαθητών, που μεγάλο μέρος, για αυτή, είχε το εκπαιδευτικό προσωπικό των Σχολείων. Διδάσκαλοι που πέρα από τα στερεότυπα, καιρό τώρα, βλέπουμε να δημιουργούν και να προσφέρουν στους μικρούς μελλοντικούς πολίτες, μαθητεία μοναδική. Σε πολλούς τομείς και με πολλές εκφράσεις. Κι αναλογίζομαι το αυτονόητο, τι σημαίνει η Παιδεία για το Έθνος μας, τον Λαό μας , την Πατρίδα. Είναι η απόλυτη βάση όπου στηρίζονται, στον σύγχρονο κόσμο, τα πάντα. Ακόμη κι αυτή η ύπαρξη μας και η άμοιρη Υγεία, που δεν υπάρχει χωρίς την σύγχρονη και βαθειά Γνώση! Κι αλήθεια! Χθες πήγα Σχολείο! Μπορεί να μην έτρεξα στα παιχνίδια της αυλής! Κάθισα όμως, στα μικρά μαθητικά καθίσματα, με όλο αυτό το σμήνος από τα πανέμορφα σπουργίτια, τα μαθητούδια μας. Χάρηκα την γνωριμία και την επαφή με τους δασκάλους τους. Θαύμασα επίσης,το βαθύ και υπεύθυνο δημιουργικό τους δόσιμο, στο λειτούργημά τους. Κι ακόμη περισσότερο για ακόμη μια φορά τις εύστοχες εκπαιδευτικές επιλογές, του ακούραστου φίλου μου κ. Γεράσιμου Τσιμπλούλη. Τελικά η Τέχνη, όπως κι αν εκφράστηκε, πήγε Σχολείο!