«Από τους Μουσικούς της Βρέμης στον Μαρκ Σαγκάλ: Ένα βιωματικό ταξίδι στην αλυσίδα της ζωής και της ευθύνης μας! »

Μέσα από το 2ο Εργαστήριο («Άνθρωποι και ζώα – Μια σχέση αλληλεξάρτησης») και το 3ο Εργαστήριο («Η τέχνη και η ζωή στο χωριό του Σαγκάλ») του θεματικού κύκλου «Φροντίζω το Περιβάλλον / Παγκόσμια και Τοπική Φυσική Κληρονομιά / Ζωοφιλία», αγγίξαμε στην τάξη μας ένα πολύ μεγάλο και σοβαρό θέμα: την ανθρώπινη ανευθυνότητα. Δεν μείναμε όμως στη θεωρία, αλλά ξεδιπλώσαμε ένα υπέροχο ταξίδι μάθησης όπου τα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε αληθινούς «Υπερασπιστές των Ζώων»!

Η αφορμή για να προβληματιστούμε ήταν οι αγαπημένοι «Μουσικοί της Βρέμης» των αδελφών Γριμ. Αυτή τη φορά, όμως, δεν διαβάσαμε το παραμύθι, αλλά το παρακολουθήσαμε όλοι μαζί σε βίντεο στο YouTube. Ήταν η ιδανική επιλογή, καθώς οι ζωντανές εικόνες και ο ήχος επέτρεψαν σε όλα τα παιδιά  να συμμετέχουν ισότιμα, να συγκεντρωθούν και να απολαύσουν την ιστορία. Συζητήσαμε για το πόσο άδικο και ανεύθυνο είναι να παρατάμε τα ζωάκια όταν γερνάνε, και τα παιδιά αναρωτήθηκαν: «Τι παθαίνει η φύση γύρω μας όταν ο άνθρωπος γίνεται ανεύθυνος;».

Για να γίνει η έννοια της αλληλεξάρτησης απόλυτα βιωματική, φτιάξαμε μόνοι μας μια μεγάλη αλυσίδα από χοντρό χαρτί κάνσον!

Κάθε παιδί φόρεσε το καπέλο του και πήρε τον ρόλο του: Το οπωροφόρο  δέντρο , η Μέλισσα , ο Βάτραχος , το Φίδι,  ο Αετός και ο Άνθρωπος!

Τα παιδιά στάθηκαν στη σειρά και κράτησαν  στα χέρια τους τους  ενωμένους χάρτινους κρίκους, σχηματίζοντας μια αληθινή, ζωντανή αλυσίδα.

Όταν όμως  ζητήσαμε από το «φίδι» ή τη «μέλισσα» να αφήσουν την αλυσίδα  (επειδή ο άνθρωπος φέρθηκε ανεύθυνα), η αλυσίδα μας κόπηκε στα δύο!

Τα παιδιά είδαν με τα μάτια τους ότι αν πειράξουμε έστω κι ένα πλασματάκι, η αλυσίδα σπάει και στο τέλος καταστρέφουμε τη δική μας ζωή.

 

Στο πρώτο  φύλλο εργασίας μας, βρήκαμε κόψαμε και κολλήσαμε τα ζώα που έλειπαν από την τροφική αλυσίδα ( ένα φύλλο εργασίας που το δανειστήκαμε από την science facts.net ) ενώ στο δεύτερο φύλλο εργασίας   απομονώσαμε το πρόβλημα και δώσαμε λύσεις.

Ταξινομήσαμε τα ζώα στο «Σύννεφο της Βροχής» (εκεί που ζουν όταν ο άνθρωπος τα παραμελεί) και μετά γίναμε οι ήρωές τους, βάζοντάς τα στο «Σπίτι της Αγάπης» και σχεδιάζοντας για αυτά ζεστούς στάβλους, τροφή και ασφάλεια.

Στη συνέχεια δημιουργήσαμε την ομαδική αφίσα μας με την τροφική αλυσίδα .

Μελετήσαμε τον διάσημο πίνακα «Εγώ και το χωριό» του Μαρκ Σαγκάλ και γίναμε αληθινοί ντετέκτιβ: ανακαλύψαμε μια μικρή γυναίκα που αρμέγει, κρυμμένη μέσα στο πρόσωπο του ζώου!

Παίξαμε ρόλους, «μπήκαμε» μέσα στο έργο και καταλάβαμε τη μεγάλη αλήθεια: τα ζώα μάς προσφέρουν απλόχερα τα αγαθά τους, μόνο όταν εμείς είμαστε εκεί να τα προστατεύσουμε.

Η έμπνευση ήταν τόσο μεγάλη, που τα παιδιά ζωγράφισαν τον πίνακα ατομικά, γεμίζοντας την τάξη με τα δικά τους ονειρικά χρώματα!

Ως πολύτιμο ενθύμιο αυτού του όμορφου ταξιδιού γύρω από την υπευθυνότητα, κάθε παιδί έφτιαξε το δικό του μετάλλιο!

Στην μπροστινή πλευρά δεσπόζει το κομμάτι από τον  πίνακα του Σαγκάλ με την μικρή γυναίκα που αρμέγει, κρυμμένη μέσα στο πρόσωπο του ζώου , ενώ στο πίσω μέρος το κάθε παιδί ζωγράφισε  το ζώο που υπόσχεται να υπερασπίζει  και να φροντίζει με υπευθυνότητα όλη τη χρονιά.

Μέσα από τέτοιες συμπεριληπτικές και βιωματικές δράσεις, τα παιδιά σταματούν να είναι απλοί θεατές και γίνονται οι αυριανοί, συνειδητοποιημένοι πολίτες που τόσο έχει ανάγκη ο κόσμος μας!

(Απολαύστε στο άλμπουμ μας τις φωτογραφίες από τα παιχνίδια μας, τους ατομικούς πίνακες Σαγκάλ των παιδιών και τα μετάλλιά μας! )

#Νηπιαγωγείο #ΕργαστήριαΔεξιοτήτων #Ζωοφιλία #Αλληλεξάρτηση #ΜαρκΣαγκάλ #ΥπεύθυναΠαιδιά #ΜαθαίνωΒιωματικά #ΤροφικήΑλυσίδα #Συμπερίληψη


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…

 

Από τον πόλεμο στα όνειρα της ειρήνης . 28η Οκτωβρίου – Μια διαδρομή γνώσης, έκφρασης και μνήμης

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, προσεγγίσαμε τον πόλεμο και την ειρήνη μέσα από την ιστορία, την τέχνη, τη λογοτεχνία και τη μουσική. Αναζητήσαμε το νόημα της ιστορικής μνήμης, αλλά και όσα κάνουν την ειρήνη πολύτιμη για κάθε άνθρωπο και, κυρίως, για κάθε παιδί.

Παρατηρήσαμε και συζητήσαμε έργα του Πάμπλο Πικάσο, τη Γκερνίκα και το Παιδί με το περιστέρι. Συγκρίναμε τα χρώματα και τη θεματολογία τους και εκφράσαμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας μπροστά στις εικόνες που αφηγούνται διαφορετικές όψεις του κόσμου.

Μέσα από τα βιβλία Ο μικρός στρατιώτης του Paul Verrept   και  Πατάτες, πατάτες της Αννίτα Λόμπελ, προσεγγίσαμε το παράλογο του πολέμου, τις δυσκολίες που φέρνει στη ζωή των ανθρώπων και την ανάγκη των παιδιών να μεγαλώνουν σε έναν κόσμο ασφάλειας και ελευθερίας.

Μιλήσαμε για το ιστορικό «Όχι», για τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και για τη δύναμη της αντίστασης.

Ιδιαίτερη αναφορά κάναμε στις γυναίκες της Ηπείρου, τις Ηπειρώτισσες, που μέσα στις δύσκολες συνθήκες του πολέμου μετέφεραν τρόφιμα, πολεμοφόδια και εφόδια στα βουνά, βοηθώντας τον ελληνικό στρατό.

Η προσφορά τους αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και μας θυμίζει πως ο αγώνας δεν δόθηκε μόνο στο μέτωπο, αλλά και από ανθρώπους που στήριξαν με θάρρος και αυταπάρνηση όσους πολεμούσαν.

Στη συνέχεια αναρωτηθήκαμε τι μπορεί, άραγε, να σκέφτεται και να ονειρεύεται ένας στρατιώτης τις ώρες που βρίσκεται μακριά από το σπίτι του;

Τα παιδιά αποτύπωσαν στις ζωγραφιές τους τις δικές τους σκέψεις και φαντασίες. Μέσα από τις εικόνες τους, αναζητήσαμε όσα μπορεί να επιθυμεί ένας άνθρωπος που βρίσκεται στον πόλεμο: την επιστροφή στο σπίτι, την καθημερινότητα, την ομορφιά της ζωής και όλα εκείνα που ο πόλεμος διακόπτει ή στερεί.

Όπως επίσης αναρωτηθήκαμε αν τα πολεμικά αεροπλάνα μπορούσαν να μεταφέρουν κάτι άλλο αντί για βόμβες, τι θα θέλαμε να σκορπίζουν πάνω από τα σπίτια των ανθρώπων;

Η φαντασία των παιδιών έδωσε τη δική της απάντηση!

Τα αεροπλάνα γέμισαν τον ουρανό με καρδιές, λουλούδια και μηνύματα αγάπης. Πάνω από τα σπίτια δεν ταξίδευε πια η καταστροφή, αλλά η ειρήνη, η ελπίδα και η χαρά.

Οι ιδέες των παιδιών ενώθηκαν σε μια εικαστική δημιουργία, γεμάτη χρώματα και σύμβολα ενός κόσμου διαφορετικού από εκείνον του πολέμου.

Όλο  αυτό το ταξίδι στην εποχή του ΄40 αλλά και η έμφαση στην σπουδαιότητα της Ειρήνης

ντύθηκε μουσικά από  το τραγούδι  Αν όλα τα παιδιά της γης σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου και μουσική Μίμη Πλέσσα και το Imagine του Τζον Λένον.

Μέσα από τη μουσική, ταξιδέψαμε στην ιδέα ενός κόσμου χωρίς πολέμους και διακρίσεις, όπου οι άνθρωποι μπορούν να ζουν μαζί με σεβασμό και αλληλεγγύη.

Δημιουργήσαμε επίσης μια κοινή αφίσα με το σύμβολο της ειρήνης, δίνοντας το δικό μας μήνυμα για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.

Η διαδρομή μας ολοκληρώθηκε με την εορταστική εκδήλωση του νηπιαγωγείου μας. Τα παιδιά συμμετείχαν στη γιορτή απαγγέλλοντας ποιήματα και τιμώντας με τον δικό τους τρόπο την επέτειο του 1940.

Τα αγόρια φόρεσαν καπέλα στρατιώτη και τα κορίτσια καπέλα νοσοκόμας, ανακαλώντας διαφορετικές πλευρές της εποχής και τους ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά στους στρατιώτες και στους τραυματίες.

Στη συνέχεια, κρατώντας τις ελληνικές σημαίες που είχαν δημιουργήσει τα ίδια, τα παιδιά πραγματοποίησαν τη δική τους παρέλαση στον αύλειο χώρο του νηπιαγωγείου μας, τιμώντας την ιστορική επέτειο με χαρά και συγκίνηση.

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου αποτελεί μια ευκαιρία να θυμόμαστε την ιστορία, να αναγνωρίζουμε την προσφορά όσων αγωνίστηκαν και να αναρωτιόμαστε για τον κόσμο που θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Έναν κόσμο όπου τα αεροπλάνα δεν θα σκορπούν τον φόβο, αλλά θα μεταφέρουν αγάπη. Όπου κάθε παιδί θα έχει ένα σπίτι, θα μπορεί να ονειρεύεται, να παίζει και να μεγαλώνει με ασφάλεια και ελευθερία.

Γιατί η ειρήνη δεν είναι μόνο μια λέξη ή ένα σύμβολο. Είναι το δικαίωμα κάθε παιδιού να ζει, να ελπίζει και να ονειρεύεται.

*«Οι δραστηριότητες  “Τι ονειρεύεται ο στρατιώτης”  και “Τα αεροπλάνα της Ειρήνης”  εμπνεύστηκαν  από ιδέες  εκπαιδευτικών που έχουν δημοσιευτεί σε ιστολόγια νηπιαγωγείων, μεταξύ των οποίων το “Μαγικό Καπέλο” και το ιστολόγιο του Νηπιαγωγείου Νέας Φιλαδέλφειας Θεσσαλονίκης.»


Φόρτωση PDF…

 

20 Οκτωβρίου 1912. Απελευθέρωση των Γιαννιτσών. Από τα «Μυστικά του Βάλτου» στο «Μαύρο Άγαλμα» των Γιαννιτσών!

Με αφορμή τον εορτασμό της απελευθέρωσης των Γιαννιτσών, 20 Οκτωβρίου 1912, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε στην τάξη μας ένα ευρύ διαθεματικό πρόγραμμα γνωριμίας με αυτή την εορταστική ημέρα για την πόλη μας .

Στόχος μας ήταν τα παιδιά να μην προσεγγίσουν την ιστορία ως στείρα γνώση, αλλά να τη «ζήσουν» μέσα από τη λογοτεχνία, τη μελέτη του περιβάλλοντος, τη γνωριμία με σπουδαίους δημιουργούς και την εικαστική έκφραση.

Το ταξίδι μας ξεκίνησε με μια αναδρομή στα Γιαννιτσά του παρελθόντος.

Με οδηγό το εμβληματικό έργο της Πηνελόπης Δέλτα «Στα Μυστικά του Βάλτου», τα παιδιά μεταφέρθηκαν νοερά στην εποχή του Μακεδονικού Αγώνα. Μιλήσαμε για τη ζωή στη λίμνη των Γιαννιτσών όπως ήταν παλιά, για τις δυσκολίες, τις κρυψώνες και τη στρατηγική σημασία της περιοχής.

Μέσα από αυτό το πλαίσιο, γνωρίσαμε τους ήρωες εκείνης της περιόδου, επεξεργαστήκαμε τη μορφή του Μακεδονομάχου, παρατηρήσαμε τα στοιχεία της παραδοσιακής φορεσιάς (φουστανέλα, τσαρούχια) και τα παιδιά δημιούργησαν τις δικές τους επετειακές φιγούρες.

Περνώντας από το παρελθόν στο σήμερα, εστιάσαμε στο πιο αναγνωρίσιμο σημείο της πόλης μας: το Ηρώο, γνωστό σε όλους ως «Μαύρο Άγαλμα».

Τα παιδιά έμαθαν για τον σπουδαίο γλύπτη Γρηγόριο Ζευγώλη που το φιλοτέχνησε και για τον ιδιαίτερο συμβολισμό των μορφών του: τη μάνα, τον σκοτωμένο στρατιώτη και την εμβληματική μορφή του Φτερωτού Χρόνου με τα φτερά αγγέλου, που συμβολίζει ότι η θυσία των ηρώων μένει αθάνατη στο πέρασμα των αιώνων.
Η θεωρητική και λογοτεχνική μας προετοιμασία μετουσιώθηκε σε μια βιωματική, τρισδιάστατη κατασκευή, σχεδιασμένη με βάση τις αρχές της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης (ένταξης).

Με τη διαφοροποίηση των υλικών και των σταδίων εργασίας, εξασφαλίσαμε ότι κάθε μαθητής συμμετείχε ενεργά και αυτόνομα:

Τα παιδιά πειραματίστηκαν με φυσικά υλικά.

Χρησιμοποιώντας νερό και νες καφέ, έβαψαν τις επιγραφές του μνημείου, βιώνοντας μια έντονη οσφρητική και οπτική εμπειρία παλαίωσης του χαρτιού.

Επίσης έβαψαν τα σφουγγάρια-βάσεις και επεξεργάστηκαν το σύρμα κουζίνας.

Το πίεσαν, το άνοιξαν και το έπλασαν ελεύθερα, αναπτύσσοντας τη λεπτή κινητικότητα και δίνοντας μια μοναδική, προσωπική μορφή στο άγαλμα.

Το έργο ολοκληρώθηκε με την αναγραφή των ευχών τους: “Χρόνια Πολλά Γιαννιτσά!”.

Μέσα από αυτό το ταξίδι , η τάξη μας έγινε μια αγκαλιά δημιουργίας.

Τα παιδιά συνεργάστηκαν, αποδέχτηκαν τη διαφορετικότητα στην έκφραση και συνέδεσαν το σήμερα της πόλης τους με τις βαθιές ιστορικές της ρίζες.


Φόρτωση PDF…

 

16 Οκτωβρίου Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής

 

Η εβδομάδα μας έκλεισε με τον πιο δημιουργικό και χαρούμενο τρόπο, αφήνοντας στα χέρια και στις καρδιές των παιδιών τις πιο όμορφες αναμνήσεις.

Αρχικά, καθίσαμε όλοι μαζί στην παρεούλα και ταξιδέψαμε μέσα από τις σελίδες του υπέροχου παραμυθιού της  Γιολάντας Τσιαμπόκαλου  « Πώς να καταβροχθίσετε ένα ουράνιο τόξο»,

Μέσα από την ιστορία, τα νήπια κατάλαβαν τη μαγεία που κρύβει κάθε χρώμα στη διατροφή μας και πώς η φύση μάς προσφέρει απλόχερα όλα όσα χρειαζόμαστε για να μεγαλώσουμε γεροί.

Έπειτα, περάσαμε στη δράση και στα τραπεζάκια μας.

Τα παιδιά πήραν στα χέρια τους ψαλίδια και κόλλες, έκοψαν χρωματιστά φρούτα και λαχανικά και γέμισαν με ενθουσιασμό ένα άδειο περίγραμμα προσώπου, δημιουργώντας τους δικούς τους αστείους φρουτο-χαρακτήρες. Παράλληλα, ετοίμασαν με πολλή αγάπη μια ξεχωριστή αναμνηστική κάρτα σε μέγεθος Α4, στολισμένη με το δικό τους πρόσωπο και γεμάτη πολύχρωμα φρούτα και λαχανικά , την οποία πήραν με περηφάνια στο σπίτι τους για να μοιραστούν όσα έμαθαν με την οικογένειά τους.

Στο τέλος, η δημιουργικότητά μας απλώθηκε στο πάτωμα πάνω σε ένα μεγάλο χαρτί του μέτρου.

Τα παιδιά ενώθηκαν σε μια μεγάλη ομάδα, συνεργάστηκαν, ταξινόμησαν τις εικόνες των τροφών ανάλογα με το χρώμα τους και αποτύπωσαν το δικό τους, χάρτινο «ουράνιο τόξο των τροφών», ακριβώς όπως είχαν κάνει τις προηγούμενες ημέρες και με τα αληθινά φρούτα.

Κοιτάζοντας πίσω, αυτή η εβδομάδα ήταν ένας πραγματικός θησαυρός για το σχολείο μας.

Μέσα από το παραμύθι, το παιχνίδι, το πλάσιμο της αλατοζύμης, την επίσκεψη της ειδικού κ. Κατερίνας Στάχταρη και τις ομαδικές μας κατασκευές, καταφέραμε να μετατρέψουμε τη γνώση σε βίωμα.

Τα παιδιά μας απέδειξαν ότι η υγιεινή διατροφή δεν είναι ένας στεγνός κανόνας, αλλά ένα φωτεινό, πολύχρωμο ταξίδι γεμάτο γεύση, συνεργασία και αληθινή χαρά δημιουργίας!

 


Φόρτωση PDF…

Μικροί καλλιτέχνες εν δράσει: Όταν η Διατροφή συναντά την Τέχνη του Αρτσιμπόλντο!

Η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής αποτέλεσε για το 21ο Νηπιαγωγείο Γιαννιτσών την ιδανική αφορμή για να ξεδιπλώσουμε ένα πολυαισθητηριακό και βιωματικό εργαστήρι.
Μέσα από τη συγκεκριμένη δράση, επιδώκαμε να συνδέσουμε τις υγιεινές συνήθειες με την Ιστορία της Τέχνης και τη δημιουργική έκφραση, θέτοντας παράλληλα σημαντικούς παιδαγωγικούς στόχους.
Αρχικά, επιδιώξαμε τα παιδιά να γνωρίσουν τη ζωή, τη φιλοσοφία και τα ανατρεπτικά έργα του διάσημου Ιταλού ζωγράφου Τζουζέπε Αρτσιμπόλντο, ο οποίος συνήθιζε να δημιουργεί απίθανα πορτρέτα χρησιμοποιώντας αποκλειστικά φρούτα και λαχανικά.
Μέσα από αυτή την επαφή, βάλαμε ως στόχο να καλλιεργήσουν τα νήπια την παρατηρητικότητά τους, να αναγνωρίσουν τη θρεπτική αξία των αγαθών της φύσης και να αναπτύξουν τόσο τη λεπτή και αδρή τους κινητικότητα, όσο και τη συνεργατική τους διάθεση.
Το όμορφο ταξίδι μας ξεκίνησε στο πάτωμα της τάξης, όπου στήσαμε ένα μεγάλο βιωματικό παιχνίδι. Χρησιμοποιώντας στεφάνια χούλα χουπ ως «κάδρα», τα παιδιά ενώθηκαν σε ομάδες και άφησαν τη φαντασία τους ελεύθερη.
Επιστρατεύοντας αληθινά φρούτα εποχής, πλαστικά παιχνίδια από τη γωνιά της κουζίνας, αλλά και ζυμαρένια ομοιώματα, συνέθεσαν μεγάλα, αστεία πρόσωπα.
Μήλα για μάγουλα και μπανάνες για μεγάλα χαμόγελα γέμισαν την τάξη μας, βοηθώντας τα παιδιά να μάθουν να συνεργάζονται για έναν κοινό σκοπό.
Ύστερα από αυτό το ζωντανό παιχνίδι, περάσαμε στην πιο μαγική και συγκινητική στιγμή της ημέρας, όπου δώσαμε έμφαση στη συναισθηματική έκφραση και στην αφή.
Λερώσαμε τα χέρια μας με τον πιο όμορφο τρόπο, φτιάχνοντας τη δική μας, μαλακή αλάτοζυμη.
Τα παιδιά βίωσαν τη βαθιά χαρά της δημιουργίας καθώς έπλαθαν το ζυμαράκι με τα ίδια τους τα χέρια, επεξεργάστηκαν τις υφές, γέλασαν και αφοσιώθηκαν με απόλυτη συγκέντρωση και ενθουσιασμό πάνω από τον πάγκο εργασίας τους.
Με περίσσιο μεράκι, στόλισαν τη ζύμη με λαχανικά εποχής, δίνοντας μορφή σε μια υπέροχη ανάγλυφη δημιουργία. Αυτή η διαδικασία δεν ενίσχυσε μόνο τη λεπτή τους κινητικότητα, αλλά γέμισε τα προσωπάκια τους με απέραντη περηφάνια για το τελικό αποτέλεσμα.
Ήταν μια μοναδική εμπειρία που απέδειξε ότι όταν η μάθηση γίνεται παιχνίδι και δημιουργία, ριζώνει βαθιά στις καρδιές των παιδιών.
Απολαύστε τις φωτογραφίες από τα στάδια των εργασιών μας και καμαρώστε τα έργα των μικρών μας δημιουργών!
https://blogs.sch.gr/21nipgian/files/2026/10/1-1.pdf
https://blogs.sch.gr/21nipgian/files/2026/10/21.pdf

Ουράνιο τόξο γεύσεων και υγείας στο 21ο Νηπιαγωγείο Γιαννιτσών!

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής, το νηπιαγωγείο μας φόρεσε τα «γιορτινά» του και υποδέχτηκε με χαρά τη διατροφολόγος της κ. Κατερίνα Στάχταρη μαζί με την  Δημοτική υπάλληλο κ. Ροδή Μπουγούδη  για μια ξεχωριστή δράση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των παιδιών σχετικά με την διατροφή  από το ΚΕΠ υγείας του Δήμου Πέλλας

Τα παιδιά δεν ήταν απλοί θεατές!

Τις προηγούμενες ημέρες είχαμε ανοίξει τον δρόμο για τη σωστή διατροφή μέσα στην τάξη.

Μέσα από χαρούμενα τραγούδια, πολύ παιχνίδι και την ανάγνωση του εξαιρετικού παραμυθιού της Σοφίας Ζαραμπούκα, «Ο ωραίος Δαρείος», τα νήπια προβληματίστηκαν για τις διατροφικές επιλογές του διάσημου γάτου και κατάλαβαν τη σημασία του να επιλέγουμε αγνές τροφές για να έχουμε δύναμη και υγεία.

Η διατροφολόγος μας καθήλωσε με μια ολιγόλεπτη, αλλά εξαιρετικά παραστατική προβολή διαφανειών.

Με απλά λόγια και πλούσιο οπτικό υλικό, εξήγησε στα παιδιά τις βασικές ομάδες τροφίμων:

Τους υδατάνθρακες (ψωμί, δημητριακά), που δίνουν το απαραίτητο «καύσιμο» στο σώμα μας για παιχνίδι.

Τις πρωτεΐνες (γαλακτοκομικά, αβγά, κρέας, ψάρι), που βοηθούν το σώμα και τους μύες μας να μεγαλώσουν γεροί.

Τις βιταμίνες, τα μέταλλα και τις φυτικές ίνες (φρούτα και λαχανικά), που θωρακίζουν τον οργανισμό μας απέναντι στις ασθένειες.

Αμέσως μετά, η θεωρία έγινε πράξη και παιχνίδι!

Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες, συνεργάστηκαν και επιδόθηκαν σε ένα διασκεδαστικό κυνήγι εικόνων, δημιουργώντας ένα μεγάλο κολλάζ με υγιεινά και χρωματιστά πιάτα, τοποθετώντας κάθε τροφή στη σωστή της θέση.

Η υποδοχή που επιφυλάξαμε στην καλεσμένη μας ήταν γεμάτη χρώματα: ένα μεγάλο τραπέζι στρωμένο με λογιών λογιών φρέσκα φρούτα εποχής προσφορά των γονιών του νηπιαγωγείου μας τους οποίους ευχαριστούμε για την άμεση ανταπόκριση , τοποθετημένα έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα λαχταριστό ουράνιο τόξο.

Για τις πολύτιμες συμβουλές της, τα παιδιά της προσέφεραν δύο ιδιαίτερα αναμνηστικά δώρα:

Ένα χάρτινο ρόδι, που παραδοσιακά συμβολίζει την ευημερία, την καλοτυχία και την αφθονία (ενώ παράλληλα αποτελεί και μια κορυφαία, θρεπτική υπερτροφή), πάνω στο οποίο κολλήσαμε μια κρητική μαντινάδα γεμάτη εγκάρδιες ευχές. Μια ανάγλυφη δημιουργία από αλατοζύμη, όπου αποτυπώθηκε ένα πρόσωπο φτιαγμένο εξολοκλήρου από φρούτα και λαχανικά.

Η έμπνευσή μας ήρθε κατευθείαν από την Ιστορία της Τέχνης και τους διάσημους πίνακες του Ιταλού ζωγράφου Τζουζέπε Αρτσιμπόλντο!

Φεύγοντας, η διατροφολόγος μοίρασε σε όλα τα παιδιά ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για τους γονείς και πανέμορφους σελιδοδείκτες με χαριτωμένα σκίτσα, που θα κρατούν συντροφιά στα βιβλία μας και θα μας θυμίζουν όλα όσα μάθαμε.

Μέσα από τέτοιες βιωματικές δράσεις, το σχολείο μας ανοίγει παράθυρο στην κοινότητα και βάζει τα θεμέλια για ένα υγιές μέλλον.

Τα παιδιά μας απέδειξαν ότι η υγιεινή διατροφή δεν είναι κανόνας, αλλά ένα υπέροχο, πολύχρωμο ταξίδι γεύσεων, γνώσης και δημιουργίας!


Φόρτωση PDF…

Ο Τσέστερ επιστρέφει… και μας μαθαίνει τον σεβασμό και τη φροντίδα!Πρώτο εργαστήριο του δεύτερου κύκλου δράσεων: «Υπερασπιστές των Ζώων»

Κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν όταν κλείνει το βιβλίο.

Συνεχίζονται μέσα στην τάξη, στις σχέσεις μας, στις μικρές καθημερινές μας πράξεις.

Ένας αγαπημένος μας φίλος, ο Τσέστερ, επέστρεψε στο νηπιαγωγείο μας, αυτή τη φορά με μια καινούρια αποστολή!

Τον είχαμε γνωρίσει μέσα από την ιστορία «Το φιλάκι στο χεράκι», μια ιστορία για την αγάπη, την ασφάλεια και τη συναισθηματική σύνδεση που βοηθά τα παιδιά να αντιμετωπίζουν τον αποχωρισμό από τους αγαπημένους τους ανθρώπους.

Τώρα, ο Τσέστερ έγινε ο συνοδοιπόρος μας στον δεύτερο κύκλο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων, με θέμα τη φιλοζωία και τίτλο «Υπερασπιστές των Ζώων».

Η επιστροφή του συνοδεύτηκε από μια έκπληξη.

Ένα κουτί έφτασε στην τάξη μας, κρύβοντας μέσα του τον Τσέστερ και κάρτες με κανόνες και συμπεριφορές που έδωσαν το έναυσμα για την πρώτη μας συζήτηση.

Τα παιδιά παρατήρησαν τις κάρτες, εξέφρασαν τις απόψεις τους και προβληματίστηκαν για το ποιες συμπεριφορές είναι σωστές και ποιες μπορεί να πληγώνουν, να ενοχλούν ή να θέτουν σε κίνδυνο κάποιον άλλο.

Μέσα από τη συζήτηση και την ταξινόμηση, ξεχωρίσαμε τις συμπεριφορές που δείχνουν σεβασμό από εκείνες που δεν συμβάλλουν σε μια ασφαλή και αρμονική συνύπαρξη.

Γιατί οι κανόνες δεν υπάρχουν απλώς για να τους θυμόμαστε.

Υπάρχουν για να μας βοηθούν να ζούμε μαζί, να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες των άλλων και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Η φιλοζωία αποτέλεσε την αφετηρία για έναν ευρύτερο προβληματισμό: πώς συμπεριφερόμαστε σε εκείνους που μοιράζονται μαζί μας τον κόσμο;

Μιλήσαμε για τα ζώα που χρειάζονται προστασία, φροντίδα και υπεύθυνη στάση από τους ανθρώπους.

Παράλληλα, συνδέσαμε τον σεβασμό προς τα ζώα με τον σεβασμό προς τους συμμαθητές μας και κάθε ζωντανό πλάσμα.

Ανακαλύψαμε πως η ευγένεια, η αποδοχή, η φροντίδα και η αποφυγή συμπεριφορών που πληγώνουν αποτελούν σημαντικά βήματα για μια κοινότητα στην οποία όλοι μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς και αποδεκτοί.

Οι ιδέες και οι σκέψεις μας πήραν μορφή σε μια ομαδική αφίσα με πρωταγωνιστή τον Τσέστερ!

Πολύχρωμες παλάμες, παιδικά σχέδια και λέξεις που εκφράζουν τις σκέψεις μας ενώθηκαν σε μια κοινή δημιουργία. Κάθε παιδί πρόσθεσε το δικό του αποτύπωμα, συμμετέχοντας σε μια συλλογική προσπάθεια που μας υπενθυμίζει πως όλοι έχουμε θέση και ευθύνη μέσα στην ομάδα.

Και οι παλάμες μας έγιναν οι υπογραφές μας στο δικό μας συμβόλαιο σεβασμού και φροντίδας!

Η δράση ολοκληρώθηκε με ένα χάρτινο στεφάνι διακοσμημένο με πατουσάκια, ένα μικρό αναμνηστικό από την πρώτη μας κοινή αποστολή.

Μέσα από το παιχνίδι, τον διάλογο, την ταξινόμηση και την εικαστική δημιουργία, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση, να αναπτύξουν υπεύθυνες στάσεις και να κατανοήσουν τη σημασία των κοινά αποδεκτών κανόνων.

Κυρίως, όμως, αρχίσαμε να διαμορφώνουμε μια κοινή αντίληψη: ο σεβασμός δεν περιορίζεται σε όσα λέμε, αλλά φαίνεται στον τρόπο που φερόμαστε.

Στα ζώα που εξαρτώνται από τη φροντίδα μας.

Στον συμμαθητή που χρειάζεται κατανόηση.

Σε κάθε πλάσμα που αξίζει να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Γιατί το να γίνεσαι Υπερασπιστής των Ζώων σημαίνει να μαθαίνεις να νοιάζεσαι.

Και το να νοιάζεσαι είναι μια στάση ζωής που αρχίζει από τα μικρά, καθημερινά πράγματα.

Ο Τσέστερ επέστρεψε, λοιπόν, και η αποστολή μας ξεκίνησε!

Μικρά χεράκια, μεγάλες υποσχέσεις… και πολλά ακόμη που έχουμε να ανακαλύψουμε μαζί!


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…

 

«Συγκάτοικοι στον ίδιο πλανήτη!» – Μια ξεχωριστή δράση φιλοζωίας στο Νηπιαγωγείο μας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων στις 4 Οκτωβρίου, τα παιδιά του Νηπιαγωγείου μας βίωσαν μια μοναδική εμπειρία γεμάτη συναίσθημα, παιχνίδι και δημιουργία!

Η δράση αυτή εντάχθηκε στον Β’ Κύκλο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων (Θεματική: Φροντίζω το Περιβάλλον) και συγκεκριμένα στην Υποθεματική: Παγκόσμια και Τοπική Φυσική Κληρονομιά / Ζωοφιλία.1ο εργαστήριο

Η μέρα μας ξεκίνησε με μια πολύ ξεχωριστή και συγκινητική επίσκεψη. Υποδεχτήκαμε στην τάξη μας την πολυγραφέστατη παραμυθού, φρέσκια συνταξιούχο νηπιαγωγό και πάνω από όλα, πολύτιμη φίλη και χρόνια συνεργάτιδα του σχολείου μας, Κική Δημητριάδου.

Η κ. Κική μάς ταξίδεψε μέσα από το υπέροχο κείμενό της, «Με λένε Μυρτώ – Αγαπημένο μου ημερολόγιο» (από το βιβλίο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς «Γιορτή κάθε μέρα, μια Παγκόσμια Ημέρα»).

Αλλά δεν ήρθε μόνη της!

Μαζί της έφερε έναν αναπάντεχο καλεσμένο: τον «Αδέσποτο», έναν μεγάλο χνουδωτό κούκλο που ξετρέλανε τα παιδιά!

Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι και τις βιωματικές δραστηριότητες με τον «Αδέσποτο», οι μικροί μας μαθητές και μαθήτριες προβληματίστηκαν και κατάλαβαν τη σπουδαία αλήθεια της Μυρτούς: ότι ο πλανήτης Γη είναι μια «γαλάζια μπάλα», ένα μεγάλο κοινό σπίτι, όπου άνθρωποι και ζώα είμαστε απλώς… συγκάτοικοι που πρέπει να ζουν με ασφάλεια και ελευθερία!

Η όμορφη συνάντηση έκλεισε με γλυκά κεράσματα προς τους μικρούς μας «Υπερασπιστές».

Η δράση μας όμως απέκτησε και «φωνή» προς την κοινότητα μέσα από τις δημιουργίες των παιδιών.

Κάθε παιδί πήρε στο σπίτι του μια πολύτιμη Κάρτα-Μήνυμα:

Στο εξώφυλλο: Μια ζωγραφιά του πλανήτη με ανθρώπους και ζώα γύρω-γύρω, την οποία τα παιδιά χρωμάτισαν με πολλή αγάπη.

Στο εσωτερικό: Με οδηγό τα λόγια της Μυρτούς, τα παιδιά ζωγράφισαν μέσα σε έναν μεγάλο μπλε κύκλο-Γη τον εαυτό τους δίπλα στα ζώα που θέλουν να προστατεύουν.

Στο οπισθόφυλλο:  Φιλοξενείται το εξώφυλλο του βιβλίου και ένα QR code, ώστε οι γονείς να μπορούν να σκανάρουν και να διαβάσουν μαζί με το παιδί τους το παραμύθι.

Φεύγοντας, οι μικροί μας μαθητές κρατούσαν περήφανα στα χέρια τους ένα χειροποίητο κουκλάκι-ζωάκι που ανοιγοκλείνει το στόμα του, ενώ με τις νηπιαγωγούς ετοίμασαν και χάρισαν στην κ. Κική ένα πανέμορφο χάρτινο σκυλάκι που κουνάει τα αυτιά του, ως ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για τη μαγική αυτή μέρα!


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…

Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας. Ένα ταξίδι στον κόσμο του παππού και της γιαγιάς!

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία, ταξιδέψαμε με τα παιδιά σε έναν κόσμο γεμάτο ιστορίες, αναμνήσεις, αγκαλιές και ανθρώπους που κρατούν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας: τον παππού και τη γιαγιά.

Το ταξίδι μας ξεκίνησε με δύο όμορφες ιστορίες. Διαβάσαμε «Οι γιαγιάδες με τα γιο-γιο» του Ευγένιου Τριβιζά και «Η γιαγιά κι ο παππούς» του José Parramón και μέσα από τις σελίδες τους μιλήσαμε για τους παππούδες και τις γιαγιάδες, για τη μοναδική τους θέση στη ζωή μας και για όλα εκείνα που μας συνδέουν μαζί τους.

Μιλήσαμε για τις αγκαλιές τους, τα παιχνίδια, τις βόλτες, τα παραμύθια, τις λιχουδιές, τις συμβουλές… αλλά και για εκείνες τις στιγμές που μπορεί να φαίνονται μικρές, μα μένουν μέσα μας για πάντα.

Και τότε σκεφτήκαμε πως θα ήταν ακόμη πιο όμορφο να μην τους χαρίσουμε μόνο ένα δώρο, αλλά μια μικρή έκπληξη φτιαγμένη με τα δικά μας χεράκια.

 

Φορέσαμε τους χάρτινους σκούφους και τις ποδιές μας, που είχαμε πρώτα φιλοτεχνήσει μόνοι μας, και μεταμορφωθήκαμε σε μικρούς ζαχαροπλάστες!

Και επειδή οι πιο όμορφες δημιουργίες γίνονται ακόμη πιο όμορφες όταν μοιραζόμαστε τη χαρά, είχαμε μαζί μας μια ξεχωριστή βοηθό: την κυρία Κέλλυ Αρώνη, μανούλα του νηπιαγωγείου μας, που ασχολείται επαγγελματικά με τη μαγειρική.

Με τη βοήθειά της ανακατέψαμε ζαχαρούχο γάλα, ινδοκάρυδο και βανίλια, προσθέσαμε την πολύχρωμη τρούφα και πλάσαμε με πολλή χαρά τις δικές μας…

«Μαγικές Μπουκίτσες της Αγάπης»

Τις τυλίξαμε προσεκτικά και τις στολίσαμε με μια μικρή καρδιά που έγραφε:

«Χρόνια πολλά!»

Και επειδή θέλαμε να ευχαριστήσουμε την κυρία Αρώνη για τη βοήθειά της και για το ότι έγινε μαζί μας μέρος αυτής της γλυκιάς έκπληξης, της χαρίσαμε κάτι που ταίριαζε απόλυτα στην περίσταση:

τον Χρυσό Σκούφο της Μαγειρικής!

Έναν σκούφο φτιαγμένο με πολλή αγάπη, για να θυμάται πως εκείνη την ημέρα ήταν η δική μας ξεχωριστή μαγείρισσα.

Μα το δώρο μας για τον παππού και τη γιαγιά δεν σταμάτησε εκεί…

Από μια κορδέλα κρεμάσαμε ένα μικρό ρολάκι. Μέσα του κρύψαμε τη δική μας συνταγή, γραμμένη και εικονογραφημένη από τα παιδιά, για να μπορούν ο παππούς και η γιαγιά να φτιάξουν κι εκείνοι τις μαγικές μας μπουκίτσες.

Και μαζί τους χαρίσαμε μια ακόμη καρδιά.

Μια καρδιά λίγο διαφορετική…

Την κάναμε κλειδί!

Τα παιδιά δημιούργησαν τα δικά τους πολύχρωμα «κλειδιά της καρδιάς» και στην κορυφή τους έβαλαν μια μικρή καρδιά, μέσα στην οποία έκρυψαν το δικό τους μήνυμα:

«Παππού, γιαγιά,
σας χαρίζω
το κλειδί
της καρδιάς μου!»

Γιατί, όπως είπαν και τα ίδια τα παιδιά, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ήδη βρει τον δρόμο για την καρδιά μας… και ο παππούς και η γιαγιά έχουν το δικό τους ξεχωριστό κλειδί.

Κάθε παιδί στόλισε το κλειδί του με τα δικά του χρώματα και σχέδια, κάνοντάς το μοναδικό, όπως μοναδική είναι και η σχέση του με τους ανθρώπους που αγαπά.

Και μαζί με το κλειδί, χαρίσαμε και μια ακόμη μικρή καρδιά.

Απ’ έξω, το δικό μας αποτύπωμα.

Από μέσα, μια ζωγραφιά που απαντά στην πιο γλυκιά ερώτηση:

«Γιατί αγαπώ τον παππού και τη γιαγιά μου;»

Άλλος ζωγράφισε μια βόλτα στις κούνιες.

Άλλος μια αγκαλιά.

Άλλος μια κοινή στιγμή.

Και ύστερα ήρθε η πιο όμορφη στιγμή…

Καλέσαμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες στο σχολείο μας!

Τους υποδεχτήκαμε με χαρά και τους ζητήσαμε να μας ταξιδέψουν πίσω στον δικό τους παιδικό κόσμο.

«Τι παιχνίδια παίζατε όταν ήσασταν μικροί;»

«Είχατε κούκλες;»

«Είχατε μπάλες;»

«Με τι παίζατε;»

Και τότε ανακαλύψαμε έναν κόσμο λίγο διαφορετικό από τον δικό μας.

Μάθαμε πως πολλά από τα παιχνίδια τους δεν τα αγόραζαν… τα έφτιαχναν μόνοι τους! Με απλά υλικά, με φαντασία, με τα χέρια τους και με πολλή δημιουργικότητα.

Και ίσως εκεί κρύβεται μια από τις πιο όμορφες διαφορές ανάμεσα στις γενιές:

άλλα παιχνίδια, άλλες εποχές, άλλες συνήθειες…

μα η χαρά του παιχνιδιού ίδια.

Και αφού ακούσαμε τις ιστορίες τους, ήρθε η ώρα να μοιραστούμε μαζί τους τη δική μας χαρά.

Χορέψαμε μαζί τους!

Για λίγο, το σχολείο μας γέμισε μουσική, χαμόγελα και ανθρώπους από διαφορετικές γενιές που συναντήθηκαν στην ίδια χαρά.

Και στο τέλος, τους χαρίσαμε τις καρδιές που είχαμε φτιάξει γι’ αυτούς, τα «κλειδιά της καρδιάς μας» και τις «Μαγικές Μπουκίτσες της Αγάπης» μας.

Γιατί η αγάπη των παιδιών δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια.

Χωράει σε μια ζωγραφιά, σε ένα μικρό αποτύπωμα, σε ένα χειροποίητο παιχνίδι, σε ένα κλειδί που ανοίγει την καρδιά, σε μια μπουκίτσα γλυκό…

και σε μια μεγάλη αγκαλιά.

Και κάπως έτσι, τα παιδιά μας έμαθαν πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται ένα μεγάλο δώρο.

Χρειάζονται μόνο να τους πεις:

«Σε αγαπώ.

Χαίρομαι που είσαι στη ζωή μου.

Και αυτή η μικρή μπουκίτσα είναι φτιαγμένη μόνο για σένα.»

Γιατί οι πιο όμορφες συνταγές δεν γράφονται μόνο με υλικά…

Γράφονται με αγάπη.


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…

Μια ξεχωριστή Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού στο Νηπιαγωγείο μας!

Σήμερα η αυλή του Νηπιαγωγείου μας μεταμορφώθηκε σε ένα μεγάλο, χαρούμενο στάδιο! Γιορτάσαμε την 13η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού με τον πιο παιχνιδιάρικο τρόπο!

Η προετοιμασία μας, όμως, είχε ήδη ξεκινήσει μέσα στην τάξη…

Πρώτα, γίναμε για λίγο… αρχαίοι Έλληνες! Ταξιδέψαμε στον χρόνο, μάθαμε για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες και γνωρίσαμε τους σούπερ ήρωες των Παραολυμπιακών Αγώνων, που μας έδειξαν ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο!

Γνωρίσαμε το σήμα των Ολυμπιακών Αγώνων, τους πέντε πολύχρωμους κύκλους που συμβολίζουν την ένωση των ηπείρων. Τους συνθέσαμε  ξανά μόνοι μας και αντιστοιχίσαμε κάθε κύκλο με την ήπειρο που αντιπροσωπεύει, ανακαλύπτοντας πως ο αθλητισμός μπορεί να ενώνει παιδιά και ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου.

Μέσα στην τάξη κάναμε ένα ζέσταμα, μια προθέρμανση με μουσικές καρέκλες και τεντώματα και στη συνέχεια βγήκαμε έξω για δράση! Καλαθοσφαίριση, τρέξιμο, σκυταλοδρομίες , άρση βαρών ήταν λίγα από τα αθλήματα που δοκιμάσαμε.

Στη συνέχεια καθίσαμε στο αναπηρικό καρότσι και δοκιμάσαμε να βάλουμε τα πιο απίθανα καλάθια στο μπάσκετ! Κλείσαμε τα μάτια μας, πιάσαμε σφιχτά το χέρι του κολλητού μας, που έγινε ο «οδηγός» μας, και κινηθήκαμε με απόλυτη εμπιστοσύνη! Μέσα από το παιχνίδι, ανακαλύψαμε πως ο αθλητισμός χωράει όλους μας. Ο καθένας συμμετέχει με τον δικό του τρόπο, όλοι έχουμε θέση στην ομάδα και κάθε προσπάθεια αξίζει να αναγνωρίζεται. Γιατί η διαφορετικότητα δεν μας χωρίζει· μας κάνει πιο δυνατούς όταν μαθαίνουμε να συνεργαζόμαστε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Στις 10:00 ακριβώς, ενωθήκαμε με όλα τα σχολεία της χώρας για την κεντρική δράση του Υπουργείου Παιδείας. Φωνάξαμε δυνατά το σύνθημα:

«Ένα άλμα. Μία Ελλάδα. Ένα κοινό όνειρο»

και δοκιμάσαμε τις δυνάμεις μας στο άλμα σε μήκος χωρίς φόρα!

Η δραστηριότητά μας αυτή εστίασε αποκλειστικά στην έννοια της προσωπικής βελτίωσης (αυτοβελτίωσης). Ανεξάρτητα από το αρχικό σημείο εκκίνησης του κάθε νηπίου, όλοι οι μαθητές κατάφεραν να βελτιώσουν τη δική τους ατομική απόσταση στο δεύτερο άλμα!

Και κάθε προσπάθεια έγινε μια μικρή, προσωπική ιστορία προόδου…

Εκεί ακριβώς όπου προσγειωνόταν κάθε παιδί, τοποθετούσαμε μια ξεχωριστή φιγούρα , που είχε δημιουργήσει τις προηγούμενες ημέρες το ίδιο το παιδί. Στα πόδια  υπήρχε μια καρτέλα με το δικό μας σταθερό σύνθημα:

«Ο εαυτός μου είναι ο οδηγός μου. Κάθε μέρα πιο ψηλά, η προσπάθεια μετρά!»

Στο πάνω μέρος της φιγούρας δέσποζε το αρχικό γράμμα του ονόματος κάθε παιδιού, κάνοντας τη δημιουργία μοναδική και προσωπική.

Έτσι, τα παιδιά μπορούσαν να δουν με τα μάτια τους τη δική τους προσπάθεια, να συγκρίνουν το πρώτο με το δεύτερο άλμα και να καταλάβουν πως ο πραγματικός «αντίπαλος» είναι μόνο ο προηγούμενος εαυτός μας.

Τα ανθρωπάκια αυτά, μικρά σύμβολα προσπάθειας και προσωπικής εξέλιξης, τα πήραν μαζί τους στο σπίτι, για να τους θυμίζουν πως κάθε μέρα μπορούν να κάνουν ένα ακόμη μικρό βήμα μπροστά!

Η ημέρα μας έκλεισε με πολλή τέχνη και δημιουργία μέσα στην τάξη!

Όλοι μαζί ενώσαμε τις δυνάμεις μας και φτιάξαμε μια μεγάλη ομαδική αφίσα, ένα πολύχρωμο κολλάζ , που φωνάζει δυνατά πως:

«Ο αθλητισμός μας ενώνει»!

Και φυσικά, κανένας πρωταθλητής δεν έφυγε χωρίς το δικό του αναμνηστικό!

Όλα τα παιδιά πήραν έναν κότινο και ένα μετάλλιο, με το σύνθημα της 13ης Πανελλήνιας Ημέρας Σχολικού Αθλητισμού, αλλά και μια ξεχωριστή κάρτα.

Στο εσωτερικό της κάρτας ζωγράφισαν το αγαπημένο τους άθλημα από όσα γνωρίσαμε και δοκιμάσαμε μέσα στη μέρα, κρατώντας έτσι μια δική τους εικόνα από αυτή την όμορφη αθλητική εμπειρία.

Σήμερα δεν είχαμε νικητές και ηττημένους.

Είχαμε μόνο τεράστια χαμόγελα, αγκαλιές, προσπάθεια, συνεργασία, μια υπέροχη αφίσα να στολίζει την τάξη μας και πολλά χάρτινα μετάλλια φιλίας!

Μια ημέρα που σχεδιάστηκε με μεράκι και υλοποιήθηκε μέσα από την άψογη συνεργασία, τη δημιουργικότητα και την κοινή διάθεση όλων των εκπαιδευτικών να κάνουμε το σχολείο έναν χώρο χαράς, συμμετοχής και αποδοχής.

Γιατί όταν οι εκπαιδευτικοί συνεργάζονται με αγάπη, σεβασμό και κοινό όραμα, τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο μέσα από τις δραστηριότητες…

Μαθαίνουν, μέσα από το παράδειγμά μας, τι σημαίνει να είμαστε ομάδα.

Μπράβο στους μικρούς μας πρωταθλητές!

Γιατί ο αθλητισμός δεν μετριέται μόνο σε εκατοστά, καλάθια ή επιδόσεις…


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…


Φόρτωση PDF…