Το πιο διαδεδομένο έθιμο για το Σάββατο του Λαζάρου είναι τα «κάλαντα του Λαζάρου». Τα κάλαντα ήταν αποκλειστικά σχεδόν γυναικεία υπόθεση με τις μικρές «Λαζαρίνες» να τραγουδούν και να αναγέλλουν τη χαρμόσυνη εορτή.Την παραμονή της γιορτής, οι Λαζαρίνες ξεχύνονταν στα χωράφια και μάζευαν λουλούδια με τα οποία στόλιζαν μικρά καλαθάκια. Φορώντας ειδικές στολές, γύριζαν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας το Λάζαρο και εισέπρατταν μικρό φιλοδώρημα, χρήματα, αυγά, φρούτα ή άλλα φαγώσιμα.
Μάθαμε και τα κάλαντα του Λάζαρου
Ἦρθε ὁ Λάζαρος, ἦρθαν τα Βάγια,
ἦρθε ἡ Κυριακή που τρῶν τα ψάρια.
Σήκω Λάζαρε και μην κοιμᾶσαι,
ἦρθε ἡ μάνα σου ἀπό την πόλη,
σοῦ φέρε χαρτί και κομπολόι.
Οι κοτούλες σας αβγά γεννούνε,
δώστε μας και μας
να σας χαρούμε.
Του Λάζαρου, του Λάζαρου,
τ’ αβγά στο καλαθάκι
κι η άλλη πόρτα καρτερεί
με τον παρά στο χέρι.
Τα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας, φέρνοντας τα στολισμένα καλαθάκια τους από το σπίτι και με τη συνοδεία των νηπιαγωγών τους, τραγούδησαν τον Λάζαρο στην Διευθύντρια και στις τάξεις του συστεγαζόμενου Δημοτικού σχολείου, στην πλατεία και στη γύρω γειτονιά, όπως απαιτεί το έθιμο, γέμισαν τον αέρα με τις φωνούλες τους και φυσικά πήραν και τα κεράσματά τους .
