Διασχίσαμε, με τα φτερά της φαντασία μας πάντα, τον Ειρηνικό Ωκεανό  και φτάσαμε στην Νότια Αμερική, στο μαγικό Περού. Ανεβήκαμε στις κορυφές των Άνδεων ,εκεί όπου κάποτε έλαμψε ο πολιτισμός των Ίνκας. Σκαρφαλώσαμε στο Μάτσου Πίτσου, την αρχαία πολιτεία των Ίνκας, θαυμάσαμε την αρχιτεκτονική τους, τις πολύχρωμες φορεσιές τους, τα μυστηριώδη σημάδια στους μεγάλους βράχους, την μεγάλη τους αγάπη για τον ήλιο και όλα τα στοιχεία του ουρανού.

Ζωγραφίσαμε και φτιάξαμε τους δικούς μας ήλιους να μας φωτίζουν στο ταξίδι της γνώσης…

Στη συνέχεια περάσαμε στη γειτονική Βραζιλία, τη χώρα που αγαπάει το ποδόσφαιρο και το καρναβάλι. Σταθμός μας το Ρίο Ντε Τζανέιρο με το μνημείο- σύμβολο το άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή. Και αυτή η πόλη μας εντυπωσίασε καθώς ενώνει δύο κόσμους: τις φαβέλες και τα τουριστικά θέρετρα, την φτώχεια και τον πλούτο.

Εκείνος όμως που μας έκλεψε την καρδιά με τη ζωή που κλείνει μέσα του, ήταν ο Αμαζόνιος, “Ο πνεύμονας της Γης” , όπως ονομάζεται για να τονιστεί η σπουδαιότητα της ποσότητας του οξυγόνου που προσφέρει στον πλανήτη μας.. Εντυπωσιαστήκαμε με τα είδη της χλωρίδας και πανίδας που ζουν εκεί, παρακολουθώντας σχετικά βίντεο στο διαδίκτυο.Ζωγραφίσαμε τις εντυπώσεις μας και φτιάξαμε τα δικά μας εξωτικά τουκάν.

Η πορεία μας προς το βορρά μας οδήγησε στην κεντρική Αμερική και συγκεκριμένα στο Μεξικό. Συνεχίζουν να μας  μαγεύουν οι αρχαίοι πολιτισμοί και τα μνημεία των ιθαγενών κατοίκων της μεγάλης αυτής χώρας. Επισκεφτήκαμε την πυραμίδα της Τσιτσέν Ιτζά και πληροφορηθήκαμε την ιστορία της.

Γνωρίσαμε την Frida Kahlo (Φρίντα Κάλο), την ζωγράφο, που αποτύπωσε τον προσωπικό της πόνο, αλλά και την αγάπη της για τη ζωή με απαράμιλλο τρόπο. Φτιάξαμε και εμείς τις προσωπογραφίες των φίλων μας, όπως εκείνη. 

Φορέσαμε τα σομπρέρο μας και με τις μαράκες και τα τύμπανά μας χορέψαμε τρελό μεξικάνικο χορό και μετά ξαπλώσαμε για μια χαλαρή μεξικάνικη σιέστα.

Από τη μεξικάνικη σιέστα βρεθήκαμε σε μια μεγαλούπολη, με ουρανοξύστες και πολυκοσμία, φασαρία και πολλά κίτρινα ταξί. Μια πόλη που παλιά συμβόλιζε την άφιξη στη γη της ελπίδας και της ελευθερίας, για πολλούς μετανάστες από την Ευρώπη. Γι΄αυτό στο νησάκι της εισόδου, έφεραν από τη Γαλλία κομμάτι κομμάτι και τοποθέτησαν ένα άγαλμα που κρατάει έναν αναμμένο πυρσό στο ένα υψωμένο του χέρι, ένα βιβλίο με τους νόμους στο άλλο και στο κεφάλι έχει ακτινωτό στεφάνι όπως ο Κολοσσός της Ρόδου. Σωστά μαντεύετε, είναι η Νέα Υόρκη και το άγαλμα της Ελευθερίας. Ήμαστε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και από τη μία άκρη πήγαμε στην άλλη, από τον ένα ωκεανό στον άλλον, σε μια άλλη μεγάλη πόλη το Σαν Φρανσίσκο, για να περάσουμε πάνω από την γέφυρα της Χρυσής Πύλης.

Εκτός όμως από τις μεγαλουπόλεις η χώρα αυτή μοιράζεται με τον Καναδά, ένα ποτάμι με καταρράκτες και λίμνες. Είναι ο ποταμός Νιαγάρας που συνδέει τις λίμνες Ίρι και Οντάριο. Επισκεφθήκαμε τον καταρράκτη στον Καναδά και μάθαμε πολλά και γι΄αυτή τη χώρα της βόρειας Αμερικής.

Οι ιθαγενείς ανέπτυξαν και εδώ τεράστιο πολιτισμό. Ζωγραφίσαμε τα αξιοθέτα που μας εντυπωσίασαν περισσότερο και χρωματίσαμε το δικό μας τοτέμ.

Αποχαιρετίσαμε την Αμερική και συνεχίζουμε, περνώντας τον Ατλαντικό Ωκεανό, να φτάσουμε στην Ευρώπη και να ολοκληρώσουμε τον Γύρο του Κόσμου…